Parcels - Van intimiteit tot euforie

De Australische band Parcels kwam hun nieuwe plaat voorstellen in Vorst Nationaal. De zaal was, zoals een dag eerder aangekondigd, uitverkocht. Het middenplein stond goed vol, de zitplaatsen op de eerste tribune waren stevig bezet, enkel de bovenste ring was afgesloten met een donker gordijn.
Waar het drie jaar geleden in een uitverkochte AB nog broeierig heet was, hing er nu aanvankelijk een fris herfstgevoel in de lucht – maar dat veranderde snel.

Parcels werd opgericht in 2014 in het Australische Byron Bay en bestaat uit Louie Swain (toetsen, zang), Patrick Hetherington (toetsen, zang), Noah Hill (bas, zang), Jules Crommelin (gitaar, zang) en Anatole “Toto” Serret (drums, zang). Inmiddels is de band gevestigd in Berlijn, waar ze hun herkenbare mix van funk, disco, pop en westcoast-harmonieën verder verfijnden.
Hun doorbraak kwam er in 2017 toen Daft Punk hun single “Overnight” produceerde – een samenwerking die hun sound definitief op de kaart zette. Met hun recent verschenen derde album ‘LOVED’  bewijst Parcels dat ze nog steeds evolueren, met een warme, groovende en emotioneel gelaagde sound.

De avond werd geopend door The Zenmenn, een trio uit Berlijn bestaande uit Magnus Bang Olsen (keyboards), Jonathan Reiter (bas) en Ben Anderson (drums). De band bracht een soort new age easy listening, hier en daar gekruid met oriëntaalse invloeden en een snuifje smooth jazz. Het geheel balanceerde ergens tussen ironie en ernst — “als het serieus was, zou het niet grappig zijn”, zo leek de ondertoon. De drummer, met hoed, sjaal en zonnebril, zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een tropische loungebar was komen aanwaaien, terwijl Magnus met een Australische cowboyhoed en een zwaar Duits accent zijn Casio-keyboard om de nek hing voor een nummer over een Chinees restaurant, getiteld ‘Ming Dynastie’.
De muziek had zo kunnen dienen als soundtrack van een cheesy jaren tachtigfilm. Tegen het einde begonnen enkele hoofden te knikken — deels op het ritme, deels uit verveling — maar de sfeer bleef gemoedelijk.

Parcels opende de set op theatrale wijze: in het donker verscheen op het scherm een videoprojectie waarin de band te zien was in hun repetitieruimte, spelend met een sequencer. Terwijl het beeld verder liep, namen de vijf bandleden één voor één hun plaats op het podium in. Zodra de eerste noten van “tobeloved”, de opener van hun nieuwe plaat ‘LOVED’, klonken, steeg de temperatuur in de zaal voelbaar.”ifyoucall” volgde naadloos, en met het vertrouwde ”overnight “was het ijs volledig gebroken.

De set was zoals steeds tot in de puntjes opgebouwd: een evenwichtige afwisseling van dansbare grooves en intieme momenten, waarbij ‘LOVED’ de rode draad vormde. Zo goed als elk nummer van het nieuwe album kwam aan bod. Tijdens  “summerinlove”  verscheen er zelfs een live kiss cam die koppels in het publiek in beeld bracht – een knipoog die perfect paste bij de romantiek van de song.
Op een rustpunt in de set schoof de band naar de voorkant van het podium voor “leaveyourlove”, waarbij de drummer even de camera zelfs even overnam. Parcels beheerst het spel van gimmicks zonder het te overdrijven: kleine visuele en performance accenten die ervoor zorgen dat de show nooit statisch wordt. Ook de belichting speelde een hoofdrol – voortdurend werd er gespeeld met licht en schaduw, met projecties boven de band en bewegende spots die de muziek versterkten.
Halverwege zette “thinkaboutit” opnieuw het tempo hoger, een onweerstaanbare oorwurm die meteen gevolgd werd door het publiekfavoriet “tieduprightnow”, dat de zaal helemaal deed meedansen. Naar het einde toe klonk het gevoelige “once”, met Magnus Bang Olsen van het voorprogramma op slide guitar, een onverwacht maar geslaagd duetmoment dat het publiek even stil kreeg.
De reguliere set werd afgesloten met een uitgesponnen tranceversie van “tobeloved”, waarin de band minutenlang bouwde aan een climax. Voor de bisronde kwamen de vijf nog één keer terug, met het prachtig ingetogen “finallyover”, waarbij Jules Crommelin zittend op de rand van het podium de song bijna fluisterend inzette. Een intiem slotakkoord na een show die perfect balanceerde tussen energie en emotie.

Parcels bewees opnieuw dat ze niet enkel meesters zijn in harmonieën en groove, maar ook in het creëren van een totaalervaring. Hun liefde voor detail – in klank, beeld en ritme – maakt elk optreden meer dan een concert: het is een zorgvuldig geregisseerde viering van muziek, warmte en verbondenheid.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Parcels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8676-parcels-07-10-2025?Itemid=0
The Zenmenn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8679-the-zenmenn-07-10-2025?Itemid=0

Organisatie: Live Nation

mclusky - Luider, scherper en koppiger dan ooit

De Cactus Club in Brugge vanavond helemaal in het teken van rauwe gitaren en bijtende energie. Bij het binnengaan vroeg ik aan een medewerker van de club hoe de ticketverkoop verlopen was, en tot mijn verwondering bleken er minder dan tweehonderd tickets verkocht in voorverkoop. Wellicht had het feit dat mclusky enkele dagen voordien nog in Trix in Antwerpen stond er iets mee te maken, en ook dat ze vorig jaar op Leffingeleuren te zien waren, en eerder dit jaar nog op Les Nuits Botanique.
Toch was de zaal tegen aanvang mooi gevuld en hing er die typische geladen sfeer die alleen ontstaat wanneer een publiek weet dat het iets bijzonders te wachten staat.

Het voorprogramma werd verzorgd door No Prisoners, een band die ik nog maar recent aan het werk zag op Leffingeleuren. Hun set was opnieuw een shot pure no-nonsense punkrock, strak, maar met een opvallend vleugje glamrock dat vooral tot uiting kwam in de geblondeerde frontman. De band speelde met overtuiging en zonder franjes, precies zoals het hoort. Op een bepaald moment gooide de drummer een mentos het publiek in, die – tot mijn lichte verbazing – recht in mijn richting vloog. Ik heb hem gewoon opgegeten. Zo’n onverwacht detail dat perfect past bij de charme van deze band: ruw, ongepolijst en met een knipoog.

Daarna was het tijd voor mclusky. Ik ben al jaren fan van deze Welshe noise rockers. De eerste keer dat ik ze zag was in 2002 op Pukkelpop, toen ‘mclusky do dallas’ net uit was. Dat album, met iconische nummers als “lightsabre cocksucking blues”,”to hell with good intentions” en “alan is a cowboy killer”, heeft voor mij nog altijd iets magisch. Tot mijn grote vreugde stonden die nummers ook nu weer op de setlist. Het was alsof de tijd even had stilgestaan, al is de band sindsdien natuurlijk stevig geëvolueerd.
Toen ik ze in 2004 opnieuw op Pukkelpop zag, was Jack Egglestone net de nieuwe drummer. Hij zit er nog steeds bij, en zijn spel is krachtiger dan ooit. De bas wordt tegenwoordig verzorgd door Damien Sayell, die in 2015 toetrad nadat de band in 2005 een lange pauze had ingelast.
Op het podium viel meteen op dat de drummer de laatste jaren achter plexiglas speelt, en dat Falco bijna het hele optreden met extra gehoorbescherming zingt – van die grote oorkappen die op een koptelefoon lijken. Dat is geen modegril: Falco kampt al langer met tinnitus, een kwaal die bij hem behoorlijk ernstig is geworden. Toch weerhield dat hem er niet van om met dezelfde intensiteit en overgave te spelen als twintig jaar geleden. Zijn stem klonk nog steeds even scherp en giftig, en zijn humor bleef vlijmscherp.
De show in Brugge stond vooral in het teken van hun recente plaat ’the world is still here and so are we’, die eerder dit jaar verscheen op Ipecac, het label van Mike Patton – toevallig nog een andere held van mij. Van dat album kwamen onder meer ‘unpopular parts of a pig’ ‘people person’ en ‘way of the exploding dickhead’ voorbij, nummers die live minstens even strak en fel klonken als de oudere klassiekers.
Het nieuwe materiaal klonk bijzonder overtuigend en toonde dat mclusky nog steeds barst van de creativiteit. De band speelde met een intensiteit die deed vermoeden dat er in al die jaren niets van hun scherpte verloren is gegaan. Falco liet tussen de songs door zijn droogkomische zelf horen, scherp als altijd maar met een zekere warmte die alleen maar groeit naarmate de band ouder wordt.
Na de show vertelde Falco dat ze momenteel al een opvolger voor ‘the world is still here and so are we’ aan het opnemen zijn, en dat die volgens hem iets toegankelijker zal klinken. Hij benadrukte dat deze nieuwe plaat-in-wording het beste werk bevat dat ze in jaren hebben gemaakt.
Als het concert in de Cactus Club daar een voorbode van was, dan staat er iets groots te komen. mclusky bewees nog maar eens waarom ze een van de meest intrigerende en compromisloze bands uit het Verenigd Koninkrijk blijven: luid, scherpzinnig, en nog altijd met die heerlijke chaos die perfect balanceert op de rand van genialiteit.

Setlist: lightsabre cocksucking blues - without msg i am nothing - collagen rock - what we've learned - unpopular parts of a pig - you should be ashamed, seamus - kafka‐esque novelist franz kafka - way of the exploding dickhead - she will only bring you happiness - autofocus on the prime directive – chases - alan is a cowboy killer - the battle of los angelsea - people person – whoyouknow - to hell with good intentions

Neem gerust een kijkje naar de pics
mclusky
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8672-mclusky-04-10-2025?Itemid=0

No Prisoners
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8673-no-prisoners-04-10-2025?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge

The Happy Fits brengen met ‘Lovesick’ een mix van positiviteit en glamrock naar Kavka Oudaan

Zondag ll stonden The Happy Fits op het podium van Kavka Oudaan in Antwerpen, voorafgegaan door Phoneboy. De zaal was niet helemaal uitverkocht, maar toch gezellig druk gevuld met voornamelijk tieners en twintigers. Het publiek was duidelijk klaar voor een avond vol frisse alt-pop met indie vibes, en kreeg precies dat.

Phoneboy mocht de avond openen en bracht een set vol sprankelende poprock, waarmee ze moeiteloos de zaal wisten op te warmen. Hun luchtige melodieën en jeugdige energie sloten perfect aan bij de sfeer die The Happy Fits later zouden neerzetten.

The Happy Fits – bestaande uit Calvin Langman (lead vocals, cello), Luke Davis (backing vocals, drums), Nico Rose (backing vocals, gitaar) en Raina Mullen (backing vocals, gitaar) – zijn momenteel op tournee om hun nieuwe plaat ‘Lovesick’ te promoten. Op dat album moest Langman de breuk van een lange relatie verwerken, en dat persoonlijke element gaf de liveset een extra lading. Toch straalde de muziek ook in Antwerpen vooral positiviteit uit: hun nummers weten zware thema’s te combineren met een aanstekelijke energie, waardoor ze perfect aansluiten bij een jong publiek.
Frontman Calvin Langman was de absolute blikvanger. Met zijn cello stevig omgesperd bewoog hij energiek over het podium en maakte hij er een show van die tegelijk charmant en indrukwekkend was. Zijn virtuoze spel en levendige performance gaven de songs extra kracht, terwijl Davis, Rose en Mullen met hun strakke begeleiding en samenzang zorgden voor een solide fundament.
 Af en toe hoorde je zelfs glamrock-invloeden doorschemeren in de live-uitvoering van bepaalde nummers, wat het geheel een verrassende extra dynamiek gaf.
Hoewel Kavka Oudaan niet tot de nok toe gevuld was, hing er een warme, bijna feestelijke sfeer. The Happy Fits bewezen dat ze met hun frisse geluid en dynamische podiumpresentatie precies weten hoe ze hun doelgroep moeten aanspreken.
 Het resultaat was een zondagavond vol glimlachen, meezingen en dansende schouders, een concert dat positiviteit uitstraalde en bij het jonge publiek nog lang zal nazinderen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Happy Fits
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8659-the-happy-fits-28-09-2025?Itemid=0

Phoneboy
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8660-phoneboy-28-09-2025?Itemid=0

Organisatie: Kavka Oudaan, Antwerpen

L.A. Witch betovert een uitverkochte Trix Bar, onheilspellend en onweerstaanbaar!

Het was drummen geblazen in de Trix Bar, waar het optreden van L.A. Witch al de dag voordien volledig uitverkocht bleek. De kleine zaal was tot de nok gevuld, wat meteen de toon zette voor een intieme maar bruisende avond.

Voorprogramma Alpha Whale mocht de spits afbijten en deed dat met verve: de Belgische band bracht een stevige dosis garagerock met psych-invloeden, die het publiek snel warm kreeg en duidelijk in de juiste stemming bracht. Hun fuzzy gitaren en energieke performance bewezen dat ze moeiteloos hun plaats op dit podium verdienden.

Toen L.A. Witch vervolgens het podium betrad, werd de spanning die al in de zaal hing helemaal ingelost. Voor deze tour staan ze met een vierkoppige band op het podium: Sade Sanchez (zang en gitaar), Irita Pai (bas), Ellie English (drums) en als extra kracht op keyboard Clamart Tara Laura.
Het trio uit Los Angeles, aangevuld met deze nieuwe dimensie, liet vanaf de eerste noten horen waarom ze wereldwijd cultstatus genieten. Met gruizige riffs, dromerige zang, broeierige keys en een bezwerende ritmesectie trokken ze het publiek mee in hun karakteristieke geluid, dat balanceert tussen loom en onheilspellend, maar altijd onweerstaanbaar.
Het publiek liet zich meeslepen en bevestigde zo nog maar eens dat de vroege uitverkoop geen toeval was: L.A. Witch speelde in Trix Bar voor een zaal vol overtuigde fans.

Neem gerust een kijkje naar de pics
L.A. Witch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8657-l-a-witch-27-09-2025?Itemid=0

Alpha Whale
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8658-alpha-whale-27-09-2025?Itemid=0

Organisatie: Trix, Antwerpen

Nova Twins, Hotwax in Gent - Halfvolle zaal, volle energie


Afgelopen vrijdagavond stond het Londense powertduo Nova Twins op het podium van Wintercircus in Gent, met het Britse HotWax als opener. Hoewel de zaal maar half gevuld was, werd het een avond vol energie die de aanwezigen meer dan op sleeptouw nam.

HotWax, een jong trio uit Hastings bestaande uit Tallulah Sim-Savage (zang/gitaar), Lola Sam (bas) en Alfie Sayers (drums), beet stevig van zich af met een set die laveerde tussen alternatieve rock, grunge en post-punk. Hun hoekige riffs, strakke ritmes en felle zang zorgden ervoor dat het publiek meteen werd wakker geschud en duidelijk zin kreeg in meer.

Nova Twins – bestaande uit Amy Love (zang/gitaar), Georgia South (bas/zang) en live aangevuld met drummer Jake Woodward – bewezen daarna opnieuw waarom ze de voorbije jaren tot de spannendste acts uit de Britse rockscene zijn uitgegroeid. Bekend om hun mix van punk, grime, rock en hiphop, brachten ze eerder al de albums ‘Who Are The Girls?’ en ‘Supernova’ uit, en afgelopen augustus verscheen hun nieuwste plaat ‘Parasites & Butterflies’.
In Gent maakten ze duidelijk dat die nummers live minstens even krachtig klinken als op plaat. Van bij de eerste noten barste het feest los: de riffs van Love waren scherp, South haalde alles uit haar baspedalen en Woodward legde er een stevig fundament onder.
De set balanceerde tussen nieuwe tracks en oudere publieksfavorieten en werd hard, fel en strak gebracht, zonder dat het ooit routineus overkwam.
Hoewel de zaal maar half gevuld was, speelde de band alsof ze voor duizenden stonden. Het publiek liet zich meeslepen, klapte, riep en sprong, waardoor de lege ruimte al snel geen rol meer speelde.

Ook HotWax had zich eerder al meer dan waar gemaakt als voorprogramma, en samen zorgden de bands voor een avond die misschien niet de drukte kende die je verwacht bij een groep van dit kaliber, maar die muzikaal alles in huis had.
Nova Twins bewezen dat passie en spelvreugde altijd zwaarder wegen dan opkomstcijfers, en lieten het Wintercircus achter met het gevoel dat men getuige was van een show die meer verdiende dan een halfvolle zaal.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8645-nova-twins-19-09-2025?Itemid=0
Hot Wax
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8646-hot-wax-19-09-2025?Itemid=0

Organisatie: Democrazy, Gent

Marcus King brengt broeierige southern soul naar intieme AB Ballroom

Marcus King bracht een unieke mix van country, soul, honky-tonk en rock-‘n-roll naar de Ancienne Belgique in Brussel. Hoewel de zaal niet volledig gevuld was – de zitplaatsen achteraan en de balkons waren met gordijnen afgeschermd – zorgde precies die ingreep voor een intieme sfeer die perfect paste bij het karakter van het concert. De AB Ballroom-setting gaf het geheel iets huiselijks, zonder aan professionaliteit of sfeer in te boeten. Dat het concert niet was uitverkocht, is misschien niet geheel onverwacht. Met het warme zomerweer en het festivalseizoen dat volop aan de gang is, lijkt het publiek zich wat meer te spreiden over openluchtoptredens en grote evenementen. Toch was iedereen die de weg naar de AB vond getuige van een avond vol topmuziek in een sfeervolle, kleinschalige setting.

De avond werd geopend door de Belgische singer-songwriter Emma Hessels. Nog een vrij onbekende naam, maar eentje om in de gaten te houden. Met slechts één nummer (“Insular”) beschikbaar op streamingdiensten en een setlist waarin zelfs een titelloos nummer figureerde, getuigde haar optreden van een eerlijke, oprechte benadering. Hoogtepunt van haar korte set was een semi-cover van Robert Johnsons “Love in Vain”, gebracht in een poëtische versie rechtstreeks uit een bundel met bluesgedichten. Hessels’ stem en sobere begeleiding zetten de toon voor een avond vol hartverwarmende muzikaliteit.

Wanneer Marcus King het podium betreedt, samen met zijn band, is meteen duidelijk dat we met een uitzonderlijk muzikant te maken hebben. Zijn muziek laveert moeiteloos tussen genres, zonder ooit zijn roots te verloochenen. Country-gitaarlicks, soulvolle vocals, honky-tonk piano en stevige rockpassages wisselen elkaar naadloos af.
De band staat als een huis: Mike Runyon op keys, Drew Smithers op tweede gitaar, Stephen Campbell op bas en Jack Ryan op drums. Samen vormen ze een hechte eenheid die King perfect aanvult, zonder ooit in zijn schaduw te verdwijnen.
De setlist was rijk en gevarieerd. Van de energieke opener “The Well” tot het gevoelige “Beautiful Stranger” en het zinderende “Honkytonk Hell”, bracht King zijn nummers met evenveel technische beheersing als emotionele diepgang. Vooral “Too Much Whiskey/Trudy”, “Save Me” en “Rita Is Gone” dat naadloos overging in “Homesick” toonde zijn talent om ballades op te bouwen tot epische momenten vol melancholie en kracht.
“Goodbye Carolina” zorgde voor kippenvel, terwijl “Lie Lie Lie” en “Wildflowers & Wine” en het afsluitende “Ramblin’ Man” (een duidelijke knipoog naar The Allman Brothers Band) het publiek meesleepten in een meeslepende finale.

Ondanks de bescheiden publieksopkomst wist Marcus King een krachtige, memorabele show neer te zetten. De kleinere setting werkte hier net in zijn voordeel: de connectie met het publiek voelde oprecht, de muziek kreeg de ruimte om te ademen, en elk nummer landde met impact.
Met zijn band als solide ruggengraat en zijn eigen stem en gitaarspel als leidraad, bewees Marcus King waarom hij tot de top van de moderne americana- en southern rock-scene behoort.
Een avond die nog lang nazindert – zelfs in de klein gehouden AB Ballroom.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7933-marcus-king-10-07-2025?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Feest in 't Park 2025 – Een warm feest voor hoofd en hart
Feest in 't Park 2025
Minnewaterpark
Brugge
2025-06-28
Kristof Acke

Op zaterdag 28 juni kleurde het Brugse Minnewaterpark opnieuw de wereld tijdens Feest in ’t Park 2025. Dit eendaagse festival bracht culturen van over de hele wereld samen in een ontspannen, laagdrempelige sfeer, met een sterk accent op duurzaamheid, Fair Trade en interculturele ontmoeting.
Het zonovergoten park vormde het perfecte decor voor een dag vol muziek, dans en bewustwording. Het park opende dit jaar 2 uurjes vroeger en dat loonde blijkbaar. Het festival kan terugkijken op zijn meest successvolle editie met een recordopkomst van 15.000 mensen. De aftrap werd gegeven met ‘Sing For The Climate’ een samenzang geleid door Arne Vanhaecke en koor Solied in interactie met het publiek.

De muzikale reis ging daarna verder met Adja (Adja Fassa), die met haar unieke blend van jazz, soul en gospel het festival op warme wijze opende. Haar meeslepende stem en sterke podiumprésence wisten het publiek alvast nieuwsgierig te maken naar meer – een naam om in de gaten te houden, binnenkort ook op Gent Jazz en Jazz Op De Hei in Kalmthout.

Daarna barste het feest los met The Fat Bastard Gand Band. Hun multiculturele mix van elektrische beats en traditionele klanken zette het park in beweging. Hun explosieve energie en dansbare grooves zorgden voor een hoogtepunt onder de stralende zon, zeker wanneer ze hun laatste nummer in het midden van het publiek gingen spelen, de sfeer zat er helemaal in.

Zap Mama, met frontvrouw Marie Daulne, bracht een indrukwekkende terugblik op een 30 jarige carriere. Met de kenmerkende Afropese sound en polyfone zanglijnen wist de band moeiteloos het publiek te betoveren. Een groots concert met prachtige nummers met internationale allure.

In de nabijgelegen tent hield Team Damp, een Brugs DJ-collectief, het feest ritmisch draaiende tussen de concerten door. Hun tropische mix van dancehall, reggae, afrobeats en kuduro creëerde een non-stop feestvibe die jong en oud wist te verleiden en ondanks de warme temperaturen iedereen in beweging kreeg.

De afsluiter van de dag was de energieke en geëngageerde groep Sidi Wacho. Met hun krachtige combinatie van cumbia, hiphop en oosterse klanken brachten ze niet alleen dansbare ritmes, maar ook een boodschap van maatschappelijke betrokkenheid. Hun performance sloot het festival af met een opzwepende finale vol passie en beweging.

Feest in ’t Park 2025 bewees opnieuw hoe muziek, diversiteit en bewustwording hand in hand kunnen gaan. Een feest dat je niet alleen beleefde, maar ook meenam in hoofd en hart. We kijken uit naar de editie van volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7875-feest-in-t-park-2025?Itemid=0

Organisatie: Feest In ’t Park, Brugge + Brugge Plus

The Cult - Door merg en been, door hitte en zweet

Het Koninklijk Circus in Brussel barstte op woensdagavond bijna uit zijn voegen. Met iets meer dan 1400 verkochte tickets op een capaciteit van 1830 was de zaal nagenoeg uitverkocht – en dat was te voelen. Letterlijk. De warmte, de drukte, de sfeer: alles trilde mee op het ritme van een band die al 40 jaar haar publiek bij de keel grijpt. The Cult kwam, zag, en veroverde opnieuw.

De avond werd op gang getrapt door Kelsy Karter & The Heroines, een glamrockformatie die geen tijd verspilde aan subtiliteit. Met hun energieke presence en een ruige sound zetten ze de toon. Een hoogtepunt? Zonder twijfel hun gewaagde cover van “Cryin’” – een eerbetoon aan Aerosmith dat klonk als een liefdesverklaring met een scherpe rand.

Vanaf de eerste tonen werd duidelijk: The Cult speelt niet voor toevallige passanten. Overal in het publiek doken massaal Cult-t-shirts op – van net aangekochte exemplaren tot vaalgrijze relikwieën uit de jaren '80. En terwijl de temperaturen stegen, dropen fans en muren van het zweet. Toch leek niemand zich daar aan te storen. Dit was een ritueel, geen optreden.
De set opende met een reeks die meteen het vuur aanwakkerde. “Wildflower” was het eerste echte hoogtepunt – brutaal, groovy en onweerstaanbaar – gevolgd door een naadloze overgang naar het duistere “The Witch” en het introspectievere “Hollow Man”. Even later kreeg “Edie (Ciao Baby)” een licht aangepaste, ingetogen versie mee, waarbij het emotionele gewicht van de song extra naar voren kwam.
Zanger Ian Astbury, gehuld in een bandana die zijn ogen amper vrijliet, was de sjamaan van de avond. Hij dirigeerde het publiek.
Bij “Rain” leek het alsof de hele zaal deelnam aan een regendans – een bede om verkoeling in de zwoele hitte. “Spiritwalker” klonk als een oproep aan verloren zielen of een poging ze te verdrijven. En dan “She Sells Sanctuary”, een explosie van geluid, licht en collectieve extase. Alsof de jaren '80 plots terug in de zaal stonden.
De bisronde begon krachtig, maar het slotakkoord liep wat minder soepel. Tijdens “Fire Woman” raakte Astbury hoorbaar buiten adem; halve strofen verdwenen in de hitte of gingen verloren tussen de noten die nét te hoog zaten. Maar zelfs dat kon de magie niet breken. Met “Love Removal Machine” sloot de band af in stijl – als een herbevestiging dat de liefde tussen band en fans nooit verdwenen is.

The Cult in het Koninklijk Circus was geen klinisch perfecte show, maar wel een bezwerende beleving. Een avond voor de gelovigen, zweterig en luid, met momenten van pure extase en rauwe imperfectie. En soms is dat precies wat rock-'n-roll moet zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Kelsy Karter And The Heroines
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7680-kelsy-karter-and-the-heroines-25-06-2025?Itemid=0

The Cult
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7678-the-cult-25-06-2025?Itemid=0

Organisatie: Gracia Live

Morrissey – De afstand tussen zanger en ziel

Ik zag Morrissey voor de zesde keer live aan het werk, dit keer in de Lotto Arena in Antwerpen. En hoewel ik inmiddels weet wat ik kan verwachten — de snijdende melancholie, de dwarse keuzes, de nostalgie — wist deze avond me toch weer op een andere manier te raken. Al was het, eerlijk is eerlijk, niet zijn beste optreden.

Mijn band met The Smiths begon eigenlijk pas toen het bijna te laat was: bij het uitkomen van hun laatste plaat, net voor ze uit elkaar gingen. Ik was toen ook erg into The The, en vond het fantastisch dat Johnny Marr daar even later opdook. Maar ook Morrissey’s solowerk raakte me vanaf zijn eerste soloplaat. Die plaat heb ik letterlijk grijs gedraaid. En “Everyday Is Like Sunday?”,  dat nummer is sindsdien nooit meer uit mijn top 10 verdwenen — een anthem, een ode aan verveling, weemoed en schoonheid in het alledaagse, gepaard met pijn, herinnering aan de sterfelijkheid en ontgoocheling — typische en terugkerende thema’s.

Maar goed, over naar het concert. Het viel me meteen op dat de Lotto Arena niet helemaal uitverkocht was. En wat ook vreemd aanvoelde: een echte afscheiding tussen podium en publiek. Dat had ik bij mijn vorige Morrissey-concerten nog nooit meegemaakt. Geen stormloop van fans op het podium, geen fysieke nabijheid. Enkel bij één nummer slaagde een fan erin om Moz daadwerkelijk te bereiken. Morrissey — altijd scherp — merkte op dat hij intussen ‘wel in de negentig was, of tenminste zijn nek.’
Vóór het optreden begon, kregen we een montage van video’s te zien: een bonte mix van obscure clips, sixties-tv, politieke statements. De laatste jaren speelt Morrissey vaker voor een zittend publiek, maar nog voor de video gestart was, stonden de diehard fans al recht aan de barricade. Aan de linkerkant verzamelde zich duidelijk het meest fanatieke deel van de zaal — een soort devotie die bijna religieus aanvoelde.
De setlist was op zijn minst verrassend. Hij opende sterk met “Shoplifters of the World Unite”, een The Smiths-klassieker die meteen de toon zette. Tussen recente nummers (“Sure Enough”, “The Telephone Rings”, “I Ex-Love You”) en minder bekende parels (“The Loop”, “Jack the Ripper”) kregen we ook een paar publiekslievelingen. En ja, “Everyday Is Like Sunday” klonk nog altijd even machtig en tijdloos. “How Soon Is Now?” was een ander hoogtepunt: intens en bezwerend, dankij de uitstekende begeleidingsband.
Een moment dat echt bijbleef — op een andere manier — was tijdens “The Bullfighter Dies”. Op de achtergrond werden ongefilterde, gruwelijke beelden van stierengevechten geprojecteerd: bloedende dieren, doodsangst, brute klappen, het publiek in extase. Morrissey’s dieractivisme is al jaren bekend, maar deze beelden waren rauw en confronterend. De boodschap kwam binnen, hard en zonder nuance. Het nummer werd daardoor geen licht satirisch protestlied, maar een scherpe dolk in het vlees van de wreedheid die het aanklaagt.
Als bisnummer — en nadat alle bandleden één voor één het publiek waren komen bedanken — bracht hij “Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me”, een perfecte afsluiter: dramatisch, melancholisch, groots.

Toch kon ik het gevoel niet onderdrukken dat er iets ontbrak. Er zat afstand tussen Morrissey en het publiek — letterlijk en figuurlijk. De magie was er wel, maar voelde gedempt. Misschien ligt het aan de jaren, misschien aan de setting. Het was een goed concert, zeker, met sterke momenten en een krachtige stem. Maar waar Morrissey me vroeger omver blies met zijn intensiteit en onvoorspelbaarheid, bleef ik dit keer een beetje op mijn honger zitten.
Desondanks: zes keer Morrissey live, en nog geen moment spijt. Zelfs vanop afstand blijft hij uniek. En zolang hij “Everyday Is Like Sunday” blijft zingen, blijf ik komen. Ook al lag er tussen zanger en publiek een kloof waar zelfs geen liefdeslied overheen geraakt.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7670-morrissey-16-06-2025?Itemid=0

Organisatie: Gracia Live

Customs – Een snedige terugkeer

Na jaren van stilte maakte Customs hun langverwachte comeback in de intieme setting van de Cactus Club in Brugge. Het concert, georganiseerd door Yeke Yeke Concerts, was niet minder dan een blij weerzien met de Belgische indierockband die begin jaren 2010 furore maakte met hits als “Rex” en “Justine”.

Customs ontstond in 2008 en wist zich met hun debuutalbum ‘Enter the Characters’ al snel een stevige plek in de Belgische rockscene te veroveren. Hun sound — een mix van donkere new wave en strakke gitaarlijnen — sloeg meteen aan bij een breed publiek. Na enkele succesvolle jaren verdween de band van de radar, wat de lange afwezigheid des te opvallender maakte.
Na enkele festivalletjes en een concert in De Casino in Sint-Niklaas, was het concert in Brugge hun eerste echte clubshow op Belgische bodem sinds hun terugkeer. En wat voor één.
De band bewees dat ze niets van hun snedigheid verloren zijn. Vanaf de eerste noten klonk alles vertrouwd en messcherp. Frontman Kristof Uittebroek stal opnieuw de show met zijn kenmerkende présence: energiek, charismatisch en volledig in zijn element. Hij zweepte het publiek op met rake bindteksten en een bezielde stem, wat het optreden een boeiende intensiteit gaf.
Het publiek — een mix van oude fans en nieuwsgierige nieuwe luisteraars — liet zich moeiteloos meeslepen door de krachtige set. Nieuwe nummers stonden naadloos naast de klassiekers, en de band speelde met een overtuiging die enkel uit echte honger naar het podium kan komen.

Customs is terug, en hoe. Hopelijk blijft het deze keer niet bij een eenmalig clubconcert, want dit smaakte duidelijk naar meer. Gelukkig hoeven fans niet echt lang te wachten: de band is binnenkort nog te zien op een reeks festivals in België en Nederland.
Een zomer vol energie, snedige songs en een herboren Customs lijkt verzekerd.

Neem gerust een kijkje naar de pics
 
Customs https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7526-customs-22-05-2025?Itemid=0

Organisatie: Yeke Yeke Concerts (ism Cactus Club, Brugge)