Festival Dranouter 2017 – zaterdag 5 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse

Op de tweede festivaldag kwam de muziek uit alle windstreken , wat een  gevarieerd aanbod opleverde . De main stage kleurde onze ‘tricort’ met Raymond , Warhaus en Bazart , de meest hotte Vlaamse band van het moment .

Op de mainstage was er al vroeg in de namiddag het gelegenheidsensembe Opposite Loft Singers van Belgische artiesten die Dylan nummers in de picture plaatsten . Goed om in de juiste stemming te komen voor het latere Belgengeweld die het podium kwamen inpalmen .

Maar tussen in had je Eliza Carthy en haar Wayward Band . Zij heeft de folktraditie in de aderen , ging authentiek te werk en toonde wat ‘Folk’ Dranouter ooit was . In een aparte witte tenue Victoriaanse stijl, speelde ze met haar uitgebreid combo in het eerste deel een frisse, bruisende set met heel moves met haar viool. Het tweede deel was ingenomen, sfeervoller . Ze gaf een vocale voordracht om een Verenigd Europa. Haar virtuoze, beheerste vioolspel ging in dialoog met de strijkers ,  elektrische gitaren , accordeon en de andere violen .

De oudste , Raymond Van Het Groenewoud , gaf de aftrap op de mainstage . Altijd goed voor een portie goede Vlaamse rock, wat het ook was … alleen Raymond vergat misschien dat hij hier op een festival stond en  bracht eerder een set die in de theaterzalen het best tot z’n recht kwam . We kregen een rits nieuwe songs , heel wat sfeervolle , pakkende nummers – waar hij wel steeds goed in is -, en een paar old classics . De droge humor en moraalfilosofie hoort erbij . “Vallen en opstaan” was één van de nummers , aangevuld met een wiegeliedje, en zo ervaarden we het hier een uurtje . “Maria” ,”Zij houdt van vrijen” , “2 meisjes”  en het 40 jaar oude “Meisjes” , met veertig meiden , dames op het podium ontstaken de lont en brachten meer levendigheid. Raymond moet de duimen leggen voor het jonge talent ...
 
Warhaus was de eerste … Warhaus is één van de Balthazaradepten . Maarten Devoldere heeft z’n vriendin Sylvia Kreusch van het vroegere A soldier’s heart erbij geroepen . Met vier zijn ze . De ganse zomer is volgeboekt , dus mis hen niet , want ze zijn één van de best scorende live bands van dit moment . De nummers op plaat zijn eerder duister , donker van aard , maar komen live tot volledige ontplooiing : De zwoele , sensueel smachtende, dampende,  prikkelende sound  vol bochtenwerk , die door de erotiserende danspasjes van Kreusch veel aan de verbeelding overliet, bouwt op , wordt hectisch , klinkt avontuurlijk en ontploft , ontspoort .
Een soort film noir die het licht schuwt door de gitaarticks , het -getokkel, de indringende , huiverende elektronica, de verdwaalde sax, de hakkende ritmes op z’n Lucky Luke’s en de zangpartijen .
De nummers plakten aan de ribben . Deze band groeit per live optreden . De broeierige intensiteit van hun  materiaal krijgt meer ruimte , vrijheid (meer beats , percussie, noise) en houden van een experimenterende touch . Tussen “The good lie” , “I’m not him” klonk solo een sober , innemende grauw gespeelde “Memory” . Ook de nieuwe track “Mad world” (?) doet vermoeden dat Warhaus niet zomaar een tussendoortje is .  Sterk, heel sterk!

De hotste band Bazart sloot de mainstage af. De jongsten onder ons moesten tot middernacht wachten om hun idolen te zien . Ze hebben nog maar één plaat uit , maar ondertussen staan ze al in het Sportpaleis . Ons volkje smelt voor hun radiovriendelijke pop die dromerige, aanstekelijke indie , r& b en hiphopmotiefjes bevat . Op Dour moesten ze nog wat opboksen tegen onze Franstalige vrienden , hier gingen meteen de harten sneller slaan als Mathieu en C° het podium betraden . Jong en oud van 7 tot 77, iedereen houdt van deze Bazart .
Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen .
Een handjesgordijn werd opgehangen en snippers vlogen in het rond op popnummers “Chaos”, “Nacht” , “Koortsdroom”, “Echo” “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” . Bazart blijft maar aan fans winnen … Een zegetocht op Dranouter .

Op de andere stages stonden we stil bij de volgende acts
Het vieruurtje met de De Nijghse Vrouwen rond Astrid Nijgh in een volgepakte Voute . Een eerbetoon werd gespeeld aan songschrijver Lennaert Nijgh, door zijn ex (herinner u “Ik doe wat ik doe” uit ‘73 ). De drie zangeressen met Astrid en band herwerkten muzikaal de nummers in sobere, ingetogen en twinkelende melodieën . Centraal stond het gekende werk van Boudewijn De Groot en dat waren verdomd veel goede nummers (“Meester Prikkebeen”, “Meisje van 16” , “Land van maas & waal” , “Verdronken vlinder”) . Hoogtepunten waren “Welterusten mijnheer de president” , nog steeds brandend actueel , “Strand” in een spervuur van tekstvel , en verder ook een “Jan Klaassen was trompetter”, met de flutes, en “De Pastorale”, die iedereen op de been bracht.

Orkesta Mendoza zette de clubstage op z’n kop . De bigband rond Sergio Mendoza liet een Zuiderse wind waaien over Dranouter . Een arsenaal aan instrumenten zagen we op het podium . Mendoza dirigeert; trompetten , sax , klarinet, sambaballen, accordeon, percussie tekenden voor een broeierig, aanstekelijk feestje in de beste traditie van Manu Chao en de  mexicanaplaten van Los Lobos. ‘Mariachi’! ‘Iva Mosa Guarachab’!  

Rustpunt was Leyla McCalla  , de Amerikaanse folkartieste van Haïtiaanse afkomst . Het werd een uiterst ingenomen set met cello , viool , banjo , die grasduint in de country/blues/folk en er wordt materiaal gezalfd van cajun tot gospel.

Afsluiter in de Club was Stef Camil Carlens . Zita Swoon, de world projecten en de dans/theatervoorstellingen zijn momenteel wat opgeborgen. Hij bracht onlangs z’n eerste soloplaat uit , ‘Stuck in the status quo’ . Hij heeft  een gelegenheidsband rond zich geformeerd. Met vijf staan ze op het podium , waaronder Nicolas Rombouts (contrabas Dez Mona) en twee dames op keys/piano en harp . Ze zijn verdomd goed op elkaar ingespeeld en de songs kregen meer diepgang en intensiteit . Hij bouwde z’n nummers op , gaf ze een intense spanning, bracht uppercuts toe en deed ze exploderen . De instrumenten kregen ruimte en Stef Camil ontpopte zich als een begenadigd gitarist . “Empty world” , een erg persoonlijk eerbetoon aan wijlen boezemvriendin Yasmime , raakte . “I’m going away” zinderde na . Pure muzikale pracht en kracht in een psychedelisch rock à jazz/blues jasje. Enkele Zita Swoon, Moondog Jr  nummers werden niet vergeten kregen een herwerking , o.m. een “Thinking ‘bout you all of the time” . De troubadour ontbond alle duivels. Je hebt zo van die gigs dat alles in elkaar overvloeit .
Stef Camil kan uiterst tevreden zijn . Geen ontkomen aan , dit was hier een memorabel concert!
We konden alvast terugdenken aan een sterke tweede dag Festivaldranouter.

Neem gerust een kijkje naar de ouics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter

Festival Dranouter 2017 – vrijdag 4 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse

Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van een paar jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken. Het uittekenen van de aanpassingen zijn geslaagd. De presentatie van het ‘Nieuwe Westen’, een 10 daags feest met muziek , literatuur , en ander lekkers op verrassende locaties in en rond Dranouter , is een bonus.
Steeds Goed Uitgedokterd én … Goedgekeurd!

Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
De heroriëntering en z’n verhuis zijn een juiste keuze geweest …

Muziek nu …

dag 1 - vrijdag 4 augustus 2017
Op de eerste dag verbroedert de Nederlandse taal van Doe Maar met het West-Vlaams dialect van Het Zesde Metaal …

Het weekend starten we met DAAU in de Kerk. Velen waren present om het Antwerpse kwartet aan het werk te zien . Ze zijn door Rudy Trouvé terug opgevist en spelen met een klassiek instrumentarium een hobbelig muzikaal parcours . Heel wat stijlen worden aan hun klassieke muziek gekoppeld wat het geheel boeiend maakt . Introspektief , opbouwend , extravert is de drie-eenheid , die glashelder klinkt en prikkelt  in de Dranouterse kerk . De keys en de dubs naar het einde , bieden een zekere dynamische groove .
Een sfeervol filmische trip hoorden we, met enkele grappige interventies tussenin van de drummer. Klassieke avantgardepop met een hoek af , die zelfs de dansspieren aanspreekt. Eren sterke move dus.

J. Bernardt is één van de Balthazarhelden en een graag geziene gast tijdens de festivalzomer. Ook Dranouter behoort tot het lijstje . De vocals en de hakkende ritmes maken nog de brug met Balthazar,  elektronica, trippop, percussie dringen zich op. We horen een duistere , broeierige, dansbare sound, die ergens James Blake, Sohn doen opborrelen . Meer intensiteit en dynamiek . Jinte Deprez krijgt met z’n soloproject ademruimte en beweegt, kronkelt zich aan z’n keys . De toegevoegde orkestratie , de blazers zorgen voor een breed geluid . Muzikaal een ander pad dan Balthazar dus . “Calm down”, “Wicked streets” hadden ons al single al overtuigd , “The question” volgt nu . Een ontroerend , aangenaam moment op het eind was toen zijn jongste fan met een J. Bernardt t-shirt op het podium werd geroepen en het publiek aanzette tot handclaps en allerhande bewegingen. Mooi!

Aan de overkant kun je terecht voor sing/songwriting en meer folky roots . Afspraak hadden we met McGowan and Munnelly. Nee niet Shane , mensen , maar twee Ierse bards met akoestische gitaar , trekzak en foottics gaan terug naar de traditie en de Highlands . Hun indrukken , verhalen worden omgezet in een sobere, spaarzame, ingenomen omlijsting die raakt en zelfs uitnodigt tot een danspas, door de zwierige insteeks  . The Pogues worden opgehoest met het gevoelige “A pair of brown eyes” . De twee werden erg warm onthaald. Thank you , folks!
Ohja die verdomde Pogues mogen (nog) eens naar Dranouter worden gehaald…en liefst met Shane erbij!

De Belgische scene is hot en elk festival speelt er op in . Het W-Vlaamse Zesde Metaal rond Wannes Cappelle is in de eigen streek hier op zijn plaats . Vriendschap , samenhorigheid, Liefde en Wereldproblematiek, je hoort het wel ergens in de songs die in de taal worden gezongen . Check “Calais” maar eens , titelsong van de nieuwe plaat . Deftig ingetogen , sfeervol broeierige songs brengen ze; “Ploegsteert” werd zelfs uitgeroepen door de Radio 1 luisteraars tot best Belgische song. Een eerbetoon aan Luc de Vos hoorden we , “Boze Wolven” deels op de tonen van “Where’s my mind” van The Pixies.
Tijdens deze intense festivalzomer lijdt de band met o.m. Tom Pintens zeker nog niet aan metaalmoeheid. Een bloemlezing brengen ze met o.m. “Gie, den otto en ik” , “Liefde”  en de instant klassiekers “Naar de wuppe” en “Ploegsteert” . Op “Dag zonder schoenen” , steevast op de playlist nu, wordt het publiek aangepord de schoenen in de lucht te steken.  Na zestien jaar Antwerpen is Cappelle ‘back to the roots‘ in (West) Vlaanderen …

Vóór Doe Maar pikken we nog iets mee van het Italiaanse combo Luca Bassanese & P.O.P. Is het 45° in eigen land, dan wordt de hete temperaturen evenzeer uitgestraald op het podium. Een hoempapa, feelgood show , die het publiek in de clubstage opzweept . Hoorden we daar ergens geen Manu Chao? Interessante ontdekking was het … hoewel hij al tien albums uitheeft …

Doe Maar was één van de fenomenen begin de jaren tachtig ; zoals we hier een Clouseau hadden en nu moeten onderkennen in Bazart . Deze mania is 40 jaar later  wel uitgewaaid , maar klinkt lekker , aangenaam , nostalgisch. Samen met o.m. Het Goed Doel , Toontje Lager, Bloem en Tröckener Kecks bepaalden ze de Muziek der Lage Landen .
De reggae-eske tunes geven een heerlijk ontspannend gevoel en brengen je in hogere sferen, zeker als “Nederwiet” op het appèl staat met een overjaarse gastvocalist , die de tand des tijds heeft overleefd .  Janz – Hendriks –Vrienten en C° , aangevuld met blazers , spelen een  backcatalogue van “Nachtzuster”, “Pa”, “Is dit alles” , “Doris day” , “32 jaar (sinds een dag of twee”, “Belle Hélène” en “1 nacht alleen“. De projecties op het achterplan zijn goed gekozen en hebben een nog even belangrijke maatschappelijke waarde , zeker op “Als de bom valt”, met die Noord-Koreaanse toestanden …

Doe Maar in Vlaanderen was zondermeer geslaagd , en met een smile vertrokken we huiswaarts om de batterijen opnieuw op te laden naar de tweede festivaldag

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter

Les 4 Ecluses , Duinkerken
10-06 Fête de l’ïlot
http://www.les4ecluses.com

Chris Cornell (Soundgarden) overleden
Woensdag overleed Chris Cornell. Een nieuwe schok voor miljoenen muziekliefhebbers over de hele wereld. Alwéér een icoon van de grunge weg. Twitter riep prompt op tot absolute bescherming van Pearl Jam-frontman Eddie Vedder, de laatste overlevende van de stevige gitaarrock die eind jaren tachtig in Seattle ontstond.
Het dreef rockfans tot reflectie, de pijnlijke zelfdoding van de frontman van Soundgarden met de knapste stem van de grunge. Muziekfreak Eric Alper tweette over de stemmen waarmee hij opgroeide: "Andy Wood, Layne Staley, Chris Cornell, Kurt Cobain... alleen Eddie Vedder blijft nog over. Dat moet bezinken."
Wat zij, buiten hun voortrekkersrol in de grunge, met elkaar gemeen hebben: heroïne. Het bekendste sterfgeval is natuurlijk dat van Kurt Cobain van Nirvana, die in 1994 een einde maakte aan zijn leven. Maar vier jaar eerder al stierf Andrew Wood, de beloftevolle frontman van Mother Love Bone, aan een overdosis heroïne. Drugs betekenden daarna ook het levenseinde van zanger Layne Staley (2002) en van bassist Mike Starr (2011), beiden van Alice in Chains. Twee jaar geleden ontviel ons Scott Weiland van Stone Temple Pilots, eveneens geveld door een overdosis.
En nu dus Chris Cornell. Hij hing zichzelf op na een laatste optreden in Detroit, dat hij afsloot met 'In My Time of Dying' van Led Zeppelin. (Bron: HLN)