Poseydon werd in 1992 opgericht door Alain De Block met de ambitie om een mix van thrash- en deathmetal te spelen. De speelstijl van de band zou fans van het vroege werk van Slayer, Sepultura, Testament, … moeten aanspreken.
Doorheen de jaren heeft de band personeelswissels gekend, en zelfs even stil gelegen. In 2024 stonden ze op Wacken Open Air, een mijlpaal. Met hun eerdere plaat 'Through the gate of Hatred and Aversion' waaide er een nieuwe wind in de band, die ons positief stemde.
Nu verscheen 'Time is A River and The Waters are Red'. Wat een muzikale kanjer.
We hadden er een interview over. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102580-poseydon-wat-we-met-poseydon-nog-willen-bereiken-is-rond-die-kerktoren-weg-geraken-en-dat-we-breder-kunnen-gaan-toeren
Het zijn één voor één sterke muzikanten en hebben een overtuigende zanger/frontman Tom 'Lenny' Lenaerts, die roots heeft in de HC scene. De vocale bulderende inbreng zorgt voor een frisse wind doorheen de band en de nieuwe plaat.
“Storm” is een puike opener, met nogal wat uppercuts. De pedalen zijn sterk ingedrukt op “Poseidon” en het vlijmscherpe “Mind Intrusion”. De titelsong “Time is A River and the waters are red” luidt een 'rustpunt' in, maar de dreigende ondertoon, de rauwe tekst en die intrigerende muziek zorgen voor huivering.
De diversiteit siert. Het is een geoliede machine. “Thief of Dreams” is een klepper, ééntje van meer dan zeven minuten.
En het gaat verder met verslavende thrash metal, o.m. op “Instictive Dissonance”, het episch klinkende “With tears in my eyes” en het verbluffende “Ancestal Rites”.
Poseydon heeft een nieuwe adem gevonden met het nieuwe 'Time is A River and The Waters are Red'. We worden moeiteloos meegesleept in hun muzikale rit. Knalplaat, zondermeer

Tracklist: Storm 05:24 - Poseidon 04:50 - Mind Intrusion 03:10 - Time is a River and the Waters are Red 05:07 - Thief of Dreams 07:13-  Instinctive Dissonance 04:19 - With Tears in My Eyes 03:32 - Ancestral Rites 05:02

Nagløed brengt jazz, pop en filmmuziek samen in allerlei laagjes en een eigenzinnige mix. Met hun unieke bezetting, gitaar, drums, Rhodes en elektronica tekenen ze voor een intieme sfeer door rustige open composities af te wisselen met strakke grooves, vsoulvolle akkoorden en vocals, lezen we op hun vi.be pagina.
De Gentse band Nagløed liet voor het eerst van zich horen in 2017 met een EP  en bracht hun debuut 'NowHere' uit in 2019. Nu kwam een tweede plaat uit, 'Everything is in Everything Else'. We zagen het gezelschap live in N9 en waren onder de indruk van die performance.
Lees gerust met SCHNTZL SCHNTZL - Schemerzone tussen improvisatie en experiment

“Reality is the dream” is een weemoedige binnenkomer, bepaald door een twinkelende gitaar, piano en een zachte drums. Niet teveel elektronische poespas, maar inpassen waar het kan. Rustig intens voortkabbelend door de sublieme, pakkende, mooie instrumentatie. We hebben een zalvende, zachtmoedige zang als op het wondermooie, die rakende  “Dillsong”.
Everything Is In Everything Else ' is dan ook de muzikale weergave van een filosofische reis tussen leven en dood, vreugde en verlies, vasthouden en loslaten.
Je komt in een sort trance terecht. Verder uiterst genietbaar met langeere songs “Nature of things”, “Kontiki”.
De diversiteit in aanpak siert. Met een voortreffelijk “The Dream is reality” sluit de band het album af.
'Everything is In Everything else' heeft een  bijzonder emotionele impact, sober en mooi opgebouwd in laagjes. En herkenbaar reflecterend voor je levensverhaal. Prachtige plaat.

https://icarusrecords.bandcamp.com/album/everything-is-in-everything-else

Sinds 1994 heeft Lowsunday een sound gecreëerd die intrigeert in sfeer, precisie en diepgang. Na de geremasterde heruitgave van ‘LOW SUNDAY GHOST MACHINE’ en ‘ELESGIEM’ keerde de band afgelopen najaar terug met de ‘WHITE EP’, geselecteerd voor Postpunk.com's ‘Best of 2025’. Met nieuwe kracht ertegenaan.
De ‘BLACK EP’ barst los als de donkere tegenhanger van de ‘WHITE EP’ met gelaagde gitaren, strakke ritmes en sobere synths die thema's als isolatie, mijmering en introspectie versterken. Letterlijk een schaduwzijde van de ‘WHITE EP’
'You're so wired' ademt iets herkenbaars uit, een sound die ons terugbrengt naar onze jeugdjaren, de meer donkere zijde van post-punk. Beetje een nostalgietrip.
De muzikale sfeer is grimmig als opzwepend. Op “Shattered”en “Someone to Talk” voel je de huivering. “This is not heaven”  en “Don't Want to dream again” geven een emotioneel gevoel van welbehagen. Het siert het genre.
We hebben hier een evenwicht van rauwe, scherpe shoegaze-gitaren en sobere, pulserende synths, die doen denken aan EBM en darkwave uit de jaren 80. Eigenlijk niks niewus onder de zon , maar goed genoeg om ons te intrigeren en blijvend te boeien.

https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_msOv8SkAl7jcyrdx5U54_rJl3oZQH5RAI

Tracklist: You're So Wired 04:05 Shattered 04:01 Someone To Talk To 04:09 This Is Not Heaven 04:12 Don't Want To Dream Again 03:51

Postpunk
Low sunday ghost machine black EP

"The Best Is Yet To Come" is zowel de titelsong als het debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Lise Catherine. Het album telt elf nummers, geproduceerd door Wza en gemixt door Thomas Valkiers; het is een opbeurende verzameling over hoop en nieuwe mogelijkheden creëren.
Het dromerige, hartverwarmende “Daydream” klinkt zalvend, zachtmoedig. Een mooie opener.
Het zachte timbre vocaal van Lise straalt gemoedsrust uit. En het is de aanzet naar “Special for a second”, “Scary thing” en “Ticket to the moon” . De mooie, intense aanpak voert ons naar een sprookjeswereld.
Er schuilt liefde en oprechtheid in het materiaal. Gezapigweg klinken ''Fools”, “Landmine”, “For the night”, “Lonely People” en titelsong “The best is yet to come”.
Muzikaal dromzerige sing/songwriterpop, met een folky inslag. Lise Catherine biedt ons in deze jachtige tijden een rustpunt aan. Eenvoudig, oprecht, recht vanuit het hart klinkt haar materiaal . Fijn plaatje.
Check gerust: https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_kTJUdZn2MIQv8DL8QHajKvV4Q3qBSkXcMSing/Songwriting
The best is yet to come
Lise Catherine

In 2023 studeerde jazzpianist Elias D'Hooge af aan het conservatorium. In die zomer won hij al met zijn Elias D'Hooge Trio het B-Jazz International Contest en in mei 2024 kwam hun debuutalbum 'Tales Beyond Dreams' uit … Van een droomstart gesproken!
Ondertussen heeft het trio al een hele weg afgelegd, en nu is het tijd voor de nieuwe plaat 'Glad To See You'.
Onlangs zagen we hen optreden in de Casino – Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102583-elias-d-hooge-trio-wat-een-subtiliteit-aan-prikkeling.

Subtiliteit is het sleutelwoord bij dit trio, een verhaal vertellen en muzikale prikkeling.
We horen in de 7 nummers een intense soms opzwepende groove, zijn spannend door al weerhaakjes en in de instrumentatie ervaren we een dosis humor, speelsheid en improvisatie. Instrumentaal overtuigend.
De diverse aanpak en tempowissels siert van deze virtuozen. Luister maar eens naar “Be Brave”,“Tis wadee”, “Glad to See you”, “Drowsy”, “Circulatieplan”  en het afsluitende “ One More Dance". Hoedanook mooi, beeldrijk, boeiend. Sterk plaatje die durft de comfortzone van de jazz te verlaten.

Tracklist: Be Brave - Tis wadee - Carla - Humpty Dumpty - Maybe Not - Glad To See You - Drowsy - Circulatieplan - One More Dance

The Delta Bombers - Great Gigs In The Park 2026 -  Wat een energie, een ware tsunami

De Casino organiseert regelmatig rockabilly/rock’n’roll/hillbilly avonden. Met succes! Ook tijdens de GGITP komt het rockabilly genre aan bod. Vanavond met The Delta Bombers. Het park was goed gevuld, en hier hadden we de indruk dat het volk er vroeg bij was om vooral die support-act aan het werk te zien , The Bridge City Sinners.
Hoedanook de energie droop er van af, een ware tsunami!

The Bridge City Sinners (****1/2) is een Amerikaanse band die de rauwheid van het genre combineren met folk en punk, en voegen er wat zwarte humor aan toe. Een brede aanpak die boeit. De aanstekelijke banjo geeft net die folk inslag en is telkens de aanzet tot een wervelend feestje. Weerbarstig, eigenzinnig, overtuigend klinken ze. Het publiek geniet en laat zich gaan op hun muziek.
Een leuke boel dus. De zangeres zoekt telkens haar publiek op, wat uitermate werd geapprecieerd. Niet te verwonderen dat er heel wat volk aan de merchandise stand stond. Een fijne response voor de band.

The Delta Bombers (****) komen uit Las Vegas. Dit is rockabilly die swingt en stampt, maar de band moest hier vanavond inspanning leveren om het publiek voor zich te winnen … We kregen stevige uppercuts in hun kenmerkende rockabilly (vanuit die jaren 50), gekruid door delta blues, rock’n’roll en punk.
The Delta Bombers brachten dus een stevige, energieke en opwindende set. De rauwe zang, de dynamische podiumprésence van frontman Pip Hancox (Guana Batz) en de enthousiasmerende band  zorgden net voor ontspannende, hitsende , opzwepende, stomende momenten.
Ze toonden aan dat rockabilly nog even springlevend is.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP) 

Orkesta Mendoza - Great Gigs In The Park 2026 - Zwoele danspasjes in de regen

Great Gigs In The Park in het gezellige park in de Casino, Sint-Niklaas start naar goede gewoonte met een gratis avondje. Deze keer werden twee bands uitgenodigd die zorgen voor een Zuiders sfeertje, perfect passend bij een zwoele nacht. Helaas lieten de weergoden de organisatie in de steek, het was eerder kil en zelfs regenachtig … Maar dat lieten beide acts en het publiek niet aan hun hart komen. Meer nog Orkesta Mendoza zorgde voor zwoele danspasjes in de regen, en deed de regen verdwijnen op het einde van hun set.

Door het kwakkelweer kreeg het voorprogramma Twanguero & The Tucsonians (****) amper een handvol geïnteresseerden voor zich. Een deel van het publiek stond achteraan en ook de café stond goed gevuld tijdens dit concert. Nochtans loonde het de moeite hen live mee te maken.
In de biografie lazen we: ''Diego García, aka Twanguero, mixt Spaanse roots met rock-'n-roll, Latin vibes en Americana. Flamenco op elektrische gitaar? Hij doet het gewoon. Op zijn Gretsch vermengt hij Mexicana, rockabilly en rauwe blues tot een broeierige, eigenzinnige sound”.
Twanguero & The Tucsonians tekenden voor een Latijns-Amerikaans dansfeestje. Eerst stond Diego alleen op het podium met akoestische gitaar. Hij vertelde gezapige verhalen over zijn songs. Hoe hij de inspiratie vond voor een song in het regenwoud, bij het horen van zingende vogels bijvoorbeeld, en hoe hij dat daadwerkelijk speelt en uitbeeldt op zijn gitaar. Mooi. Als full band kregen we een opzwepende vollere sound; de viool bracht meer schwung . Twanguero & The Tucsonians won het publiek voor zich en enkelen waagden zich aan een eerste danspas in de regen. Schitterend.

