Rock Werchter 2015 - dag 3 – zaterdag 27 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-27
Johan Meurisse

dag 3 – zaterdag 27 juni 2015 – parcours
Zaterdag = rockdag . De ganse dag werd de rocksound op de mainstage geëerd en hadden we trips van War On Drugs , Noel Gallagher en Lenny Kravitz, die z’n ‘love revolution’ predikte. Afsluiter Prodigy bewezen terug de ‘rebel warriors’ als in de 90s te zijn …
 
Fidlar (mainstage) mocht ons meteen wakker schudden en slaagde daar erg goed in. Een soort ‘nerdy folks’ op z’n Weezers in een Beach Boy ‘California beach’ tenue gestopt en een sound die de Nirvana grunge doet heropleven . In een speelse onbevangenheid gooien ze er een pak rommelige songs tegengaan die een gruizige sound hebben en toch grotendeels hun melodie behouden . Fidlar klonk aanstekelijk goed!

Other Lives (the barn) uit Oklahoma rond Jesse Tabish , zorgen voor heel wat verrassende wendingen . De songs mogen dan sfeervol van aard zijn op plaat , live mag die subtiliteit iets forser , harder zijn en mag het wat exploderen . Het zijn rasechte muzikanten die moeiteloos van instrument veranderen; effects , reverbs worden toegevoegd . Die sferische indierock boeit,  intrigeert en geeft door die boost net dat live gevoel . Ze hebben nieuw werk uit en wisselen die songs met enkele oudjes “Tamer animals” en “Dust bowl”, die op de meeste herkenning kunnen rekenen. Other Lives dwingt respect af en verdient op de festivals een plaatsje hoger.

Ons eigen Tout va bien (Klub B), één van de winnaars van De Nieuwe Lichting , een paar jaar terug,  is niet in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band rond Jan-Wouter Van Gestel die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Jawel , we fronsten even de wenkbrauwen hoe hij met z’n band de nummers ingenieus in elkaar stak. Het intieme “If you go away”, geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, de electrogrooves van “Messiah” en de single “Yhis fight” van het debuut ‘Kepler star’, zijn nog het meest toegankelijk . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . Hemelse stemmenpracht dus! We kregen er ook nog een gopspelkoor bovenop, die de diversiteit onderstreepte. Mooie belofte!

Heel wat zwier en dynamiek in de folky roots van The Tallest Man On Earth (the barn) , het alter ego van Kristian Matsson. De Grootse Man Ter Wereld speelt met band of solo , in alle intimiteit, en telkens ervaren we die prikkelende emotie en overtuigingskracht in die brok broeierige , speelse, innemende rootsamericana en sing/songwriting . Hij dient adrenalinestoten op het podium toe, hotst met zijn elektrische en akoestische gitaar heen en weer en port de bandleden aan ,  wat de set kleur en elan gaf . Hij zal er weer een pak fans bijhebben …

De Ierse sing/songwriter Hozier (mainstage) is op een goed jaar tijd al goed vooruitgegaan. Van de kleine Clubstage op Pukkelpop naar de AB tot een plaatsje nu op de mainstage. Daar zit natuurlijk de single “Take me to church” voor iets tussen . De songs hebben nog niet dat totaalkarakter om een uur lang het publiek te boeien , maar toch hoorden we heel wat moois  van emotioneel melodieuze pop verweven van gospel , blues , folk , slides , die door z’n indringende vocals , de meerstemmige zangpartijen en de toegevoegde cello een meerwaarde krijgen. Check “From Eden” ; ”Jackie & Wilson” en “Someone new” maar , naast “Take me to church”. Die Hozier wist alle doelgroepen aan te spreken en trachtte ook hier een samenhorigheid te creëren!

Tja na Blaudzun komt een tweede Nederlander bij ons binnen Dotan (Harpenau). Ook was hij maar toe aan zijn doorbraak met de singles “Home” en “Hungry”, zat de barn barstensvol . Het overweldigde de sing/songwrite , die kan beschikken over een heuse band . Een zestal die perfect op elkaar is ingespeeld en dat was verantwoord. Veel percussie en ritmesectie op z’n Bastille’s gaven de nummers de nodige vaart en swung, wat het geheel boeiend hield . Het publiek was erg enthousiast en brulde moeiteloos de singles mee. Hij ervaarde Rock Werchter een beetje als thuiskomen. Hier hadden we een erg geslaagd optreden van een zéér sympathieke Nederlander. (dank aan Danny Feys)

Een heerlijk genietbare set hadden we van de War On Drugs (mainstage) rond Adam Granduciel . Loon naar werk na al die jaren met de recente cd ‘Lost in the dream’, die als één van de platen van 2014 mag gecatalogeerd worden . Een klein uur lang werden we meegesleept , -gezogen in die aantrekkelijke zweverige psychedelische rootspop, waaroverheen de doorleefde vocals van Graduciel zweefden . De instrumentatie kreeg in de songs voldoende ademruimte en weefden de songs aan elkaar; er werden maar hoogstens negen songs voorgesteld , van “Burning” , “An ocean between the waves” , “Red eyes” , “Under pressure” , “In reverse” en “Baby missiles”. Intussen is het een uitgebreid gezelschap geworden , die meer diepgang biedt , en een sax als toegevoegde waarde. Klasse! Hier hoorden we ongetwijfeld de invloed van een Tom Petty en The Waterboys . The War On Drugs zijn groots geworden .
Spijtig dat dit nu net moest samenvallen , met die andere retrorocker Ryan Adams …

Iets later hadden we Noel Gallagher’s High Flying Birds . We kregen een brok heerlijk genietbare Britpop , waarbij de sympathiekste Oasis broer , een mooi evenwicht speelde van z’n solowerk als van Oasis , zoals pareltjes als “The masterplan” en het luidkeels meegezongen “Don’t look back in anger” . Ondanks de hitte speelt hij als een ‘real rock’n’ roller’ met leren jekker de rits dichtgeknoopt. In het eigen werk rockte een “You know we can’t go back” en het dromerige “In the heat of the moment”. Hij stond meer dan overeind op de mainstage en blazers vulden  aan . Duidelijk is dat hij zijn broertje meer dan ooit op achterstand fietst en hij zich nu volledig heeft ontpopt als een getalenteerd songwriter .

We konden nog iets meepikken van het Australische duo Angus & Julia Stone in the barn . Na zo’n vijf jaar hebben broer en zus elkaar teruggevonden; een muzikale doomwereld van freefolky roots songs , die wel eens in een strakker keurslijf werden gestopt, met het afsluitende “Heartbreak” en de doorbraaksingle “Big jet plane” als absoluut hoogtepunten .

Op naar de 50 NY Lenny Kravitz (mainstage), die al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug heeft en altijd per plaat wel goed is voor een paar aanstekelijke singles of ballads .  Ook hij bracht vorig jaar nog nieuw werk, ‘Strut’ . Hij pleit voor een ‘love revolution’ , en kan een paar songs tot op het bot uitdiepen , ook al is het er soms een beetje over . “Let love rule” is er zo eentje, die klokte tot rond de twintig minuten . Wie kan ’t em vergeven? Een icoon binnen de hedendaagse pop en rock. Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. “Dirty white boots”, “American woman” en “Mr cab driver” waren al meteen drie puike knallers om de set te openen . Dan werd het tempo wat gematigder en kom je al snel uit op een “It ain’t over till it’s over” en “I belong to you” . “Always on the run” , “Fly away” en “Are you gonna go my way?” zullen de vrouwenharten wat sneller doen slaan bij hun Rambo . Hij heeft een goede band rond zich , een drumster op z’n Animals en backing vocalistes die de sound wat breder maken.
Enfin, hij is een rasecht performer die zijn publiek een ontspannend avondje wil bezorgen. Een vettige , prettige, sfeervolle set van een ‘gelikte’ performer in de positieve zin …

Een paar jaar terug ervaarden we al op Pukkelpop dat het Britse The Prodigy (mainstage) terug vooraan in de linie binnen de dance stond, én die het doen met een liveband. Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klonken even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Toch even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene,  de aanzet gaven  naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
Ze zijn terug hip na een serieuze dip en de nieuwe plaat geeft de sound en de gig maar meer glans . Niet altijd goed zichtbaar op het podium ging het er behoorlijk hard en heerlijk rommelig aan toe . Electroschock voelende beats gingen door ons lichaam , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, onder vlijmscherpe schreeuwerige zegraps. “Breathe”, “Omen”, “Firestarter”, “The day is my enemy”, “Voodoo people” , “Get your fight on” , “Invades must die” , “Smack my bitch up” …
Het tempo bleef anderhalf strak gespannen , beukend , bonkend . Verschroeiende housefloorkillers , die nog werden aangevuld met “Their law” en “Take me to hospital” . Een waanzinnige trip van muzikale rebel warriors; kortom , een Prodigy op z’n best dus!

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2015 - dag 4 – zondag 28 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-28
Johan Meurisse

dag 4 – zondag 28 juni 2015 - parcours
Na een dagje eervolle bands konden naar de avond Kasabian en Die Antwoord hun feestneus opzetten.  Op deze afsluitende dag kregen we tot snedige set van Muse die ‘back to earth’ is   en niet meer godverheven boven alles speelt.

We zagen het uit Portland afkomstige Red Fang (mainstage) vorig jaar nog op Pukkelpop , en hun kruising van snedige , harde , retrorock en stoner kon ons duidelijk bekoren . Een ideale start om de afsluitende Rock Werchter mee te beginnen . Spannend bleef het alvast door de talrijke tempowisselingen en de variërende zang . Deze heren zorgden meteen voor opwinding en dynamiek en het vuil kon meteen worden doorgespoeld …

The Van Jets openden the barn . Ze mogen dan die vroegere onstuimige glamrock wat hebben afgezworen door een ‘cleane’ ritmiek en wat elektronica, oprecht klinkt hun rock’n’roll nog steeds , check maar die laatste plaat ‘Welcome to strange paradise’ . Met Johannes Verschaeve hebben ze zeerzeker een groots entertainer in huis . We genoten van hun broeierige electrorockende set , met een reeks vernuftige , grootse , gespierde , catchy melodieuze songs als “Carpet man”, “The future” , “Shit 2 gold”, “Broken bones” en “Tow tides of ice”.

De smeltkroes en hyperkinesie in stijlen is wat gematigder geworden bij het sympathieke Enter Shikari (mainstage). Geen duizend tempowisselingen en explosies meer, maar eenduidiger , toegankelijk , tammer zelfs , aangenamer in z’n geheel dus . Ze staan nog steeds garant voor een metal getinte rockparty , voegen er soms wat keys , techno , dubstep en drum’n’bass aan toe , mar allemaal binnen de lijntjes . Door die mindere potpourri was hun crossover beduidend genietbaarder.

Onschuldige lichtvoetige electropopgrooves waaiden over ons heen , toen we aansloten bij de set van de knappe Zweedse Tove Lo (Klub C). Met haar jeanspakje , witte schoentjes en de deels zijdelings zichtbare boobs , laveerde ze over het podium . De percussie , keys en hiphopsounds konden een handvol van haar dromerige songs als “Talking body”  en “The way that I am” wat de hoogte injagen. Niet echt verrassend , maar het jonge publiek lustte er pap van …

Het Londense The Vaccines zijn graag terugkerende gasten op Werchter . En deze keer stonden ze op de mainstage door de afwezigheid van Jessie J .  De energieke klasse rock’n’roll van “Wreckin’bar (ra ra ra)” is net als bij Enter Shikari rustiger geworden en we horen in hun garagerock meer leuke , aangename poppy tunes; lekker in het gehoor liggend en zalvender, dan hun vroegere directe one-two-three , in het verlengde van de laatste twee platen . De nieuwe moeten we nog beluisteren , maar we kregen aangenaam luistervoer met huppelende ritmes , die af en toe wat rauwer en ruwer klonken , zoals op het einde met “Teenage icon” , “I always knew” , “If you wanna” en “Norgaard” . ‘What did you expect from The Vaccines’ anno 2015? Leuke ontspannende rock’n’roll !

Het jonge Circa Waves kon dat plaatsje innemen van The Vaccines in the barn , en er was toch heel wat volk opgedaagd om dit beloftevol talent uit Liverpool aan het werk te zien. Schatplichtig aan de Libertines en The Strokes en met een link naar Wombats (terug die Vaccines) , hebben ze met “T-shirt weather” een sterke doorbraaksingle uit. We hoorden een reeks frisse , springerige nummers , een gretig spelende band , die z’n jeugdig enthousiasme onverbloemd aan het brede publiek wil voorstellen . Ze zullen vandaag verschillende zieltjes hebben bijgewonnen …

Counting Crows , het geesteskind van zanger/componist Adam Duritz, speelde een evenwichtige , fijne set . De songkeuze was ideaal geleest voor een festival en dit optreden op de mainstage was heel wat sterker dan hun vorige passage. Hun subtiele, dromerige rootspop werd eerst en vooral gedragen door Duritz himself , die er goedgeluimd uitzag , ondanks de moeheid van het toeren en wat het allemaal met zich meebrengt . De band was enorm op elkaar ingespeeld en de nummers werden aan elkaar verweven . Er was voldoende ademruimte voor de instrumentatie en de leden wisselden onderling van instrument alsof het niks was . Een mooie klankkleur door de uitwaaierende gitaarriedels , de slides, de  keys, piano en accordeon. “Round here” opende de set en werd al meteen uitgediept , een ‘feelgood sunday afternoon’ song , verder aangevuld met pareltjes als “Mr Jones” en “Mrs. Potter’s lullaby”. Een straffe aanzet , die enorm werd gesmaakt . Geen enkel moment verveelde Duritz en de zijnen , die verder nog Joni Mitchell’s cover “Big yellow taxi” en het sombere “A long december” speelden, met Duritz op piano. Een mooi uitgesponnen “Rain king” wuifde ons letterlijk uit . Counting Crows bewezen in de AB al dat ze er terug waren , de festivalset kon dit maar onderstrepen! .
 
“Hold on” , van een paar jaar terug, betekende de definitieve doorbraak voor Alabama Shakes (the barn) van zangeres Brittany Howard . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma , uitstraling , spreidt de mond wijdopen en kan alles aan flarden doen scheuren … Ze beschikt over een gouden stem, indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Ondanks dat die single terzijde werd gelaten in de liveset , kon het combo een uur lang overtuigen . Ze hebben met ‘Sound & color’ een tweede cd uit en laten nog meer die funky, soul , gospel , blues doordringen in hun retrosound . Haar stem en gitaarriedels blijven de rode draad in het ganse concept . De sound is nog even intens, doorleefd  en laat ruimte voor instrumentatie , maar is niet meer zo ruig , fel , verbeten . De nieuwe single “Don’t wanna fight” is een topper.  De emotie die het genre uitstraalt,  sijpelde alvast nog meer door in de straffe set.

Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt met haar Christine & the queens. De Klub C zat dan ook afgeladen vol . De single “Christine” werd een groot succes en dat sfeervolle popliedje zet ze eigenlijk de ganse set door in eenvoudig , aangenaam in het gehoor liggende, dromerige songs , waaraan soms een bekend (hiphop) deuntje wordt gekoppeld als “Short dick man” of “Pump up the jam”. Een snuggere ingeving. Ook het Franse chanson komt door , die op zich onschuldig , goed , leuk klinken , soms wat meer omfloerst van elektronicabeats. “Saint claude” is de tweede sterke single. Ze zingt als een Queen .
Die muzikale eenvoud wordt omgezet in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie . Een dansproductie met haar vier dansers en een videowall achter de groep . Op die manier is het plaatje compleet en gaan muziek en dans hand in hand , wat sterk werd  geapprecieerd . Op nog geen jaar tijd al meteen in Vorst . Je moet het haar maar nadoen!

Die van Kasabian zijn er na jaren  in geslaagd een hoog plaatsje te bemachtigen op de Werchter affiche . Een eigenlijk wel terecht , want de mannen zorgden voor een dansfeestje . Iedereen zwaaide bijna nu al het festival uit . Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en biedt een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze trokken alle registers open met bezwerende , verslavende , pompende beats. De zanger was er één uit de kast van Simon LeBon en samen met de gitarist hitsten ze het publiek op . Een ‘best of’, met de recente ‘48:13’ in het vizier. Check die lijst maar eens: “Bumblebee”, “Days are forgetten” , “Eez-eh”, “Club foot” en “Re-wired”. “Thick as thieves” mondde uit in “People are strange” van The Doors en ook Fatboy Slim’s “Praise you”  zat ergens verweven . Met een knipoog naar Primal Scream overtuigden ze verder “Treat”, “Fire” , “Vlad the impaler” en “L.S.F.” . De Beatles “She loves you” wuifde ons letterlijk uit . Deze band bewees hun hoge plaatsje en waarom ze al meermaals in een eigen land een festival besloten …

Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord komt in de voetsporen van Major Lazer als het op ‘happy go sucky fucky’ en entertainment gaat . Hun neurotische , hyperkinetische , beukende beats gaan erin als zoetenkoek . Een afgeladen the barn ontplofte bij al op de eerste tunes en op de verschijningen van DJ Hi-Tek , Ninja en Yo-Landi; hun  afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp (van Ninja) en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi blijven iets unieks. Muzikaal is het soms even spuiten en slikken ; wat vunzigheid , vettigheid horen erbij; voor fun , plezier en een dampend sexy feestje tekenen ze  met nummers als “I Fink U Freeky”, “Rich Bitch”, “Ugly Boy”, “Baby’s on fire”, “Pitbull Terrier” en “Enter The Ninja”. Schitterend feestje om the barn af te sluiten …

Samen met Coldplay zijn zij de band van de laatste vijftien jaar . Het Britse Muse die het als afsluiter van Rock Werchter opvallend sober hield dan we van hen al gewend waren geweest de laatste jaren . De barok en theatraliteit en alles dat ermee verbonden is , werd duidelijk herleid en we kregen een splijtende rockband ‘pur sang’ , die af en toe wat stroop aan de nummers deed kleven .
De eersten nummers “Psycho” , “Supermassive black hole” , “Micro cuts” waren snedig , fel en overweldigend . Wat een samenspel. Hier kregen de keys nog maar een beperkte toegang . Bellamy betrok z’n publiek erbij en spurtte van de ene naar de andere kant . Ruimte was er steeds voor de instrumentatie . Een directe sound ; de nummers volgden snel op elkaar …
We kregen een erg gretig spelende band die een broeierige spanning aanhield en durfde te exploderen , zonder al te veel bombast . Overdreven was het dus niet . Het confettikanon , de  slingers en de ballonnen zagen we pas maar na een uur .
Ruim anderhalf uur lang hielden ze ons vast van “Hysteria”, het oude “Uno” , “Plug in baby”, “Mercy”, “Time running out”  en “Stockholm syndrome “. Een  samenhorigheidsgevoel kon nog 1 keer worden onderstreept met de bissen “Uprising” , “Starlight” , “Knights of Cydonia”, die een definitieve lijn trokken onder deze 41ste editie .
Tot volgend jaar …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter  

Chasing yesterday
Noel Gallagher’s High Flying Birds

Die Noel Gallagher heeft het wel om goede Britpop te schrijven . Hij onderstreepte al z’n talent bij Oasis , maar de breuk met broer Liam is en blijft onherstelbaar . Net als op de eerste titelloze plaat probeert hij een brug te slaan tussen sing/songwriting en zanger .
Opnieuw horen we in z’n totaliteit sfeervolle , broeierige, aanstekelijke, uptempo rock’n’roll pop, ondersteund van keys , piano, blazers en indien nodig strijkersarrangement. Extravertie en melodramatiek zijn verweven in de sound .
We hebben een afwisselend album , die een aangenaam muzikaal karakter heeft, minder rauw klinkt dan vroeger ,  maat  gepolijst , geraffineerd, zonder echt te vervelen of ‘te gelikt’. “In the heat of the moment” en “Ballad of the mighty” (met Johnny Marr) zijn de eerste singles . We houden vooral van die rockende Noel en komen dan uit bij “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” . Ook de bijhorende songs overtuigen, luister maar eens naar “Do the damage” of “Freaky teeth”.
Hij komt opnieuw sterk voor de dag en met gemak slaagt hij erin Liam definitief achter zich te laten .

Die Erlend Oye uit Noorwegen is nog maar aan z’n tweede soloplaat toe , ruim elf jaar na z’n debuut ‘Unrest’. Erlend Oye maakt deel uit van de Kings Of Convenience en is het brein achter The whitest boy alive . Hij weeft op ideale wijze pop en elektronica . Een ‘schone’ sound door de fijne elektrische gitaar- en toetsenpartijen en de lome ritmiek .
We hebben te maken met een uiterst sfeervolle, aangename plaat van tien songs , die speelsheid en een aangenaam, ontspannen , dromerig gevoel ademen. Opener “Fence me in” is hier de ideale geleider . Hij liet zich op een soloshow begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjalmar , en dat horen we zeerzeker op “Whistler” en “Rainman”. Oye laat nog meer sing/songwriterschap doorsijpelen op het weemoedige “Who do you report to” .
Een mooi in het gehoor liggende plaat dus , die alvast zijn veelzijdigheid tekent in het genre .

Een heel opmerkelijke plaat is ‘Everybody down’ van de Londense rapster/dichteres Kate Tempest , met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen ; emotioneel geladen teksten in een web van verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. O.m. worden we meteen geraakt door “Chicken” , “The beigeness” en “A hammer”.
Hiphopartiesten en bands zijn meer dan enthousiast over deze coming lady en terecht . Puike plaat dus!

We houden van die indie bands die lekker rammelende pop aanbieden . Ultimate Painting is een initiatief van Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls . Ze zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500 en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement .
Op die manier hebben we van de twee Britten een reeks overtuigende songs die een dromerige tune hebben, soms slepend , traag of die kunnen rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .”Central park Blues” , “Jane” , “She’s a bom” en de titelsong mag je alvast inlijsten.

Het multiculturele trio All We Are debuteert met deze titelloze plaat . Je zou niet meteen denken dat ze een internationaal karakter hebben als je de sound er op nahoudt . De sound manifesteert zich binnen de dromerige indie met catchy, aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De band omvat bassiste Guro Gikling uit Noorwegen, gitarist Luís Santos uit Brazilië en drummer Rich O’Flynn uit Ierland; ze zijn gehuisvest in Liverpool.
Ze omschrijven hun muziek als ‘psychedelic boogie’ en dat is zeerzeker te horen op “Ebb/flow”,  “Feel safe” of “Keep me alive” met die fris tintelende ritmiek . De andere nummers zijn slepender. Een eighties tune is niet veraf , gezien de stem van Gikling veel meeheeft van Siouxie Sioux. Hemelse vocals zijn dus verweven in hun geluid .
De groep heeft een tof debuut uit , is ambitieus en zet dit om in een rits goede nummers!

Frederik Sioen , Gentenaar in hart en nieren , is aan zijn zesde cd toe en heeft al verschillende invalshoeken in de muziek benaderd , de sing/songwriter op piano , werk van broeierige composities die een voller geluid hebben en zijn afro uitstap onder ‘Calling up , Soweto’ . De single “Lost today” werd als soundtrack voor ‘Marsman’ gebruikt en ging de plaat vooraf .
We hebben hier opnieuw een vertrouwder geluid , dat balanceert tussen een dromerige extravertie en ingenomenheid , keys en piano zijn er nog doorheen verweven, maar kent nu ook zijn gelijke met gitaarcomposities als het rockende “Fjords”.
Een duister kantje sijpelt door . Hij grijpt hier eerder terug naar z’n vroeger plaatwerk, maar evolutie is duidelijk hoorbaar naar rootsmusic.  De songs zijn wat minder gepolijst en boeien door de intense spanning (“Hope for this land” , “Women ’s riddles”, “Hongdae”) of  als op een “Pharaoh”, met een bezwerende gitaarriedel en een spannend beatje.
Een speelse benadering , een strakke sound , een sterke band en dat levert een overtuigende plaat op !

De Leuvense Selah Sue had na haar debuut en de daaropvolgende (zenuwslopende) tour tijd nodig voor zichzelf , alles op een rijtje plaatsen om dan stap per stap te werken aan de opvolger , die dus vier jaar later verschijnt.
Zij valt op door haar een unieke , indringende  doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Haar songs hebben een geraffineerde opbouw, zijn warm, spannend en mooi uitgewerkt. Vorig jaar trad ze al eens op en kregen we al een paar nieuwe tracks te horen . Intussen zijn “Alone” en de titelsong “Reason” al meteen twee sterkhouders. Sfeervolle pop , met een vol geluid , een lichte groove (van funk, jazz , reggae , dub tunes), die emotioneel geladen zijn.
Die emotionaliteit is en vormt nog steeds de rode draad doorheen haar materiaal . Ze brengt het samen in een rits songs die het genre afwisselen .
Naast de twee eerste singles hebben we een reeks extraverte als “I won’t go for more”, “Fear nothing” , “Daddy” , “Sadness”, “Feel” , “Right where I want you” en “Falling out”. Ze staan tegenover de ingenomen , breekbare nummers, die de donkere kant laten horen , “The light” en “Always home” .
Die dampende fusie levert opnieuw een overtuigend album en onderstreept haar talent.