Het gaat deze Aussies onder Kevin Parker voor de wind. Een goede twee jaar terug werd hun talent al onderstreept met het debuut ‘Innerspeaker’ en de prachtsingle “Solitude is bliss”. Een poel aan invloeden passeerde de revue in die knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal ‘galacticastelsel’, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde … De tweede cd is homogener en bevat meer structuur , melodie en popgevoeligheid zonder aan experimenteerdrift in te boeten binnen hun neopsychedelica .
Bepalend zijn die dromerige , directe en explosieve ritmes van psychedelische , spacey keys/synths , geluidjes/bleeps , de slepende  percussie en de retro stonergitaarloops – galmeffects .De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, en de songs zijn gedistingeerd , doordacht en ingenieuzer. Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs en dat hoor je op een “Be above it” , “Endors toi” , “Mind mischief”, “Keep on lying” en vooral de singles “Feels like we only go backwards” en “Elephant”.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelen Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock; droompsychedelica met weerhaken. Een boeiend , kleurrijk geluid. Sjieke tweede plaat!

Iets apart is de muziek van Dead Can Dance, geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard, die van in de beginjaren ’80  ergens zweven tussen neoklassiek, middeleeuwse folk, ambient , cold wave, gothic pop , romantiek, new age en prog, niet vies van Keltische, Oosterse invloeden en world.
Iets uniek door het gebruik van een niet alledaags instrumentarium (oude en niet Westerse) als draailier en het Chinese hakkebord , de hemels bezwerende, bedwelmende  (glossolalie) zang van Gerrard , de diep gravende baritonstem van Perry in combinatie met keys, percussie en beats .
En in het materiaal van Dead Can Dance neemt de symboliek een voorname plaats in .
Met het This Mortal Coil project kwam Dead Can Dance nog sterker in de picture ( “Dreams made flash” – “Waves become wings” door Gerrard , ( & remember ook de single “Song to the siren” van Cocteau Twin Elisabeth Frazer)).
De beëindiging van de persoonlijke relatie tussen Perry en Gerrard tijdens de opnames van een nieuwe cd in ’98, zorgde ervoor dat na ’96 ‘Spiritchaser ‘ geen materiaal meer te horen was . In 2005 kwamen ze voor een worldtour weer bij elkaar en ook later werkten ze terug samen; de cataloog verscheen in een box set.
Uiteindelijk kwamen ze op de proppen met nieuw werk ‘Anastasis’ , letterlijk een wedergeboorte . Opnieuw hebben we te maken met een pak knappe , ingenieuze songs , een bijzondere sound en  ritmiek , die boven zichzelf uitstijgt . Al meteen krijg je drie fijne, prachtige afwisselende songs in hun unieke genre “Children of the sun” , de beginselverklaringen en wijsheid van Perry , een DCD typerende “Anabasis”, en de sferische world op “Agape”. Kenmerkend is de mooie harmonie, de kwetsbaarheid en de schoonheid die in de nummers schuilt . Op die manier moet de rest niet onderdoen en hebben we iets verderop met “Kiko” en “The return of the she-king” opnieuw twee meesterwerken .
‘Anastasis’ straalt magie uit en het doet uitermate deugd dat ze nu terug op het voorplan zijn gekomen , nu dat dreampop en chillwave zich steeds meer opdringen .

De halfduistere elektronica op het debuut van Holy Other is te ervaren als een soundtrack. De man, te zien met een zwarte lap over het hoofd , schuilt in Manchester en Berlijn, en brengt een melodramatisch klankenspectrum van lome, slepende slowmotion beats en galm . De geluidsgolven en soundscapes worden met regelmaat verweven met abstracte zanggeluiden en stemsampling (deels Gregoriaanse zang) . Niet alledaags wat Holy Other weet te bieden, da’s zeker , maar met “(W)here”, “Love some 1”, “In difference” en de titelsong vallen er een paar pareltjes te noteren van mans donkere, duistere klankenwereld .

Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd . De band nam een voornaam plaatsje in binnen de indiefolk/americana met hun magistrale, sfeervolle, opbouwende songs; een ontroerende popsound ondersteund door afwisselende en aanvullende stemmenpracht, beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden enkele goed in het gehoor liggende nummers en ze waren niet vies van experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
Ze werkten op een gezapig tempo aan de opvolger waarbij hun dromerige werk  opnieuw subtiel is uitgekiend en keys en drums weten zich op te dringen; hier balanceert het materiaal tussen bevreemdende , complexe en toegankelijke structuren en verrassende wendingen .
Geen echt singlewerk bij een eerste beluistering al springen “Sleeping ute”, “Speak in rounds” en “Yet again” in het oog . Allerhande stijlen kruisen elkaar hier van indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica. Het kwintet zocht een evenwicht en het is een genot te luisteren naar al die elementen die de songs ondergaan als “A simple answer”, “What’s wrong” en “Sun in your eyes” . Een hobbelig muzikaal parcours dat inspanning vergt maar wat is het tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht.
In de GB muziekdoos van ‘Shields’ komt complexe grilligheid en eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor mooi samen  .

Psychedelic Pill
Neil Young & Crazy Horse

Na bijna tien jaar haalde onze americanaveteraan z’n Crazy Horse opnieuw van stal en komt uit met twee cd’s . Eerder verscheen ‘Americana’, een verzameling van oude Amerikaanse traditionals en folksongs. Het was eerder een matig en wisselend album , waarbij hoogstens een handvol songs konden overtuigen en het oude vuur aanwakkerden.
Op de tweede plaat ‘Psychedelic Pill’ komen ze  sterker voor de dag . Er staan enkele mammoetstukken van nummers op , waarbij Neil Young en z’n Crazy Horse elkaar ideaal weten aan te voelen, een sterk samenspel met de gepaste drive en energie. “Driftin back” is al meteen zo’n knaller , de dertig minuten voorbij en soli herhalingstoetsen. “Ramada Inn”, “She’s always dancing” en “Walk like a giant” zijn ook mooi uitgesponnen en zijn best spannend  . Ze worden afgewisseld met kortere (lees songs met een gewone tijdsduur ) broeierige , sfeervolle  songs als “Born in Ontario”, “Twisted road” , “For the love of man”  en twee versies van de titelsong .
Overtuigende plaat , uiterst genietbare rockamericana en een terugblik naar het verleden met z’n Crazy Horse zoals het moet zijn … ‘The old man down the road’ is hier met z’n kompanen duidelijk nog niet versleten!

Swans … NYse avantgarde noisemasters onder goeroe Michael Gira zijn sinds de herstart in 2009 toe aan hun twee album , en wat voor één opnieuw… na ‘My father will guide me up a rope to the sky’ hebben ze nu een twee uur durende plaat uit , met songs van 10, 20, 23 en boven de 30 minuten ; muziek van uitersten, een dwingend , slepend , repetitief , ongemakkelijk , huiverend, confronterend geluid , loeiende apocalyptische kakafonie en intense schoonheid; luister maar eens naar de stukken “Mother of the world” , “Avatar” , maar vooral “The seer” , “A piece of the sky”  en “The apostate” zijn ongelofelijk door de logge, aanzwellende ritmes , de mokerslagen de dreiging,  en de onheilspellende gekte . 
Swans moet je ondergaan . Bitterzoet materiaal , indringend, bezwerend en lieflijk, gedragen door die aparte grauwe baritonzang van Gira, waarbij er nu zelfs ruimte was voor gastbijdrages van Low Sparhawk – Parker (“Lunacy”) , z’n vroegere partner Jarboe (“A piece of the sky”) en het ingetogen “For the warrior” met Karen O van de Yeah Yeah Yeahs , welgekomen tussen die wall of sound & noise .

Toch even situeren die Swans? Toonaangevende band van het NYse underground noise circuit. Swans drukte overal ergens z’n stempel op en werd gewaardeerd voor hun unieke, rauwe, hard expressieve sound. Van duivelse kakafonie, repeterende, logge, traag slepende en opbouwende ritmes, oerklanken en schreeuwvocals … van avantgarde, noiserock/industrial ging het naar een toegankelijker zalvender geluid van meeslepende songs, die energieke stootjes en explosies kregen, om tot slot te eindigen in een ‘Angels of light’ concept van ‘drone’, filmische, ambiente, dreunende soundscapes , gedragen door die aparte vocale voordracht van Michael Gira.
Ze hadden met ‘Filth’, ‘Greed’, ‘Children of God’, ‘The burning world’, ‘White light from the mouth of infinity’, ‘Love of life’ spraakmakende platen uit. Het etherische ‘Soundtrack for the blind’ (‘96) trok een definitieve streep onder het Swans concept. En kijk, sinds 2009 zijn ze aan een tweede adem toe …

How to dress well aka de Amerikaan Tom Krell is aan z’n tweede album toe . We hebben hier te maken met dromerige , zweverige pop , gevoelig uitgebalanceerd en uitgewerkt en in een wazige mix gedropt van trippop, r&b, soundscapes , knisperende elektronica, orkestraties en reverb , bepaald door de karakteristieke falsetto .
Indringend , smachtend materiaal , een vlucht uit de realiteit , escapisme tussen Antony (& The Johnsons) , Jamie Woon , Get well soon en Bon Iver . Een paar instrumentals vormen de brug naar de broze , hartverscheurende songs .
How to dress well is iets aparts, mooi en uniek!

Frank Ocean is een 24 jarige jonge sing/songwriter , die binnen de r&b meteen een  sterke plaat aflevert . Vurige lovesongs , wat dacht je anders wel , die een perfecte balans zijn tussen romantiek en drama , minimal songs van soul, r&b en hiphop, die een bredere aanpak kunnen verdragen van funk, electro, samples en soundscapes , gedragen door  mans mooie, warme, bitterzoete toegankelijke stem .
De gast is niet aan z’n proefstuk toe hoor, hij maakte z’n eerste stappen bij het rapcollectief Odd Future,  schreef al een song voor Beyoncé en werkte samen met Nas, Pharrell, Jay Z en Kanye West . Een handvol songs als “Sweet life”, “Super rich kids”, “Pyramids” , “Pink matter” en “Golden girl” overtuigen en zijn prachtig uitgewerkt .

Over de taalgrens zijn we behoorlijk onder de indruk van het Waalse The K. Het trio komt af met stevig snedige bonkende en pompende rock. De groep graait in de ’90s van Hundred Reasons en Quiksand en is niet vies van een Rollins’ schreeuwzang , afgewisseld met een meer catchy zang . Het gaspedaal blijft ferm ingedrukt en de plaat klinkt venijnig hard en boeit door de tempowisselingen. Dit is rock met ballen . Overtuigend!
http://www.theknoise.com

De Schotse sing/songwritster werd meteen getipt als één van de beloftes van 2012. Ze heeft al een paar hits op haar naam, “Heaven” en “Next to me” , twee poppy groovy, swingende nummers , gesterkte door elektronica en haar helder indringende stem. De meeste songs op haar debuut zijn eerder zeemzoeterig, dromerig pakkende ballads , “My kind of love” , “Clown” en “Suitcase , die aangedikt worden door de orkestratie, keys en piano. Het afsluitende “Read all about it” , enkel begeleid van piano en stem, is sober , treffend en emotievol .
Haar debuut is dermate uitgebalanceerd, uitgewerkt en klinkt coherent , maar nog niet beklijvend . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award, uitgereikt als veelbelovend Europese artieste , die in het jaar 2012 succesvol buiten de eigen landsgrenzen debuteerde .