Orkesta Mendoza (****) kreeg meer publiek voor zich. De band is gekend voor z’n wilde feestjes in de Casino en heeft dus een reputatie opgebouwd. Het zijn sterke muzikanten, multi-instrumentalisten die moeiteloos van instrument wisselen. Ze zijn op elkaar ingespeeld, zorgen voor verrassende wendingen, tempowissels en betrekken het publiek bij de songs door de dansspieren te prikkelen, in een ongedwongen sfeer en in een speels, gezapig karakter.  Sommige muzikanten, waaronder de violist, zoeken het publiek letterlijk op. De aanstekelijk accordeon geeft kleur.
De inbreng van eelk is even belangrijk en Sergio Mendoza (ook bekend om zijn samenwerking met een Calexio) is één van de schakels.
Een leuk, ontspannend, wervelend, zwoel feestje is dan ook het gevolg. De kilte werd moeiteloos omgebogen naar een warme uitstaling door die sound en enthousiasme

Hier hadden we een unieke versmelting van een klassieke Cubaanse bigband en moderne indie rock. Zwoele danspasjes in de regen dus , én die regen werd op het eind van de set verdreven.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

Psychonaut - Great Gigs In The Park 2026 – Wat een emotionele pletwals

Het is altijd leuk om bands die je vanaf het prille begin volgt te zien groeien tot de absolute top. Neem nu Psychonaut, die we reeds volgen sinds hun eerste album 'Unfold the God Man'. Ze hadden intussen , sinds 2011, al een mooi parcours afgelegd. Zowel op plaat als live wisten ze ons reeds omver te blazen.
Met de nieuwe plaat 'World Maker', uitgebracht in 2025, zijn ze al een tijdje op toer. We hadden nog niet de kans gekregen hen live te horen met het nieuwere werk, dus het was nu de uitgelezen kans op Great Gigs In The Park.
We kunnen zeggen achterna, wat een emotionele pletwals!

Eerst kregen we de Bloed (*****). Deze band ontpopte zich op Dunk!festival nog tot één van de ontdekkingen van het festival. Over hun optreden schreven we: ''Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden". De sound bouwt op en ondergaat heel wat tempowissels. Bloed past perfect in een donkere club, met een zekere intimiteit om ons heen.
Op de Kiosk misten we een beetje die kenmerkende sfeer, gezien het in openlucht was én nog niet donker was. Toch kregen we van het trio een intense trip. We waren diep onder de indruk van de indringende screams, het verbluffende drumwerk en de elektronische sounds, met ruimte voor enig experiment. Mystiek en duisternis, dat is de muzikale troef van Bloed!

