Palma Violets zijn jonge Britse wolven die een overtuigend spontaan, speels , leuk , fris , aanstekelijk debuut uithebben . Ze hangen ergens tussen The Fall , The Libertines , The Strokes, Arctic Monkeys en The Vaccines. Een heerlijk potje rauw, ongepolijst melodieus rock’n’rollmateriaal van elf songs met dromerige psychedelische keys , die een zekere hitpotentie hebben , en gedragen worden door het donkere stemgeluid van Sam Fryer.
Een pak goede songs noteren we als “Best of friends”,  “Rattlesnake highway” en “Tom the drum”. Af en toe minderen ze vaart en zakt het tempo en het niveau wat in , maar desondanks boeien die jonge  gasten voldoende en kunnen ze op onze sympathie rekenen door hun onbezonnen ontspannende , speelse aanpak!

Ze waren de recente winnaars van de Humo’s Rock Rally, de broers Coorevits Lennert en Janus. Een EP leidt het muzikaal talent van het West-Vlaamse duo in . Jong en gedreven brengen ze zes aanstekelijke ; warme electropop songs , die houden van een vleugje punk en wave . Opener “What you want” maakt direct de link naar Goose , de single “The reeling” is de popsong bij uitstek in het genre, “Pale eyes” laat de sfeervolle kant van CDD horen en tot slot heb je de electroclash op een songs als “F.E.E.R.S.”.
We noteren hier een mooie afwisseling , wat een overtuigend debuut inluidt .

Few Bits - Dit Belgisch bandje houden we in het oog , een vijftal rond Karolien Van Ransbeeck , die hoogdagen van The Mazzy Star doet herleven en durft te leunen aan de sound van First aid kit door die roots/altcountry inslag . De songs  hebben dus een dromerige , sfeervolle melancholische aanpak , kunnen wat mysterieus zijn en worden gedragen door de hemelse stem van Karolien . De songs zijn ingehouden , bloeien open door de (gitaar) lagen op elkaar en hebben een sterke klankkleur .
De eerste songs “Come home” wat forser  , het sfeervolle “Could it be” en de intieme , spaarzame onthaastingsong “Shell” zijn de barometer van de plaat.
Fijn plaatje – fijne band !

Het uit Toronto, Canada afkomstige Born Ruffians is al toe aan de derde cd ; heeft z’n rauwe karakter gepolijst, en blijft nu ergens binnen de fris aanstekelijke dromerige indiepop hangen van Vampire Weekend , Port O’Brien en Beach Fossils . De mosterd halen ze natuurlijk uit die sprankelende grooves en ritmes van Talking Heads en Paul Simon.
De nummers zijn relaxt en doordacht, en behouden deels hun spontaniteit en speelsheid. Ze zijn goed uitgewerkt , maar we noteren geen (drastische) wendingen van vroeger , waardoor het net iets teveel van hetzelfde wordt binnen hun indiepop , doordrongen van fijn  gitaargetokkel en sfeervolle kleurrijke keys.

Een goed bewaard muzikaal geheim is het Canadese duo Jack Lasek – Olga Goreas, die in een kleine tien jaar nog maar toe zijn aan hun vierde full cd . Ze creëren een atmosferisch klanktapijt door  puike, pakkende, etherische melodieën, traag, slepende dromerige ritmes en smachtende gitaarerupties, gedragen door gevarieerde, wisselende zweverige mannelijke en vrouwelijke vocals. Voor een handvol songs smelten we , “46 satires”, “People of the sticks”, “At midnight” en “Colour your light in” . Een paar fraai staaltjes zijn het, die mooi uitgewerkt, uitgesponnen zijn in het genre, en melodie – sfeer – en effects close houden !

Is haar intrigerend debuut ‘Dance on time’, foei!, aan onze neus voorbijgegaan, dan staan we duidelijk stil bij de tweede cd van het Amerikaanse Pien Feith , die samen met haar muzikale partner Melvin Wevers een broeierig ‘tweede’ album uitheeft , ‘Tough love’ . De dwarse, hoekige sound is nu meer gelaagd , gevarieerd en toegankelijker zelfs , en verliest zijn eigenzinnig trekje niet .
Dromerige , sfeervolle , trippende en ingetogen (‘80s) synth/soulpop siert het werk . Op de eerste songs “At the blow up”, “ I can’t hustle , I can”  groovet Pien Feith, daarna gaat het tempo naar omlaag en komt de intieme aanpak naar boven ; romantisch materiaal bijna sprookjesachtig zelfs , hoor je het op nummers als “Money not people”,  “Invisible man” en “Snap out” .
Een natuurlijke, oprechte plaat is het geworden, die “Tough love” , en het doet goed stil te staan bij dit fijne geluid van Pien Feith …

Het is er toch van gekomen . 21 jaar na het invloedrijke ‘Loveless’ en het nog eerder verschenen ‘Isn’t anything’ hebben My Bloody Valentine, rond Kevin Shields en Bilinda Butcher, een nieuwe plaat uit , simpelweg ‘m b v’ uit, in kleine letters geschreven. Ze waren samen met Sonic Youth, Jesus & Mary Chain spraakmakend voor de ‘alternative’ pop/noise en shoegaze, aan de bron van de huidige explosie van allerhande indiebandjes in het genre als A place to bury strangers , School of 7 bells , The big pink, 120 days , I break horses en ga zo maar door voor een eindje …
Een viertal jaar terug kwamen ze een eerste keer naar boven water met een oorverdovend optreden op Pukkelpop . We hoorden een wall of sound, een geluidsbrui, al of niet ontspoord of ontregeld. Een razernij van noisegolven en ontspoorde ritmes. Ze gingen door de pijngrens die me deed terugdenken aan Swans, God, Kyuss en Atari Teenage Riot.
Mogen we U geruststellen … Op plaat blijkt het al bij al mee te vallen, hoor . Hun noise inferno is specifiek op de livegigs.
De plaat kan je onderverdelen in drie stukken - eentje met deels oude opnames (96/97), eentje met enkele toegankelijke songs en minimal zalvende dreampop ( check “If this & yes”, “If I am” en “New you”) en eentje dat beult , stampt , dreigt en donker zweeft in een mistig decor met een drum’n’bass invloed , de stijl waarmee Shields graag de voorbije jaren mee stoeide .
Nieuw is het bijlange allemaal niet . De negen songs zijn een logisch vervolg van vroeger . De tijd heeft eigenlijk nooit stilgestaan met hun bezwerende drones , repeterende, opbouwende ritmiek , de hallucinerende soms scherpe gitaarlijnen, de reverbs en de zweverige zang in dat mistig geluid … o.m. in nummers als “She found now”,  “Only tomorrow” – “Who sees you”.
Wat het ook is My Bloody Valentine klinkt als zichzelf, is/blijft uniek in hun sound, en is een band die je eens moet gezien hebben !

Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation – in Europa laten doorbreken aub!?
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation en Beach Fossils
Botanique (Rotonde)
Brussel


The Phoenix Foundation – Beach Fossils : Een double bill om U tegen te zeggen die de 20^ste editie van Les Nuits Bota definitief besloot . The Phoenix Foundation en Beach Fossils kregen evenveel tijd toebedeeld om zich te ontpoppen tot twee aangename ontdekkingen …
 
The Phoenix Foundation is al een pak jaar bezig . In eigen land zijn ze al redelijk populair , maar hier in Europa zijn ze een goed bewaard geheim uit Nieuw–Zeeland . Het sextet is al toe aan hun vijfde album , ‘Fandango’ , die opgedeeld is in twee 2cd’s. Er zijn hier een paar lekker uitgesponnen tracks op te vinden. De band valt alleszins op met hun dromerige, trippende en gespierde indierock , die moeiteloos varieert in frisse, sprankelende bubbels , spacey looks , progrock en donkere ‘80s tunes .
We kregen het recente materiaal uitgebreid te horen en nummers als “Supernatural” , “Corale”  en “Sideways glance” waren enkele subtiele , goed opgebouwde , uitgediepte meeslepende songs , waarbij het gezelschap de gitaren kruiste met psychedelica toetsen , bluesy slides en boeiende drumpartijen . Af en toe werd eens teruggeblikt naar hun ouder materiaal , waaronder de titelsong van de vorige cd ‘Buffalo , die  intrigeerde door de aanzwellende melodie. In instrumenten werd gretig verwisseld en ook in de zang konden we voldoende afwisseling noteren, rauw zalvend en soms predikend ging het duo Samuel Flynn Scott en Luke Buda te werk .

We hadden hier te maken met een paar klassenbakken , die verdienen in Europa door te breken. Op het eind bewogen ze ons tot langdurige handclaps. In het achterhoofd te houden , deze Phoenix Foundation , die een welverdiend respons opeisten!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)

Twee uur lang werden we in een bevreemdend muzikaal web vastgehouden van de uit Seattle afkomstige Master Musicians Of Bukkake. Ze brengen net als soulmates Sunn O))), Earth en het te vroeg verdwenen Loop Guru een fascinerend trippend, bezwerend, bedwelmend muzikaal concept, waarbij regelmatig een mistig rookgordijn wordt opgetrokken . Een ‘mishmash’ van avant-garde, seventies psychedelica , spacerock, drones , doom , donkere soundscapes , Oosterse world beat, tribal en Mali woestijnrock krijgen we, ondersteund van rijkelijke synths en percussie van twee drummers.

Al tien jaar zijn ze bezig en ze kunnen rekenen op een vaste horde fans. Vanavond stapte ik mee in dit muzikaal avontuur; toegegeven , echt goed kende ik het combo niet , maar wat ik geserveerd kreeg, verraste , verbaasde , intrigeerde en verdient erkenning!
Ceremoniële muziek, LSD voor de oren, totaalspektakel op het podium met donkere, zwarte gewaden, boerka’s , Mali klederdracht en huiverende maskers als van een hertenkop.
Zoals bij de moordende , freaky en zweverige  proghardrockende marathons van Motorpsycho of bij freefolkende bands als Cocorosie word je eerst geïnviteerd mee te stappen in hun wereld, vervolgens meegetrokken en - gezogen om dan in hun muzikaal paradijs te genieten van hun trips en jams; tot slot word je terug losgelaten en gedropt in de dagdagelijkse realiteit …Een ‘mindless stress reduction’ … Niet verwonderlijk dus dat je hier nummers hoort
van een tiental minuten door de repetitieve, slepende, dwingende opbouw, de bezwerende trance en de rituele zangpartijen. En soms had je af te rekenen met een ietwat hobbelig parcours van ijzige en stomende psychedelische sounds, scherp snedige gitaren,  pedaaleffects en feedbackgeraas , met de nodige  uitbarstingen en explosies . Ohja, het gekende “People of drifting houses” ontbrak niet en op het eind meten ze zich met het allerbeste van Spacemen 3/Spiritualized . Een geniaal dope geluid …

Hun muziek en entourage boden een transcendente ervaring en gingen voor een totale overgave!

We werden al goed voorbereid , want eerder kwam Gull , een one-man band uit Virginia, die simultaan zong , drumde en gitaar speelde , met in blues gedrenkt gitaargetokkel op z’n Two Gallants. Rauw , ruw , technisch vernuftig en emotioneel. We werden ook hier gedropt in Oosterse mystiek , door de bezwerende rituele zang en de masquerade .

Een dissonante klankenwereld en een ‘doomsday dark night’ feeling kreeg je door het abstract elektronisch gekletter en de atmosferisch ruisende laptopdrones van Seirom (Aurora Borealis).
 
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek