Meskerem Mees - Pure eenvoud in kunstvorm in een intiem kader

Meskerem Mees (*****) heeft een lange weg afgelegd in twee jaar tijd, als onontgonnen parel naar een schitterende debuutplaat 'Julius' en voor bijna alles in de prijzen vallen. De overwinning op Humo's Rock Rally heeft haar geen windeieren gelegd, ze won echter nog meer prijzen en heeft nu niet minder dan vier MIA nominaties op zak, een mens zou voor minder zweven. In het AB Theater zagen we een artieste die met beide voeten op de grond staat en blijft!  

Oriana Mangala is een Brusselse muzikante/performer. Na het zoeken van haar eigen sound in verschillende projecten en haar studies aan het Koninklijk conservatorium van Gent maakt zij sinds kort muziek onder de naam Oriana Ikomo (****). Oriana beschikt over een soulvolle, warme, fluwelen stem en laat zich bijstaan door een zangeres die haar perfect aanvoelt en aanvult, ook al horen daar elektronische klanken bij. Het is vooral de samensmelting van beide stemmen die ervoor zorgen dat je reeds bij het voorprogramma wordt weggevoerd. Iedereen mee krijgen lukte nog niet, veel mensen waren de zaal nog aan het binnen komen op zoek naar een plaatsje, maar toch.
Knap hoe het duo op ingetogen wijze, een groot deel van het AB theater reeds muisstil krijgt, Het bewijst dat Oriana Ikomo over voldoende potentieel beschikt om binnen de soul/R&B definitief door te breken.

Meskerem Mees van haar kant, betreedt het podium op subtiele, ingetogen wijze, gerugsteund door (vervang) cellist Frederik Daelemans . Zachtmoedig palmt ze haar publiek vanaf de eerste noot in, met haar gezapige bindteksten en songs, die op een eenvoudig pakkende wijze worden gespeeld en ons onder de indruk brengen . Naast klassiekers “Astronaut” en “Joe”, al vroeg in de set, was er plaats voor gloednieuw materiaal, dat met een kwinkslag werd voorgesteld.
Ze out zich ook als dichteres, cellist Frederik Daelemans verdwijnt even achter de coulissen, waardoor Meskerem Mees op haar eentje een poëtische mooie tekst brengt, een krop in de keel krijgen we.
Meskerem Mees (****) is nog steeds een performer die 'schittert in eenvoud', en het tot kunstvorm verheft. Het is opmerkelijk hoe ze, met twee op zo een groot podium als de AB, een volledige zaal kan ontroeren. Het daverende, gemeende applaus van het publiek sierde.
Meskerem Mees had ieders hart veroverd . Mooi.
Na een klein uurtje, volgde nog een pakkend mooi bisnummer “Je Bent Een Vriend Van Mij”, opgedragen aan de pas overleden Arno. Wat een intensiteit en emotie straalde ze hier uit!
Pure eenvoud in kunstvorm in een intiem kader op een bedeesde, ingetogen, overtuigende wijze! Een (jonge) dame met een groot hart. We zijn mee in haar verhaal en haar muziek!

Pics homepag @Christel Schoepen

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Róisín Murphy - Roisin maakt er een wervelend dansfeest van

Róisín Murphy zal altijd in één adem genoemd worden met Moloko, én de dans hits die het collectief heeft uitgebracht; na al die jaren blijft dit in het geheugen gegrift … én toch heeft zijzelf best interessant solo werk gemaakt.  In een volgepakte AB grasduint de beweeglijke dame, uitgekiend, doorheen het oeuvre van haar solo werk als van Moloko, wat tekent voor een wervelend dansfeest. Rustpauzes werden ons niet gegund.

MadMadMad (****) bleek niet zomaar een opwarmer. De muzikanten toveren met riffs en beats, die perfect inspelen op de dansspieren. Deze band  brengt een mix van jaren '70 no-wave, postpunk en disco. Het geheel klinkt opzwepend en aanstekelijk, drie kwartier lang, zonder oponthoud. Wat een aanzet naar Roisin …

Terwijl achter de band een zingende Roisin Murphy (****) op het scherm verschijnt, beweegt ze zich backstage naar het podium toe. De band neemt gewoon nieuwe instrumenten en begint “Fun For Me” van Moloko te spelen. Roisin weet de aandacht naar zich toe te trekken en ze laat zich omringen door een strakke begeleidingsband . Een mooi geheel.
Róisín Murphy straalt op het podium, ze heeft er duidelijk zin. Ze krijgt het publiek direct mee. Op “Something More” , energiek ingezet door Murphy zelf, en haar vier muzikanten (twee van het voorprogramma en twee nieuwe).
Het publiek brult de songs  enthousiast mee en Roisin voelt vlug aan dat ze hier een soort thuismatch aan het spelen is. Naast de muziek zijn er haar verkleedpartijen, met zeer rare , flashy en kleurrijke kledingstukken die tot de verbeelding spreken. Lekkere dansmoves en dansbare songs zoals “Forerver More”, “Overpowerd” en “Sing it Back” volgen. Het zijn allemaal kleppers die het wervelende dansfeest enkel aanzwengelen. Ze gaat het publiek geregeld opzoeken, zelfs letterlijk, o.m. bij “Forever More”, het zorgt er alleen maar voor dat het publiek nog wilder reageert.
Er komt werkelijk geen einde aan de hits, die dus vooral worden gebracht met heel veel buikgevoel. En dat siert Róisín Murphy nog het meest. Ze speelt haar set, ondanks al die jaren op de teller, nog steeds op diezelfde speelse wijze alsof het haar allereerste concert is.
Bij het buitengaan zagen we alleen maar gelukkige mensen, die er optimaal van genoten. Wat een fijn ontspannend avondje

Setlist: Fun For Me (Moloko nummer) - Something More - Let Me Know - Incapable - Narcissus - The Time Is Now (Moloko nummer) - Simulation - Forever More (Moloko nummer) - Cannot Contain This (Moloko nummer) - Overpowered - Sing It Back (Moloko nummer) - We Are the Law - Flash of Light - Golden Era / Familiar Feeling (Moloko nummer) (akoestisch)

Neem gerust een kijkje naar de pics

https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1900-roisin-murphy-26-04-2022

https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1899-madmadmad-26-04-2022

Organisatie: Live Nation

Mydonna - Ik bewonder Madonna vooral om haar innerlijke kracht en doorzettingsvermogen. Haar puurheid, ze neemt geen blad voor de mond ‘what you see is what you get’ …

De Gentse tributeband Mydonna (2017) speelde al een tijdje eigen rockversies van Madonna en voegde er steeds een eigen touch aan toe. Na hun succesvolle debuutsingle “Frozen”, opgedragen aan een dierbare vriend van frontzangeres Caroline Clement, stelde Mydonna onlangs hun debuutalbum ‘Revirginized’ voor. Met deze covers wil Mydonna mensen terug in die tijd voeren en hen opnieuw doen genieten van Madonna’s grootste hits uit de jaren ’80 en ’90.
De band heeft de smaak om eigen singles uit te brengen nu duidelijk te pakken.  https://www.youtube.com/watch?v=_F5_CmPY9SA
We hadden een fijn gesprek met Caroline over de release show, dit debuut en polsen naar hoe ze deze coronatijden heeft doorstaan en uiteraard ook over de verdere toekomstplannen.

Caroline, ‘Mydonna’ is begonnen (dacht ik in 2017); kun  je ons eens vertellen hoe alles is begonnen? Want je bent al een tijdje bezig in die muziekwereld, naast dit project
Ik ben inderdaad al een tijdje bezig in de wereld van de showbusiness. Ik ben van kleins af actief als choreografe en danseres. Ik ben op sleeptouw genomen door Patrick De Coninck, van dansschool Move en man achter de Michael Jackson Legacy , dat waren mijn eerste stappen in de showbusiness. Ik heb enkele dance plaatjes gemaakt  en heb op nummer 1 gestaan in Spanje onder het pseudoniem Tamira Jay. Madonna is echter altijd de rode draad geweest doorheen mijn leven. Ik heb altijd naar haar opgekeken als persoon en als artiest. Het is dus de logische volgende stap in mijn carrière dat ik deel zou uitmaken van een Madonna tribute.

Waar komt de adoratie voor Madonna vandaan?
Ik bewonder Madonna vooral om haar innerlijke kracht en doorzettingsvermogen. Haar puurheid, ze neemt geen blad voor de mond ‘what you see is what you get’. Ze heeft ook
altijd heel hard gewerkt ...... en heb mezelf er altijd wel mee kunnen vereenzelvigen.

Madonna is altijd een veelzijdige artieste geweest, ik vond haar wat mysterieuze periode (zoals ik dat noem) waar ze lekker ging provoceren de beste tijden. Welke periode geniet jouw voorkeur?
Mijn persoonlijke voorkeur gaat naar de Madonna van de jaren ’80. Er waren zoveel grote artiesten in die periode, en zoveel variatie ook. Toen werden artiesten ook nog echt gemaakt, en Madonna is daar het beste voorbeeld van. En dat was toch haar glorietijd toen.

Mydonna bracht een debuut album uit ‘Revirginized’; ook hieruit blijkt dat jullie aan de songs van Madonna een eigenzinnige draai geven, is dat bewust ?
Het is vooral de bedoeling om op die manier Madonna iets terug te geven, om alles wat ze ons al gegeven heeft. We hopen dan ook een tribute te kunnen neerzetten die haar waardig is. Het was zeker niet de bedoeling om gewoon een kopie te maken, we hebben er dus wel bewust een eigen draai aan gegeven, zeker en vast. We hopen dus op die manier een tribute neer te zetten die zij ook kan appreciëren.

Ik vroeg me dan ook af of Madonna zelf van jullie bestaan weet of al heeft gereageerd?
Voorlopig heeft ze ons nog niet gecontacteerd, mijn manager heeft dat al enkele keren geprobeerd, maar tot nu toe zijn er nog geen reacties binnen gekomen. We hopen uiteraard dat ze er ooit lucht van krijgt, het zou ook mooi zijn om haar ooit eens te mogen ontmoeten.

Je omringt je ook met top muzikanten; hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Het idee is feitelijk ontstaan uit de Gentse rock groep Needle and the Pain Reaction. Die hebben een cover gebracht van Material Girl van Madonna. Van daaruit is dus het idee ontstaan om die tribute op poten te zetten. We zijn intern wel wat van line up gewisseld, maar met deze line up krijgen we wel het gevoel dat we de juiste mensen op de juiste plaats hebben gevonden om dit project te doen slagen. Ook een feit is dat Madonna's popsongs eigenlijk heel straf gecomponeerd en gearrangeerd zijn en ze met de juiste producers werkte. Dit is alvast zeer leerrijk geweest voor de Mydonna muzikanten.

Madonna heeft inderdaad prachtige songs gemaakt, maar nog steeds het probleem in muziek en kunst (en niet alleen daar) dat als een vrouw op die zelfverzekerde manier haar gang gaat het minder wordt geapprecieerd tot zelfs gewaardeerd als dat  een man net hetzelfde doet. Daar heeft Madonna wel mee af te rekenen gehad, denkt u ook niet? Wat is je mening?
Dat klopt wel, maar dat heeft ook te maken met de stelling ‘hogen bomen vangen veel wind’.
Dus niet alleen het feit dat ze een vrouw is. Ze is nu eenmaal een controversieel persoon.. Op een bepaalde manier denk ik niet dat ze dat zo erg vindt, Een zelfverzekerde vrouw zal
altijd wel een beetje sceptischer worden bekeken, dan een zelfverzekerde man.

De single ‘Frozen’ kwam uit midden in corona tijden, een ramp want de muziek van Madonna moet toch live worden gebracht, hoe heb je die tijden doorstaan?
We hebben die tijd zeer nuttig gebruikt eigenlijk. We hebben ons repertoire verfijnd en aangepast. Een beetje zitten schuiven met nummers. Bovendien hebben we onze show geperfectioneerd en ook drie live streamings gedaan. Daar is beeldmateriaal uit voortgekomen
dat we nu ten volle kunnen gebruiken. We hebben dus eigenlijk gewoon het album , dat
ondertussen is uitgebracht, intensief voorbereid. Dus al bij al was die corona tijd niet zo
negatief voor ons.

Heeft dit je doen botsen op je grenzen of ben je daar sterker uit gekomen?
Dat is een beetje dubbel, aan de ene kant was dat een periode van rust en bezinning. En, zoals ik zei, hebben we die tijd benut om heel het project te verfijnen en te perfectioneren.

Wat betreft live streamings. Ik heb in die periode veel live streamings bekeken , wat mij daarbij opvalt is dat de drempel om iets te ontdekken dat buiten je comfortzone ligt, veel lager komt te liggen; heb je dat ook ondervonden dat mensen, die anders wellicht moeilijk te overtuigen zijn, de weg vinden naar dit project? Of niet?
Het was vooral een zeer goede oefening voor het echte werk, optreden voor een publiek. Wat mij vooral opviel, is het gemis van die sfeer en interactie met het publiek. De energie die het publiek je geeft. Dat was op zich jammer, maar inderdaad om iets te ontdekken dat al of niet binnen je comfortzone ligt, is dit zeker een goede oplossing.

Jullie hebben de plaat voorgesteld in de Minard Gent? Hoe waren de reacties, en hoe is dat bevallen? Niet teveel zenuwen want zoveel hadden jullie de laatste tijd nog niet kunnen optreden
Het optreden is zeer goed verlopen, en we hebben zeer fijne reacties mogen ontvangen. Wat zenuwen betreft? Er zijn altijd wel ergens zenuwen voor een optreden, als artiest die het optreden toch al wat gewend is, heb ik dat nog steeds, een gezonde dosis zenuwen is nooit verkeerd. Dat houdt je alert en sterk. Dus dat optreden is zeer goed verlopen, het was niet evident want het was net in die periode dat de regering alles ging sluiten. We konden op de valreep wel nog optreden.

Ik lees op FB het volgende ‘Mydonna live op Radio 2!’’ dat was op 14 april; is dat al gebeurd? Hoe waren de reacties? Zou radio airplay geen extra deuren kunnen openen denk je?
Het was zeer leuk om te doen, we zijn zeer goed ontvangen geweest en alles is zeer goed
verlopen. We hebben ook positieve reacties gekregen, en uiteraard hopen we dat dit ergens
deuren zal openen. We zijn dus zeer dankbaar voor deze opportuniteit.

Het is leuk om een cover album uit te brengen van jullie idool, maar ik vind toch dat jullie gerust eigen materiaal kunnen brengen, want het potentieel en talent is er. Is er een ambitie in die richting?
We zijn in stilte reeds begonnen met eigen songs schrijven. Ik heb een viertal nummers bij elkaar geschreven, de bedoeling is dus dat we dit de komende maanden gaan uitwerken om het op EP uit te brengen. Eind van het jaar, met eigen nummers dus.

Wat zijn de verdere plannen met de verschillende projecten?
Wat ‘Mydonna’ betreft willen we de show nog meer verbeteren. Uitbreiden en doen groeien. We zijn ook nog met een ander project bezig ECHO CITY WAVES (www.echocitywaves.com) een tribute naar de new wave periode toe. (INFO: Live stream concert: https://youtu.be/7or3c9VC7Bw ) daarmee hebben we ook optredens gepland. Er staat ook een Blondie tribute aan te komen waarvan ik ook het gezicht ben, en omringd ben door heel goede muzikanten, een project waar ik het volste vertrouwen in heb. Er is ook nog een samenwerking met een jeugdvriend van mijn manager Luc Waegeman. Verder is er ook mijn eigen solo werk, waar we de zaadjes hebben voor geplant. met het oog op een EP release eind 2022.

Wat is de ambitie eigenlijk (globaal bekeken); is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Gewoon de dingen blijven doen die ik graag doe, muziek maken optreden en mensen gelukkig zien is mijn voornaamste ambitie. Er zelf ook blijven plezier aan beleven, beter worden en blijven groeien.

Naast de ambitie, is er een doelstelling waar je als muzikante naar streeft (naast de wereld domineren, maar dat wil iedereen tegenwoordig ); … Moest je kunnen kiezen tussen het Sportpaleis uitverkopen of headliners zijn op Rock Werchter, of eerder naam en faam bereiken in het club circuit? Wat geniet je voorkeur en waarom?
Met Mydonna dan toch liefst de grote podia en festivals binnen Europa. Met Echo City Waves spelen we momenteel nog in het clubcircuit. In het club circuit een stempel drukken is zeker belangrijk. Maar er is ook een ambitie naar het buitenland toe, , met deze twee projecten
"Tribute shows" is een concept dat aan het groeien is. Mede doordat de originele artiesten ouder worden, stoppen met muziek maken of zelfs overlijden.
Dat is vaak tijdloze muziek, en de enige manier waarop mensen de muziek van hun idolen
nog live kunnen beleven, is via die tribute bands.

Pics homepag @Mina Van Elewyck

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk tot binnenkort ergens live te mogen zien. En veel succes met je verschillende projecten.

Rheinzand - Nu is het vooral de bedoeling om een goede live set in elkaar te steken, dat is het voornaamste plan op het moment

Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun elektronische mengelmoes van funky, exotische en trippy soundscapes zorgt de band voor een zon in je hart. Na het succesvolle album ‘Rheinzand’ brengt de band nu een nieuwe schijf op de markt ‘Atlantis Atlantis’ ; over deze release hadden we een fijn gesprek met Mo Disko. Eveneens polsten we naar de grote verschillen tussen deze schijf en de voorganger en keken even vooruit naar de verdere plannen.

Om maar met de deur in huis te vallen, jullie muziek op ‘Rheinzand’ ‘de perfecte dansplaat om de zomer in te zetten’ schreef ik daarover, kwam uit in 2020 midden in de pandemie (of toch de start daarvan).  Hoe werd die release ontvangen? En was het niet beter geweest die release wat uit te stellen, want dit is toch muziek die je live moet beleven, vind ik?
De plaat is een beetje tussen alles in gevallen, er waren zeer veel releases in die periode. Op het einde van het jaar is de plaat bij Piccadilly records op nummer 1 beland op hun album lijst, dat is toch een opsteek. Daardoor heeft de plaat wat meer aandacht gekregen. Die aandacht die we in het begin hebben gemist, hebben we toen wel gekregen. Dat is dus wel positief geweest.

Tracks van het album zoals 'Blind' werden gepromoot door DJ Harvey tijdens zijn zomerresidentie in Pikes Ibiza, en de band had tracks op de eerste twee volumes van zijn Mercury Rising compilaties. Hoe is die samenwerking verlopen en opent het andere deuren?
Die support van DJ Harvey is eigenlijk al veel langer feitelijk. Het is iemand die onze muziek leuk vindt, en de nieuwe nummers gaat ie ook promoten. Hij heeft inderdaad drie complicaties gemaakt voor die plaat. Hij heeft een zeer internationaal publiek en speelt overal ter wereld, dus dat opent voor ons zeker nieuwe deuren.  Ook in het buitenland.

Is het als Belgische band ook niet interessant om eerst in het buitenland wat naam te maken, vooraleer je in het binnenland doorbreekt? En daarop aansluitend, heb je het gevoel dat het voor een Belgische band nog steeds moeilijker is om in eigen land voet op de bodem te krijgen, terwijl het in bet buitenland beter lukt?
Zeker. We hebben al veel leuke dingen gedaan, maar hier in eigen land lukt het moeizaam om ergens te kunnen optreden. Waarom? We hebben er het raden naar. Het is er totaal niet van gekomen om hier te spelen, ook nu nog niet. Buiten die streaming is het dus zelfs nu nog niet gelukt.

Hoe heb je als band (en mens) deze coronatijden doorstaan trouwens? Zijn jullie er sterker uitgekomen? En was het een inspiratie voor dit nieuwe album ?
Nadat we die nominatie hadden gehad bij Piccadilly records gaf dat wel een boost om er toch tegenaan te vliegen. Over de vorige plaat hadden we acht jaar gedaan, dat wilden we nu sneller doen. we hadden tijdens de tweede lockdown een pak minder werk, alles lag stil. Daarom zijn we snel beginnen werken aan nieuw materiaal. Het was uiteraard een totaal andere werkwijze dan de vorige plaat, alles ging heel snel deze keer. Het is uiteindelijk een zeer avontuurlijk traject geworden.

Ik wou het eigenlijk niet teveel over die corona hebben tijdens dit interview. De reden van dit interview is het nieuwe album dat op 1 april op de markt komt (geen aprilvis hoop ik ? ) Met ‘Atlantis Atlanis’ bewandelen jullie dezelfde weg; ik hou ook van de melancholie en dat beetje mysterieuze dat naar boven komt, zeker door de stem van Charlotte (prachtig trouwens); is dat een bewuste keuze op die manier tewerk gaan?
We zouden het niet over corona hebben, maar daar is corona alweer (haha) want het feit dat alles meer melancholisch klinkt, is net gelinkt aan die situatie waarin we zaten. Het zit in je hoofd, het is ook een gemis dat we niets konden doen,  het verlangen naar een meer ‘normaal leven’ het verlangen naar terug sociale contacten en mensen ontmoeten en live spelen. Dat zorgt allemaal voor een toch wel melancholische inbreng binnen het geheel.

Er komen ook mannelijke vocalen in voor, het combineren van die twee zorgt voor een kleurrijk klankentapijt. Ook hier weer, een bewuste keuze om zo te werk te gaan?
Dat is eigenlijk van in het begin zo geweest eigenlijk, ook op de vorige schijf dus. Bij ons tweede nummer is Charlotte erbij gekomen, en sindsdien is dat altijd zo geweest die combinatie tussen onze beide stemmen.

Ik hoor dus nog steeds met dezelfde ingrediënten,  maar ook een evolutie in het schrijven van liedjes, het gebruik van andere talen en meer songstructuur. Ook hier, een bewuste keuze?
Ook dat zat er al van het begin in, dat is er gewoon automatisch uit gekomen eigenlijk. Een andere taal heeft, zelfs al begrijp je die taal niet, iets poëtisch of magisch tot exotisch. Nederlands is ook een mooie taal. Als Vlaming zijn we ingesteld dat we vrij vlot een nieuwe taal kunnen aanleren, dat zit in onze DNA. Dus ja die inbreng van verschillende talen was en is nog steeds een bewuste keuze, net omdat je daardoor het kleurenpalet enorm kunt uitbreiden.

Wat is volgens jullie zelf het grote verschil tussen deze release en de vorige?
De vorige plaat was meer vanuit de ‘dance’ optiek en hoe kunnen we die naar de dansvloer brengen. Nu hebben we bewust alle drie de talenten die in de groep zitten, alle mogelijkheden daarvan meer willen boven halen. Meer intensiever ook. De nummers zijn meer sound based. Het is ook meer vertrokken vanuit de nummers en dan daar alles rond gebouwd, en dat is een totaal andere oefening. Ook de mengeling van andere genres, wat op de vorige plaat ook al naar voor kwam, komt er ook nu weer uit maar op een meer artistieke wijze.

Gaan jullie deze plaat nu wel live kunnen voorstellen, want dit vraagt om een avondje zweven over de dansvloer?
We zijn dus ook aan het repeteren om live te spelen, er is al een live optreden dat vast staat dat is op de Gentse Feesten (15 juli 2022) op Sint-Jacobs. Daar zien we enorm naar uit, de rest is nog wat koffie dik kijken. De laatste drie optredens hebben we al enkele nummers gebracht, maar nu is het een complete set rond de nieuwe plaat, dus daar zien we zeker naar uit..

Wat zijn de algemene verwachtingen voor deze release? En zijn er al reacties geweest?
We hebben al goede reviews en reacties gekregen vanuit Engeland. Persgewijs mogen we dus niet klagen, maar ik heb er dus zeker een goed oog in dat het allemaal goed gaat komen met die plaat, op basis van die eerste positieve reacties o.a. Ik heb ook het gevoel dat de plaat door een heel breed publiek wordt aanvaard, ook dat is fijn. We zijn vooral benieuwd of die bevindingen ook zullen uitkomen ‘on stage’, maar heb er dus zeker een goed gevoel bij ja.

Wat zijn de verdere plannen, de komende jaren?
Nu is het vooral de bedoeling om een goede live set in elkaar te steken, dat is het voornaamste plan op het moment. Om klaar te zijn tegen de Gentse Feesten, en hopelijk komt daar nog wat bij.

Ik had kort na jullie streaming concert in de Minard Gent een interview met jullie, op de vraag wat zijn jullie ambities kwam als antwoord: “Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden.’’ Daar zijn jullie met die nieuwe en de vorige plaat zeer goed in geslaagd, is dat nog steeds de ambitie?
Dat is zeker nog onze ambitie, nog meer mensen verleiden met onze muziek. En door middel van deze nieuwe plaat. Er mogen gerust nog wat meer zieltjes veroverd worden om eerlijk te zijn.

Een Sportpaleis uitverkopen met een heuse dans act, of toch maar iets uitbouwen binnen een club circuit? Wat geniet je voorkeur?
Het buitenland in elk geval, vanuit die hoek groeit alles automatisch naar het binnenland toe. Met de band heb ik dat nog niet zoveel gedaan, in het buitenland. Als DJ lukte dat wel gemakkelijker, maar als band komt daar veel meer bij kijken zo gaan optreden. Of een buitenlandse tour, dan komt er veel meer bij kijken.

Pics homepag @Victor Pattyn

Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes met de release en het samenstellen van deze live set en hopelijk zie ik jullie live in Gent

Moderne metallers Dagoba zijn terug! Ze drukten hun stempel op de metal scene met hun unieke mix van metal en nekbrekende grooves; ze tourden onophoudelijk en het podium deelden ze met legendarische acts als Metallica, Machine Head en In Flames. Dagoba’s onmiskenbare talent werd ontdekt door Napalm Records.
Het Franse viertal gaat er nu voor, ambitieus, met hun nieuwe plaat 'By Night'. We hadden een leuk gesprek met zanger/frontman Shawter, gingen even terug in de tijd, en er werden verdere plannen voor de toekomst onthuld. Het interview kun je hier nog eens nalezen .

De band zit tussen toegankelijkheid en extreme metal. Ze willen nu een breder publiek aanspreken. “Neons” is een dreigend nummer, en wordt aangevuld door een ijzingwekkende “The Hunt”. De band speelt op het scherpst van de snee en deelt mokerslagen uit. De emotioneel beladen vocalen van brulboei Shawter die zijn longen schor schreeuwt zijn veel betekenend. “Sunfall”; “Bellflower drive” en “On the run” volgen. Elektronica wordt toegevoegd, het is een meerwaarde en gedurfd .  
Dagoba durft evolueren en tast de grenzen af, niet geforceerd , maar mooi overtuigend.
We zijn alvast te vinden voor de verrassende, avontuurlijke aanpak van Dagoba.
“The last crossing” en het afsluitende “Stellar” tonen het nog eens aan. Kortom, we genieten van hun nieuwe plaat.

Tracklist: Neons (2:08) The Hunt (4:26) Sunfall (4:40) Bellflower Drive (4:53) On the Run (4:04) Break (0:46) City Lights (4:47) Nightclub (3:51) Summer's Gone (4:23) The Last Crossing (4:37) Stellar (2:36)

BRDCST 2022 - dag 3 - Wat een uiteenlopende contrasten in improvisatietechniek
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-10
Erik Vandamme

Ook de derde avond van het BRDCST festival had heel wat moois te bieden. Er was o.m. de album voorstelling van Grid Ravage in de AB Club, en de drie projecten van de in Berlijn residerende percussioniste Bex Burch die op BRDCST terecht in de schijnwerpers werd geplaatst. Het festival werd afgesloten met mokerslagen en Afrikaanse voodoo toestanden. Voldoende variatie dus, wat een uiteenlopende contrasten in improvisatietechniek!

'Boing!' is het muzikale resultaat van de diverse lockdown Zoomsessies tussen Bex Burch (Vula Viel) en Leafcutter John. Bex Burch x Leafcutter John (****) verstaat de kunst om via allerlei instrumenten, klankentapijtjes en percussie vervormingen een kleurrijk palet aan te bieden. Het duo gebruikt doordeweekse, niet-alledaagse instrumenten en biedt je een set verrassende wendingen aan tussen intimiteit en energie. Geen geordende sound , moeten we toegeven, maar eentje van avontuurlijke soundscapes in een breed kader. Wat een oorgasme.
Muzikaal sterk.

We citeren even: ''De Duitse krautrockband Can mocht in 2021 vijftig kaarsjes uitblazen voor hun legendarische album 'Tago Mago'; een überklassieker van hetzelfde kaliber als klasbakken à la 'Kid A' en 'Amnesiac' van Radiohead. BRDCST daagt Oï les OX, Joachim Badenhorst, Sergeant, Lennert Jacobs en Milan W. uit om 'Tago Mago' integraal te (her)interpreteren ... en heeft er het volste vertrouwen in.'' Onder de noemer CAN - Tago Mago Project (*****) bewijst het gezelschap, hoe grensverleggend en tijdloos die plaat wel was. De songs zijn messcherp en stralen dus een avant-gardistisch sfeertje uit.
De muzikanten zijn klasse entertainers en bedreven in hun instrumenten. De beweeglijke frontman haalt waanzinnige capriolen uit.
CAN - Tago Mago Project zorgt voor een kolkende hete lavastroom aan klanken; dit is ‘waanzin, pure waanzin', een schitterend concert dus.

Vula Viel (**** ) is een jazzgroep uit Londen, die muziek speelt gebaseerd op het geluid van de gyil, een houten xylofoon uit West-Afrika, aangevuld met elektronica en minimal music. Percussie en drums vormen de rode draad; het klinkt intiem, aanstekelijk en soms worden de registers opengetrokken. Op uitgekiende wijze gaat men te werk en improvisaties, experimentjes worden aangehaald. Jazz elementen worden gecombineerd met typische West-Afrikaans klanken. Een verbluffende cultuurschok.

Bex Burch (Vula Viel), drummer Sarathy Korwar, keyboard speler Danalogue (The Comet Is Coming w/ Shabaka Hutchings), pianist Al MacSween (Maisha) en klarinettist Tamar Osborn (Collocutor) vormen samen het project Flock (*****). Ook hier improvisatie en grensvervaging troef door dit collectief aan multi-instrumentalisten. Een kleurrijk klankentapijt wordt aangeboden door de manier waarop de muzikanten elkaar aanvullen, aanvoelen en aanmoedigen op het podium. Het klink aanstekelijk en geeft een positive vibe  op het publiek. Flock is een collectief muzikanten die improvisatie tot kunst verheven, een project waarop je geen muziekstijl kunt kleven, ook al is 'jazz' een voornaam aspect.

Dasom Baek (****) is componiste, docente en bespeelt de daegeum en sogeum, of nog: traditionele Koreaanse dwarsfluiten uit bamboe. Ze zat op de grond, bespeelt die bamboe en voegt er speciale effecten aan toe; er ontstaat een typisch bedwelmend, innemend , pakkend Oosters sfeertje. Alsof je wandelt in een donker bos waar allerlei geluiden op je afkomen, een hypnotiserend effect hebben en gemoedsrust bieden. Een wondermooie performance, waarbij de traditionele instrumenten worden aangevuld met elektronische geluiden. Een kleurrijk geheel.

En plots stond de AB Box bomvol. De Engelse singer-songwriter Tirzah (****) leverde met 'Colourgrade' één van de beste platen van 2021 af. 'Best New Music' werd geciteerd. Gerugsteund door een veelzijdig artiest die o.m. door heerlijke dwarsfluit klanken haar soulvolle stem perfect aanvult, weet Tirzah je muzikaal te beheersen. Haar overtuigende vocals kan vele toonaarden aan. Tirzah ontroert. Ze heeft een sterke uitstraling. De technische problemen die af en toe de kop opstaken , weet ze te omzeilen.
We kregen een zachtmoedige botsing tussen diverse stijlen in pop en experiment. Naast de kenmerkende r&b horen we spooky elementen. Een bijzonder iemand.

Grid Ravage (*****) is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey op elektronica. Drie topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Toen we de band twee jaar geleden zagen op de ‘Sound of Belgian Underground’ schreven we: ''Een groovy klinkende cello aangevuld met strakke drums, aangesterkt door elektronische klanken. Je bent vol bewondering voor zoveel virtuositeit. Een intens genot. Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties bindt met dansbare beats. Prachtig!"
Twee jaar later stelt de band zijn debuut plaat voor, in een overvolle Club. Ze klinken groovy, aanstekelijk en brengen oorverdovende soundscapes aan. Op verpletterende wijze gaat het trio als wilde buffels tekeer. Het denderde en donderde …

Het contrast met de eerder 'poppy' klinkende Noorse singer-songwriter Jenny Hval (****) kon niet groter zijn. De topzangeres bewandelt een dunne lijn tussen avant-garde en pop. De sound is uitgekiend en ze spreekt op die manier een breed publiek aan. Ze is een klasse entertainer die op gezapige en humoristische wijze haar muzikanten en publiek omarmt.
Met het recente album 'Classic Objects' doet ze een beperkt aantal Europese shows aan. Ze reist o.a. naar London, Parijs en Berlijn en speelt op festivals als Rewire en hier BRDCST. We waren onder de indruk van haar sprookjesachtige performance.

We sluiten af met een feestje. Duma  (****) valt het best te omschrijven als een onvervalste uppercut van ‘hardcore punk-trash metal-breakcore-industrial noise’ met een lading onvervalste black metal vocalen, lezen we in de biografie. Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland waarbij demonische wezens je vlees verscheuren en je ziel doen branden in de Hel. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig … Wat een afsluiter …

Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel

BRDCST 2022 - dag 2 - De kunst van het experimenteren uit de doeken doen …
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-09
Erik Vandamme

BRDCST is een ontdekkingsfestival bij uitstek en BRDCST is terug in de AB met een aanbod van bands van allerhande en uiteenlopende muziekstijlen. Het is een kennismaken met artiesten en bands.
De tweede festivaldag stond in het teken van ' de kunst van het experimenteren uit de doeken doen …’ in een intens, ingetogen kader in de Salon, in het Theater en in de Club. De avond werd besloten met een oerknal van formaat …

De Japanse orgel virtuoos Yosuke Fujita ofwel FUJI|||||||||||TA (****) zet het alvast in de verf. De man maakt gebruikt van een orgel en de daarbij horende speciale effecten. Je kon een speld horen vallen in de theaterzaal. FUJI|||||||||||TA bewandelt een mystiek pad, met een Oosters tintje; hij verbindt verschillende culturen en er worden extra klanken toegevoegd aan het doorsnee orgel; een grensverleggende performance weliswaar krijgen we van een man die dit oeroude instrument eens terecht in de kijker zet, met respect voor de sound, … én hij durft er iets aan toe te voegen. Knap!

De Amerikaanse, in Brussel wonende componist en filmmaker Christina Vantzou (*****) gooit haar talent als muzikante en visueel artieste in de strijd. Ze laat zich uiteraard goed omringen, met multi-instrumentalisten, topmuzikanten en een zangeres die door haar indringende operastem puur emotie uitstraalt. De sax, contrabas en blazers worden gecombineerd met fijne, zachtmoedige elektronische soundscapes. Christina Vantzou en C° doen je wegdromen langs een bevreemdend mooie weg, die een rustgevende invloed heeft op je gemoed. Ondanks de eerder intieme setting, met ambient elementen, klinkt de instrumentatie als de vocals krachtig genoeg.

Elisabeth Klinck (****), medeoprichter van het NEMØ-ensemble, bouwt aan een spannend, eigen repertoire en brengt werk van jonge en eigentijdse componisten tot leven, lezen we in de biografie. De violiste experimenteert niet alleen met het instrument zelf, maar voegt er elektronische geluiden en klanken aan toe waarbij wordt gebalanceerd tussen een intieme, zwoele en weerbarstige krachtdadige sound. Muzikale weerhaakjes en verrassende wendingen horen we. Een zeer mooie performance van een talentvolle componiste die grenzen verlegt.