Psychonaut (*****) hoeft eigenlijk niks meer te bewijzen. Opnieuw wisten ze in hun genre grenzen te verleggen. De nieuwe nummers kwamen hard binnen, omdat ze persoonlijk raken. Het omgaan met verlies, pijn en leed kregen we vanuit een song als “Endless Current”, rauw, meedogenloos, gevoelig. Intens, intiem, headbangend.
Psychonaut is trouwens een band die de lijn tussen vertwijfeling en hoop weet weer te geven, binnen een donker kader. Ook op songs als “Origins” en “Endless Erosion” van de recente plaat. 
De oudere songs kleven als klodders aan de ziel. De wereld van duisternis, biedt altijd een licht aan het einde van de tunnel. Luister maar eens naar de absolute hit van Psychonaut, “The Fall of Consciousness”. Het is een bloemlezing van hun materiaal. Wat een intro en de  screams tussen pijn en frustratie door twee stemmen. Bombastische, epische, scherpe riffs en drumwerk, dat letterlijk door je heen gaat . Schitterend. Maar met “You are the sky/Everything else is just weather” twee songs van hun laatste, die in elkaar overvloeien, weten ze dit ook te evenaren. Zanger Thomas Michiels vertelde al dat deze song (en album) een heel persoonlijke was voor de band. Emotionele mokerslagen werden hier toegediend. We lieten ons meevoeren in hun intensiteit, rauwheid en subtiliteit. De ganse set door! Overtuigend mooi hoe oud en nieuw elkaar vonden. Wat een emotionele pletwals!

Setlist: And You Came With Searing Light - All Your Gods Have Gone - Endless Currents - All I Saw as a Huge Monkey - Violate Consensus Reality – Interbeing - Origins - Endless Erosion - The Fall of Consciousness - You Are the Sky/Everything Else Is Just the Weather

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9624-psychonaut-12-06-2026
Bloed
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9623-bloed-12-06-2026
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

Raymond Van Het Groenewoud - Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!

Onze jeugdidolen worden ouder, sommige zijn al naar de eeuwige jachtvelden verhuisd. Het is des te opmerkelijker als zelfs de Vlaamse idolen, zeventigers zijn geworden . Neem nu ons Vlaams icoon Raymond Van Het Groenewoud (****).
We herinneren ons de eerste keer dat we de man op het podium nog zagen levendig. Zes augustus 1987 op de Lokerse Feesten, met Elisa Waut, LSP Band en Soulsister. Waar is de tijd? Hoe hij het pleintje van de LF deed meezingen en dansen. Het staat in ons geheugen gegrift.
Nu, bijna veertig jaar later, stond hij in een uitverkochte Capitole in Gent naar aanleiding van  theatertournee ‘Archivaris’. Dit concert stond in het teken van zijn 75ste verjaardag.  Maar toch werd dit geen 'jukebox' of 'best of' concert, eerder een gedurfde avond met enkele verrassende wendingen. ‘Eeuwig Jong’, ‘Eeuwige Jeugd’,  onze Raymond, zoveel is zeker.

Na een instrumentale intro werd de avond ingezet met “Primitivo' en het door iedereen meegezongen “Cha cha cha”. De eerste verrassende wending kwam al vroeg met “Ik ben God niet” en “Dit is mijn verhaal”, twee erg persoonlijke nummers, gebracht in een crooner eerste klas.
Ook bij “Twee meisjes” ontpopt Raymond zich tot een klasse verteller. Hij is ook altijd goed omringd door top muzikanten, Cesar Janssens op drums, percussie en kokosnoten, Wouter Berlaen op basgitaar en zang , Bram Weijters op keyboards, percussie, accordeon en zang Ward Snauwaert op gitaar en zang. Wat een ondersteuning. Hun inbreng zorgt ervoor dat Raymond zichzelf op het podium kan heruitvinden. Het bleek al bij die intro en de eerste songs. Verder die geoliede machine op “Maria Maria ik hou van jou” en “Je veux de l’amour”, door iedereen meegebruld.
Raymond weet z’n publiek te bespelen. Op “Liefde voor muziek” ging iedereen recht staan. Na een kort ingetogen extract uit “Dicht tegen je aan” volgde een pauze.  Na die pauze kwam de crooner in Raymond boven op het 'groovy' klinkende “Brussels By Night”, waarbij hij aan zijn piano iedereen kippenvel bezorgde. Er zouden nog zo’n momenten volgen, zoals op “Gelukkig zijn” of “In mijn hoofd”. Songs die naast 'het feestelijke' ook de gevoelig snaar raken. Als hij met enkel de spots op hem en op pianist Bram gericht zo’n gevoelig moment inlast, moesten we onze tranen bedwingen.
Met knappe songs als “Aan de Meet”, “Machu Picclu (bij u wil ik zijn)” en “Ik zou je man zijn”, bleef hij dit veelzijdige pad bewandelen. ”Meisjes” bleek de apotheose. Op “Ik ben de man' boden zijn muzikanten elektronisch weerwerk, om dan te eindigen met het mooie “Maanlicht”, waarna ze terugkeerden naar de dagdagelijkse realiteit.

Een beetje tussen Vlaamse Chanson, crooner en troubadour, onze Raymond. Sing-soongwriting (gitaar, piano, mondharmonica) en Rock’n’roll met z’n band. In een uitverkocht Capitole deed hij iedereen mee dansen ,mee zingen en soms een traantje wegpinken. Wat een groots artiest, Eeuwig Jong, Eeuwige Jeugd!

Organisatie: Show-Time

SCHNTZL - Schemerzone tussen improvisatie en experiment

Het duo SCHNTZL wordt richting 'jazz' geduwd, maar heeft heel wat in z’n mars. De twee weten doorheen de jaren grenzen in het genre te vervagen en horen overal muzikaal thuis. Ze balanceren in de schemerzone tussen improvisatie en experiment.
Hendrik Lasure (piano, elektronica) en Casper Van De Velde (drums, elektronica) hebben een nieuwe plaat uit, 'Fata Morgana' via VierNulVier Records. Op ‘We Are Open’ in de Trix zagen we hen een soort huiskamersfeer creëren en zweepten hun sound op met drums en piano.
In de N9, Eeklo deden het nog eens over, het werd een intieme avond om opnieuw die huiskamersfeer te creëren, trouwens meer en meer de perfecte voor SCHNTZ er te vertoeven.

Om dat plaatje compleet te maken, mocht het trio Nagløed (*****) beginnen. Op een soort vloermat met gitaar, drum en piano. Nog meer intimiteit, die bovendien perfect past bij hun muziek. Het Gentse trio bestaat uit Dillian Fevry (elektrische gitaar en zang), Andreas Lagrou (drums) en Matthias Dewilde (elektronica en toetsen). Recent brachten ze hun tweede plaat uit ''Everything Is In Everything', een pareltje vol intens mooie rustpunten die je tot een gemoedsrust brengen.
Live kregen we een emotioneel beladen klankkleur, sober maar niet somber. De zachte cimbalen en de dromerige piano klank verrasten met enkele pakkende mooie zanglijnen die de gevoelige snaren raakten . Bevreemdend mooi sloten ze af, met een zeker ‘zen’ gevoel. Een
intens, overweldigend gevoel van welbehagen in die intimiteit. Magische start van de avond.

De podium opstelling bij SCHNTZL (*****) was gewoonweg verbluffend. Twee soort reuzegrote nachtlampjes stonden aan elke hoek van het podium met ledverlichting en alles eraan verbonden.  Het deed die huiskamersfeer opborrelen naar een heus feestje in de slaapkamer. Want Schntzl houdt intimiteit en alle registers opentrekken, waar nodig.
door de chaotische brij aan rusteloze piano, elektronica en drum/percussie.
Chaos met een lijn …
Sterk hoe zij elkaar weten aan te voelen en aan te vullen, en binnen die context andere wegen opzoeken. Het leukste is dat de band die grijze zone opzoekt tussen vele uitersten. Heel wat onverwachtse boeiende wendingen die jazz met vele genres verbindt.
Op een klein uurtje - het was een vrij korte set - slaat SCHNTZL ons compleet murw. Elk nummer had zijn muzikaal idee, het maakte er een bijzonder concert van. Wat een magie.

Hoe leuk en spannend was het, continu te kunnen vertoeven in de schemerzone tussen improvisatie en experiment!

Pics homepag @Jurgen Dhont

Organisatie: N9, Eeklo