Heaven Shall Burn – Loeihard beukend op de muzikale verjaardagspiñata

Wie Heaven Shall Burn op Graspop zag afgelopen editie, moest zich toen wellicht tweemaal de ogen uitwrijven. Ziekte noopte vertrouwd gezicht Marcus Bischoff er namelijk toe om verstek te geven, waardoor Britta Görtz tijdelijk insprong als brulboei van dienst.
Eens Bischof weer fit was,  werd Görtz, heden ten dage zangeres van Hiraes, bedankt voor bewezen diensten en ging de band verder met de gewoonlijke line up. Juist op tijd om dit jaar met hun verjaardagstoernee ‘Heimat over Europe tour 2026’ ons gezellige continentje op stelten te zetten.
De band bestaat 30 jaar en nodigde voor de gelegenheid enkele klinkende namen uit de death metal scene uit om mee het geweld(dad)ige muziekfeest vorm te geven: Frozen Soul, The Black Dahlia Murder en The Halo Effect.
De Ancienne Belgique leende zich uitstekend als feestlocatie. Toeters en bellen waren er niet, de spreekwoordelijke knallen en zangstondes des te meer.

Aangezien er vier bands speelden die avond, mocht Frozen Soul omstreeks 18:15 de bühne al bestijgen. Wie dacht dat de feestcarrousel door de Texanen zacht op gang getrokken zou worden, was eraan voor de moeite. Het met mondjesmaat binnenstromende publiek kreeg rauwe death metal voorgeschoteld die de feesthoedjes van de hoofden blies. Eens bekomen van de kickstart was het voor velen niet moeilijk om zich te wentelen in de kille tonen van Frozen Soul. Hier en daar werd er zelfs poging gedaan tot een eerste circle pitje en vonden de eerste crowdsurfers de weg richting podium. Voornamelijk opener “Encased in Ice” en “No Place of Warmth” konden ons wel bekoren. Bloederige filet pur voor de liefhebbers van het genre.

Met The Black Dahlia Murder werd het tempo opgevoerd en kregen we iets snedigere en melodieuzere wijn uit hetzelfde vaatje. De band, vernoemd naar de moord op Elizabeth Short a.k.a. Black Dahlia in 1947, mag intussen 25 kaarsjes uitblazen en eiste daarom ook een deel van de taart op in Brussel. De Amerikanen hadden lak aan een statisch publiek en deden er ook alles aan om beweging in de zaal te krijgen. Met o.a. “Kings of the Nightworld”, “Nightbringers” en “Utopia Black” werd de temperatuur in de Brusselse muziektempel aardig de hoogte ingedreven.
The Black Dahlia Murder is en blijft wat ons betreft een vaste waarde binnen het genre. Op
naar het volgende zilveren jubileum!

The Halo Effect, de Zweedse supergroep gevormd uit voormalige leden van In Flames, had geen moeite om de intussen volgelopen Ballroom (lees: de grote zaal met afgedekte balkons) verder van sfeer en gezelligheid te voorzien. Dat de melodieuze death metalband hoge toppen scheert aan het zware metalenfirmament was te zien aan de vele fans die gedwee uit de hand aten van de immer sympathieke zanger Mikael Stanne. De extra gelaagdheid en nagenoeg muzikaal-technische perfectie tilden het niveau van de avond zichtbaar naar een nieuwe hoogte.
Openen deed de band met “March of the Unheard”, voorafgegaan door de muzikale intro “This Curse of Silence”. De gestage opbouw van deze combo was als een goed gereviseerde motor die aangezwengeld werd en niet meer stil viel doorheen de set. Uit de twee studioalbums en EP die de band al voortbracht, werd een evenwichtige set gedestilleerd waarbij vooral “Detonate”, “Gateways” en debuutsingle “Shadowminds” blijven nazinderen. De Zweden wonnen ongetwijfeld nieuwe zieltjes in Brussel.

Omstreeks negenen was het dan eindelijk tijd aan top of the bill Heaven Shall Burn om het publiek verder waar voor hun geld te geven. De extreme metalband vierde hun 30-jarig bestaan op hun gekende manier en beukte loeihard op de verjaardagspiñata die denkbeeldig in de zaal ging.
Dat de Duitsers hun stempel wilden drukken op de avond en zeker niet van plan waren om een Urbanusgewijs ‘ge-moogt-naar-huis-gaan’ gevoel te willen creëren,  bleek al snel toen “War is the Father of All” als amuse-bouche geserveerd werd. Het recente lied, te vinden op hun laatste album ‘Heimat’, werd oorspronkelijk gemaakt om de oorlogsslachtoffers in de Oekraïneoorlog te eren. Er werd ook nog eens expliciet aandacht gevestigd op die oorlog alvorens “Armia” in te zetten, een lied verwijzend naar het Poolse Thuisleger in WOII dat zich in dezelfde situatie bevond als het Oekraïense leger nu. Niet enkel de Oekraïense soldaten kregen een shout out, want ook bands als Liar en Length of Time werden tijdens de set bejubeld omwille van hun invloed die ze hadden op de band.
Iets voorbij de helft van de set werd veranderde het optreden in een muzikale wervelwind die bezwerend genoeg was om zelfs een koningscobra het hoofd dol te maken. Zo werd o.a. “Endzeit” gevolgd door “Black Tears”, de magistrale cover van Edge of Sanity, en volgde daarna ‘meespringer’ “Übermacht” als kers op de taart.
Als toemaatje kreeg Brussel nog publiekslieveling “The Weapon They Fear” en “A Whisper from Above”, een mooie combo van oud en nieuw werk die de fans extatisch achterliet.  

Heaven Shall Burn trakteerde de AB op een verjaardagsfeest dat zijn gelijke niet kent. We kregen zoals verwacht en gehoopt geen salonfähig gebeuren maar een goed uitgekiende slooptocht doorheen het oeuvre van de band.
En wat betreft de intussen goed uitgemolken verjaardagsmetaforen, hier nog een uitsmijter: de muzikale verjaardagstaart die Heaven Shall Burn serveerde, werd vakkundig in ons gezicht geworpen en wij… wij smulden gretig!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Heaven shall burn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9057-heaven-shall-burn-05-03-2026?temid=0

The Halo Effect
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9058-the-halo-effect-05-03-2026?ltemid=0

The Black Dahlia Murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9059-the-black-dahlia-murder-05-03-2026?ltemid=0

Frozen Soul
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9060-frozen-soul-05-03-2026?ltemid=0

Organisatie: Live Nation

Sabaton – Veni, vidi, vici!