De psychedelische synth-drone band Bitchin Bajas  (****) eert op bijzondere wijze hun held en legendarische afrofuturistische jazzgod Sun Ra. En dat met niet minder dan 19 vintage keyboards, drumcomputers en vocoders, lezen we in de biografie. Die psychedelische elementen winnen aan improvisatie en worden tot kunst verheven. Net zoals Sun Ra tast Bitchin Bajas grenzen af. Een indrukwekkend mooie performance kregen we.

Net zoals Elisabeth Klinck in de Salon met Viool, vervaagt Judith Hamann (*****) de grenzen. De Australische celliste vervormt de klanken van haar cello. Ze experimenteert en improviseert tot een oorverdovende stilte. Je wordt tot tranen toe bedwongen, en de oren beginnen te piepen; en door het hypnotiserend effect at last , gaat het over in een volledig ‘'zen' gevoel. Wat een intensiteit.

Circuit Des Yeux-frontvrouw Haley Fohr moest vanwege stemproblemen verstek geven. Arsenal (*****) die met een verbluffende percussie set, de eerste festival dag op gang trok, mocht de tweede festivalavond met een oerknal afsluiten. Het contrast kon nu niet groter zijn, gezien het trio op drums en percussie krachtig en energiek tewerk gaat Arsenal dreef het tempo steeds op, improviseerde en maakte er, mede door de vocals, de luidruchtige tamtam en de drums er een Afrikaans voodoo-beleven van. De staande ovatie op het eind toonde aan dat iedereen diep onder de indruk was van deze grensverleggende en oorverdovende performance. Wat een afsluiter.

Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel

BRDCST 2022 - dag 1 - Een boeiende avond in het teken van de Oost-Afrikaanse underground
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-08
Erik Vandamme

BRDCST is een ontdekkingsfestival bij uitstek en BRDCST is terug in de AB met een aanbod van bands van allerhande en uiteenlopende muziekstijlen. Het is een kennismaken met artiesten en bands.
De eerste festival dag staat in het teken van het in Kampala (Oeganda) gevestigde Nyege Nyege Tapes en zusterlabel Hakuna Kulala. We citeren: '' Vergeet Detroit, Chicago en Berlijn. De meest opwindende elektronische muziek komt op dit moment namelijk uit Oost-Afrika. Een pak releases zijn gelinkt aan het in Kampala (Oeganda) gevestigde Nyege Nyege Tapes - https://nyegenyegetapes.bandcamp.com/  - en zusterlabel Hakuna Kulala. https://hakunakulala.bandcamp.com/
Terwijl het moederschip zich focust op outsider music, staat Hakuna Kulala garant voor elektronische clubmuziek uit de underground."
Het werd hoedanook een boeiende avond in het teken van de Oost-Afrikaanse underground.

De avond werd met de nodige vuurkracht ingezet. Arsenal (*****) -  niet te vergelijken met onze Belgische trots onder dezelfde naam - is een trio bestaande uit percussionisten die rond elkaar staan met drums/percussie. Een kleurrijk geluid. Het klinkt goed en we worden meegevoerd door de slagen . Het is een soort voodoo door de hypnotiserende en groovier sound . Dit trio improviseert en tast de grenzen van hun instrument af. Ze vullen elkaar aan en steken elkaar speels de loef af door de aanstekelijke drumbeats.

Een  nadeel zijn de overlappingen tussen de concerten, waardoor je ergens keuzes moet maken …

We zakten af naar de Club om nog even de sfeer op te snuiven bij De Oegandese grime-artiest Ecko Bazz (****) .  Dit hiphop fenomeen is ook zo’n grensverleggend artiest , die op handen wordt gedragen door artiesten als Aphex Twin en Death Grips. Het duo brengt een stomende set en we horen een dreigende tune ; de ingevulde Afrikaanse stijl brengt ons naar weidse landschappen.
Helaas konden we de volledige set niet uitzien, omdat we bewust kozen om het opkomende talent binnen die scene op te volgen.
De Britse celliste en componiste Lucy Railton en Fender basgitaar speelster Farida Amadou (*****) mochten in de Salon hun kunsten vertonen. Eerst elk apart, later in de avond sloegen ze de handen in elkaar om lekker te improviseren met bas en cello.
Eerst mocht Farida dus helemaal op haar eentje bewijzen dat je uit een basgitaar op ongelofelijke wijze klanken kunt halen. Farida Amadou heeft samengewerkt met kleppers als Peter Brötzmann, Thurston Moore en Wolf Eyes, Ingetogen en messcherp klinkt het, bedwelmend, gedreven, met de nodige experimentjes.

MC Yallah is al 20 jaar een gevestigde waarde in de Afrikaanse hiphopscene en staat nu aan de rand van een internationale doorbraak. Met beatmeister Debmaster herwerkte ze onlangs een heerlijke track van desert blues iconen Mdou Moctar. Onder de noemer MC Yallah x Debmaster (****) krijgen we een soort hiphop met opzwepende beats. MC Yallah steekt voldoende soul in haar stem, en met de combinatie van de beatmaster zorgen ze voor een spannend grensverleggend feestje.

Door de overlappingen moesten we helaas Avalanche Kaito aan ons laten voorbij gaan die in Club Afropunk-gewijs de zaal in vuur en vlam zette. Celliste Lucy Railton (*****) deed in AB salon net hetzelfde, subtiel, pakkend, bedwelmend en groovy, door een warme cello klank en experimentjes. Lucy Railton durft ook door te gaan . Hier kregen we een mooie, magische performance.

De albums van trompettist Jaimie Branch (*****)  'Fly Or Die' en 'Fly Or Die II' werden lovend onthaald door zowel The New York Times en The Wire. Ze is een virtuoze. Ze laat zich omringen door muzikanten die samen met haar een weerbarstige sound spelen. Een wervelend dansfeest van uiteenlopende muziekstijlen van R&B, hiphop, soul en jazz . Improvisatie staat voorop. Jaimie is een klasse entertainer die op schalkse wijze haar publiek aanport en aanspreekt. Het geheel krijgt een vleugje punkattitude mee, wat de verschillende culturen verbindt. Een stomend setje dus

Lucy Railton & Farida Amadou (*****) samen zijn iets unieks . Van elk apart waren we reeds onder de indruk . Een spannende set met ruimte voor nogal wat experiment en improvisatie dus. Onaards soms. Het balanceert tussen zachtmoedigheid en extravertie . Het is een intens kleurrijk palet door die bas en cello .

We citeren ''Jana Rush (****) is geboren en getogen in Chicago, de geboorteplek van footwork. Het genre - een vorm van pijlsnelle streetdance in battle stijl - ontstond reeds in de jaren '90 met een snelheid van 160 bpm en nam op die snelweg, invloeden mee van house en techno.'' Het bijzondere aan deze act is dat het meer is dan zomaar een DJ act; de klankentapijtjes die ze in Club verspreidt, staan bol van experiment; het gaat van oogstrelend en oorverdovend. Ook hier een bijzonder kleurrijk dansfeest, boeiend, bedwelmend en aanstekelijk. Wat een mooie afsluiter!
DJ Marcelle moesten we door het late uur aan ons laten voorbij gaan.  Maar dit was al een geslaagde eerste avond BRDCST!

Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel

Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop!

