Achter Lucy & The Birds schuilt de West-Vlaamse Elke Bruyneel. De sing/songschrijfster deed al wat  guestbacking vocal en stond nog aan het front van Delavega en Motown 50 years and more .
Ze heeft nu een EP uit van een reeks sfeervolle , dromerige songs, mooi omfloerst van keys . De muziek werd samen met Bart Van Caenegem gemaakt en verder zijn de arrangementen  mooi uitgewerkt met een full band .
De vocals leunen nauw aan Natalie Merchant en bevorderen een melanchole sfeer. 6 songs vinden we terug , die een voorproefje zijn om later van tijd uit te kijken naar een fullcd.

Info www.lucyanthebirds.com

Uncle Wellington’s Wives heeft een nieuwe EP uit en net als hun vorig werk horen en ervaren we hoe sterk de handvol sfeervolle nummers zijn uitgewerkt . Ze vallen op door de goed op elkaar afgestemde , wisselende man- vrouw vocals , die letterlijk in dialoog met elkaar gaan . Ook de zalvende gitaarklanken en de gevoelige vioolpartijen nemen een prominente rol in . Ze hebben een donker , weemoedig , warm karakter. Het lijkt The xx wel in een folkpopwereldje gestopt.
De Gentse band rond songwriter Jonas Bruyneel is gecentraliseerd rond  Esther Coorevits (I will, I swear), Sven Sabbe (Modern Art), Bob Rigo (Radio Belgique), Frie Mechele (Coast Big Band, Frie Maline) en Anthony Denayer.
Terug meer dan moeite deze EP.
 
Meer info https://www.facebook.com/Unclewellingtonswives

Massa Nobu , een kwartet uit Aarschot , heeft een overtuigende EP uit , die zich nestelt binnen de indietronica, rauwe trippop en electro.  Ze weven in hun reeks nummers het grillige  parcours van Tricky aan de 80s electro en Anne Clark . Ze werden op diverse concours al ferm gerespecteerd , want hun knutselpoptronica intrigeert , boeit en zit creatief in elkaar.
De weerbarstige sound wisselt af met een gladder randje en dat zorgt voor een duister , maar een evenzeer toegankelijk geluid .
Beetje ondoorgrondelijk en toch emotievol rakend !

Meer info http://www.massanobu.com

The Decemberists uit Portland , Oregon zijn al zo’n tien jaar bezig en staan garant voor knap gearrangeerde, sfeervolle , broeierige indiefolkpop . Ze passen in het rijtje van Belle & Sebastian, Arcade Fire en Sons & Daughters. Het combo heeft al verschillende wegen bewandeld in het genre en durft te experimenteren tot zelfs een folkopera . Het toont maar aan dat de band tot veel in staat is .
De nieuwe plaat is zeerzeker de moeite met veertien ‘gewone’ songs die afwisselend van aard zijn . We krijgen een reeks melanchole , dromerige nummers en een reeks aanstekelijke , frisse , speelse , onbevangen , zelfs zwierige nummers. Blazers , viool , piano , keys en accordeon vullen aan en geven kleur.
Op die manier laveren we van het intense “The singer addresses his audience”, “Make you better” naar  de zwierige “Cavalry captain”, “The wrong year” of maken we de ommezwaai naar een indringende “Till the water is all long gone” , “Carolina low” met tot slot een rits sfeervolle nummers . Het onderstreept nog maar eens de titel van de plaat en  maakt deze compleet.

Pond en Tame Impala zijn nauw met elkaar verbonden . De Aussies hebben drummer Jay Watson en bassist Albrouck gemeen . De eerste zit nog bij Tame Impala , de andere trok er zich definitief uit in 2013 en is de zanger van Pond.
De band heeft al een handvol platen uit in evenveel jaar en profileert zich binnen de retropsychedelische poprock . Ze houden ervan dat de songs wat uitgesponnen zijn, een dromerig, sfeervol karakter hebben , omfloerst van zalige gitaaruitbarstingen, en een emotionele lading behouden op die manier ; ze ondergaan verrassende wendingen en tempowisselingen , check maar eens “Waiting around for grace” , opener,  en de ideale sfeermaker in het genre ; verder krijgen we tintelingen op “Sitting on our crane” , “Outside is the right side” en de titelsong , die de cd besluit .
In zijn geheel hebben we fantasierijke arrangementen, waar keys durven aan te vullen en het materiaal kleuren .
Letterlijk ervaren we een ‘in space’ gevoel met wat deze gasten brengen . Kortom , een psychedelisch geluid dat nazindert …

Echosmith
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel


Echosmith - Het jonge Amerikaanse bandje van het muzikaal gezin Sierota weet in hun nog jonge carrière definitief door te breken in Europa . Het aanstekelijke, ontspannende hitje “Cool kids’” is er verantwoordelijk voor . Dit tienerbandje onder de bevallige Sydney, het enig vrouwelijk lid van de band , veroverde  moeiteloos de tienerharten. En vanavond waren zelfs vaders en moeders met hun kinderen aanwezig . Sjiek !

De AB Box moest niet volledig uitverkocht zijn , om te ervaren dat het met dit opkomend bandje goed zit . Ze hebben een rits broeierige, hitsende indiepopsongs klaar (“Come together”, “Let’s move” , “We’re not alone” en natuurlijk “Cool kids”). Ze proberen er alles aan te doen hun publiek te entertainen …Is het niet met ‘een boy – girl’ danspasje (“Come with me”), dan is het met een song met het draaiende parapluutje “Talking dreams” of op “Nothing’s wrong”, met snippers en ballonnen op het podium.
Echosmith heeft alvast meer potentieel dan die andere revelatie in het genre Years & Years met hun poppy electro songs . Ook al zijn er een handvol sfeervoller van aard als “Tell her you love me” , “Safest place” of “Surround you” , ze blijven meer hangen en zitten goed in elkaar . Die jaren ’80 electrosounds zijn mooi verweven en overtuigen op die manier . De bijkomende percussie op het afsluitende “Nothings’s wrong” , die ergens een Bastille doet opborrelen, geeft de song zeggingskracht , wat een beloftevol bandje in de running brengt .

Smaakvol materiaal , met een frisse, opwindende touch , hieronder kunnen we Echosmith plaatsen!

Organisatie :Ancienne Belgique , Brussel

Ferm onder de indruk zijn we van de nieuwe plaat van De Mens . De Mens staat op scherp na al die jaren – al ruim 23 jaar bezig en net zoals de cd hoes met het brommertje met de vier man erop doet uitschijnen , rockt en raakt het trio. De Mens is in topvorm dus!
Met “Nooit genoeg” , “Als je niets hebt” en “Angst” hebben ze meteen drie classics op de plaat die muzikaal als tekstueel heel sterk zijn . Vanderlinden moet na al die jaren nog steeds niks inboeten. Ook de andere songs klinken aanstekelijk; zijn geraffineerd , mooi uitgewerkt of  intrigeren door een somber , donkere tune  . Luister maar eens “Pijn-dronkenschap–verdriet”, “Dit lawaai” of ietwat krachtiger met “Vlinderhart” en een “Liefdeslied of misschien ook niet”. Ook zijn er verschillende gasten op de plaat te bespeuren, Sarah Bettens – Tijs Delbeke en Gregory Frateur.
De op leeftijd gezegende De Mens weet ons als een bende jonge wolven letterlijk omver te blazen met de nieuwe cd en brengen het Nederlandstalige lied naar een hoger niveau . Tja ze hebben er ‘Nooit genoeg’ van zeker?!

Assunta & The Light Orchestra - Belgisch duo dat we best in de gaten houden . Ze brengen op hun debuut een reeks intieme , sfeervolle songs die erg mooi uitgebalanceerd zijn , overtuigen door hun puurheid van (akoestische) gitaarpartijen en lichthese , zwoele vocals. Het draait ‘em hier rond de in Italië geboren Assunta Mandaglio , die jarenlang zong bij Buscemi en is samen met gitarist Pieter Thys , de drijvende kracht achter Balaxy Orchestra. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld.
De cover van Paul Simon “You can call me Al” is erg sterk en songs als “Hope”, “Don’t go down”, “Disappear”, hebben naast de folky inslag van het materiaal, een licht Zuid-Europees ritme .
Het duo intrigeert in weemoed en weet op die manier een mooi album af te leveren.

Het NYse combo TV On The Radio komt om de zoveel jaar aankloppen en heeft al aardig wat platen uit . Sinds de vorige ‘Nine types of light’ (2011), sluipt de toegankelijkheid meer door in hun creatieve muzikale rijkdom van indie , pop, electro, soul en allerhande synth experimentjes .
TV On The Radio wordt bepaald door het trio Tunde Adebimpe / Kyp Malone en geluidsarchitect Dave Sitek. Een spannend , strak , opwindend , gedreven en sfeervol geluid hebben we ; ook op de nieuwe plaat is het niet anders. Het zijn de broeierige , extraverte songs die sterk overtuigen als “Quartz” , “Happy idiot” , “Ride”, “Winter” en “Lazerray”. Ze klinken geestdriftig, aanstekelijk, woest. TV On The Radio laat hier het oude venijn opborrelen . Het complexe is duidelijk op de achtergrond geduwd , maar de finesse en subtiliteit is sterk.
Ze brengen voldoende variaties aan , de sfeervolle songs door de lichte groove ritmes moeten niet onderdoen ; het geluid blijft intens boeiend , blanke en zwarte muziek komen samen, ze creëert een groot gevoel voor sfeer, kleur en warmte.
TV On The Radio mag dan gewoontjes beginnen klinken de laatste 5 jaar , goed is het nog steeds!

Deze metal band uit Iowa klinkt met de jaren melodieuzer , minder prettig gestoord , en behouden als status hun olievaten en maskers van vroeger .
Ze klinken als vanouds  krachtig , hard ; tribal drums en scratches vullen aan , maar ze denderen , donderden en pompen minder . De songs zijn toegankelijker , zijn aanstekelijk en mooi uitgekiend.
Hun materiaal is in het gebalde , harde genre gelaagd, goed gemusiceerd , en kan zelfs radiovriendelijk zijn . Venijnige, gedreven ‘old skool’ horen we op een “AOV” en “Cluster”; “The devil  in I” en “If rain is what you want” zijn op hun beurt aangenaam luistervoer voor de doorsnee rocker .
Slipknot brengt oud , nieuw samen en scoort nog steeds op die manier!