Fans van stevige muziek, geschiedenis en entertainment moesten 2 december in de AFAS Dome zijn. Sabaton tekende namelijk present in de stad van Brabo en dat ter promotie van hun laatste worp, ‘Legends’ (2025). Wie de Zweden ietwat volgt weet dat hun optredens altijd ware shows zijn, maar met een tourneetitel als ‘The Legendary Tour’ creëer je natuurlijk torenhoge verwachtingen.

Als voorprogramma werd geopteerd voor iets speciaals, namelijk The Legendary Orchestra. Dit project werd opgericht naar een idee van Sabatons bassist en mastermind Pär Sundström. Hij had een droom: een gelegenheidsorkest dat enkele van de grootste hits van Sabaton zou brengen op klassieke en bombastische wijze.
Hij strikte de Nederlandse producer/componist Joost van den Broek om de arrangementen te schrijven en trok een collectief van opkomende en gevestigde orkestmuzikanten aan. Op de website legendary-orchestra.com lezen we verder: “Het [orkest] combineert klassieke precisie met de kracht van metal en geeft een nieuwe invulling aan de muziek van Sabaton door middel van epische orkestrale arrangementen. Uitzonderlijk getalenteerde, zorgvuldig geselecteerde muzikanten vormen het kloppende hart van dit project, dat zich zal blijven ontwikkelen naarmate verschillende artiesten zich aansluiten en weer vertrekken bij elk nieuw hoofdstuk.”
Met topmuzikanten Mia Asano op elektrische gitaar, Patty Gurdy op draailier (ofte hurdy gurdy) en zangeres Noa Gruman als uitgangsborden ontbreekt het alvast niet aan talent en uitstraling.
Hoe zich dat in de praktijk allemaal vertaalt, kregen we te zien in Antwerpen: een verbluffend muzikaal spektakel waarbij zelfs ik, als kritisch recensent, quasi met open mond stond naar te kijken. De gekende Sabatonnummers werden op originele wijze in een klassiek bad ondergedompeld, maar behielden toch hun energie, en dat vooral dankzij de drie eerder genoemde muzikantes. Als ware duivelinnen in een wijwatervat  brachten ze de wereld van Sabaton tot leven.
Als klassieke opener kregen we “Ghost Division” gevolgd door een prachtige versie van “Bismarck”. Een nummer dat voor mij het origineel van Sabaton overtrof, was het ingetogen “The Final Solution”. Tijdens het slotnummer “Swedish Pagans” werd ‘ho-ho-hooo’  ook tijdens deze versie traditiegetrouw luid meegekweeld door het enthousiaste publiek.
Vergeleken met de flauwe opener van de laatste Rammstein concerten, waarbij de fans zich moesten proberen op te warmen met eenvoudige pianocovertjes van de band, kregen we met The Legendary Orchestra een volwaardige opener die de honger naar de headliner enkel maar aanwakkerde.

En die honger werd verder gevoed doordat we eerst een van de langste intro’s in de recente muziekgeschiedenis moesten doorstaan. Op een klein podium midden het publiek verscheen namelijk plots Napoleon Bonaparte die het publiek begroette. Iets later vervoegde Ghengis Khan de voormalige Franse keizer. Grappig hoe de twee in de clinch gingen en geschiedkundige weetjes spuiden. Toen Julius Caesar iets later ook het podium besteeg en een monoloogje afstak, was de magie van de originaliteit al wat uitgewerkt. Toen nog iets later, nadat Caesar een dolk in de rug kreeg, een schare kruisvaarders het bonte gezelschap vervoegde, begonnen hier en daar wat ongeduldige blikken merkbaar te worden. Hadden we betaald voor een metaloptreden of een Studio 100 musical? Toen plots de helmen van de ridders afgingen en gekende gezichten verschenen, trok een golf van euforie door de zaal. Sabaton had arrived, en wat ons betreft geen moment te vroeg.
Wandelend op een gezakte, mobiele brug richting hoofdpodium werd opener “Templars” ingezet. Zanger Joakim Brodén was zijn sympathieke zelve en net als de andere leden bewoog hij zich energiek over het immense podium dat wat weg had van het kasteel van Carcassonne. Leek me niet evident met een maliënkolder aan! Het decor zelf en de details ervan kon men niet anders dan als imposant en verbluffend noemen: over de hele kasteelmuur waren bijvoorbeeld brandende fakkels en banieren te bewonderen. Vooral de drakenhoofden die in de kasteelmuur verwerkt werden, waren uitermate indrukwekkend. Die kwamen trouwens goed tot hun recht bij “Hordes of Khan” en “A Tiger Among Dragons”, toen ze zowaar vuur spuwden.
De nummers van het nieuwe album ‘Legends’ vulden vooral  het eerste deel van de set. Vaak werden die voorafgegaan door een korte introductie van de historische ‘legend’ waarover het lied ging. Zo leidde Napoleon I, Emperor in en zagen we Julius Caesar weer alvorens “Crossing the Rubicon” over ons heen geknald werd. Wat ons betreft (opnieuw) niet echt nodig, maar storen deed het niet.
Ergens in het midden van de set namen de zangers van The Legendary Orchestra hun plaats in op de kantelen en bleven daar tot het einde van het optreden ter muzikale ondersteuning. Het beklijvende “Christmas Truce”, dat baadde in een zee van gsm-lichtjes, kreeg hierdoor een extra gelaagdheid en ook de rest van de set klonk zo nog een tikkeltje epischer. Naar het einde van de set werd de AFAS Dome getrakteerd op enkele van de oudere hits (die nog niet gespeeld werden door The Legendary Orchestra).  Zo kregen we als afsluiters “The Art of War”, “To Hell and Back” en, tot verrassing van velen, “Masters of the World” te horen.

Geïnspireerd door Julius Caesar kunnen we zeggen dat Sabaton kwam, zag en overwon in Antwerpen. Naast de vele catchy nummers en hits werden we vooral getrakteerd op een visueel spektakel dat zijn gelijke niet kent. Ok, soms werd gebalanceerd op het randje van ‘erover’, maar less is more is zeker niet aan de orde in deze context.
Brood en spelen is wat het volk wil, en Sabaton bediende het op zijn wenken.
Volgende afspraak met de meesters van het epische lied is op 21 juni op Graspop!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Sabaton
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8905-sabaton-02-12-2025?Itemid=0
The Legendary Orchestra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8906-the-legendary-orchestra-02-12-2025?ltemid=0

Organisatie: Live Nation

The Offspring – Nostalgie, show en punkrock troef!
The Offspring + Simple Plan
Na een succesvolle passage in Vorst Nationaal twee jaar geleden, stond The Offspring opnieuw in Brussel en dit ter gelegenheid van hun laatste worp ‘Supercharged’ (2024). Dit keer werd gekozen voor de grotere ING Arena. Geen slechte zet, want het optreden was ook deze keer lang op voorhand uitverkocht.
Voor de gelegenheid hadden de Amerikanen de collega-punkrockers van Simple Plan meegenomen. Nostalgie troef dus in het voormalige Paleis 12, dat vooral uit een iets ouder publiek bestond dat opgroeide met de gedachte dat skateboarden en gitaren voldoende waren om wereldvrede te bekomen.

Simple Plan als banale publieksopwarmer bestempelen, zou de waarheid onrecht aandoen. De Canadezen trakteerden Brussel op een set die alle kenmerken had van een headline show inclusief confettikanonnen, persluchtfonteinen en reuzenballen. De band, die een twintigtal jaar geleden hoge toppen scheerden met hun aanstekelijke poppunk, wist exact hoe ze het publiek moest inpalmen en aan de muzikale boezem drukken.
Simple Plan opende met de combo “I’d do Anything” en “Shut Up!”. Knallers die gelijk de lont aan het vuur staken voor een set die eigenlijk geen laagtes kende. Zanger Pierre Bouvier had vervolgens weinig moeite om Brussel mee te laten springen op “Jump”. Verder viel het op hoe de sympathieke Bouvier er in slaagde om ondanks de denkbeeldige scheidingslijn tussen artiest en toeschouwer een persoonlijke band op te bouwen met het publiek. Dit vooral dankzij oprechte aansprekingen en bindteksten die op de koop toe vaak in het Frans verzorgd werden. Verder in de set o.a. “Summer Paradise”, “Can’t Keep my Hands off You” en het nostalgische “What’s New Scooby Doo?”.
Het hoogtepunt volgde traditiegetrouw op het einde met “I’m Just a Kid”, waarbij Bouvier midden in het lied besliste om even de drums te bemannen en drummer Chuck Comeau dan maar al crowdsurfend het publiek indook. Een blijk van geinige jeugdigheid die het publiek wel kon smaken.
Afsluiten deden de poppunkers vervolgens met het ingetogen “Perfect”. Een mooi nummer, maar wat ons betreft, leek “I’m Just a Kid” net iets gepaster als slotlied.
Simple Plan bewees dat op jeugdigheid geen leeftijd staat. De Canadezen waren in vlammende vorm, klonken strak, en straalden evenveel energie uit als back in the days. Toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het wat vervreemdend is dat veertigers zingen over puberale issues. Gen Z’ers zouden dit ongetwijfeld als ‘cringe’ beschouwen, maar die hadden het gelukkig te druk om social media te voeden met “6-7” en andere nonsensicale grappen.

Vaak is de wachttijd tussen twee optredens een eerder saaie periode, waarbij naar het toilet gaan en drank halen zowat het spannendste is. Toch wist The Offspring deze pauze goed te benutten om het publiek verder op te warmen.  Zo zweefde plots een minizeppelin in de zaal die gadgets dropte, schoot een uit de kluiten gewassen aap T-shirts het publiek in en werd het publiek geactiveerd dankzij o.a. een kiss, booty en fuck you cam . Amerikaanse toestanden dus die ook in Brussel op bijval konden rekenen.

The Offspring openden met het hitsalvo “Come out and play”, “All I want “en “Want you Bad”. In kaarterstermen heet dit troef spelen vanaf slag een. Een goede tactiek zeker als je weet dat er nog troefkaarten genoeg te spelen zijn.
Hoewel de Amerikanen officieel toerden n.a.v. hun nieuwe album wisten ze dat ze ermee geen potten gingen breken. We kregen dan ook maar twee nummers te horen eruit, nl. “Looking out for #1” en “Make it All Right”. De ontvangst ervan was eerder lauw, maar gelukkig werden ze strategisch goed geparkeerd tussen de vele hits van de band. Hierdoor zorgde dit niet voor een depressie in de set.
Ergens rond het midden verloor het optreden wel aan vaart door het gepalaver tussen zanger Dexter Holland en gitarist Noodles. Die laatste vond dat dit optreden het beste ooit was. Een clichébewering die in het begin leuk en vleierig overkwam, maar na enkele herhalingen toch zijn waarde verloor. Ook de minutenlange bewering dat er zeker meer dan een miljoen mensen in de zaal zaten, hoefde niet en kwam onnodig puberaal over.
In het midden van de set betoonde The Offspring ook eer aan metal godfather Ozzy Osbourne door flarden te spelen van “Paranoid” en “Crazy Train”. Het bleef echter niet bij die enkele covers. Brussel kreeg naast Noodles’ gitaarsolo van “In the Hall of the Mountain King” ook nog een cover van the Ramones (“I Wanna be Sedated”) en op de koop toe “Hey Jude” van The Beatles voorgeschoteld. Het deed ons wat denken aan de Limp Bizkit concerten van enkele jaren geleden. Met andere woorden, veel coverwerk voor een band die daar eigenlijk geen behoefte aan heeft. Muzikaal flirtte Holland tijdens de show soms met de grens van toonvast zingen, maar doordat de decibels luid genoeg waren en vooral de sfeer telde tijdens het concert, deerde dit niet echt.
Toch liet dit concert zeker geen wrange nasmaak na en dat vooral dankzij de apotheose waarbij de band volledig ‘all in’ ging met de rest van hun ‘troefkaarten’.  Zo kreeg het publiek eerst “Why don't you get a job” te horen waarbij ballonnen het publiek werden ingegooid. Plezant, maar helaas viel ook plots het geluid weg. Een technische fout zo bleek, maar gelukkig viel dit niet op omdat het publiek het lied al zingend verder zette. Tijdens “Pretty Fly (For a White Guy)” dat volgde, werd het podium gevuld met skydancers van Guy Cohen, de persoon die ‘the white guy’ vertolkte in de legendarische video clip van The Offspring. Afsluiten deed de band met T”he Kids Aren’t Alright”, “You Gonna Go Far, Kid” en uiteindelijk absolute meezinger “Self Esteem”. Ook de confetti- en slingerkanonnen werden nog enkele keren geactiveerd tijdens de laatste nummers. Feest alom dus bij de fans, maar waarschijnlijk niet bij de technische medewerkers. De kanonnen stonden namelijk iets te hoog gericht waardoor het merendeel van de slingers bleef bengelen aan het plafond van de zaal.

The Offspring bracht Brussel waarvoor het gekomen was: nostalgie, show en vooral steengoede punkrock. Hier en daar hoorden we wel de kritische noot dat de show veel meehad van de bands passage twee jaar geleden in Vorst, tot zelfs de moppen toe.


Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

The Offspring
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8800-the-offspring-03-11-2025

Simple Plan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8799-simple-plan-03-11-2025

Organisatie: Live Nation

Parkway Drive – Een vlammend verjaardagsfeest

Wie twijfelt of Australië naast kangoeroesteak en ijzererts nog belangrijke exportproducten heeft, moest 1 oktober in Vorst Nationaal zijn. Parkway Drive speelde die avond als onderdeel van zijn 20 Year Anniversary European Tour en bracht voor de gelegenheid twee landgenoten mee: The Amity Affliction en Thy Art Is Murder.
Het kruim van de Australische (death)metalcore beloofde het talrijk aanwezige publiek een knaller van een avond en dat werd het ook.

The Amity Affliction mocht het verjaardagsfeest op gang trekken. De zaal was nog niet halfgevuld toen de Aussies van leer trokken, maar toch viel hun optreden niet in dovemansoren. De Australiërs trapten af met “Pittsburgh”, gevolgd door “Like Love“en “Drag the Lake”, nummers die meteen de toon zetten voor een emotioneel geladen set waarbij zanger Ahren Stringer prima de balans kon houden tussen grunts en zuivere zang . Hier en daar deelde The Amity Affliction een muzikale stomp in de maag uit, waarna een gevoel van loutering volgde. Vooral “It’s Hell Down Here” kon ons uitermate bekoren.

Daarna was het de beurt aan Thy Art is Murder om een intussen rijker gevulde zaal op te warmen. De snedige deathcore die Vorst voorgeschoteld kreeg, gaf minder ruimte tot reflectie en was minder toegankelijk. Met brute overgave en een ongenadig tempo werd o.a. “Blood Throne”, “Slaves beyond Death” en “Puppet Master” op het publiek afgevuurd. Deze deathcore was ons iets te snedig, maar zeker spek voor de liefhebbers bek.

En toen was het de beurt aan Parkway Drive. Dat de band bekend staat om altijd het beste van zichzelf te geven, is geweten, maar voor hun twintigste verjaardag hebben zanger Winston McCall en co zichzelf werkelijk overtroffen. Het optreden was een spektakelstuk dat theatraliteit, show en vlammen niet schuwde. Er werd tijdens de show zoveel vuurwerk en pyro de lucht ingeschoten dat het leek alsof de ganse voorraad fossiele brandstof van de OPEC-landen opgebruikt werd.
Het optreden begon memorabel: de band verscheen niet zomaar op het podium, maar kwam door het volk aangetreden, alsof ze wilden benadrukken dat ze ooit als underdogs begonnen en zich naar de top van de metalwereld hebben geknokt dankzij de fans. De schermen die ondertussen beeldmateriaal toonden van de beginjaren van de band tot nu, beaamden dat.
Het podium had een industriële inkleding waarbij de drum onderaan een stellingtoren stond. Voor het grotere podium was er een kleiner dat verbonden werd met een mobiele brug die met kabels naar boven en beneden gebracht kon worden. Wat ons betreft een goed gekozen opstelling die actief bijdroeg aan de dynamiek en sensatie van het optreden.
Als opener kregen we “Carrion” voorgeschoteld, gevolgd door meezinger “Prey” en “Glitch”. Dit zijn enkele van de meer populaire songs van de band die de zaal met een vingerknip in één kolkende massa energie veranderde.
Winston en de zijnen waren in absolute bloedvorm en bewezen tegelijk misschien wel de sympathiekste Australiërs te zijn die we kennen. Er werd geen moment onbenut gelaten om het publiek te bedanken voor hun support en tussen de vlammen en het vuurwerk door werd er vooral liefde afgeschoten.
Ergens in het midden van de set was er speciale aandacht voor het debuutalbum ‘Killing with a Smile’ (2005). De band opteerde om als eerbetoon aan de beginjaren én de fans van het eerste uur het ganse album in een medley van om en bij de 12 minuten te gieten. Dit was eveneens een goede manier om kennis te maken met het oudere, en tevens rauwere, werk van de band.
Maar meer nog dan een concert, was dit een show in de zuiverste zin van het woord. Naast de bandleden werd het podium bijvoorbeeld soms gevuld met professionele dansers om de boel op te leuken.
Naar het einde van de set toe mochten ook enkele strijkers mee het podium op om “Chronos” en “Darker Still” een extra gelaagdheid te geven. Een prima keuze, maar helaas was het naast de toon zingen van McCall tijdens het laatstgenoemde nummer een puntje van kritiek. Dit kon de sfeer in de zaal echter niet bederven.
De climax van de avond kwam er met “Crushed”. Het lied werd spectaculair ingeleid door drummer Ben Gordon die terwijl het drumstel langzaam kantelde en uiteindelijk volledig ronddraaide, strak de maat hield alsof zwaartekracht geen enkele invloed had. Als enkele gemaskerde dansers dan molotovcocktails in het rond gooiden om het podium én het ronddraaiende drumstel in lichterlaaie te zetten, werd het lied pas echt ingezet. Climax binnen de climax was wanneer McCall midden het lied de hoogte werd in gehesen en vuurstralen uit de mobiele brug werden gebraakt telkens hij grunde. Vorst bereikte zo letterlijk én figuurlijk quasi het kookpunt.
Daarna volgde een voor de band eerder bescheiden afscheid met meezinger “Wild Eye”s dat nog tot diep in Vorst centrum werd meegekweeld door enthousiaste fans die huiswaarts keerden.

Vaak zijn we van oordeel dat ‘less is more’ een waarheid is als een koe, maar Parkway Drive bewees het tegendeel. Voor hun verjaardagsfeest gold: meer, groter en vuriger. Downunder boven!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Thy art is murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8671-thy-art-is-murder-01-10-2025?ltemid=0
Parkway Drive
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8670-parkway-drive-01-10-2025?ltemid=0

Organisatie: Live Nation

Die Toten Hosen - Een thuismatch op verplaatsing

Vraag aan een doorsnee Belg of hij/zij/het de band Die Toten Hosen kent en je krijgt gegarandeerd een bedenkelijke blik. Niet zo in Duitsland, want daar geniet de punk(rock)band godenstatus en prijken de Duitsers steevast bovenaan iedere affiche waar ze spelen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Ancienne Belgique tot de nok vol gevuld was met uitbundige oosterburen. Een Belg vinden was eerlijk gezegd nog een grotere uitdaging dan Wally op A2-formaat.
Dat de pioniers van de Duitse punk in hun heimat een stevige fanbase hebben, is dan ook een understatement. Niet enkel was het optreden kort na aankondiging al uitverkocht, veel fans reisden ook mee om een deel van de Europese tournee ‘Keep Calm and Carry On’ mee te beleven.

Duitsers dragen gemütlichkeit hoog in het vaandel en dat werd ook duidelijk bij het betreden van de grote zaal: de balkons waren her en der gedrapeerd met vlaggen van supporterclubs en er werd gelachen en gegrold zoals enkel Duitsers dat kunnen. Verder vloeide het bier meer dan rijkelijk, zelfs op de heilige parketvloer van Brussels gezelligste concerttempel. De sfeer die vanaf het begin in de zaal hing, verraadde dat dit optreden meer zou zijn dan zomaar een concert. Het voelde alsof de Champions League finale gespeeld werd  en dat Die Toten Hosen, de enige partij, al op voorhand gewonnen had.

De vrouwelijke punkband The Red Flags mocht de avond openen en bracht met veel passie en artistieke agressie hun songs. Het vleugje rauwheid dat bij punk hoort en een dikke middelvinger naar ‘het systeem’ ontbraken uiteraard niet. Vooral zangeres Polly wist  te overtuigen met haar krachtige stem en podiumprésence. Hoewel duidelijk was dat de zaal vooral op Die Toten Hosen wachtte, liet The Red Flags zien dat ze meer is dan een opwarmertje.
De dames in kwestie brachten een frisse set die terecht op bijval kon rekenen. Feminisme op zijn best!

Toen Die Toten Hosen omstreeks 20:30 opkwam, was het publiek eigenlijk al in extase.  Omdat het het laatste optreden van de Europese tournee was, hing er namelijk extra emotie in de lucht. De setlist zelf bleek een weloverwogen mix van oudere, snedige platen en recentere, populaire hits.
De aftrap werd gegeven met “Spiel mir das Lied vom Tod” (cover van Ennio Morricone) gevolgd door “Alle sagen das” en “Urknall” — krachtige openers die meteen het vuur aan de lont staken voor een energieke set die geen laagtes, maar enkel hoogtes kende. Zanger Campino en de zijnen genoten zichtbaar van de uitzinnige fans en keken tevreden toe hoe de ene na de andere crowdsurfer zich richting bühne liet brengen. De ambulance aan de ingang deed vermoeden dat niet iedereen opnieuw in het publiek terechtkwam achteraf.
Die Toten Hosen is meer dan enkel maar een band die zijn liedjes ten berde wil brengen. Het gaat om de totaalbeleving. Gevatte bindteksten en woorden van dank richting publiek konden dan ook niet ontbreken. Grappig was toen Campino zijn beste Frans en Nederlands probeerde boven te halen, maar snel naar het Duits overschakelde aangezien er toch quasi enkel Duitsers in het publiek te vinden waren. Enkel bij het herhaaldelijk scanderen van: “Waar is dat feestje?” werd af en toe met een zwaar Duits accent “Hier is dat feestje!” geantwoord.
Naar het einde van de set toe werd de verbondenheid met de fans nog meer in de verf gezet tijdens “Schönen Gruß, auf Wiederseh’n”. Toen werden enkele fans in de lucht gehesen met vlaggen van Die Toten Hosen en kreeg het geheel wel heel veel mee van een voetbalmatch. Nu ja, misschien wel niet geheel onterecht, want de bandleden beschrijven hun optredens vaak ook zo, en gebruiken bij de communicatie errond zowaar meer voetbalmetaforen dan in deze review. Alvorens definitieve afsluiter “Mehr Davon” in te zetten, kregen we nog de hymne “You’ll Never Walk Alone”. Voor die gelegenheid nam Campino zijn sjaal van Fortuna Düsseldorf, de voetbalclub die Die Toten Hosen nauw aan het hart ligt. De heerschappen zijn namelijk zelf afkomstig uit de hoofdstad van Noordrijn-Westfalen én daarenboven belangrijke sponsors van de club. Het publiek deed gewillig mee en zorgde zowaar voor een kippenvelmomentje.
Het optreden van Die Toten Hosen was een thuismatch op verplaatsing. Veel nieuwe zieltjes werden wellicht niet gewonnen aangezien het publiek bijna uitsluitend bestond uit doorwinterde fans die de gelegenheid grepen om hun favoriete band in een gezellige zaal als de AB mee te maken. Verder kan men stellen dat de band muzikaal erfgoed is in Duitsland.
De muziek, de teksten, de boodschap, de verbondenheid met de fans, de sfeer…  het is iets unieks en zeldzaam in het wereldje. Koesteren dus, zelfs over de landsgrenzen heen!

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Red Flags
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8601-the-red-flags-14-09-2025?ltemid=0
Die Toten Hosen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8600-die-toten-hosen-14-09-20254?ltemid=0

Organisatie: Peter Verstraelen agency

Avantasia – Een groots spektakel, zelfs zonder vuur!

Avantasia streek neer in de Ancienne Belgique voor een avond vol symfonische powermetal van de bovenste plank. Ondanks de immense populariteit in Duitsland en een headlinerspositie op Alcatraz 2019, bleef de zaal in Brussel slechts beperkt gevuld – het balkon bleef zelfs gesloten. Maar wat ontbrak aan massa, werd ruimschoots gecompenseerd door de passie van de aanwezige fans, die van begin tot eind laaiend enthousiast waren.