Sinds 2017 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt. Ze kwamen die plaat nu voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk!

Schizophrenia (***1/2) mocht de avond knallend openen. De band bracht recent zijn debuut uit 'Recollections Of The Insane' - na een EP in 2020 - en stond ietwat onwennig op het podium. De band had een beetje tijd nodig om op dreef te komen. Maar eens de motor aansloeg, en Schizophrenia aanvoelde dat ze het publiek meehadden, vlogen de gensters naar alle kanten en sprak de frontman de aanwezigen meer aan. Band met potentieel dus. Maar toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat de Trix iets te groot was voor hen.
Een wervelende finale, het publiek brulde de teksten mee. Vuurkracht en tonnen energie. Schizophrenia brengt een 'old school' versie van extreme metal!

Over tonnen ervaring beschikt Cyclone (*****). Deze legendarische thrash metal band uit Vilvoorde speelde midden jaren '80 al met Metallica, Overkill en Slayer. Met hun debuut ‘Brutal Destruction’ (Roadrunner) uitgebracht in 1986, drukten ze ook hun stempel op het metalgenre. Cyclone bewees vorig jaar nog op Alcatraz Metal Fest dat er na circa 35 jaar nog steeds geen sleet staat op deze band. Ze speelden een strakke set. Een wall of sound hoorden we! Wat een energie en mokerslagen.
Cyclone bewees in de jaren '80 al een band te zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Ze gaan nog steeds wild tekeer. Ze blijven dus nog steeds sterk overtuigen. Met hun ervaring weten ze moeiteloos het publiek in te pakken, met enkele moshpits als gevolg …

Als je een volle festivalweide van Alcatraz Metal Fest in vuur en vlam kunt zetten, dan vormt een zaal als de Trix geen probleem. Evil Invaders (****) zet een show op, waarbij alles tot de puntjes is uitgewerkt, de lichteffecten, de vlammen op het podium en drummer Senne die achteraan hoog boven de rest uitsteekt. De ene vuurpijl na de andere schiet de band op de aanwezigen af.
De muzikanten zijn ware virtuozen, we krijgen technisch hoogstaand vernuft. Met het nieuwe album haalt de band andere bronnen aan buiten de speed/thrash metal. De donkere kantjes aan die plaat, de dreigende klanken en de vocals zijn sterk. Hun roots blijven behouden , maar de wendingen die ze nu aanhalen, zijn mooi, ook live. De nieuwe songs worden dan ook door de fans - aan de laaiend enthousiaste reacties te zien - met open armen ontvangen.
Frontman Joe is nog steeds die duivelse entertainer die met een demonische grijns je doet baden in het angstzweet. En hij heeft een ongelofelijk variërend stembereik. En verder muzikaal hitsende drums en een gitaar en een bas die door je lijf klieven.
De band mag zelfs tot twee keer terugkomen voor een bisronde, en zet een show neer van een kleine twee uur. Evil Invaders ging als een bulldozer tekeer. Het spelplezier was hier nog steeds aanwezig. Sjiek. Evil Invaders bewees klaar te zijn om de wereld te veroveren

Pics homepag @Franky Schutz (Dump Magazine)

Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen

Behind The Veil - Zien hoe het publiek zich 100% geeft op jouw muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is het doel op zich

Behind The Veil speelde op Metalworksfest Battle, 15 januari 2022 ll, hun allereerste optreden, naar we vernamen … hoe dan ook waren zij sterk op elkaar ingespeeld.  In hun sound is er donkere emo terug te vinden. De combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocals biedt een pittig karakter.  Het is een charismatische band die feestelijkheid uitstraalt. Stilzitten was haast onmogelijk. Lees hier het verslag nog eens na. 
Zij waren de publiekslieveling van de avond … En wonnen dan ook de publieksprijs. Onlangs mochten we aanwezig zijn op een repetitie van de band, en stellen ook daar vast dat Behind The Veil een band is die vriendschap verbindt met virtuositeit. Een gevarieerd palet aan metal horen we. We hadden een fijn gesprek met de volledige band.

Volgens bepaalde bronnen was jullie optreden op Metal Works Battle op 15 januari jullie eerste optreden, lijkt me sterk want jullie vullen elkaar zodanig perfect aan waardoor het aanvoelt alsof je dit al twintig jaar samen doet. Vertel eens wat meer over hoe de band is ontstaan
Sofie: Ik had via Facebook een annonce geplaatst dat ik op zoek was naar een nieuwe band. Ik kreeg daar wat reacties op, we zijn samen iets gaan drinken en dat klikte wel. Het grappige is, Arne was er toen niet bij, maar ik had hem toevallig al leren kennen op Graspop het jaar ervoor, en wie zag ik op de eerste repetitie…
Arne: Klopt, Onze drummer Jan, wou me bij z'n nieuwe band en toen ik vernam dat Sofie naast me ging staan, was het wel een blij weerzien.
Rest van de band: Inderdaad. Na dat zoekertje hebben we daar allemaal prompt op gereageerd. We zijn dan allemaal samen gekomen en dat klikte heel goed. Zo is de bal eigenlijk aan het rollen gegaan. Dat was in 2020, net voor de corona.  We hebben nog één of twee repetities gehad net voor de eerste lockdown… Maar wel bijzonder jammer eigenlijk, net toen we ons gingen lanceren was het weer gedaan. In die periode tussen de eerste lockdown en januari 2022, net voor die battle, hebben we niet zoveel meer kunnen repeteren. Dempsey is er bij gekomen enkele maanden voor de battle en maakte onze groep compleet. Veel tijd om onze set samen te stellen was er echter niet, dus het was best wel spannend. 

Dat is natuurlijk een ferme streep door de rekening. Dat jullie zo een prestatie neerzetten maakt het des te meer opmerkelijk, maar uiteraard zijn jullie allemaal geen groentjes in dat wereldje en hebben jullie al wat water doorzwommen. Maar toch dat jullie elkaar zo blindelings vinden is echt indrukwekkend! Het gaat er ook zo natuurlijk aan toe …
Die ervaring is een vertrekpunt, inderdaad. Maar we voelden ook, op die weinige repetities dat het plaatje gewoon klopt tussen die verschillende karakters, uit vaak zelfs uiteenlopende muzikale strekkingen, dat doet toch veel. Voor sommige was het eigenlijk op Metalworksfest Battle de eerste ervaring op een podium ooit, voor andere niet.

Het enige jammere aan dat optreden, metal en zitplaatsen het gaat echt niet samen. Maar doordat jullie muziek een intens karakter heeft, viel dat al bij al nog mee. Hoe voelde het voor jullie aan op het podium zo voor een zittend publiek op te treden?
De zenuwen waren zwaar gespannen, maar de ontlading compleet eens we dat podium betraden. Net doordat we zo goed overeen komen  naast dat podium ook. Dat speelt zeker mee. Alles zat gewoon goed, we moesten als laatste optreden en kregen het publiek ook goed mee. We hadden die publieksprijs ook niet zien aankomen eerlijk gezegd, dat was pas de kers op de taart.

Nu we op dat punt aanbeland zijn .. Ik stel ook altijd wel vragen over corona, heeft dat een invloed gehad op jullie als band? Het botsen op grenzen, zijn jullie er sterker uitgekomen? Of was het misschien een bron van inspiratie?
Het was voor ons zeker moeilijk om door te bijten, omdat we net ons gingen gaan lanceren op het moment dat alles stopte. We stuurden nummers naar elkaar door via messenger , maar hadden nergens het gevoel dat we de handdoek in de ring zouden gooien. We hebben, ondanks dat, gewoon door gegaan en niet op gegeven. Dat we eigenlijk vrienden zijn naast dat podium, zoals voorheen al aangegeven, heeft  uiteraard ook geholpen. We trokken ons aan elkaar op. Je ziet dat ook op de repetitie dat we zeer gemoedelijk met elkaar omgaan.

Zeker en vast, ik had ook een vraag over de bandnaam. (Terloops) Zit er een bepaalde betekenis achter de naam ‘Behind The Veil’?
De betekenis ‘achter de sluier’ sluit wel aan bij het mysterieuze binnen onze muziek, laat het daar bij houden.

Ik zou het zelf willen omschrijven als ‘metal voor donkere geesten’… Is dat hoe je je muziek kunt omschrijven?
Dat is een mooie omschrijving, we komen zoals hierboven al gezegd uiteenlopende metal genres en we vullen daar elkaar perfect in aan, en brengen onze eigen invloeden mee binnen de band. En die sluiten wel aan bij het iets meer donkere en mysterieuze. We horen vooral niet in een vakje, daardoor. Als men daar achter vraagt (ter promotie) en dat is soms misschien nodig, dan zien we ons als alternatieve metalband met een open geest.

Het is trouwens altijd leuk om een combinatie te zien en horen tussen vrouwelijke en mannelijke vocalen. Dat zorgt altijd voor een extra dosis pittigheid.  Was dat een bewuste keuze?
Sofie: Dat is gewoon heel naturel gebeurd, op de eerste repetitie hebben we iets geprobeerd samen en dat klikte goed, dus zijn we dat gewoon blijven doen.
Arne: In het begin was dat wel een aanpassing. Ik kom uit de Death metal, ik ben gewoon van zwaar te zingen en het was dus voor mij even wennen, maar ik vond het een uitdaging en het klikt dus heel goed met Sofie. We vullen en voelen elkaar vocaal perfect aan, dus ja heel naturel.

Wat zijn de verdere plannen? Staan er ook festivals op het programma?
De volgende stap is een debuut album uitbrengen, we hebben al enkele nieuwe songs klaar en werken verder daar naartoe. Op Alcatraz spelen is ook zeker een ambitie, en we hopen dat dit via een plaat misschien lukt, het is zeker een droom daar te mogen spelen. En dromen mag. En uiteraard nog veel mooie optredens doen, links en rechts. Een goede set maken, nummers schrijven en daarop verder blijven bouwen dus.

Zijn er ook plannen naar het buitenland toe, en welke landen genieten jullie voorkeur?
We sluiten het buitenland zeker niet uit. Op dit moment zouden we al blij zijn dat we de buurlanden halen, want door corona zijn buitenlandse optredens nog net iets moeilijker. We hebben elk wel onze voorkeuren of dromen om buitenlandse shows of festivals te spelen.

Ik vond op de repetitie zeker ene eyeopener, die ene song toen ik jou (Arne) aansprak genoot mijn voorkeur, “Beside You”, het beginnen met een zachtere stem van Sofie en opbouwen naar een climax; met knappe drum en gitaar solo’s. Een heel gevarieerd palet moet ik zeggen…Er blijft zeker iets hangen “Emoties” … De teksten raken. Ik veronderstel dat daar ook een persoonlijk verhaal achter schuilt. Is het overbrengen van emoties een manier om je frustratie, pijn of eventuele woede een plaats te geven als songschrijver, alsook voor de rest van de band? Het is alsof je tegen een muur van emoties terecht komt, prachtig.
Sofie: niet zozeer nu, maar wel van vroegere ervaring. Dat koffertje dat je meesleept en dat geldt voor ieder van ons, maar ook voor iedere songschrijver, dus eigenlijk is het altijd zeer persoonlijk en een manier om dat een plaats te geven.
Arne: ik sluit me daarbij aan, teksten worden vaak vanuit persoonlijk oogpunt geschreven en net als elke schrijver maak je gebruik van wat artistieke vrijheid.

In deze tijden bleek voor velen sociale media de enige manier om te communiceren, via o.m. streaming. Hebben jullie dat ook overwogen ? Hoe belangrijk of net niet is sociale media voor jullie? Ik ken bands die een eigen youtube kanaal hebben waar ze video’s posten over het leven van alle dag… of een 83 jarige folk zangeres die een eigen podcast is begonnen; Hoe zit dat bij jullie?
Veel meer bereik, maar iedere band heeft dat dus is er een overaanbod daarvan. Het is ook gratis reclame, je moet er niet voor betalen. Sociale media is op dat vlak een goede manier om met je fans in contact te komen, er nieuwe bij te winnen, en te blijven contacten te onderhouden… en je zo in de schijnwerper te zetten als band.

Op dat overaanbod wil ik ingaan, ik ben dus wel fan. Maar moest ik nu jullie gewoon willen leren kennen als globale muziekliefhebber, wat maakt jullie zo bijzonder binnen dat overaanbod, dat ik jullie zou moeten leren kennen?
We zijn niet doorsnee, je kunt ons niet in een hokje duwen, daardoor kunnen we een heel ruim publiek aan metal liefhebbers aanspreken die daarvoor open staan. Dat maakt ons toch uniek in dat wereldje. En ook, in onze muziek zit heel veel oprechte emoties verborgen. Het is gemeend wat we zingen en instrumentaal naar voor brengen, geen show verkopen.

Naast de sociale media, hebben jullie ook overwogen om iets te doen met streaming om eventueel je songs te promoten via een YouTube filmpje? Ik heb 73 streamings gedaan tijdens die periode van lockdown, de meeste nogal slaapverwekkend, niet zozeer doordat het een slechte band was, maar gewoon dat is het niet… Maar toch is het ‘iets’ om te ontdekken … Hoe sta je daar zelf tegenover?
We hebben daar nog niet echt  over nagedacht, en ook niet de capaciteiten voor om dat nu te doen. We focussen ons dus op live kunnen optreden, en zodra dat kan, daarop inzetten. En zo ons publiek winnen. Bij een streaming moet de sound en alles perfect zitten om dat ander publiek over de streep te kunnen trekken, daarvoor moet je die capaciteiten wel hebben. Als dat mogelijk zou zijn, sluiten we dat natuurlijk niet uit maar onze focus ligt nu op live shows en ons album.

Wat zijn de ambities van de band, en hebben jullie ook een soort doel dat jullie willen bereiken (buiten wereld dominantie want dat doet iedereen al) ?
Sofie: Mijn mooiste droom is dat de mensen gewoon de tekst staan mee te zingen, zien hoe het publiek zich 100% geeft op jou muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is een doel op zich. Voor ons als band, maar voor elke muzikant. Dat ze met een goed gevoel naar huis gaan, en na de show nog even komen babbelen met jou over het optreden. Als je dat telkens opnieuw en opnieuw kunt bereiken jaren en jaren lang? Dat is gewoon de max! Dat is het mooiste dat er is.

Dat lijkt me een heel mooie doel om naar toe te werken. Jullie kunnen , dankzij die grote variatie, zeker op festivals als Graspop en zo staan, zeker weten! Veel succes en we blijven jullie op de voet volgen!