Tien jaar na haar coverdebuut ‘The Soul Sessions vol I’ komt de inmiddels 25 jarige souldiva aandraven met een vervolg . Altijd al een zwak gehad voor dit (jonge) soulwonder , die een reeks sfeervolle , meeslepende , dromerige groovy songs brengt , die jazzy en funky uitstapjes maken .
Opnieuw heeft ze een paar Amerikaanse soulveteranen kunnen strikken en heeft ze een aangenaam verrassend album uit, via een behoorlijk toffe keuze, heerlijk gedragen door een stem met de kracht van een leeuwin of die breekbaar fluisterend kan zijn … Als een Janis Joplin, Aretha Franklin, en met een knipoog naar Sharon Jones.
Songs boordevol emotie, “Give more power to the people” , “While you’re out looking for sugar”, “The high road” en “Teardrops” zijn alvast enkele die we kunnen koesteren van deze lieve, charismatische dame … 

Al vijftien jaar zijn ze bezig , de Japanners van Mono ; binnen de paden van de postrock hebben ze ook hun eigen weg uitgestippeld , gezien zij meer en meer een samensmelting fabriceren van rockinstrumenten , strijkers en klassiek . Een hypnotiserende trip weliswaar , cinematografische , knap door de herhaling (toets) , aanzwellende, opbouwende ritmes; ontroerend en een rust nooit te lang , een distortion nooit te hard . De aanzwellende crescendo durven naar een climax te gaan , maar exploderen niet echt. Een muzikale architectuur , doordacht, subtiel uitgewerkt , met oog voor detail en een mate van gelaagdheid. Filmische postrock, emotioneel sterk .
Vijf nummers, de kortste bijna tien minuten, waarbij het afsluitende “A quiet place” bijna in de klassieke reeks kan worden opgenomen .
Mono overweldigt niet met allerhande tempowisselingen , lang ingedrukte pedaaleffects, of door de toevoeging van bonkende (drum’n’bass) beats. De richting die Mono is uitgegaan, je houdt ervan … of niet .

De reünie van Guided By Voices en hun songschrijver/zanger Robert Pollard gaat ons niet onopgemerkt voorbij . De man heeft een onuitputtelijke geest van songschrijven , songs van anderhalve minuut tot meer uitgewerkt materiaal, die poppy, dromerig, gevoelig, rockend of rauw, rammelend en lofi zijn . Puike songs en probeersels, miniatuurtjes in enkele cd’s per jaar .
Toegegeven , af en toe lieten we er links , en soms was er sprake van ideeënarmoede , maar bij een reünie zoals deze houden we zeer zeker halt ; we nemen hun tweede verschenen plaat dit jaar ‘Class clown spots a UFO’ onder de loep. Eerder verscheen nog ‘Let’s go eat at the factory’, en in januari hebben we ‘Bears for lunch’ .
Robert Pollard blijft erin slagen boeiende afwisselende nummers te brengen en pareltjes als “He rises! Our union bellboy”, “ Forever until it breaks”, “Keep it in motion”, “Starfire”, “Jon the croc”, “Fly baby” en de titelsong koesteren we.
Het GBV kunstje is nog niet uitgespeeld , intrigeert als vanouds en doet deugd , 21 songs in veertig minuten, wie doet het hen na …

Een aangename kennismaking hebben we ervaren bij ‘Agree to Disagree’ van Root, een trio uit Gent . Het is al hun tweede cd , en de plaat biedt een homogeen, toegankelijk en experimenteel klankenpalet van  jazz, rock, psychedelica, krautrock en postrock . Het trio is sterk op elkaar ingespeeld en biedt een rits sterke instrumentale songs , die cinematografisch , sfeervol als groovy klinken . Een eigen geluid door een niet alledaags basisinstrumentarium  van piano, keys , Hammond , aangevuld met bas en drums .
Tja , ze zijn een beetje onze Wizards of Ooze , eigentijds , eigenwijs en overtuigend!
http://www.rootband.be

Het Antwerpse kwartet San Diablo heeft de juiste bezetting gevonden en komt aandraven met een sterke EP . Hun instrumentale noise/mathrock refereert nauw aan de ‘90s van Unsane, Fugazi , Jesus Lizard , Unwound en Cop Shoot Cop . Een beetje deinend op het vroegere Don Caballero en ons Drums are for parades , met een rauwe, hoekige , potige , gedreven sound. De songs boeien door de stekelige , gejaagde, nerveuze en explosieve ritmes en tempowisselingen.
Een solied klinkend kwartet die alles nauw heeft samengeperst en met ‘Ants’ een overtuigende EP heeft klaargestoomd van zes songs …
Info http://www.vi.be/santadiablo

Band Of Horses , de band uit Seattle rond zanger/componist Ben Bridwell , graaft diep in de seventies classicrock. Dit nieuwe vierde album zet de lijn van de vorige ‘Infinite arms’ (2010) door , met name melancholische rootscountryrock, die ouderwetse westcoast-pop linkt in een toegankelijk kader. Als je er de eerste twee cd’s naast plaatst van Band Of Horses, ‘Everything All The Time’ (2006) en ‘Cease To Begin’ (2007) , is de band duidelijk geëvolueerd van indie/americana naar traditionele, oerdegelijk folk/alt.americana pop, die de sfeer van The Eagles , Neil Young, Crosby, Still & Nash en Fleetwood Mac ademt .
De songs zijn verzorgd en fraai uitgewerkt , maar zijn minder aanstekelijk, pakkend  en beklijvend.
We houden natuurlijk wel van een handvol gevarieerde parels binnen dit concept , als “Knock knock”, “Slow cruel hands of time”, “Everything’s gonna be undone” en “Feud” , maar in z’n totaliteit zijn het ‘midsummernightdream’ songs , aangenaam , rustig, voortkabbelend, gedrenkt in een melancholieke dromerige sfeer .
Goed album , maar ook niet meer dan dat.

De sprankelende , aanstekelijke , betoverende indiepop van het Franse The Bewitched Hands brengt het nodige optimisme; we horen enthousiasme, vitaliteit en ervaren schouderklopjes door de leuke , luchtige en opgewekte tunes . We trotseerden er al een modderig Dour en een barre winteravond voor . Hun goed gemutste indiepop smaakt naar likeur , die je een goed gevoel geeft, je vooruit helpt, er helpt invliegen, en zorgt voor de minste prikkeling en frustratie . Heerlijk zwierige muziek die nog een duwtje in de rug krijgt door de meerstemmige zangpartijen . De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki, I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree , Broken Social Scene en ‘60s Beach Boys. Mooi meegenomen dus in deze periode.

Ze waren in hun nopjes en brachten je in optimale stemming . We genoten van de muzikale trip van het zestal, dat danspasjes maakte op het podium en in het publiek . Door de vriendelijke uitstraling en de handclaps werd het  publiek op elk moment bij de songs betrokken . Materiaal van de beide cd’s ‘Birds  & Drums’ en ‘Vampiric way’ werden goed afgewisseld .
In feeststemming kwamen we met “Sea”, “50s are good” , “Westminster” en “Cold”. Andere nummers “Words can let me down”, “Work” , “Thank you goodbye it’s over” en “Hard to cry”, die wat minder vaart hebben en geleest zijn op een broeierige intensiteit, kregen  live een ferme boost mee, zwollen aan , hadden een swingende groove en klonken feller door de synths, de bijkomende percussie en allerhande tierlantijntjes, wat hen naar een hoger niveau tilde .
Eerlijk gezegd , er schuilt magie in hun live set door de vakkundige arrangementen en toeters en bellen . Spe(e)lplezier door de frisse, opborrelende, scherpe , relaxte ritmes . Af en toe dwaalde ons aandacht wat af , maar de prima ‘feel good’ vrolijke, zonnige stemming werkte zalvend.
Een ferme schop onder de kont kregen we nog het eind met een handvol kleppers “Vampiric way” , “The laws of walls” en “Happy with you” .

The Bewitched Hands waren een verademing en tekenden voor een zorgeloos avondje, feestgedruis , ambiance en samenhorigheid . Mooi meegenomen dus …

Organisatie: Botanique, Brussel

Ariel Pink’s Haunted Graffiti is al zo’n tien jaar in de running en mag beschouwd worden als een apart, uniek bandje . Hun songs gaan allerlei richtingen uit en stralen een retropsychedelisch sfeertje uit, niet vies van wat kitsch en glam.
Ambachtelijke songschrijverij wordt gesmeed met vondsten, experimentjes en de songs ondergaan verrassende wendingen en kwinkslagen. Moeiteloos stapt men van de een naar de andere stijl. Die originaliteit en afwisseling van broeierige, aanstekelijke, vitale , zweverige songs , die hen al een pak cd’s siert.  Midden de cd zijn er een paar zwakke momenten, maar de mantel der liefde bedekt deze, als je nummers hoort als “Kinski Assassin”, “Only in my dreams”, “Driftwood” , “Nostradamus & me” en de titelsong .
Beetje geschift .. en toch … alles valt op z’n plooi! Fijne band.

Staff Benda Bilili zijn straffe Congolese muzikanten , door polio motorisch beperkt. Hun positieve ingesteldheid en levenslust persen ze samen in opwindende , groovy, broeierige , dampende en sfeervolle world/afropop, ondersteund van een kleurrijke , opzwepende samenzang. Uniek zijn sommige zelfgemaakte snaarinstrumenten in de sound . De muziek mag dan nog swingen, shaken en dansen , in de thema’s schuwt het uitgebreide ensemble de zaken niet die hen nauw aan het hart liggen . Pijnpunten , die muzikaal een handige draai krijgen en in het Frans en in een Congolees dialect worden gezongen .
De voormalige straatmuzikanten uit Kinshasa brengen verslavend inwerkende muziek, die respect afdwingt !

Nasty & The Fliptones uit Wespelaar kloppen even aan met EP vol vaardige doorleefde rootsrock/blues . Een sound die het graag houdt op hun idolen als Rory Gallagher en Georgia Satellites . Bijgevolg horen we zeven broeierige, aanstekelijke, leuke  songs die ruimte  laten  voor de instrumentatie en over een goede zang beschikken . Ideaal om een uitgangsavond op gang te trekken …

Info http://www.nastyandthefliptones.com