‘Founding father’ Tobias Sammet, die met zijn muzikale visie gerust een moderne Mozart genoemd mag worden, had duidelijk zin om het nieuwe album ‘Here Be Dragons’ (2025) in combinatie met de grootste hits aan Brussel voor te stellen.
De band opende krachtig met Creepshow en meteen was de toon gezet voor een bombastische en meeslepende avond. Sammet toonde zich niet alleen als een getalenteerde frontman, maar ook als een entertainer pur sang met zijn kenmerkende humoristische bindteksten.
Zoals altijd was Avantasia niet zomaar een band, maar een ensemble van topvocalisten. Tommy Karevik (Kamelot) trok o.a. van leer op “The Witch” en het “Here Be Dragons”, terwijl Kenny Leckremo (H.E.A.T.) als een wervelwind over het podium raasde bij onder andere “Against the Wind”. Verder gaf Adrienne Cowan een krachtige performance op o.a. “Reach Out for the Light” en overtuigde Eric Martin (Mr. Big) op “What’s Left of Me” en “Dying for an Angel”. Chiara Tricarico schitterde dan weer tijdens “Farewell” en de hit “Lost in Space”. Herbie Langhans ten slotte, die net zoals de zangeressen geregeld uit zijn functie als backing vocal mocht treden, bracht extra ruigheid in “Devil in the Belfry” en “The Scarecrow”.
Ondanks  het feit dat er geen mindere muzikale momenten te bespeuren vielen,  waren het vooral “Let the Storm Descend Upon You” en “Death Is Just a Feeling” die een diepe indruk achterlieten op ons. De combinatie van muzikale grandeur en emotionele lading maakte deze nummers absolute hoogtepunten in een set die meer dan tweeënhalf uur duurde!
Naar het einde toe grapte Sammet dat de band geen pyro mocht gebruiken in de (kleine)  AB, en dat we er dus collectief voor moesten zorgen dat Avantasia in de toekomst een grotere venue kreeg.
Maar eerlijk gezegd had dit spektakel geen vuurwerk nodig. Het was een totaalspektakel dat zijn gelijke niet kende – en we hopen dat Tobias en co snel terugkeren naar België, met of zonder vuur.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7330-avantasia-15-03-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation ism Biebob

Paganfest 2025 – Een bij momenten knotsgekke ketterkermis
Paganfest 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-01-20
Stijn Raepsaet

Optredens die omstreeks 17 u. beginnen op een doordeweekse dag, ze bestaan. Voor de meesten lijkt dat tijdstip te heidens om tijdig present te tekenen, maar duidelijk niet voor wie een kaartje kocht voor Paganfest. Vrij vertaald in het Nederlands betekent het dan ook ‘heidens feest’ en daarmee lijkt de organisatie hun vroege keuze wel te verantwoorden. Verder was het vroege aanvangsuur ook een noodzaak aangezien er niet minder dan vijf bands het beste van zichzelf kwamen geven binnen het genre pagan metal. Dat subgenre kan men als een overkoepelende term zien voor folk-, viking-, piraten-… metal, m.a.w. riedelkens waar Den Goeden Heere zijn zegen niet durft aan te geven.

Paganfest is trouwens geen onbekende in het wereldje, maar het was toch alweer een tiental jaar geleden dat de ketterkermis op tournee ging.
Helaas misten we door het vroege startuur wel de eerste band, Elvenking, en kwamen we pas aan op de eindtonen van het Nederlandse Heidevolk.

De Faeröerse folk-/vikingmetalband Týr betrad vervolgens het podium en bracht een degelijke set met een duidelijke focus op de Noordse mythologie, hun handelsmerk. Hoewel de hele show een ode aan de oude goden en de ‘traditionele’ levenswijze was, wisten vooral de liederen in het Faeröers, zoals Regin Smiður ons te bekoren. Deze nummers zorgden voor wat Scandinavisch exotisme en benadrukten perfect het heidense karakter van de band. Týr overtuigde, zonder onnodige franjes.

Met Ensiferum barstte het feest pas echt los. De Finse band is een gevestigde naam in de viking metalscene en bewees wederom waarom. Hun combinatie van middeleeuwse melodieën en snedige symfonische metal klonk als een muzikale ode aan Valhalla. Terwijl de band, met bassist Sami Hinkka op kop, de viking in elk van ons aansprak, waanden we ons in een rijkgevulde hal waar mede rijkelijk stroomde uit drinkhoorns (in feite herbruikbare bekers). De energie van Ensiferum was aanstekelijk en hier en daar was zelfs een eerste crowdsurfer te bespeuren. Vooral de songs “Andromeda” en “Victory Song” konden ons bekoren. Verplicht voer voor iedereen die weet dat ‘drakkar’ en ‘snek’ beide synoniemen zijn voor een vikingboot.

Iets na negenen was het de beurt aan headliner Alestorm, de zelfverklaarde koningen van de piratenmetal. Als trouwe bezoekers van hun shows wisten we wat te verwachten en ook deze keer stelde de band niet teleur. De jolige bende trapte af met de klassieker “Keelhauled” met als resultaat een uitzinnig publiek vanaf de eerste noot. Zanger Christopher Bowes en zijn crew (waaronder een uit de kluiten gewassen badeend) zagen dat Brussel klaar was voor een feestje en waren dan ook niet van plan een spaander heel te laten van het Brusselse parket.
De combo “Shipwrecked” en “Mexico” gooide extra muzikale olie op het vuur en het duurde dan ook niet lang voor de zaal omgevormd werd tot een geflipte piratenbar: gemorst bier, crowdsurfers en, zoals de traditie het wil, een roeisessie op de grond tijdens “Nancy the Tavern Wench”. De duw- en trekpartijen in de pit, gecombineerd met feestelijke dansjes, maakten het plaatje compleet. De sfeer was chaotisch, maar altijd gemoedelijk, precies zoals je van een Alestormshow mag verwachten.
De setlist sloot af met het hilarische “Fucked With an Anchor” en het twee seconden durende “Rumpelkombo”, waarmee Alestorm nogmaals bewees dat ze de perfecte balans weten te vinden tussen muzikale kwaliteit en pure onzin. Of je nu een doorgewinterde fan was of voor het eerst kennismaakte met hun absurde charme, Alestorm had voor ieder wat wils… zolang je maar klaar was om te feesten!

Bij Toutatis’ baard (of die van een andere heidense pee), dat was een memorabel feestje! Paganfest 2025 was van begin tot eind genieten van de veelzijdigheid binnen het genre pagan metal. De avond bracht ons mythologische verhalen, hilarische piratenchaos en een hoop plezier. Wat ons betreft hoeft het zeker opnieuw geen decennium te duren alvorens een schare muzikale ketters naar ons land komt. Tot volgend jaar misschien?

Neem gerust een kijkje naar de pics

Alestorm
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7234-alestorm-20-01-2025.html?ltemid=0

Ensiferum
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7236-ensiferum-20-01-2025.html?ltemid=0

Týr
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7235-tyr-20-01-2025.html?ltemid=0

Organisatie Live Nation ism Biebob + RTN-Touring

Apocalyptica - ‘Strijk gaan’ op Metallica (deel 2)

Daags na Wapenstilstand stond Apocalyptica in de Ancienne Belgique om hun laatste worp ‘(Apocalyptica,) Plays Metallica , Vol. 2’ te promoten. Bijna dertig jaar na hun debuutalbum ‘Plays Metallica by four cellos’ uit 1996 brengen ze zo opnieuw een klassieke, doch eigenzinnige ode aan één van de beste metalbands ooit.
Het idee om Metallica-covers te spelen met enkel cello's en drums zou een flauw karaoke-evenement kunnen worden, maar niets was minder waar.

De avond werd afgetrapt door het Finse Arctis. Hoewel dit slechts hun tweede internationale optreden ooit was, gooiden ze meteen hoge ogen. Dat Finland naast talloze meren ook een vruchtbare kweekvijver voor symfonische metal heeft, wordt zo nogmaals bevestigd. Vooral “When The Lights Go Out” en afsluiter “Theatre of Tragedy” konden ons uitermate bekoren. Verplicht luistervoer voor fans van het genre.

Net zoals bij ieder Metallica-optreden opende Apocalyptica ook op de tonen van ‘The Ecstacy of Gold’ van Ennio Morricone. Dit alles gebeurde terwijl het publiek naar een wit gordijn tuurde. De heren waren namelijk van plan om een grootse entree te maken en dat gebeurde ook. Na de openingstonen van “Ride The Lightning” viel het doek en de kregen we zicht op de ijverig strijkende Finnen die smalend het publiek begroetten. De drie cellisten hadden er duidelijk zin in en ook kersvers drummer Mikko Kaakkuriniemi lachte zijn tanden bloot.
Nadat ze het feest op gang getrapt hadden, waren de Apocalyptica-leden niet van plan gas terug te nemen.
Bij klassiekers als “Enter Sandman” en “For Whom the Bell Tolls” zorgden de diepe, resonerende klanken van de cello’s voor een duistere, opzwepende sfeer. Het publiek werd hierbij door grootse gebaren met de strijkstokken opgejut en aangemoedigd de teksten te scanderen. Hierdoor veranderde het optreden op bepaalde momenten in een enorme, uitbundige zangstonde.
De technische vaardigheid van de band was verbluffend. “Battery” en “Blackened”, nummers die in hun originele vorm al barsten van intensiteit, werden omgezet naar een symfonische storm waarin de ruwe energie nog steeds doorschemerde. “The Call of Ktulu” bracht, met zijn dromerige, mysterieuze klanken, het publiek in een vervreemdende vervoering en liet het ademloos achter door het vakmanschap van de uitvoering.
“Nothing Else Matters”, het emotioneel hoogtepunt van de avond, werd prachtig neergezet. Terwijl de zaal in stilte luisterde, wisten de cello’s de gevoeligheid van het origineel prachtig te vangen.
Na een uitgebreide voorstelling van de bandleden en een krachtig “Seek and Destroy” werd de avond afgesloten met de magistrale herwerking van “One”, waarvoor de Finnen op het nieuwe album samenwerkten met James Hetfield en Roberto Trujilo. De epische, haast filmische vertolking verstilde bij momenten het publiek. Enkel de voice-over van Hetfield leek ons, in tegenstelling tot op het album, overbodig en leidde soms af van de emotionele diepgang die de cello’s zo meesterlijk teweeg brachten.

Apocalyptica was veel meer dan een coverconcert. Het was opnieuw een intens en groots eerbetoon aan Metallica, waarbij de nummers op een verrassende en bijna vernieuwende manier tot leven kwamen. Een tournee met de legendarische trashers zelf dringt zich op!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Apocalyptica
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7111-apocalypica-12-11-2024.html?ltemid=0

Arctis
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7112-arctis-12-11-2024.html?ltemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Rammstein - Europe Stadium Tour 2024 - Driewerf hoera!

Drie keer is scheepsrecht moeten de heerschappen van Rammstein gedacht hebben toen ze na twee jaar op rij beslisten om ons Belgenlandje opnieuw aan te doen met de derde ronde van hun Europe Stadium Tournee. En omdat de Duitsers de term ‘scheepsrecht’ nogal letterlijk namen, kozen ze net zoals in 2022 voor Park Nieuwe Koers in badplaats Oostende als plaats van afspraak voor hun twee optredens op Belgische bodem in 2024.

Wie er de voorbije passages bij was, merkt al snel dat er qua opstelling niets nieuws ‘unter der Sonne’ is in de Koningin der Badsteden: op de weide word je nog altijd verwelkomd door hetzelfde zwart, megalomaan podium dat architecturaal iets wegheeft van een orkenvesting uit Mordor, je-weet-wel  het land van het kwaad uit Lord of the Rings. Ondanks de herkenbaarheid imponeert het podium en doet het op een onbewaakt momentje nog altijd onze mond naar beneden vallen.
Ook opnieuw van de partij is het muziekbehang van enkel Rammsteinliederen dat de ganse middag en vooravond speelt. Leuk en sfeerbrengend voor enkele uren, maar naarmate de avond zijn intrede doet, hebben we toch iets van: “Zet die ploat af!”

Verder tekent ook het duo Abélard wederom present. De twee Françaises op piano mogen ook dit jaar mee om het voorprogramma te verzorgen met covers van Rammstein. Hoewel muzikaal-technisch de dames niets te verwijten valt, steekt opnieuw de innerlijke Bart De Wever de kop op. Net zoals vorig jaar zijn we van mening dat fans die een redelijke som geld neertellen voor een ticket recht hebben op een klinkende naam als opwarmer.

Omstreeks 20.30 u. trapt Rammstein af met “Ramm4”, een nummer dat talrijke verwijzingen naar eerdere liedjes van de band bevat. Noem het gerust een eerbetoon aan hun eigen repertoire. Het lied is momenteel (nog altijd) niet te vinden op een van de vele albums, maar wordt toch luidkeels mee gekweeld door de trouwe fans. Hoewel de band in het verleden al opende met dit lied, vonden we persoonlijk dat “Rammlied”, de opener van vorig jaar, meer slagkracht had. Desalniettemin had de band zijn entrée ook ditmaal niet gemist en werd het vuur zowel figuurlijk als letterlijk aan de lont gestoken voor een show waar vuur, rook en keiharde muziek opnieuw omnipresent waren. Ook zanger Till Lindeman zag het duidelijk zitten en had voor de gelegenheid enkele raven gepluimd om een mooie kraag te maken.

De set zelf had quasi dezelfde opbouw als vorig jaar, maar wie er de voorbije edities bij was kon met “Asche zu Asche”, “Keine Lust” en “Wiener Blut” toch enige variatie vinden in het eerste deel van de set. Verder walste en knalde de Duitse hitmachine verder op het elan van vorige jaren waarbij de klassieke showelementen uiteraard niet kunnen ontbreken. Wie Rammstein kent weet dat bepaalde liederen vaak eerder veredelde stuntshows zijn, die doorheen de jaren zo gefinetuned zijn, dat het zonde zou zijn om ze achterwege te laten. Toestanden die iedereen ondertussen wel kent, maar die – laat ons eerlijk zijn – nooit vervelen. Wie wordt er nu niet vrolijk van toetsenist Flake vakkundig geflambeerd te zien worden in een kookpot tijdens “Mein Teil” en een Lindemann die vlammen uit zijn lijf spuit tijdens “Rammstein” als ware het een vurige Spiderman?
Nu de storm omtrent het vermeend seksueel wangedrag van bovengenoemde personen gaan liggen is en de bijhorende rechtzaken gewonnen zijn, haalt ook het perverse “Pussy” weer de setlist. Als een gekwalificeerde dominator spuit Lindemann als van oudsher dikke vlokken schuim uit zijn groot rijdend piemelkanon. En de fans? Die genieten!
Wie als apotheose iets nieuws verwacht had, was er echter aan voor de moeite. Na een welgemeende muzikale “Adieu” nemen de leden opnieuw de lift omhoog om ten slotte in de duisternis te verdwijnen.

Ondanks dat Rammstein quasi dezelfde set bracht als de vorige jaren, kon dat de pret in Oostende duidelijk niet bederven. De vertrouwde formule slaat duidelijk nog steeds aan, maar de vraag is natuurlijk hoe lang nog. Tegen een volgende passage zeggen wij alvast geen ‘neen’… maar de Deutschland remix van  gitarist Richard Kruspe mag dan wel van de setlist verdwijnen. Het bijhorende dansje van de overige leden, die er met hun lichtgevende pakken als ridicule stokmannetjes uitzien, lijkt ons toch net iets te puberaal. Zeker als je weet dat enkele liedjes eerder een kinderwagen in brand gestoken wordt tijdens “Puppe”.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6262-rammstein-27-06-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Greenhouse Talent

VV – HIM 2.0, als fan alleen maar liefdevol omarmen

De charismatische Ville Valo heeft met zijn band HIM begin jaren 2000 een onuitwisbare stempel gedrukt op de wereld van de rockmuziek. Met zijn donkere, meeslepende stem en poëtische teksten slaagde hij er in een unieke en onmiskenbare sound te creëren die hij ‘love metal’ doopte, een niche binnen de niche van de gothic rock/metal.
Na de ontbinding van de band in 2017 bleef het even stil rond VV, de artistieke naam van de Fin, maar in 2023 verraste hij vriend en vijand met het soloalbum ‘Neon Noir’. Om het album in de neon, excuseer, schijnwerpers te plaatsen stond VV zondagavond in AB.

Als opwarmer krijgt een bescheiden gevulde AB Zetra voorgeschoteld. Het Londense duo dat voor de grime de kaas duidelijk haalde bij bands als Immortal en KISS, brengt muziek die men het best kan omschrijven als new wave meets metal.  Al wentelend in obscure belichting krijgen we een set van een zevental nummers, waarvan “The Angel Cries”  en de nieuwe single “Starfall” ons vooral kunnen bekoren.

Iets voor negenen floept vanuit de duisternis een neonverlicht heartagram met dubbele V op, een briljante aanpassing van het legendarische bandlogo van HIM. Vervolgens wordt “Neon Noir” ingezet, een van de singles van het gelijknamige album. Een ingetogen Ville Valo die duidelijk in de kleerkast van de gebroeders Shelby (Peaky Blinders) gesnuisterd heeft, steekt probleemloos het vuur aan de lont voor een set waarbij er een evenwichtige mix is tussen HIM-klassiekers en nieuw materiaal.
Een eerste hoogtepunt komt er met de combo “Salute The Sanguine” voorafgegaan door “Rip Out The Wings Of A Butterfly” - je weet wel het HIM-lied dat verdacht veel gelijkenissen vertoont met “En Dans” van Clouseau. Hier wordt duidelijk hoe naadloos Vallo’s nieuwe werk muzikaal lijkt aan te sluiten op het rijke repertoire van HIM.
Tijdens de set waarbij er geen laagtes te bespeuren vielen, zijn het toch vooral de HIM-klassiekers die de kelen en heupen van de AB aan het werk zetten.
Veel fans zijn namelijk afgezakt naar Brussel om zich te laten wiegen op de tonen van hun jeugd. Zo worden ze op hun wenken bediend met een verbluffend “Join Me in Death” en “The Funeral of Hearts”. Een eerder statische Valo ziet dat er gesmuld wordt en toont geregeld zijn appreciatie met een kleine glimlach en bescheiden dankgebaar.
Als afsluiter krijgen we het prachtige “When Death and Love Embrace” (HIM).
Het zwaarwichtige lied over een onbeantwoorde liefde is geen knaller om mee naar huis te nemen, maar een melancholisch lied dat velen ongetwijfeld terug doet denken aan een tijd waarin er nog onschuld bestond en geen grote verantwoordelijkheden.

Pure romantiek dus, nu eenmaal het handelsmerk van mr. Valo. Met de ogen dicht is VV gewoonweg HIM 2.0 en dat kunnen we als fans alleen maar liefdevol omarmen! 

Neem gerust een kijkje naar de pics
Zetra
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5992-zetra-05-05-2024.html?Itemid=0

VV
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5991-vv-05-05-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel