Marcus King brengt broeierige southern soul naar intieme AB Ballroom

Marcus King bracht een unieke mix van country, soul, honky-tonk en rock-‘n-roll naar de Ancienne Belgique in Brussel. Hoewel de zaal niet volledig gevuld was – de zitplaatsen achteraan en de balkons waren met gordijnen afgeschermd – zorgde precies die ingreep voor een intieme sfeer die perfect paste bij het karakter van het concert. De AB Ballroom-setting gaf het geheel iets huiselijks, zonder aan professionaliteit of sfeer in te boeten. Dat het concert niet was uitverkocht, is misschien niet geheel onverwacht. Met het warme zomerweer en het festivalseizoen dat volop aan de gang is, lijkt het publiek zich wat meer te spreiden over openluchtoptredens en grote evenementen. Toch was iedereen die de weg naar de AB vond getuige van een avond vol topmuziek in een sfeervolle, kleinschalige setting.

De avond werd geopend door de Belgische singer-songwriter Emma Hessels. Nog een vrij onbekende naam, maar eentje om in de gaten te houden. Met slechts één nummer (“Insular”) beschikbaar op streamingdiensten en een setlist waarin zelfs een titelloos nummer figureerde, getuigde haar optreden van een eerlijke, oprechte benadering. Hoogtepunt van haar korte set was een semi-cover van Robert Johnsons “Love in Vain”, gebracht in een poëtische versie rechtstreeks uit een bundel met bluesgedichten. Hessels’ stem en sobere begeleiding zetten de toon voor een avond vol hartverwarmende muzikaliteit.

Wanneer Marcus King het podium betreedt, samen met zijn band, is meteen duidelijk dat we met een uitzonderlijk muzikant te maken hebben. Zijn muziek laveert moeiteloos tussen genres, zonder ooit zijn roots te verloochenen. Country-gitaarlicks, soulvolle vocals, honky-tonk piano en stevige rockpassages wisselen elkaar naadloos af.
De band staat als een huis: Mike Runyon op keys, Drew Smithers op tweede gitaar, Stephen Campbell op bas en Jack Ryan op drums. Samen vormen ze een hechte eenheid die King perfect aanvult, zonder ooit in zijn schaduw te verdwijnen.
De setlist was rijk en gevarieerd. Van de energieke opener “The Well” tot het gevoelige “Beautiful Stranger” en het zinderende “Honkytonk Hell”, bracht King zijn nummers met evenveel technische beheersing als emotionele diepgang. Vooral “Too Much Whiskey/Trudy”, “Save Me” en “Rita Is Gone” dat naadloos overging in “Homesick” toonde zijn talent om ballades op te bouwen tot epische momenten vol melancholie en kracht.
“Goodbye Carolina” zorgde voor kippenvel, terwijl “Lie Lie Lie” en “Wildflowers & Wine” en het afsluitende “Ramblin’ Man” (een duidelijke knipoog naar The Allman Brothers Band) het publiek meesleepten in een meeslepende finale.

Ondanks de bescheiden publieksopkomst wist Marcus King een krachtige, memorabele show neer te zetten. De kleinere setting werkte hier net in zijn voordeel: de connectie met het publiek voelde oprecht, de muziek kreeg de ruimte om te ademen, en elk nummer landde met impact.
Met zijn band als solide ruggengraat en zijn eigen stem en gitaarspel als leidraad, bewees Marcus King waarom hij tot de top van de moderne americana- en southern rock-scene behoort.
Een avond die nog lang nazindert – zelfs in de klein gehouden AB Ballroom.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7933-marcus-king-10-07-2025?Itemid=0

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel