Fiona Brown - livestream 'Mundane' - Een sfeervolle, warme stem die ons doet zweven …

Eind 2016 kwam de EP ‘Demons’ uit  met songs die groeiden vanuit de uitdaging alles zelf te creëren en uit te werken zonder invloed van buitenaf. Fiona Brown, afgestudeerd als zangeres aan Codarts Rotterdam, toerde na de release van ‘Demons’ in binnen- en buitenland, o.a. als support van Daan, Stuart A. Staples en z’n Tindersticks. Nu verscheen het debuutalbum ‘Mundane’ op vinyl.
Fiona Brown stelde deze plaat live voor, via livestream.

Fiona Brown heeft een breed stembereik. Met haar bijzondere warme, sfeervolle vocals doet ze je zweven; ingetogen, pakkend, aanstekelijk, soms dreigend; ze weet je te hypnotiseren in een bevreemdend mooi  kader, o.m. op “Stalkers”, “My void” en “Eternal youth”. Fiona ontpopt zich ook als een begenadigd gitariste en multi-instrumentaliste. Dansbaarder klinkt “Restricted” en “Head down”.  Afsluiten doet ze met “Beautfiul Misery”;.
Het album 'Mundane' straalt veel positieve energie en emotie uit. Het klinkt afwisselend mooi en boeiend.  Ze benadert sprookjesachtige aspecten van de muziek en met haar intense stem weet ze je te raken.
Een magisch rakende set van een talentvolle dame.

Setlist: LFF//Stalkers//My Void//Eternal Youth// Restricted//Head down//Beautiful Misery//

Organisatie: Fiona Brown

Grauzone Festival 2021 - livestream - Multidisciplinair undergroundfestival met bands van new wave tot psychedelica
Grauzone Festival 2021
Paard (Poppodium)
Den Haag
2021-05-21 + 22
Erik Vandamme

Na de succesvolle editie in 2020, waarbij Grauzone een van de laatste fysieke muziek- en kunstfestivals was, wordt Grauzone 2021 wegens COVID-19 een online editie. Eerder werd het festival weekend al eenmalig verplaatst van februari naar mei.
De eerste namen van Grauzone 2022 zullen tijdens het online event worden aangekondigd en de kaartverkoop gaat dan van start. Grauzone 2022 zal weer in februari plaatsvinden.
Binnen het programma focust Grauzone zich op de heuse 'wave', psychedelica en in deze livestream op urgente, spannende Belgische acts als Whispering Sons en Amenra. Grauzone heeft een aantal van de nieuwste en beste acts samengebracht onder de noemer 'The Sound Of Belgium'. Verschillende bands zullen zich hier voor het eerst aan het Nederlands publiek presenteren.

dag 1 - vrijdag 21 mei 2021 - Energiebommetjes ontploffen!
SONS (****) zorgt voor een energieboost , wat we hen al enkele jaren gewend zijn. Vanaf de eerste tune grijpen ze bij het nekvel en gaan ze tekeer als een bende losgeslagen buffels. Het vleugje psychedelica in hun sound hypnotiseert en bedwelmt je . SONS staat garant voor een muzikale wervelstorm die de adrenaline door ons lijf pompt.  Het is een echte garagerockende band en ze delen enkele  mokerslagen uit. Wat een uitbundigheid.

High Hi (****) is evenzeer een energieke band. Toen het collectief vorig jaar in De Casino, Sint-Niklaas optrad, schreven we: '' In 2020 staat High Hi met enorm veel passie en spelplezier op het podium, ze stralen het uiteraard uit naar het publiek. De band die ooit in 2014 de finale van HUMO's rock rally won; is dan ook duidelijk volwassen geworden en weet verdomd goed hoe ze een publiek kunnen inpalmen. De sprankelende riffs en het uitdelen van verschroeiende mooie mokerslagen bepalen met het erg uiteenlopend stembereik van Dieter als Anne-Sophie de set ." Dit gegeven namen we met hun optreden op Grauzone.
Een band die hun instrumentatie combineert met passie en tonnen energie; een splinterbom dus . High Hi heeft een duister wave kantje , intrigeert, klinkt aanstekelijk, spannend en biedt een feestelijke stemming. Boeiend en sterk.

Er waait een donkere walm over CHVE (*****) ofwel Colin H. Van Eeckhout, gekend als frontman van AmenRa,. CHVE brengt de draailier als instrument samen met een pakkende stem, die je koude rillingen bezorgt en je tot hemelse gemoedsrust brengt. In die intimiteit begeleidt CHVE je naar donkere gedachten in je onderbewustzijn. Het is eerder de deugdzame kant van de duisternis (en niet die angstaanjagende) die je tot innerlijke gemoedsrust brengt.

Luis Vasquez (****), de in Los Angeles residerende artiest en bekend van zijn post-punk project The Soft Moon, heeft een allereerste album uit onder zijn eigen naam, 'A Body Of Errors'. Een plaat om zijn demonen een plaats te geven, lezen we.
Live hebben we diezelfde ervaring. Luis Vasquez legt uiteenlopende emoties in zijn instrument en in z’n vocals. Een confrontatie met ons eigen innerlijke demonen. Het is een hypnotiserende, bedwelmende, spannende sound, eentje die gemoedsrust brengt, een  rustpunt.

De Belg mag fier zijn op zijn ‘Eigen Kweek  . Een chauvinistisch gevoel dat nog steeds moet groeien, heb ik de indruk . Die sceptische houding is echter voor niets nodig. Neem nu Whispering Sons (*****). Al van de eerste keer op Trix-Trax (Trix, Antwerpen) voelden we aan wat een potentieel de band in huis had. Hun sound bracht ons terug naar die eighties wave. Magistraal klonk het. Intussen zagen we hen al verschillende keren en zijn ze uitgegroeid tot een grootse band , die sterk gewaardeerd wordt. Diep onder de indruk waren we telkens.
In juni komt de gloednieuwe plaat uit, 'Several Others'. Op Grauzone lichtte de band al een tipje van de sluier . Een vertrouwd geluid weliswaar , maar nu intenser, krachtiger, emotievoller. Whispering Sons verstaat de kunst om op bezwerende wijze, vroeger en nu perfect met elkaar te verbinden in waverockende postpunk. Kleurrijk zwart, spannend overtuigend , sterk!

Energiebommetjes die ontploffen en het bewandelen van duistere paden in een gevarieerd muzikaal kader , het vormt vanavond de rode draad op Grauzone … .
En toch laat men niet na de muzikale cultuur te verbreden … Tomo Katsurada en Go Kurosawa van Kikagaku Moyo, en Kohei Matsuda van Bo Ningen kwamen tesamen om een Japanse psychedelische projectband te creëren. Onder de naam Tomo, Go & Kohei (*****) geeft het trio een unieke voorstelling van Oosterse cultuur en kunst. Een bevreemdend klankentapijt zorgt voor een bijzonder bezwerend sfeertje . De klemtoon komt op het onbereikbare , ongrijpbare van die Oosterse cultuur. Tomo, Go & Kohei houden van improvisatie en grenzen aftasten . Het is een soort jamsessie, die ons sterk wist te overtuigen . Mooi, uniek!

De Nederlandse muziek-kunstenaar Jozef Van Wissem (*****) is een creatieve avontuurlijke duizendpoot. Als een soort troubadour van het levenslied, worden we door de luitspeler en de instrumentatie in een intiem badje gedrenkt, die je doet wegdromen; vroeger en nu worden met elkaar verbonden. Net zoals de luitspelers in de Middeleeuwen, is er een sfeertje van een dansende mensenmassa. En is er de kunst om de gevoelige snaar te raken. Het speelse karakter blijft overeind en op zijn onaardse virtuositeit staat er geen grenzen.

Siem Reap (****) is het soloproject van Gilles Demolder (Oathbreaker/Wiegedood). Siem Reap is al 3 jaar een studioproject; hun album komt er aan en dit is een van hun allereerste shows. Je kan niet omheen de invloed van Wiegedood en Oathbreaker binnen hun sound; er valt veel te beleven door op breekbare en verschroeiend harde, snelle wijze uit te halen in de instrumentatie en uiteenlopende vocals. Emotievol sterk. Siem Reap tekent voor een intense duistere totaalbeleving.

DJ REKA (****) zorgde voor de after party. Op onze leeftijd nog eens interessant om een party via een livestream te ervaren.  De van oorsprong Spaanse, in Berlijn gevestigde artieste, en producer, heeft zich een plaatsje kunnen toe-eigenen tussen de meest competente DJs en artiesten in de scene. EBM, speedy techno is het uitgangspunt op zo’n party, maar binnen dit donkere dansbare spectrum horen we vanavond warme industrial . EBM en 80s sound goed verpakt en in een nieuw kleedje gestopt. Leuk en dansbaar , goed genoeg om de nacht streamend in te gaan!

dag 2 - zaterdag 22 mei 2021 - Een ingetogen, messcherpe intensiteit
Bolis Pupul (****) zijn debuutplaat was het resultaat van Bolis' eerste bezoek aan DEEWEE in Gent; hij werd betoverd door de wereld van analoge synthesizers. Denk aan Logic System, Telex en Kraftwerk. Die 'vibes' van de jaren '80  die bij Bolis Pupul komen boven drijven, sluit perfect aan bij moderne elektronische muziekstijlen. Bolis Pupul verbindt verschillende generaties van elektronisch vernuft tot een magisch geheel. Pluspunt is het extra visueel effect van deze elektronische tovenaar.

Hun debuut EP 'Tell Me Your Mind And I'll Tell You Mine' werd eind vorig jaar uitgebracht en kreeg lovende kritieken. Merrick's rokerige, hypnotiserende stem klinkt ergens tussen Mazzy Star's Hope Sandoval en Lana Del Rey. Ook in de instrumentatie horen we de veelzijdigheid van King Hannah (****).  Speciaal voor Grauzone hebben ze een aantal nummers live vanuit de studio opgenomen, waardoor het een uniek concert bleek te zijn.  De band zorgt voor aanstekelijkheid met dromerige soundscapes en balanceert tussen toegankelijkheid en experiment. Op die manier kan de band een ruim publiek aanspreken; deze King Hannah houden we best in het oog.

Dit Amsterdamse kwartet maakt scherpe en geestige post-punk die de banaliteit van het alledaagse bestaan aan de orde stelt. Hun debuut LP 'Mediocre, brutal' is in het najaar uitgekomen. Global Charming  (***1/2) is beïnvloed door Talking Heads, Modern Lovers en andere no wave en postpunk bands uit de late seventies. Global Charming heeft zeer goed geluisterd naar hun voorbeelden, en bezorgt ons hun aanstekelijkheid. Synthpop , late 70s en kitscherige jaren '80 muziek dus . Het straalt positieve energie uit , die we elke dag opnieuw kunnen gebruiken.

4B2M (****)  is een nieuwe Nederlandse groep met leden van De Staat, Jo Goes Hunting, Go Back To The Zoo en St.Tropez. De band speelt een mix van spacerock, krautrock en freaky synths. Een zekere gezonde absurditeit en humor komt  boven. 4B2M biedt ruimte tot  improvisatie en jams, waarbij ze elkaar grappig aanvullen. Een feestelijke stemming heerst er.
Subtiel doet dit gezelschap ons zelfs wat denken aan een Frank Zappa. Een voorname referentie en met deze ingesteldheid zijn ernst en humor verweven met elkaar.

De Amsterdamse band Spill Gold (****) haalt hun invloed uit onder meer Can, Brian Eno, Laurie Anderson en The Velvet Underground. Op hun eerste album ‘Highway Hypnosis’ (2020), uitgebracht door Knekelhuis (De Ambassade) laveren ze van jaren '60 synthpop naar industrial en groovende stoner/rock.  Er is ruimte voor experiment in hun breed omvattende muziekstijl.
Een bijzondere performance;  de mengeling van donkere krautrock met synthpop doen je in een spookachtige wereld belanden, de vocals zijn soms wat bevreemdend. Eens onder hypnose gebracht, is geen weg terug meer mogelijk.
Een intens, beklijvend, hypnotiserend concert, waarbij de fantasie wordt geprikkeld.

De aarde davert door de overweldigende sound van AmenRa (*****). Wat een muzikale wervelwind!  Colin perst alle lucht uit zijn longen . Wat een beladenheid, wat een emotie.  Het zindert allemaal na.
AmenRa bracht op Grauzone festival, net als op het Dunk!festival online, vorige week,  een akoestische set.
Een verslag eerder lees je hier (september 2020, Schouwburg, Kortrijk)  .
En ferm onder de indruk was men nu ook. Ze zaten rond mooie beeldhouwwerken , wat het optreden sacraals maakte en deed denken aan een duistere, sinistere misviering. De occulte, mystieke, donkere sfeer , eigen aan de band, wordt deze keer op een eerder ingetogen, intense wijze gebracht. Geen screamos die door merg en been gaan , maar iets van een dreigende ondertoon, die emotioneel gevoelig, rakend is.
In die donkere, duistere sfeer voelen we ons wegglijden naar de meest donkere gedachte in ons onderbewustzijn.
Diep onder de indruk waren we van dit magisch gebeuren.

Sylvie Kreusch (****) neemt je mee op bijzondere plaatsen in een mysterieus, spooky kader tussen licht en donker . Een bezwerende , bedwelmende , huiverende sound , die zalvend , vlijmscherp kan zijn, ondersteund van haar even intrigerende vocals. Ook de registers kunnen worden open gegooid. Een wervelstorm. Een aparte trip en beleving.
Ze weet haar publiek te boeien en palmt het in . Een fan mag meedansen op het podium en ze maant iedereen aan om neer te zitten in de livestream. Het trukendoosje werkt en de set gaat naar een wervelende finale.
Een optreden van Sylvie Kreusch is  altijd een intense, bijzondere gewaarwording, die je in diepe trance brengt. Een dynamisch klankentapijt en een fijn dansfestijn.  Wat een performance van een artieste die ons wist te overweldigen!
Zie ook haar optreden hier in België , Red Rock Rally, Brugge, 2021
Zie ook haar optreden hier in België, We are Open, Trix Antwerpen, 2020 

Rumours zijn het resultaat van muzikanten die hun karakters en muzikale invloeden weten samen te smelten in één verhaal. Sinistere hypnotiserende electro-pop met invloeden uit ambient, industrial, shoegaze, wave, post-rock en trip hop, vormen daarbij de rode draad.  "Deze band slaagt erin op een oorverdovende, bevreemdend tot vaak zelfs intiem aanvoelende wijze niet enkel je aan het dansen te krijgen, maar jou eveneens wederom te laten vertoeven in een andere, kleurrijke, wereld. Nog maar eens" , schreven we tijdens Sonic City Festival 2018
De donkere ambient/industrial beats zijn snijdend op de adembenemende stem van Hannan Vandenbussche . Rumours (*****) stuwt je muzikaal als vocaal naar een ongekend universum. Ingetogen als messcherp! Er werd intens geflirt tussen licht en duisternis. Rumours houdt van die uitersten en ze waren de perfecte afsluiter van de tweede festival dag.

Organisatie: Grauzone Festival

Lizz - Liselore Brosens - Mijn droom is vooral een netwerk kunnen uitbouwen, waarbij ik elke dag meer mensen kan ontmoeten om mijn project te kunnen ontwikkelen

Liselore Brosens begon op haar veertiende covers te spelen en werkte gaandeweg aan eigen nummers. De negentienjarige zangeres is nu klaar om naar buiten te treden als Lizz, maar zweert nog altijd bij de drie s-sen: ‘Serenity, Sensuality en Simplicity’. Dat is ook te horen op de eerste echte officiële single “Outside”. Deze jonge singer-songwriter heeft echter veel meer in haar mars, daarom wilden we een fijn gesprek voeren over het verleden, haar bijzonder stem en de verdere toekomstplannen. We hadden het ook over het omgaan met deze (corona)tijden, en hoe we als mens ons daar maar beter aan proberen aan te passen ipv halsstarrig snakken naar het ‘oude normaal’ …

Liselore Brosens, je begon  op je veertiende covers te spelen. Wie waren en zijn je grote invloeden?
Mijn grote invloed is eigenlijk de band The Goo Goo Dolls. Toen die muziek werd gespeeld in de auto werd ik daar direct door aangegrepen, en mijn droom was ook gitaar te spelen en zelf songs te schrijven.

Hoe mogen we jouw muziek omschrijven?
Ik denk er niet echt over na waar ik echt thuis hoor; Het vakje singer-songwriter past wel het best bij mij. Maar tijdens het proces van de nummers schrijven, leg ik mezelf geen bepaalde grenzen op waarbinnen het nummer moet passen. In mijn muziek sta ik voor wat mensen ook wel eens de ‘3 S’en’ noemen: Serenity. Sensuality. Simplicity. Met die instelling ga ik steeds te werk en heb ik ook mijn intrede gedaan naar de wereld toe met mijn nieuwste single: ‘Outside’.

Waar komt die voorkeur voor het weemoedige, melancholische en typische singer-songwriter, dat ik zo mooi vind aan de single ‘Outside’ vandaan?
Als ik nummers schrijf kom ik meestal bij de meer melancholische songs terecht, of invloeden. Ik voel me daar meer met verbonden. Ik wil het ook niet te treurig maken, ik schrijf best ook wel blije nummers. Maar automatisch word ik toch naar dat melancholische en weemoedige binnen de muziek gedreven op een of andere manier.

Zit daar ook een persoonlijk verhaal achter?
Ja , toch wel. Niet heel concreet maar er zijn zeker ervaringen die een rol spelen in mijn song schrijven ,sowieso.

Op zo jonge leeftijd heb je een zeer warme en doorleefde stem, het voelt aan als een deken tegen donkere gedachten. Mee eens, of zie ik dat verkeerd?
Soms word ik zelfs vergeleken met Joni Mitchell, terwijl ik daar niet echt naar luister. Ik profileer me ook in eerste instantie als gitarist en niet als zangeres. Ik kreeg na de release ook veel complimenten die betrekking hadden tot mijn stem, waar ik best van verbaasd was. Misschien voelen mensen de warmte in mijn stem omdat ik toch echt wel uit het hart zing en niet naar perfectie streef. Dat hoor je ook in mijn nummers. Het is net dat imperfecte, dat menselijke, waar mensen zich mee kunnen verbinden.

Er gaat ook een zekere sensualiteit en teder gevoeligheid van uit, als ik dat mag zeggen (zeker positief bedoeld); mee eens?
Dat is een beetje waar ik als artiest voor sta feitelijk. De  voornoemde drie ’s’ sen’: Serenity. Sensuality. Simplicity dus.. Zeker dat laatste vind ik een belangrijk aspect in muziek waar ik steeds meer waarde ben aan beginnen hechten. Zoals Luka Bloom ooit tegen me zei: ‘It doesn’t matter if it’s simple; it matters that it’s you.’ Met die mindset ben ik dan ook mijn eigen nummers beginnen schrijven. De sensualiteit die je voelt in mijn songs komen uit het feit dat de nummers vaak intiemere onderwerpen bespreekt. Liefde, maar ook verdriet. Soms praten mensen niet graag over onderwerpen of gebeurtenissen die hun raken; ik probeer net via mijn muziek ook deze mensen een uitlaatklep te geven.
Mijn nummers gaan soms over persoonlijke zaken; situaties waarin ik zelf heb vertoefd of gebeurtenissen in de wereld die me best aangrijpen. Maar er zijn ook songs waarvan ik niet weet met welke insteek ik ze exact heb geschreven. Ik denk dat dit onderbewuste ideeën en emoties zijn die dan hun plaats vinden op het papier en gegoten worden in een song. Zo is muziek dan ook een uitlaatklep voor mezelf om bepaalde gebeurtenissen en gevoelens te plaatsen, te omarmen. Mijn bedoeling is om mensen in een andere wereld daardoor te laten vertoeven.

Je komt  in een soort sprookjesachtige wereld terecht, tot daar mijn persoonlijke bedenking. Hoe waren de eerste reacties op de single eigenlijk?
Vooral positieve reacties, nu denk ik ook als mensen het niet graag horen ze er niet naar luisteren. Het is ook een heel beperkt netwerk. Ik he ook een paar positieve reviews gekregen. In een bepaalde review over mijn single werd verwezen naar het binnen zitten rond een haardvuur, dat soort gevoel dat je dan overvalt. En dat is net het gevoel dat ik wilde uitdragen me deze song.

De single is een voorbode van een EP die er zit aan te komen, kun je een tipje van de sluier lichten?
Ik ga binnenkort nog één single uitbrengen. De EP zal normaal gesproken voor september zijn. Het grappige is ik had die eigenlijk al twee jaar geleden gemaakt, maar het is er nu pas van gekomen om er daadwerkelijk iets mee te doen. Ik heb er lang genoeg over nagedacht, het mag dus nu gebeuren.

Heeft die coronatijd er ook mee te maken dat het steeds werd uitgesteld of net niet?
Op zich niet. Ik had eerst een andere manier van aanpakken voor ogen, namelijk de EP op cd uitbrengen en dus niet te werk gaan met singles. Na het financiële kostenplaatje eens uit te tekenen en te berekenen, besefte ik dat omwille van mijn (te) klein bereik, ik er alleen maar geld zou insteken en weinig terug uithalen. Daarnaast is de tijd van cd-collecties bij mijn generatie zo goed als niet bestaande. Ook van bepaalde Webinars die ik heb gevolgd van Vi.be heb ik een ding wel echt opgepikt dat belangrijk is om je publiek toch iets uit te breiden: zoveel mogelijk momenten creëren. Zo hebben mensen meer kans op je muziek te vallen zeg maar en het te leren kennen. Die manier van aanpak ben ik dus gaan hanteren. Twee singles uitbrengen, twee videoclips voor de single en dan pas de EP.


Niet kritisch bedoeld, maar binnen het vaarwater waar je in zit, zie je door de bomen het bos niet meer wat artiesten en bands betreft. Hoe zie je dat zelf?
Wat mij uniek maakt is dat ik pure (live) muziek maak, ‘one take’ dus, wat ik neerschrijf is hoe het wordt uitgebracht. Ik sleutel zeer weinig aan de nummers eens ik ze op papier heb. Dat duidt gewoon aan wie ik ben, ook als mensen me ooit live zien. Ik vind dan ook de beste platen diegenen waar iets niet perfect in elkaar zit, waar er een foutje te horen is. Dat wil ik ook, dat de opgenomen nummers gewoon klinken zoals je ze live voorgeschoteld krijgt. Als  het te perfect klinkt haal je de ziel eruit eigenlijk en dat wil ik niet. Ik wil niet dat er een te groot contrast komt tussen op plaat en live, daar waak ik vooral over. Dat is ook bij de single die ik uitbracht op de streamingplatformen het geval.

Je sprak hier over Spotify ; is het in deze tijden waar je alles kunt vinden op Spotify nog nodig om een plaat uit te brengen?
Er is een publiek dat zeker op zoek is naar een muziek beluisteren via CD. Ik denk dat de iets oudere generatie mijn muziek wel op platen zou kopen denk ik bijvoorbeeld. Die mensen zijn wellicht, net als mijn ouders, wel de wat oudere generatie. Maar ze zijn er dus nog. Als je een goed netwerk hebt opgebouwd kun je dat eventueel wel bewerkstellingen. Maar ik heb daar het netwerk nog niet voor, daarom is het in mijn geval beter dat ik het via de ‘streaming-way’ uitbreng.

Maar dan heb je het over een oudere generatie, kopen jongeren van uw generatie nog CD’s eigenlijk?
Veel minder maar er zijn er nog; Ikzelf bijvoorbeeld koop nog CD’s en krijg daar wel opmerkingen over omdat je toch alles digitaal kunt luisteren; Maar als ik een CD opleg is de sound helemaal anders, dan dat je het op de pc of zo beluistert. En er en  zijn nog wel jongeren die ook zo redeneren.

Een artiest verdient er ook niets aan; spotify, bandcamp is op dat vlak iets beter; Hoe sta je tegenover het fenomeen als artiest dan?
Ik zit er zelf ook op, om dingen te ontdekken. Een contact van mij die zelf ook een eigen platenlabel heeft, had me ten strengste aangeraden om naast spotify ook zeker de single te releasen via Bandcamp. Als je iets uitbrengt stijgt het bereik beter, en is het dus ook gemakkelijker om een netwerk uit te bouwen eigenlijk. Dat heb ik trouwens ook gemerkt sinds de single uit is, dat er meer bereik is voor mijn muziek daardoor. Het is wel frustrerend dat het erg moeilijk is er van het begin boven uit te steken; in het algemeen, maar zeker voor hedendaagse singer-songwriters lijkt mij. Je werkt steeds alleen rond je nummers, brengt alleen uit – in mijn geval dan ook nog eens in eigen beheer – waardoor je zelf ook je promotie moet voeren en eens het daar is, moet je zorgen dat die paar mensen echt klaar staan te wachten op met wat je naar buiten komt. Het is echt een uitdaging om als singer-songwriter dat ene netwerk dat je aanspreekt, exponentieel te vergroten zoals bands daar vaak automatisch meer kans in hebben.

Over de toekomst … Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar?
Er is al een eerste optreden op 7 juni in Open Kiosk in Veurne. Dat is wel iets speciaal want onder andere The Radar Station zal op dezelfde dag als ik spelen, namelijk de startdag. Ik ben ook al bezig aan nieuwe nummers. Uiteraard is er de EP in September. Maar voor de rest is het allemaal nog wat koffiedik kijken, optreden in het najaar hopelijk. Nu is het schrijven en tijd nemen om zelf iets op te nemen nu ik mijn eigen home studio heb, ook belangrijk.

Optreden kan al iets beter (voor vijftig mensen en buiten voorlopig)  Zijn er ondertussen eventuele livestreams gepland?
Op zich niet, ik heb dat wel een paar keer gedaan. Daar komt toch verbazend veel volk op af. Misschien rond de release van de EP eventueel. Maar ik vind het best moeilijk om daar echt van te genieten. Er is een grotere afstand tussen mezelf en het publiek voor dat scherm, soms komt een beetje onwennig over. Dus echt een voorstander ben ik er niet voor, dan toch liever live optreden.

Tegenwoordig doe ik dagelijks live streams (nooit zal dat hetzelfde zijn als live optredens) maar de drempel om artiesten en zelfs muziek te ontdekken die je anders zou ontgaan, wordt er wat lager door? Mee eens?
Om echt iets te ontdekken is die drempel zeker lager. Als ik dat zelf heb gedaan kwamen daar mensen op af waarvan ik het totaal niet had verwacht, of die ik niet ken. Dus ja je kunt op die manier zeker een ander publiek aanspreken, maar geef me ondanks dat toch maar de echte livebeleving.

We leven in zeer rare tijden, voor jonge mensen toch nog extra moeilijk vind ik. Hoe heb je zelf als student en muzikant deze tijden beleefd?
Ik heb het daar persoonlijk niet zo moeilijk mee, in de zin dat ik altijd meer op mezelf ben geweest. Qua uitgaansleven en zo heb ik eigenlijk nooit echt gehad. Wat wel frustrerend is, ik ben nu voor het eerst echt naar de school geweest – ik volg hogere school – en dat afstandsonderwijs achter een scherm vind ik dan weer wel frustrerend en een gemis. Ik hoop dat we in het volgende Academie jaar dus gewoon naar School kunnen gaan. Het zal ook even schrikken zijn als je weer voluit naar school moet denk ik ook.

Daar wil ik ook even op inpikken, ik heb een interview gehad met Fiona Brown, en die vond het een gemiste kans om ‘naar een ander normaal te gaan’, men wil per se terug naar het oude normaal. Terwijl we aan het over consumeren zijn en deze tijd hadden kunnen gebruiken om te herbronnen. Je mening?
Ik stel vast dat veel mensen na een jaar nog steeds niet inzien dat we het eigenlijk niet zo slecht hebben. Dat we met minder ook kunnen. We moeten ons gewoon aanpassen, als je dat niet doet verspeel je gewoon uw tijd. Deze situatie gaf ons allen de kans om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen, misschien zelfs een levenspassie vinden die daarvoor nog ergens verborgen zat in een oude doos. Nu is het moment om die oude doos terug op te rakelen. Door naar het oude normaal terug te willen keren geraak je er niet. Het is soms niet gemakkelijk, en niet altijd even leuk. Maar op zich kan dit positief uitdraaien als mensen zich willen aanpassen aan deze situatie. Ik vind het dus jammer dat mensen in mijn omgeving dit niet willen omdraaien naar eerder iets positief, dan halsstarrig terug te willen keren naar dat oude normaal.

Wat zijn je grote ambities en is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Ik had als doel in de AB staan, dat is nog steeds een doel op zich eigenlijk. Dat is gelukt, dus daar ben ik wel fier op dat ik dit heb gedaan. Maar mijn droom is vooral een netwerk kunnen uitbouwen, dat ik elke dag meer mensen kan ontmoeten om mijn project verder te kunnen ontwikkelen. Mensen die me willen helpen om mijn muziek op de markt te brengen, bookers, of zo. En ook een zekere fanbase kunnen uitbouwen. Op het moment blijf ik wat ter plaatse trappelen, en ik wil mezelf ontwikkelen. Dat gaat niet zolang ik niet ergens een netwerk heb kunnen uitbouwen.

Leven van uw muziek is geen ambitie?
Niet echt, laat het me zo stellen ‘i go with the flown’ ik zie wel wat er op mij afkomt, maar verwacht niet dat ik ga kunnen leven van mijn muziek. Als er iets komt neem ik die kans uiteraard met beide handen aan. Mensen leren kennen, met projecten bezig zijn.

Je hebt het al over ‘een netwerk uitbouwen’ . Welk publiek zou je hiermee willen bereiken, zo breed mogelijk uiteraard?
Een publiek dat terug schoonheid vindt in het imperfecte van de mens en dus ook in de muziek. Mensen die ook oprecht kunnen genieten van een pure sound die weliswaar uit het hart werd geschreven en wordt gezongen; geen show met fancy lichten en dansers op de achtergrond. Een publiek waarbij de muziek en de muziek alleen, centraal staat. 

Ik had ook nog een vraag over die ambitie, als je de kans moest krijgen om in het Buitenland te staan, of bijvoorbeeld in Sportpaleis te staan. Op basis van iemand die bij jou komt en die zegt dat hij je dat kan aanbieden, op voorwaarde dat je je sound en zo aanpast?
Nu zou ik dat niet doen, maar ik weet wel – zo gaat dat vaak – Op dat moment zal ik toch effe nadenken daarover. Maar niet  als het muziek is waar ik niet achter sta, want het publiek waar ik dan ga voor spelen in Het sportpaleis is mijn publiek niet. Een de persoon die ik dan ben op dat podium, is een andere artieste dan wie ik van nature uit als artieste ben. Toch op voorwaarde dat ik muziek kan blijven brengen waar ik zelf achter sta. Maar moest die kans me worden aangeboden ga ik daar zeker geen nee op zeggen, of toch zeker over nadenken. Want als je daar bijvoorbeeld veel jaren mee bezig bent, en het wordt een beetje frustrerend en iemand biedt je die mogelijkheid? Tja..

Single outside https://distrokid.com/hyperfollow/lizz7/outside

Pics homepag @Willem Mevis

Laten we het daarbij houden. Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes in alles wat je doet, en we houden je activiteiten uiteraard in het oog

Go March - Deze plaat moest gewoon nu worden uitgebracht, ook uit ons systeem. Je kunt niet aan iets anders beginnen, vooraleer je iets hebt afgewerkt

Philipp Weies (gitaar), Hans De Prins (synthesizer) en Antoni Foscez (drums) vormen samen het Antwerpse trio Go March. Met hun debuut 'Go March' (2015) en opvolger 'I' (2018) gooide de band hoge ogen, net door een perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft te maken. Het grensverleggend karakter intrigeert en in die richting werkt Go March verder naar 'III' . De EP (een full album kunnen we deze schijf moeilijk noemen), werd voorgesteld in de Cactus Club, Brugge via livestream .
Het verslag kun je hier nalezen

Voldoende voer voor een fijn gesprek, we spraken af via skype met gitarist Philipp Weies.

Wie zijn Go March en hoe is alles begonnen?
We zijn feitelijk ontstaan in 2011/2012 vanuit jamsessies die ik met ons drummer Antoni heb gedaan. We hadden ook niet echt een stijl voor ogen. Gewoon samen jammen. We wilden vooral de elektronische invloeden benadrukken, dus ik zorgde ervoor om mijn gitaar niet als een gitaar te doen klinken (haha). Hans kende ik al heel lang, en ik had hem gevraagd om die elektronica nog meer naar voor te laten brengen, door zijn synthesizer inbreng. In 2013 zijn we dus pas echt ontstaan als band. We zijn daar dus eigenlijk vrij los aan begonnen, en hadden wel een demo en zo, maar vonden het te goed om daar bij te laten dus zijn we overgegaan tot een meer volwaardig geheel. En zo is de eerste plaat ontstaan.

Qua muziekstijl zitten jullie tussen post rock en elektronische muziek in; ik had ergens gelezen ‘tussen Kraftwerk en Mogwai’’, persoonlijk kan ik me daar in vinden. Je mening
Dat is precies iets dat blijkbaar voortdurend terugkomt tegenwoordig. Krafwerk kan ik ergens inkomen. En eigenlijk ook niet omdat die meer ingetogen zijn dan wij. Mogwai van de andere kant begrijp ik eerlijk gezegd niet zo goed, ik heb er geen plaat van en ken ze wel uiteraard. Maar zou ze zeker niet als een van onze invloeden zien. De band is gewoon ontstaan uit de liefde voor Elektronische muziek. Maar echt vergelijkingen met bepaalde bands zou ik niet goed weten eigenlijk.

Ik denk dat jullie misschien in dat vakje ‘postrock’ worden geduwd, gezien het instrumentale muziek is, en er naar een climax wordt gewerkt? Ik kleef niet graag een label op een band, ik hou zelfs van muziek waar je dat niet hoeft te doen, en dat is bij jullie het geval. Maar naar promotors toe, wordt soms die vraag gesteld ‘’welke stijl brengen jullie’’?
Onze muziek is vooral elektronische en dansbaar, het is nu niet het geval, maar op onze concerten wordt altijd gedanst. We hebben ook rustige nummers die heel filmisch zijn ook. Je kunt er dus op wegdromen, maar het is ook niet per se dat we daarbij beelden in ons hoofd hebben, we laten de fantasie van de luisteraar zijn werk doen.

Persoonlijk vind ik jullie muziek inderdaad zeer filmisch, iets dat in sommige recensies ook terugkeert. Zijn er plannen om jullie muziek in films en TV series te gebruiken? Is er ambitie hiernaartoe?
Dat mag en kan, maar dan heb je mensen nodig die connecties hebben in die film wereld. En met onze muziek iets willen doen in die richting. Zonder die persoon die u introduceert heeft het geen nut. Een van onze nummers is blijkbaar wel gebruikt voor een presentatie van Toyota in een handelsbeurs in Amerika. Geen idee hoe die daarmee zijn gekomen, maar ja.

Jullie vorige platen ‘Go March’ (2015) en ‘II’(2018)  waren een bommetje, hoe waren de algemene reacties en heeft dat bepaalde deuren geopend?
Uiteraard hebben die deuren geopend, we hebben mooie optredens kunnen spelen. Ook in het buitenland. We hebben ook heel goede recensies gekregen, tot zelfs in de Britse pers. We merken wel dat we de mensen die we toen hebben meegekregen, ons nu nog steeds op de voet volgen. En dat ze ook drie jaar later ons nog steeds volgen. We hebben dus zeker een kleine, maar fijne,  fanbase opgebouwd en dat is wel leuk.

Uit welke muziekliefhebber bestaat die fanbase dan eigenlijk? Post rock, elektronische muziek liefhebbers?
Je krijgt eigenlijk de dansende mensen zeker mee, ook al wordt het soms omschreven als moeilijke muziek omdat er geen zanger vooraan staat. We hebben ooit in Tsjechië op een festival gespeeld  als after show om 3u s ’nachts. Op de korste keren stond heel het plein op stelten. Die kwamen niet per se voor ons, of voor onze soort muziek. Ik denk dus dat we op het juiste uur, in de juiste sfeer, een heel breed publiek aan dansende mensen kunnen aanspreken.

Boiler room op Pukkelpop of Tomorrowland?
Tomorrowland niet direct, maar Boiler room weet ik . Ik denk dat we daarvoor net iets te weinig elektronisch zijn. We hebben wel in 2015 in Castello op Pukkelpop gestaan, dat is toch een eerder semi-elektronische tent en daar stonden we toch wel eerder op onze plaats. En daar op een iets later uur? Zou nog beter marcheren. Omdat het een publiek trekt dat tussen die elektronische muziek en rock tussen zit.

Ik zag jullie de nieuwe schijf ‘III’ voorstellen via livestream, persoonlijk vond ik het door de beelden alsof je in een 3D film was terecht gekomen, zeer goed gevonden. Hoe heb je dat zelf ervaren?
Door de opstelling stonden we eigenlijk een beetje zoals in een repetitielokaal. Het was wel in een zaal te doen, maar dat was dan ook de enige connectie met live spelen. We hebben eigenlijk gewoon een opgenomen live repetitie gedaan met lichtshow. Zo voelde het toch aan. Het was vooral heel fijn om na al die tijd nog eens in een zaal te staan. En alles wat hoort bij optreden, het uitladen, opbouwen, lichtshow, soundcheck. Je beseft gewoon dat dit een leuke routine is om te doen. We hebben ook twee van onze nieuwe nummers gespeeld, en dat voelde ook fijn aan. Het voelde ook niet aan als een videopname, dat is ook belangrijk. Het was zeer leuk om te doen, we waren super geconcentreerd en het was fijn om dus terug die routine van een optreden te mogen doen. Achteraf waren we stik kapot, door zo diep in een trance te zitten als het ware.


Wat is je mening over het fenomeen livestream (hoewel dat ‘live’ ik daar vaak een kanttekening bij plaats)
Ik heb eigenlijk naar nog geen enkele streaming concert gekeken, eerlijk gezegd. Ik ben daar eigenlijk sowieso niet echt mee bezig. Hans luistert bijvoorbeeld veel naar muziek of is daar intens mee bezig. Ikzelf ben iemand die vaak liever de stilte opzoek. Dus ik zal niet  per se naar een streaming optreden kijken.

Wat ik persoonlijk wel heb ondervonden, ook al ga ik liever naar een live optreden, is dat de drempel minder hoog is. Ik heb voor het eerst in mijn leven echt Balkan muziek leren kennen door de streaming van Balkan Trafik te volgen. Iets wat ik wellicht anders ook had gedaan, maar minder vanzelfsprekend. Is die drempel minder hoog om een ander publiek aan te trekken voor jullie muziek denk je?
Misschien, maar jij bent een muziekliefhebber die op zoek gaat naar nieuwe dingen. Mensen die dat doen zullen daar dus wel gemakkelijker voor te vinden zijn om iets te ontdekken buiten hun comfortzone. Maar ik denk dat het internet/sociale media publiek eerder iemand is die als het te lang duurt weg zapt. Dus ik denk niet dat je met die streaming een groot publiek over de streep trekt, tenzij dat de muziekliefhebber ervoor betaalt. Dan geeft hij/zij dus geld uit om dat daadwerkelijk te volgen. Bij ons was het ook in het kader van een filmfestival. Dan  komt daar wel publiek op af. Maar door gewoon iets te posten of Facebook of YouTube ? Ik kan me niet voorstellen dat je daardoor een ander niet doorsnee publiek bereikt.

Jullie brengen de plaat uit via Dunk!records. Jullie waren niet aanwezig op Dunk!festival online editie , zijn er in die richting van Dunk!festival eventuele plannen?
Niet direct , hoewel ik daar van overtuigd ben dat we er ooit wel eens zullen staan. –We hebben goede contacten met de mensen van de organisatie, we hebben onze twee platen opgenomen bij Dunk!records.

Ik vind jullie er wel passen, Dunk!festival is niet perse een postrock festival meer, maar wel een uitgebreid palet aan vooral instrumentale muziek
Ze zijn wel als een postrock festival begonnen, maar zijn inderdaad geëvolueerd. Wat wel boeiend is , is dat ze binnen hun niche blijven. Ze gaan niet plots naar globale rock bands en zo toe maar blijven hun eigen identiteit  bewaren als festival. Dat is wel belangrijk.

Klopt. Laten we het nog eens over jullie nieuwe plaat hebben. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
Toch wel veel positieve reacties gekregen, mensen die helemaal mee zijn met de plaat. Dus ja, goed we zijn tevreden.

Jullie muziek is ook heel verslavend, ik kreeg er maar niet genoeg van. Je mening? Is bewust gekozen voor die richting?
Dat is een mooi compliment. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik daar moet antwoorden. Eigenlijk is dat eigen aan elke muzikant, dat je muziek maakt waar de luisteraar maar niet genoeg van krijgt, en wil blijven naar luisteren. Als we daarin slagen? Zijn we daar blij mee. Het is fijn om dat gevoel mee te nemen.

De plaat is weer een EP. Hoewel die EP ook een beetje aanvoelt als een full album ? Waarom geen full album?
We hadden het gevoel dat alles klopte na die vier nummers, en dat we een afgewerkt product af hadden geleverd. We hadden eerste nog gedacht er enkele miniatuurtjes tussen te zetten of zo. Maar we hebben het niet gedaan, omdat we het gevoel hadden dat het een afgewerkte eenheid was die vier songs. Waar niets meer of minder aan was toe te voegen. Ik heb ook altijd zo moeilijk waarom men het EP noemt? We zijn ondertussen ook begonnen met aan nieuwe nummers te werken dus dat komt goed.

Laten we het ook even over deze coronatijden hebben, hoe heb je als muzikant, band en mens deze tijden overleefd tot nu toe?
Componeren niet echt, we hadden net een plaat klaar. Vanaf er wat meer versoepelingen kwamen hebben we terug wat meer afgesproken en zijn er opnieuw wat dingen ontstaan. 2020 was gewoon een stilstand, laat het ons daar vooral bij houden. In de zomer hebben we wel opgetreden voor een zittend publiek in Museum M in Leuven. Maar dat voelde beetje aan als een schrale troost. Die zaten allemaal aan tafeltjes, het voelde wat droevig aan.

Langs de ene kant wel droevig, maar langs de andere kant misschien toch beter dan voor geen publiek optreden?
Ja dat wel. We hadden in maart ook wat optredens in Luxemburg, niemand geloofde echt dat dit zou doorgaan. Daar waren ook 65 mensen, en moest je ook neerzitten. Die hebben zelfs heel het jaar door op die beperkte wijze optredens kunnen geven.

Hier mag het ook terug, ik ga op 30 mei ook in Museum M naar zo een optreden voor vijftig man met Steiger. Zijn er bij jullie al plannen in die richting?
Vaag. Maar nog niets concreet eigenlijk. Voor hetzelfde geld kan binnen twee weken alles weer dicht gaan of zo.. dus ja, ik weet het niet. Plannen maken is momenteel zeer moeilijk Laat het ons daarom houden bij vage plannen.

Wat zijn, in zoverre dat kan, dan wel de verdere plannen voor dit jaar of volgend jaar of zo?
We nemen dus eerder een afwachtende houding aan wat de nabije plannen betreft, zoals al gezegd.

Was het dan ook niet beter geweest om ook te wachten met een EP uitbrengen tot je meer zekerheid had, denk je
De plaat was al eind 2019 af, en lag eigenlijk al veel te lang in de koelkast. Ze moest gewoon nu worden uitgebracht, ook uit ons systeem. Je kunt niets anders beginnen, vooraleer je iets hebt afgewerkt. Nu de plaat uit is moeten we ons daar niet meer mee bezig houden en valt er een last van onze rug. Langer wachten bleek geen optie meer. Want nu zijn we dus al begonnen met een nieuwe plaat eigenlijk. Er zijn ook nieuwe ideeën die aan het sluimeren zijn en die we nu gaan uitwerken. Dus ja, hadden we die plaat niet uitgebracht hadden we daar ook niet kunnen aan beginnen. We moesten gewoon dit hoofdstuk afsluiten.

Om nog eens terug te keren op die vraag over corona. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector, die zwaar getroffen is, deze tijden zal overleven?
Dat is een moeilijke vraag eigenlijk. Ik ben er wel bij betrokken, maar heb er geen zicht op. Voor mensen die geen kunstenaars statuut of zo hebben zal het in elk geval rampzalig uitdraaien vrees ik. Het is moeilijk om te zeggen wie het zwaarst getroffen is, of er het best zal uitkomen. Het hangt van teveel factoren af.

Wat zijn de uiteindelijke ambities met deze band, en ook als muzikant op zich? Is er ook zoiets als een einddoel of een doel dat jullie voor ogen hebben?
Er is geen einddoel, dat bestaat niet. Ik denk dat als je echt te hoge ambities hebt je snel kunt teleurgesteld worden. Neem nu dat je zegt ik wil bereiken dat we doorbreken in Engeland met die plaat, en als dat niet lukt. Dat het een domper op de vreugde zal zijn. Dus de ambitie is gewoon verder doen zoals we bezig zijn, met onze beide voeten op de grond, en zien wel waar we uitkomen. Van dag op dag leven eigenlijk, en gewoon blijven doen waar we goed in zijn. Je hebt dat ook niet altijd in handen, tenzij je heel veel geld hebt dan zijn er misschien meer mogelijkheden. Maar dat is bij ons niet het geval. Dus dan zijn onze ambities eigenlijk gewoon zo vlug mogelijk terug kunnen optreden met onze muziek, voor een publiek. Dus gewoon voort doen is een ambitie op zich.

Dat klopt, maar ik wil toch even daarop inpikken. Mocht je nu de kans krijgen om Sportpaleizen of zo te mogen staan, of een wereldtournee doen. Maar dan wel op voorwaarde dat je je muzikaal aan past, je ‘roots’ verlaat en commercieel denken? Er zijn bands en artiesten die dat doen
Dan draait het niet echt meer om muziek maken, maar om bekendheid vergaren. Nee, dat is totaal niet wat ik wil doen. ik weet dat ik met mijn muziek geen massa geld ga verdienen, maar ik snap niet wat er zo leuk zou zijn om in een sportpaleis te staan. Wat is er mis om voor 100 of 200 mensen in een zaal te spelen? Ik heb dus totaal niet de ambitie om muziek te maken waar ik niet achter sta. Dus Nee, zeker niet.

Info new album 'III incl single "Ortisei" https://smarturl.it/gomarchIII

Met die ingesteldheid ben ik het mee eens. In elk geval dank voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat binnenkort live eens overdoen,  als het weer kan en mag

Mighty Oaks - Culture cannot be only measured with economic parameters. Culture can be extremely inefficient from an economic point of view. Still we recognize its vital importance for humanity

Berlin based Alt-indie outfit, Mighty Oaks, return with a brand new track 'Mexico’, lifted from the band's forthcoming album due this summer through Howl Records.
Drawing on a myriad of influences from indie, pop, folk and soul, the disparate trio, hailing from America, England and Italy respectively, deliver an escapist, positive message on new single 'Mexico', offering us the perfect respite we all need right now. Following this release, we had a nice conversation with Claudio Donzelli .
Of course, we also talked about life in these times and future plans.

Mighty Oaks were founded in 2010 and are based in Berlin. According to Allmusic, the group performs "tight, three-part harmonies and exuberant, largely acoustic folk songs." Agreed, or not?
Wow, are we on Allmusic? Is it still a thing? I thought it was some experiment of the 2000s (laughs). Yeah, I think it still represents us pretty well!

Haha nice! What is the story behind the band name?
There’s an English proverb that goes “mighty oaks from little acorns grow”. We thought it was representative of what we were trying to do as we moved the first steps as a band: join forces to make something bigger than we could have achieved on our own.

After releasing your debut album ‘Howl’ in 2014, you had the opportunity of touring with Milky Chance and performing at many festivals. Can we speak of a milestone here which opened many doors?
We had already toured Europe extensively when Milky Change invited us to join them for part of the tour in the US. In Europe things were going already pretty well but for the US market definitely, that was a milestone. We got to play in front of many people in some of the best venues over there.

What are the other big milestones for the band?
We started with a big milestone! In June 2013, before we even recorded our first album, we got to play in front of 22k people before Kings of Leon in Berlin. That was and still is the biggest show we ever played. It was awesome.

Are there also low points in all these years?
Since the pandemic hit in March 2020, of course, it’s been quite hard for us, like for other musicians. We had to give up what we loved the most doing, which is playing shows. There have been moments of despair as it wasn’t clear at all when we would be able to play shows again.

What is the biggest change in these more than ten years within this music world, besides digitalization and the power of social media?
What sticks out for me is the merging of all music genres. The amount of promiscuity in terms of genre, style is mind-blowing and that’s extremely healthy for our culture. Another thing that I noticed is that there are many mainstreams now, which I think it’s interesting and also good for our culture.

Did you have any sort of inspiration while growing up from any certain artists or genres? Have those inspirations helped influence the sound or style of Mighty Oaks in any way?
Personally, I’ve always been into bands, form the 90s, throughout the 2000s. Radiohead, Coldplay, Death Cab for Cutie, Athlete, Snow Patrol, etc. I’ve always been fascinated by the orchestration of guitars in the context of bands. I think Radiohead did it better than others in their first 3 albums and I think that still plays a role in my musical voice.

The reason for this interview is the new record 'Mexico', the process of writing songs and releasing this record has been different because of corona, did that influence the writing process?
Definitely, this album is and will always be connected to the Corona pandemic. It’s a crisis that invested everyone no-one excluded. We wrote in response to what was going on last year.

Together,  you guys decided to record the songs in Hooper’s home studio, Recording at home, in this make-shift basement studio, was a little adventure in itself. True?
Absolutely. It’s been a first time for us and it’s been a lot of fun too! There is a deeper sense of care and ownership that feels really good. We basically lived together for about 6 weeks, working, hanging out and eating together for a whole day at Ian’s place and then home to our families for the night. It was a really nice time.

How have you as a band, musician and also as a human being survived these rather 'strange' times until now?
Music! Music kept us focused and sane during this crazy time.

How do you personally think that the music to culture sector will survive these times?
It will survive where there is understanding that culture is a valuable thing, that makes sense to invest on. It will survive with investments taken from the nations’ budgets to support lockdown and reopening. In some places it will suffer more than in others, I’m afraid. Culture cannot be only measured with economic parameters. Culture can be extremely inefficient from an economic point of view. Still we recognize its vital importance for humanity.

I have listened to the record. I think it's a very dreamy, somewhat melancholic record with a dark side but also light-footed, a beautiful flirting between dark and light. agree? Your opinion please?
All that, I agree with you! It’s a broad spectrum of human emotions.

What are your personal expectations about this new album?
We always hope that a new album will find its listeners, will grow in them and will bring them to our shows to celebrate live with us. It’s sending music into the world so that it will send people to us. It’s a wonderful cycle that we hope to do again and again.

Live performances are out of the question for the time being, but are there any tour plans?
Yes! We’re planning a European Tour for Spring 2022! All dates have been announced and tickets are already selling on our website mightyoaksmusic.com

A possible performance via live streaming? And what is your opinion about this phenomenon?
It all started with Chris Martin doing a couple of live streaming performances on Instagram thoughts “why not?”. I thought it was cool, but then there was this huge gap between some really bad quality performance and some other people who thought “wait a second, maybe we can produce them better and charge people for it!”. Interesting phenomenon but not really attractive for us. We haven’t done anything like that, we didn’t feel like to be honest. We’ve been busy making new music and at home with our families and there was little space for anything else.

What are the further plans (as far as plans can be made)?
We hope to be able to play some open-air shows this summer and to get back to writing new material in the fall.

After all these years, are there still any goals or ambitions, or are you not working on them?
It’s only been 7 years and 4 albums since our debut, I feel we’re still a relatively young band which is exploring and evolving album after album. The main ambition is to be able to do this over and over again.

Pics homepag @Studio Marco Fischer

Thanks for this nice chat, hope to see you soon on one or other stage

TURF - De taal waarmee je opgegroeid bent, en die je dagdagelijks spreekt, is de Taal waar we ons het best mee kunnen uitdrukken

TURF is een gezelschap uit Roeselaere die het begrip 'experimenteren' heel hoog in het vaandel draagt.
In het West Vlaams staat 'turf' synoniem voor geconcentreerd, ingedikt. West-Vlaanderen is ook de uitvalsbasis van het trio dat onder die naam elementen uit de stonerrock combineert met harde rock, punk en een scheut absurdisme. Stichters zijn gitarist Wim Wallays en drummer Steven Duyck die puberden met Barkmarket, Jon Spencer Blues Explosion en Sonic Youth en in aanloop naar Turf duizend en één nacht met dertien groepen en een ongeluk diverse podia bestormden.
In 2014 hernieuwden ze hun samenwerking met wekelijkse porties teringherrie in het repetitiekot. Even later kwam Rino Feys het duo versterken met zijn West-Vlaams voor gevorderden.
Onlangs bracht TURF een nieuwe single op de markt ‘Vloage’, https://www.youtube.com/watch?v=2BCAYR51rjU
Het moment nu om de band eindelijk te  interviewen , het werd een gezellige café babbel, vanop afstand en via ZOOM, met de vier bandleden: gitarist Wim Wallays , drummer Steven Duyck, zanger Rino Feys en bassist Tom Denolf.

Wie, wat is TURF? Hoe is alles begonnen. Vertel een beetje meer over jezelf?
Steven: Ik en Wim hebben de band opgericht, als duo. Als jonge puber heb ik zelf in verschillende bands gespeeld. Heel lokaal en zo. Na een tijdje is dat wat weggevallen. Na negen jaar stilliggen had ik een advertentie geplaats. En daarop heeft Wim, die eigenlijk al een kennis van vroeger was, prompt op gereageerd. Op mijn zolder thuis hebben we dingen uitgeprobeerd. Onze muzikale achtergronden liggen wat in dezelfde lijn. Toen was het puur instrumentaal. Dat resulteerde in veel lawaai maken met een hoek af (haha) toen is Rino erbij gekomen met zijn typische West-Vlaamse teksten en gezangen. En toen is het eigenlijk ook de experimentele kant beginnen opgaan. Toen Tom er in 2019 is bij gekomen is het helemaal ontploft, en nu staan er totaal geen grenzen meer op.
Tom: Ik ben dus eigenlijk ook drummer, ik wil hierbij even aanvullen hoe ik erbij ben gekomen. We moesten spelen met een andere band, ik zag TURF optreden, en snapte meteen de humor van deze band. Ik stond de hele tijd te lachen ik snapte dus direct waar TURF het over had. Ze hadden ook ernstige nummers, en die brachten ze ook heel serieus. Net dat contrast tussen humor en ernst vond ik zo prachtig.  Enige tijd later, (ik was ondertussen al gestopt bij mijn andere band) hielden mijn vrouw en ik een groot feest en kwam Turf bij ons optreden. Daar is de bal aan het rollen gegaan, denk ik.

Hoe omschrijf je jullie muziek?
Rino: Dat is inderdaad een gigantische moeilijke vraag om te beantwoorden. Een bont allegaartje van stijlen, we vinden het zelfs heel leuk dat je ons niet zomaar in een vakje kunt duwen. Eclectisch noemen ze dat, of experimentele rock zoals je wil.

Ik lees vergelijkingen met een Barkmarket en Jon Spencer Blues Explosion; hoe sta je daar tegenover?
Rino: Dat zijn twee namen die Wim en Steven naar voor brachten als referentie punt toen ik erbij ben gekomen. Al denk ik dat het nu niet meer zo opgaat eigenlijk. Maar in het begin dus wel.
Wim: Terwijl Steven eerder liefhebber was van Helmet of Tool was dat bij mij eerder The Smiths of Pixies, in die richting. Maar wat gitaar en drum betreft neigde dat zeker naar Jon Spencer Blues Explosion en Barkmarket, zeker en vast. Maar dat was dus heel in het begin, ondertussen is het – zoals Rino al aangaf – alle stijlen door elkaar. Vier verschillende mensen, met vier verschillende ideeën en we staan voor alles open. Dat is TURF anno 2021

In 2017 verscheen het Turf debuutalbum ‘Reuve’ en vorig jaar begon de band opnieuw muzikaal te experimenteren wat resulteerde in nieuwe nummers. Waarom heeft het zo lang geduurd? En waarom net nu in deze corona tijden?
Rino: We waren vooral veel aan het repeteren, maakten nieuwe nummers en hadden wekelijkse repetities maar er kwam nooit echt een opname van. We hebben wel enkele dingen uitgeprobeerd, maar waren daar niet echt tevreden over dus daar is niets mee gebeurd. En toen is in 2019 Tom erbij gekomen. En dat heeft ons die extra ‘push’ gegeven die we nodig hadden.
Wim: We hadden ook enkele projecten tussendoor, dat is ook een reden waarom het wat langer heeft geduurd, omdat we daar mee bezig waren. Zoals de theatervoorstelling ‘Altijd ergens Oorlog’ een voorstelling met acteurs en twee groepen wij en Bleulink.
Rino: Die theatervoorstelling hebben we een maal gedaan en dat was een ongelofelijk succes. Een fantastische ervaring, dat was helaas net in November 2019 voor de eerste lockdown. We hebben enkel  de première gedaan, maar er is dus achteraf niets meer van gekomen. Jammer genoeg.

Dat theatrale komt ook terug in jullie muziek vind ik, mee eens?
Rino: Ik denk dat Tom daar een stimulans is in geweest eigenlijk. Wij, ik, Wim en Steven zijn introverte personen. We zijn West-Vlamingen en lopen niet naast onze schoenen (haha). Met Tom erbij te komen zijn we toch wat meer in de schijnwerpers gaan staan  Zijn invloed was op dat vlak positief.
Steven: Die aanvulling van de basgitaar is een gigantische verschil. Waardoor je inderdaad prompt andere wegen aanboort.

Een collega schreef “Het is wonderbaarlijk om te zien hoe TURF de negativiteit en rauwheid van trauma’s tot kunst weet te verheffen’’ (Snoozecontrol) . Mee eens? Bewust voor deze aanpak gekozen?
Rino: Tommy had het daarnet al een beetje over, we hebben allemaal een donker kantje. Die eerder donkere kant keert eerder terug in de begin periode , toen ik bij TURF kwam en teksten schreef over eerder  wat donkere thema’s. Sommige songs zoals ‘Reuve’ en ‘Veugle’’ waren op het eerste zicht grappig, maar als je dieper naar de teksten luistert zat daar zeker een donker kantje aan. Dat was eigenlijk een moment opname, nu Tom erbij is gekomen ontsnappen we daar wel een beetje aan en komt de Humor iets meer naar boven. Of toch minder donker dan vroeger. Het is zeker geen weg waarvoor we bewust hebben gekozen, het is gewoon natuurlijk ontstaan.

Ikzelf schreef :’’Vooral je hart compleet ervoor open zetten en bij voorkeur liefhebber zijn van grensverleggende experimentele muziek is de voorwaarde om dit knap stukje 'kunst' te verwerken’’ … Er mee eens? Is het vooral experimentele muziek waar je met je hart moet naar luistern en niet alleen met het gehoor?
Tom: Het is mooi hoe je omschrijft ‘muziek waar je met je hart moet naar luisteren en niet alleen het gehoor’ Feitelijk is dat zo, muziek moet je voelen. Je moet geen virtuoos zijn om goede muziek te maken.  Het moet je raken Het gaat erom wat je daarbij voelt, dat is op zich veel belangijker dan wat je hoort. Een weerspiegeling van bepaalde situaties in het leven.  Bij Turf kan ik die weerspiegelingen voelen, zowel tekstueel als muzikaal. Beiden zijn bij Turf zeer nauw verbonden met elkaar.
Wim: Voor ons is dat zeer belangrijk. We werken niet vanuit een oogpunt dat één iemand een nummer aflevert en de rest daar maar wat moet bijvullen. We werken vanuit een blanco blad waar ieders inbreng even belangrijk is, en daardoor is het muziek dat vanuit het buikgevoel komt en je dus bij voorkeur voelt en niet alleen hoort. Het zorgt er wel voor dat je langer bezig bent aan een song, maar het zorgt ervoor dat het iets is waar ieder van ons echt achter staat.

Je had het over virtuositeit? Nu als je het hebt over puur instrumentbeheersing, spelen jullie wel degelijk hoogstaande muziek. Maar je voelt gewoon de hoge dosis , deels zwarte humor.
Neem nu die song ‘Vloage ‘ (de reden van dit interview); als je het filmpje op YouTube ziet, is het grappig maar er zit dus ook een droevig kantje aan, toch? Drums zijn bijvoorbeeld een zeer overheersende factor om te spreken van die instrument beheersing?
Wim: Direct na de opname stelden we inderdaad vast dat de drums zeer overheersend zijn binnen die song. Ik had een euforisch gevoel door die drum die alle kanten uitgaat. Maar die song is inderdaad een schoolvoorbeeld van hoe we twee aspecten ernst en humor samen voegen.
Rino: Het nummer ‘Vloage’ is het meest complete TURF nummer dat we al hebben uitgebracht. Ik herinner mij dat. In het repetitielokaal vertelde Steven meermaals dat hij zich er niet kon in vinden. En we zijn eraan beginnen werken.. Dat is zo een song die letterlijk vanuit de modder kroop, en doordat we weken na week repeteren groeide dat nummer echt tot wat het nu is.
Steven: Zoals Rino zegt was het een nummer dat me niet echt kon boeien in het begin, maar door op elkaar te reageren is het echt gegroeid. Na een tijdje zat het, net door dat echt intens samenwerken, echt goed. Het is op die manier vreemd maar ook heel leerrijk dat een nummer dat eigenlijk niet mijn ding was, plots bovenaan het lijstje staat van favoriete songs. En dat komt dus zeker door die samenwerking waarover hier al sprake.
Rino: Subtiel gaat die song over corona en het absurde van de hele situatie. Telkens het goed gaat en je denkt dat we eruit geraken is het plots slecht, dat roept vragen op. Dat zit subtiel ook in de tekst. Maar de tekst is vooral met wat iedereen dagelijks bezig is. Naar de bakker en de beenhouwer gaan, valt het op dat het weer een onderwerp is om het ijs te breken. Als je ouder wordt besef je pas dat dit toch een constante is in het leven, hoe dat weer zo een invloed heeft op je dagelijkse doen en laten. Dat wilde ik ook in die tekst naar voor brengen. Dus ja, het is het complete TURF nummer geworden.
Steven: En wij zijn dan  van die mensen als de zon buiten schijnt, die binnen in de regen gaan zitten (haha) (is verwijzing naar de clip ‘Vloage’)

Hoe waren de algemene reacties op dat debuut eigenlijk, en heeft het bepaalde deuren geopend naar een ruim publiek?
Rino: We hebben zeer veel reacties gehad van mede muzikanten, en ook muziekliefhebbers vooral de meest geschifte types die naar onze optredens kwamen. Ook toevallige passanten die er niets van begrepen, maar de harde kern die op ieder optreden aanwezig is, kon het wel smaken, daar doe je het toch voor. Grote deiningen heeft dat debuut niet veroorzaakt maar het was een mooie start. Het was ook in eigen beheer.

Welk genre publiek willen jullie eigenlijk bereiken met TURF? Kunnen jullie hier een ruim publiek mee aanspreken denk je?
Steven: Uit de optredens die we hebben gedaan tot nu toe, blijkt dat ons publiek zodanig gevarieerd is. Zowel van genres als leeftijden. Maar eigenlijk maakt dat niet veel uit. Er zijn bepaalde groepen die worden aangesproken door de teksten van TURF. Er zijn andere die meer te vinden zijn voor de stevige drum, gitaar en baslijnen. Het kan dus wel degelijk een ruim publiek bekoren. Het zou een beetje arrogant zijn om te zeggen we spreken alleen dat bepaald publiek aan.

Is de richting die jullie willen uitgaan iets naar bijvoorbeeld Normaal (Nederland) of Belgian Asocialtity die toch ook humor verbinden met hun ernstige muziek?
Rino: Ik had daar toen we naar hier afzakten over nagedacht, en kwam eerder bij de band Ween. Er is totaal geen verband tussen onze muziek of deze van Ween. Maar Ween is wel hilarisch. Het ene moment humoristisch, het andere heel ernstig. Je weet het soms niet meer. Het is een band die die eigenschappen tot een geheel weet te verbinden, en daar zit dan weer wel een verwantschap met TURF.

De reden van dit interview is  - zoals ik zei - de nieuwe single ‘Vloage’; mijn West-Vlaams beperkt zich tot ‘Wuk’ … Waarom in het West-Vlaams?
Rino: In die periode was ik bezig met een cabaret duo maar dat was een beetje stil gevallen. Wim had me uitgenodigd om eens te komen kijken met wat hij bezig was. Maar om op je vraag te antwoorden. Het West-Vlaams is de enige manier waarop ik me echt kan uitdrukken. In het schrijven is dat anders, maar in het spreken druk ik me het best uit in mijn eigen dialect. In het West-Vlaams ga ik gewoon naar de kern van het verhaal, wat  me niet lukt in het Nederlands. Laat staan in het Engels. De taal waarmee je opgegroeid bent, en die de dagdagelijks spreekt is de Taal waar we ons het best mee kunnen uitdrukken.

De Taal waarmee je opgegroeid bent, is inderdaad belangrijk, ik vraag me oprecht af waarom men altijd in het Engels wil zingen en niet in het Nederlands of Vlaams? Maar als je een ruim publiek wil aanspreken is misschien het Engels wel belangrijk; je mening graag?
Rino: 'Het Eurosongfestival is een mooi voorbeeld wat dat betreft. Vroeger moesten ze in hun eigen taal zingen. En plots moest dat niet meer. Het was dus een vorm van oneerlijke concurrentie, als je niet in het Engels kon zingen. Dus hebben ze dat veranderd, iedereen mag nu in de taal zingen van zijn keuze. Dus kiezen ze nu bijna allemaal voor het Engels (lacht).

Wat zijn de toekomstplannen? Komt er ook een full album uit wanneer?
Tom: We hebben een album opgenomen in een studio in de Ardennen.  We hebben bewust een locatie gekozen waar we op afzondering konden gaan, weg van de drukte. Het is een studio waar we ook konden blijven slapen. We  konden dat ook hebben opgenomen in West-Vlaanderen of bij mij thuis, maar dat zou anders zijn geweest. We wilden dus vooral een samenhorigheidsgevoel creëren. Een vibe die je enkel hebt als je samen een periode  afgezonderd bent in een ruimte waar je enkel samen muziek aan het creëren bent. Die vibe kan soms magische momenten teweeg brengen.

Laten we het ook even over deze coronatijden hebben, hoe heb je deze periode als band, muzikant en mens overleefd? En heeft dat ook invloed gehad om het maken van nieuwe muziek?
Wim: We zitten nu in quarantaine omdat enkele gezinsleden wel besmet zijn dus we worden er nu mee geconfronteerd. Deze periode heeft dus wel een invloed gehad op de werking met de band. De nummers waren al gemaakt, maar er is altijd veel extra werk aan verbonden om er van alles bij te zetten, en dat ging toch wat meer moeizaam door die lockdowns en het niet mogen samen komen. Om alles dus af te werken, en dat heeft dus voor heel wat vertraging gezorgd binnen het concept. Dus ja het heeft zeker een invloed gehad op het verwerkingsproces.
Tom: Vergelijk het proces met een huis dat in de ruwbouw staat en nu zijn we het tijdens deze corona aan het aankleden, en dat vergt dus wel meer tijd en aanpassingen dan buiten coronatijden.
Rino: We waren heel druk aan het repeteren in die corona tijden, en aangezien dat niet mogelijk was en heeft Tom zich tevreden moeten stellen met werken aan de nummers. Op dat vlak heeft de plaat die er zit aan te komen, de tijd heeft gehad om op een rustigere manier te worden afgewerkt doordat er dus geen druk stond om vlug, vlug werk af te leveren; Ook omdat we toch niet anders konden door die corona.

Als ik het goed begrijp heeft die Coronatijd voor meer productiviteit gezorgd, dat je alles op een rustiger tempo kon afwerken dan dat je dat bijvoorbeeld moet combineren met op tournee te gaan of zo?
Tom: Een opname moet je sowieso kunnen laten rijpen, vind ik. Ik vergelijk het weer met een huis dat je koopt, het heeft geen zin om er impulsief  en overhaast alles te beginnen aan verbouwen en inzetten. Rustig aan en laat de creatieve inzichten op je af komen. En dat is bij een plaat maken ook zo. Dus op dat vlak ja,.

Vanaf nu kan optreden voor 50 man terug, nog een beetje beperkt maar er zijn perspectieven. Zijn er al plannen voor optredens?
Tom: Op het moment zijn nog geen optredens gepland, maar ze mogen altijd binnen komen.
Rino: Wie ons nu boekt, zeker doen want nu zijn we nog betaalbaar (haha)
Steven: Persoonlijk kan ik niet wachten om eindelijk weer te kunnen gaan optreden. Maar het is dus allemaal afwachten nog.

Ok dat is dus nog wat wachten he … Ik zie bijna elke dag een streaming, persoonlijk ben ik het wat beu maar het is zowat het enige alternatief. Hoe sta je persoonlijk daar tegenover? En zien jullie het eventueel zitten om via streaming jullie werk voor te stellen?
Rino: We verwachten die plaat niet voor ergens december dit jaar. Dus tegen dan zal er hopelijk terug gewoon kunnen worden opgetreden, dus we hoeven nu geen streaming te doen eigenlijk dat heeft geen enkele zin. We gaan dus verder werken aan de nummers, clipjes maken eventueel. Dus ik hoop dat tegen die plaat uitkomt we niet meer moeten streamen..
Tom: We werken dus langzaam verder aan die plaat, zodanig dat we ze gewoon live kunnen brengen. Dat is de bedoeling.

Kunnen jullie de verdere toekomstplannen nog even uit de doeken doen? Naast dus dat full album? Wat zijn de verdere ambities voor de band?
Wim: Eerst en vooral een goede plaat maken. Werken aan de volgende single, in de nabije toekomst dan. En daarna zo snel mogelijk starten met club optredens. Zoals in De Kreun of 4AD
Tom: Onze eigenlijke ambitie is vooral veel te kunnen optreden, met onze nieuwe plaat o.a.

Dan heb je het over recente ambities en zo. Maar is er ook een soort doelstelling die je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Rino; 'De plaat waar we nu aan werken, zien we als een kunstwerk, een onderdeel van een concept waar ook de video's die we maken en de optredens later, deel van uit maken. Het moet allemaal één geheel vormen, daar willen we naartoe.'
Steven: Door onszelf geen druk op te leggen  kunnen we  zorgen voor het afleveren van kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Dat is ook zo met optredens, liever de goede optredens dan dat we per se overal per se moeten gaan spelen. En vooral fier kunnen blijven zijn op wat we maken, is een doel op zich.

Dat lat dus niet te hoog leggen? Is het dat doel precies dat jullie wensen te bereiken … TURF als een hobby naast een vaste job?
Tom: Ik wil toch al eens corrigeren. ‘Hobby’ is een woord dat ik niet graag hoor, het is eerder een passie. We zijn realisten met een positieve ingesteldheid. Laat ons daar duidelijk in zijn. We gaan allen gaan werken, maar als er ooit in mijn leven nog een punt zou komen waar ik moet kiezen tussen mijn job of gaan touren… ja, dan spring ik meteen zonder nadenken. Rock and roll is gewoon de max. (haha)

Ok, jullie willen vooral realistisch zijn.  Maar moest je de kans krijgen om – ik zeg maar – via een label of zo op wereldtournee te kunnen gaan op voorwaarde dat jullie je muziek aanpassen aan de commercie (er zijn er die het doen), zou je dat doen? Dan is het puur voor het geld, en de faam, maar toch...
Rino: Dat is het mooie aan TURF, het is zoals Tom zegt vooral onze passie naast een andere job. We hebben er bewust voor gekozen financieel niet afhankelijk te hoeven zijn voor het maken van onze muziek. We kunnen daardoor vooruit gaan voor onze abstracte ideeën en hoeven onszelf niet te verkopen. En gaan voor het experiment. Dus nee in ons geval zullen we dat zeker niet doen, omdat we bewust een andere weg hebben uitgekozen.
Tom: TURF is een kunstwerk, je ziet het graag of je ziet het niet graag. Het is een beetje zoals Steven zegt de kwaliteit die primeert.
Steven: Dus we gaan onze ziel zeker niet verkopen voor de commercie…
Rino: Pas op als we morgen een goede aanbieding krijgen, zou het kunnen dat we binnenkort op Wembley staan e (haha)

Dan kom ik zeker kijken en  schrijf er een verslag over ?. Ik hoop jullie spoedig tussen pot en pint eens te kunnen spreken. Bedankt voor dit fijne gesprek

Naima Joris - livestream - Een teken van hoop, in tijden van vertwijfeling

Naima Joris heeft als artieste en muzikante al een fijne cv. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat, valt de appel niet ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud.
Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Ze bracht een single uit "Bellybutton", een song van haar zus zelf.
Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs ook live voorstellen. Naima stond op 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in de Baracita, Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan.
Het verslag van dit concert kun je hier eens nalezen.
 
Eind april kwam de titelloze plaat uit, die heel goed werd ontvangen. Ze kreeg heel wat radio feedback, en mocht intussen optreden in ‘De Zevende Dag’ op de VRT.
Naima is aan een steile opmars bezig, in de AB kwam ze die plaat in een livestream voorstellen.

Ken je het gevoel, als iemand je in donkere tijden een schouder aanbiedt om op uit te huilen, waardoor je je begrepen voelt en een straaltje zonlicht ziet verschijnen … Dat is in een notendop hoe wij deze livestream van Naima Joris beleven. Ze profileert zich als een sterke vocaliste en als overtuigende multi-instrumentaliste, op piano , flute, gitaar en percussie.
Een sterke totaalbeleving krijgen we , waarbij Naima zich ook laat omringen door een puik collectief. O.m. zorgt Vitja Pauwels door z’n gitaarriedels voor koude rillingen; Tijl Piryns is op drums magisch oorstrelend; Lara Rosseel op haar beurt doet je hartverwarmend wegdromen door haar virtuoze spel op contrabas, en tot slot zijn er de mooie, bedwelmende, groovy klanken van Niels Van Heertum op euphonium en trompet.
Wat een fijne melodie, die ruimte laat voor improvisatie en zorgt voor een kleurrijk klankentapijt!
Naima straalt een enorm charisma uit, en er kan ook een kwinkslag van af. Het bedeesde, wat onzekere meisje dat we in Gent zagen, is nu een zelfverzekerde vrouw die klaar is om met haar warme, soulvolle stem door te breken.

Binnen een weemoedig kader ervaren we op de sound van Naima een innerlijke rust, terwijl de muziek een verwerkingsproces is van intens verdriet. Nee geen zelfmedelijden, maar ze brengt een teken van hoop, in tijden van vertwijfeling!

Organisatie: Inside Jazz + Ancienne Belgique, Brussel

Jaouad - livestream - Theatraal totaalspektakel

We citeren uit de bio: 'Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.'  
Met zijn album 'Messiah' neemt hij geen blad voor de mond en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen.

Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het wel is in deze tijden, kwamen aan bod. Ook het album 'Messiah' is ons niet ontgaan. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
 
In de AB, Brussel liet Jaouad zien waarom hij zo bijzonder is binnen de Belgische muziek. Helaas nog steeds zonder publiek, wel via livestream.
De muzikanten leiden het concert in met een bedwelmend mooie sound, die ook op de dansspieren inwerkt, perfect binnen het kader van deze avond. Het wordt een totaalspektakel van beeld en klank waarbij Jaouad als dirigent op zachtmoedige wijze zijn band leidt.
Jaouad betreedt het podium als een diva, begroet zijn muzikanten en het publiek thuis. Hij heeft een innemende , goddelijke uitstraling. De sound is vol emotie. Een beetje tussen soul en opera. Hij bespreekt thema’s als pijn, vertwijfeling en vreugde. Zijn  variërende vocals zijn bepalend.
Hij staat wat onwennig op het podium … alsof hij het publiek in de zaal mist. Of is dat ook een act? Want hij bespeelt zijn publiek op ingenieuze wijze, als een volleerd magiër. En toch hangt er iets mysterieus , ongrijpbaar  rond de performance , wat doet denken aan Ziggy Stardust hoe hij zijn publiek in de 70s in vervoering bracht . Hij omarmt de bandleden en trekt de aandacht naar zich toe. Het komt het theatrale ten goede .

Zijn muziek, zijn stem , zijn performance , het spreekt tot de verbeelding . Iets aparts, mystieks dat tot een ware kunstvorm wordt verheven .

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Cathal Coughlan - I would like to be remembered as a part of the group of Irish performers who have changed conceptions about what are Irish artists standing for

Cathal Coughlan is an artist who deserves to be in the spotlight. From Microdisney, through Fatima Mansions, to the stunning Bubonique with comedian Sean Hughes. He has supplemented his burgeoning catalogue with a series of brilliant solo albums. An amazing body of work. ‘Song of Co Aklan' is the new album. He is a class poet and storyteller. His warm vocals brings peace of mind. You can read our review of this record here. 
We also had a nice interview with  Cathal about this release, the past, future plans and Brexit

Cathal, it’s a honour to have this interview with you. You been in the music business since very long time. What is the biggest change through  all this years for you?
I suppose the economics of music, technology and economics. The two things are hard to separate, now. There’s the fact that people don’t have to pay for music, to hear it. And the fact that the kinds of people that are involved of music are less diverse, than those I used to know in the past. When I was started people did not have to have as much of a business mind as they do now.

Like you said, in the past the people need to pay for music, now they find it for free. One thing is Spotify. Not a good thing, but also you can listen to music and learn to know music faster than in the past? Do you agree
I agree that it is possible to listen to things, without feeling the amount of commitment which one had to, in the past – the price could be very high. But at the other hand, while a subscriber to a streaming service knows that they do have access to a lot of music, remembering what’s there and what can be listened to is much more of a task, and music gets forgotten quickly. The problem is that a particular track of album may not even be visible to people who listen to that music – the apps and websites don’t resemble record shops in that way. Shorter releases, like singles and mini-albums, can be invisible, even if you can find the artist, because of the way the screen is laid out. The people running the streaming services just want the public to listen to individual tracks in predetermined playlists, because they can predict outcomes more easily that way, and the financial side of that habit suits the services better.

How things going in London with Brexit and things?
It’s actually very bad. It’s just very strange, the pandemic has concealed a lot of things which have been changing, and changing in a chaotic way. Brexit is the beginning of an odd period in Britain.

You been a founder and singer of acclaimed 80s/90s groups Microdisney and Fatima Mansions, I have learn to know you by the second project, what where the lows and highs through all this years?
The best parts were where I felt that my skills and the size of the audience were expanding. That probably sounds very banal, but it’s true. But it is embarrassing when I look back at some of the music that I did, with Microdisney and the Fatima Mansions. A lot of musical compromises made, because I did not know better, and I could not see outside of the situation I was in – the record company we were with, the gig venues and how they sounded, the equipment we had. Sometimes those restrictions are good, sometimes they cause choices  which make for work that is embarrassing in hindsight. There is less risk now for me than was the case then. It’s good and bad. I get a lot stimulation from the collaborations I’ve done. Where I don’t have to be completely responsible for all aspects of the work. I make choices that I would not have known how to make in the old days – sometimes quite “irresponsible” ones. Because I think it’s true that somebody who hasn’t been doing this for a very long time is just as cable of doing good as somebody who doing this for a long time.

In 1992 I saw you live in Ghent with The Fatima Mansions as support act for U2. How was that experience?
It was a business decision doing that, and as it goes in a business decision it didn’t work very well. I don’t know that we reached very many members of the audience. Well, some countries were better than others. Every week we had do some shows in Germany. The German audiences where not interested in a support act at all, and they would let us know from the very beginning. Ghent was ok, that was in the beginning of the tour.

Are you considering a Fatima Mansions reunion ever?
It could be fun, but it would be expensive, because everybody lives is very split up locations. One member in Germany, one member in Newcastle, one member in London. No opportunity is coming up at present, but it would be a lot of work. If somebody gave us the possibility (and somehow covered the cost), I would do it for a while.

But do you think if it would happen, could you be successful with a reunion? Mostly the expectations are huge if a band is doing that
In a limited way, I think yes, we could. But not in a huge way. We did it for Microdisney and I understand how these things can work. You don’t want to disappoint the audience. They may travel a long way and it costs them money and a lot of trouble to see the show. You’ve got to do something that is both convincing and satisfying for that kind of audience. In the Microdisney case, the planning needed for that was very straightforward. We knew how these things are meant to go. But with the Fatima Mansions we always messed with the audience, that was part of the show. It’s not easy to come back from the dead and do that again. The audience reaction would be unpredictable, so what would be best to do? I just don’t know.

DJ John Peel was also such a fan that he stated he could “listen to Cathal Coughlan sing the phone book”. How you feel about that?
I’m very grateful for the support my music got from those John Peel Sessions. It made a big difference for Microdisney to get off the ground. And later be able to get Fatima Mansions of the ground too. But we knew it couldn’t last forever. You can’t always please such powerful supporters, as your music changes, and their changes probably change also.

Can you talk about a breakthrough work, event or performance in your career
I suppose when Microdisney made “The Clock Comes Down The Stairs”. That was a big breakthrough. The fact that this album still means a lot to many people, means a lot for me too. The next thing was when I made my second solo album (“Black River Falls”) in 2000, that was after I had been going through some major contractual problems and I had been unable to work. That album was a weight off my shoulders.

You also released six acclaimed solo albums, what’s the biggest difference of making a solo album or with a band to you?
The fact is that when making a solo album, I have to think of everything. It sound obvious but you still have to show consideration to the people playing with you, making their work as enjoyable as possible for them. And you have to behave with respect – not like some superstar bandleader.

I wrote a review on your latest album 'Song of Co Aklan'; what appealed to me the most is that after all these years, you don't deliver a routine job with nothing to prove, congratulations. Your opinion on this statement please ?
I’m glad that’s the way you feel about it. But to me I always have something to prove because I’m not famous. I have to keep creating new work, because of the things which went wrong in my past. It’s not that I going to make an album of trap or grime or anything. Back in the 90’s there was not as big a division between various musical genres (and cultures) as there is now. I have the responsibility to think for myself, that’s what I want to do.

What I love the most is the class poet and storyteller in you, wonderful. Where does that inspiration come from?
From me and the world getting older. A capacity for fragility. A capacity for confusion. And the fact that the world has become a more complicated place to live in. Especially more complicated than the late 20th century. We see the world in a very complex yet, I would say, very subjective way. When you think there are people you expect you have something in common with, culturally or politically nowadays it may turn out that you have differences with them which make continued relations impossible.

I had also described you as 'a crooner who shines in simplicity and emotionality'. Your opinion on this statement?
It’s not for me to say. I’m glad you do, and hope some other people believe it also. About that simplicity, though: if I did complex things with my voice, it would not just be me. Simple is just how I sing. Emotionality? That’s not for me to say, either, I just hope I can touch people with my songs.

How have the general reactions been so far?
The reactions have been good, but it’s hard to understand what they mean in the longer term. But all the positive press, radio, podcast and other reactions – yes, that’s been good. It’s also a sign of how the world has changed. There are so many more small outlets than in the past. You have to work pretty hard to contact and speak to them all. It seems it have brought a lot of results, for now. Positive results, and some people who hadn’t heard of me before may have done so now.

It's a pity you can't present this solo album live, or maybe already in UK? In any case, are there any plans for streaming?
It’s complicated, I don’t know what size of band I can tour with, after the restrictions are gone. It’s just difficult to know where to begin. With live streaming I have seen good shows, and I have seen bad shows too, played by very good people. And the ones that worked were the ones with a budget which was that little bit higher than the others – so, better equipment! I’m not that connected to ways of doing it myself, I don’t think for me it would be any good. I’m still very busy with making new music. But as for playing on stage, I will just wait till it’s possible again to play with an audience. Safely. And I’ll really go ahead once it’s advertised. Because there is a lot gambling going on – tickets being sold for acts who just don’t know if they’ll be able to play. Maybe at the end of this year things will be definite.

I have to admit that I got to know certain artists, even styles of music, that I had overlooked until now. Is 'discovering bands' something good about streaming (also Spotify) your opinion please?
I think there is a place for streaming when the pandemic over, and there is a place for it now. For sure. It is just very risky, but for something like a festival, where you have a lot of people in the audience, and bands playing, and experienced technicians, it’s not that big deal. But if you’re all on you own in your home studio, it’s very risky doing it.

Now we start talk about Corona, how did you survive this not easy times being musician but also as human being?
It’s been very bewildering, I have had no idea what the right thing is to do, for a long time. All you can do is try not to get sick. What else can you do with the rest of your time? I was working on ‘Co-Aklan’ already when it all started. It was just a case of continuing what I was doing. I was very lucky that the drums had already been recorded. I working on another album that’s coming out later this year, by the group Telefís. It’s a collaboration (between me and the producer/musician Jacknife Lee), we already doing that so it’s all fine. It just makes it so hard to know what to do next. Because we don’t know what time will bring at the moment. What’s 2022 going to be? I don’t know, it’s difficult to make planes for the future.

In other interviews artists told me that this times give them more time to create things, they get peace and quiet and could compose songs, but yes what else?
Yes, but some of us are not able do do more than prepare it, that’s the biggest problem.

How you personally think music and culture will survive this times?
Honestly I’m very optimistic about that. People have found new ways to connect with one another. By streaming concerts and things like this. This can continue to happen (as long as there’s electricity and the Internet), because you don’t need to travel far from home to see a show or collaborate with someone. It’s always better to meet someone in person, but if you can’t meet in person there is now at least another option. The positive thing is that people find more creative way to combining their resources. For example, the venues which survive the pandemic are going to be very busy – probably for a few years. So for the less popular artists who can’t get gigs, there may be new options for reaching the audience.

I had recently a interview about this with Anne Clark. She said if this pandemic was in the ‘80s it would be much more a problem because there where no ways to connect like there is now?
She is absolutely right in saying that, but it’s a double edge. Part of the reason why this pandemic has created so much damage is that the present generation of political leaders contains many incompetent and corrupt individuals who owe their electoral mandate to lies they’ve been able to successfully tell by using social media and other digital means. If there was no internet, we might not have been governed by those people, and it’s likely that - in the English-speaking countries, and Brazil and India, at any rate - the damage might not have been so extreme.

Another subject, it’s not easy but. Are there any plans for any concerts or so in the autumn? In other words what are the further plans?
The first thing that’s going to happen is the first Telefís album, which I mentioned a moment ago. That album is coming out in September. We’ll bring some singles out starting at the end of this month. We already working on a second album for this project, and I’m also working on my own next album. So yes, we are keeping busy. It’s only sad that we can’t perform live. We of course miss the people, but also the understanding of how the people respond to the material you just made. That’s something you only find out when you can play the songs live. How you feel playing in the front of people and what you can learn from it, that’s missing now. To go on to the next project.

After all this years, are there still ambitions or something like ‘end goals’?
I think more from project to project than in terms of a definite ending state. I would like to do more singing. In 2019 I was able to do quite a lot of projects where I was not organizing the music, but I was simply the vocalist. I derived much satisfaction from that. It really helped me. Performing as “the singer” is certainly something I really want to do more. But that’s just a developmental assistance, not the end goal, which is to make my own work and to hopefully have it recognized by an audience.

When people remember you, how would you like to be remembered?
I suppose I would like to be remembered as a part of the group of Irish performers who have changed conceptions about what Irish artists stand for. And who brought “popular” music closer to some other areas of Irish culture which have traditionally been stronger than pop music, such as literature. Closer together, not necessarily combined. I was one of the earlier generations who sought to do this. The later generations have been more competent and confident about doing this, and this is something which I appreciate and feel proud of, in whatever small way I’ve contributed.

Is there anything else you like to say to our readers? Stay Safe?
Definitely stay safe, of course (haha). Also, don’t listen to anybody who tells you to leave the European Union.

What is your opinion about all that Brexit anyway? What’s the vote here ?
The British nation voted for something, but they didn’t know very much about what it would be, and they still don’t really know what it is. Britain has been having an identity crisis for a pretty long time. Many countries which had overseas colonies struggle to get used to life as a single country. All of those countries experienced some sort of crisis, whether immediately or later. This is part of Britain’s crisis.
Of course, some who voted for Brexit did so from a feeling that the European project had become a neo-liberal construct, which had little care for democracy. For me, there’s some truth in this, but at this time in history, the EU is the best Europe can do. The rest of the world doesn’t look so great, remember – the US, Russia, China…

Britain is also an Island, maybe people there don’t really know what’s going on in Europe? It’s that another reason why they vote Brexit?
Yes, that’s true. I was raised and remain an Irish person (who happens to live in Britain). Ireland is a rather small country. As a child, I was made to understand that we may be quite visible, but we are still a small country. And the world is not looking at us in amazement at our greatness. A lot of British people have a different way of understanding their country and (especially) its history. The attitude to other languages and cultures is part of the problem and a symptom. It’s, “They’re nice (or hideous), they’re exotic, but they’re not the real thing, which is our language and culture”. The association with America through language and a dwindling handful of other things, which can often be despairingly competitive for Britain, has unfortunately given that perception more lifespan than it might otherwise have had.

Thanks for this nice conversation, I hope we can do this over soon face to face
I hope so also

Lara Rosseel Band - Ik hoop dat ik de moed blijf vinden om die dromen te blijven achterna gaan. En ze ook te verwezenlijken

In het kader van De Week van de Belgische Muziek stelt Inside Jazz enkele opkomende Belgische jazz talenten voor. Eén daarvan is de gloednieuwe band rond bassiste Lara Rosseel  In verband met het streaming concert van Lara Rosseel Band citeren we even: ‘Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zijn nooit veraf. Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikale avontuur voort’.
Het kwintet resideerde heel recent nog in Kunstencentrum Nona. Het verslag van de streaming kun je hier nalezen
Wij hadden een fijn gesprek met Lara  op haar boot, of toch ongeveer.. over die streaming, haar connectie met de natuur, haar debuut en de toekomstplannen.

Hoe is alles begonnen, waarom jazz? Je hebt een bachelor gitaar en cello maar toch is het contrabas geworden, waarom?
Het is niet dat ik ben begonnen met jazz. Ik heb heel lang klassiek gitaar gedaan. Dan ben ik gaan verder studeren in Lemmensinstituut voor gitaar en cello. In het eerste jaar daar was het al duidelijk dat ik contrabas zou doen. Er is wel een specifiek moment geweest dat die klik is gekomen. Ik speelde er cello in het symfonie orkest. Op een bepaald moment deden we een voorstelling  met de big band en het symfonie orkest samen. Dat was een stuk van Bert Joris ‘Dangerous liaison’ . Dat stuk duurt een klein half uurtje, als het symfonie orkest begint neemt de Big Band het over. En dan komt het symfonie orkest er weer bij. Het nummer eindigt met een contrabas. Er was ook een contrabas bij het symfonie orkest, maar bij de jazz was er die groovy achtergrond die me bijzonder aantrok aan dat instrument. In die zomer heb ik een jazz kamp gedaan met de Halewynstichting in Dworp. En daar is het eigenlijk begonnen bij mij, ik was daar vanaf de eerste avond met contrabas bezig. Ik heb mijn klassieke gitaar bacheler afgewerkt, maar heb in mijn 2^e Bacheler vooral veel stiekem contrabas geoefend. Mijn lerares wist dat niet, maar toen ik een heel goed eindexamen speelde, stond ze versteld van het grote contrast met mijn dagelijks werk. De volgende keer dat ik terug op jazzzomerkamp ging was dat als bassiste.

Ik wil er toch even op inpikken, contrabas is een mooi instrument maar toch niet het meest lichtvoetige, een zwaar instrument ook waarvoor je fysiek toch wat kracht moet hebben. Was dat geen probleem als jong meisje dan?
Ik was al rond de twintig jaar toen ik aan contrabas begon, dus op zeer jonge leeftijd deed ik dat nog niet. Ondertussen zijn er al veel vrouwen die contrabas spelen, dus de clichés daarrond zijn wat achterhaald. Ik moet wel zeggen, voor mij persoonlijk is het heel belangrijk om fysiek en psychisch in goede conditie te blijven. Ik zwem graag en regelmatig, en doe ook yoga. Mijn lichaam heeft het  nodig om te sporten, ik doe ook Shiatsu wat een grote invloed heeft op mijn ‘zijn’. Dus ja.. ik ben daar wel mee bezig om die conditie op peil te houden.

De zwemsport is op veel vlakken goed voor alle spieren eigenlijk, omdat alle spieren eraan te pas komen in het water
Ik heb als tiener waterballet gedaan en zwom ook bij een zwemclub, ik zwem dus zeer graag. Bij zwemmen is alles zo symmetrisch, het brengt me tot een gemoedsrust, mentaal en fysiek, en die ademhaling daarbij geven een echte boost.

Je ging naar Zweden waar je  in de leer ging  bij Anders Jormin van Bobo Stenson Trio. Kun je wat meer vertellen over die ervaring?
Ik ga sowieso heel graag naar het buitenland. Erasmus wou ik  doen met de school omdat dit mogelijkheden biedt. Zowel de leraar als het land Zweden zelf spraken mij enorm aan. Maar ook de traditionele muziek van Zweden vond ik interessant. Kortom, voldoende superlatieven om naar daar te gaan. Die periode is een deel geweest van mijn muzikantzijn als het ware. Ik heb ook enkele zeer mooie idyllische concerten gezien in bijvoorbeeld een kleine kerk te midden weidse sneeuwvlaktes en zo, het was een heel mooie ervaring. Daar had Anders een duo concert met zijn broer die drummer is, heel mooi  . Anders Jormin is een ware bas virtuoos met wie ik een heel goede klik had. Elk uur les die ik had met hem was dan ook een mooie openbaring.  Een van de schoonheden van muziek vind ik trouwens dat ze je doorheen de wereld brengt en verbindt. Dat is iets wat ik wil blijven beleven: door muziek op andere plaatsen komen en nieuwe mensen en andere culturen leren kennen. Die tijd in Zweden heeft me dat zeker bijgebracht.

Je kunt stellen dat die ervaring dus een mijlpaal was in je carrière? Nog andere?
Dat zomerkamp met de Halewynstichting is voor mij wel het startschot geweest. En die tijd in Lemmensinstituut is een verlengde geweest daarvan. Het voelde aan als één grote ‘zomercursus’ bas leren, en plezier hebben in het spelen daarvan. Het was ook wel werken, maar het voelde echt goed. Er waren geweldige leraren zoals Frank Vaganée, Bart Vancaenegem, .. En ook Pierre Van Dormael en Nicolas Thys. Ik was uitgenodigd om in Pierre zijn groep te spelen. Samen met Nicolas, is Pierre een groot element geweest dat mijn  richting en persoonlijke groei sterk beïnvloed hebben.. Voor de rest mijlpalen? Erasmus, de paar groepen waarin ik heb gespeeld. Ontmoeting van mensen . De juiste mensen, op de juiste plaats en het juiste moment die hebben gezorgd voor mijlpalen.

Je  bent al enkele jaren een vaste waarde in de Belgische jazzhabitat, denk maar aan Chris Joris Band, Pierre Van Dormael Quartet,  Barnill Brothers en Zap Mama. Hoe zijn al die samenwerkingen bevallen; waar heb je de mooiste herinneringen aan?
Pierre Van Dormael, die helaas later gestorven is aan kanker, heb ik een zeer fijne samenwerking gehad. Ik had enkele jaren harmonie les van hem en ook combo.. Het was grappig hoe Pierre de drummer of gitarist aanwijzingen gaf hoe ze een nummer konden spelen, en tegen mij zei ’en jij Lara, doe maar gewoon waar je goesting in hebt’ (haha). Een deel van mijn leerschool bij hem was dus vooral dat ik mezelf kon en mocht zijn, dat was toch heel bijzonder aan die samenwerking met hem. Barnill Brothers is nog niet zo heel lang bezig, dat is ook niet echt jazz. Er zijn ook een paar groepen waar ik  zing. Dat spreekt me ook aan, in de richting van singer-songwriter. Helder is een groep waarbij ik heel graag speel, maar die ligt nu wat stil. Ik voel dat ik het laatste jaar andere richtingen uitga, zoals bij Naima Joris nu. Die band is geweldig! Plus mijn eigen groep die ik in de picture zet.

Naima Joris is een bijzonder tot de verbeelding sprekende zangers, haar stem ontroert enerzijds en haar teksten zijn over droevige onderwerpen in het leven, maar ze straalt enorm veel hoop uit en niet alleen droefheid vind ik. Daarom kun je haar ook niet onder ‘jazz’ onder brengen, wat wel wordt gedaan. Maar dat brengt me bij de vraag, was is Jazz in je ogen?
Ik krijg het gevoel dat er steeds meer gezocht wordt naar kruisbestuivingen. Die traditie van oude jazz is er nog steeds. Maar muzikanten doen er al gauw hun eigen ding mee, en dat maakt het jazz in de huidige tijden zo bijzonder. Dat de traditie in ere wordt gehouden, maar er van alles mee gebeurt en het alle kanten kan opgaan. Dat is jazz nu volgens mij. En dat is er ook zo leuk aan, en dat is de reden waarom ik contrabas wilde doen. Nu speel ik eerder in kleine bezettingen waardoor ik daarmee nog meer mijn ding kan doen.

Je had het al even over Big Band en Frank Vaganeè, ik heb daar een heel ander beeld van gekregen door BJO aan het werk te zien
Onlangs hebben ze ook iets gedaan met Kommil Foo en dan merk je nogmaals hoe bijzonder zo een Big Band is. Kommil Foo en De Nieuwe Snaar, met contrabas, zijn trouwens ook een inspiratie geweest om dat instrument te spelen. Het is dus niet alleen jazz dat me heeft beïnvloed, integendeel. Maar in die Big Band toen in het Lemmens was toch een vonk overgeslagen.

Vorig jaar (2020) bracht je debuut uit ‘De grote Vrouw’ geïnspireerd op het naar het Nederlands vertaalde boek van de Israëlische auteur Meir Shalev. Kun je daar iets meer over vertellen?
Ik had dat boek in een rek zien staan bij de vader van mijn ex-vriend. Ik heb het nooit echt uitgelezen, maar het gaat over een man die het heeft over de vrouwen in zijn leven, die allemaal iets anders betekenen. Het is bij mij eigenlijk niet per se om dat boek te doen, maar om de titel. Die hele titel is ‘De grote vrouw en de Olifant’. Er is ook een nummer dat zo heet, maar voor de titel van het album vond ik ‘De Grote Vrouw’ wel een impact hebben. Mijn bedoeling was dat iedereen daar zijn eigen invulling kan aan geven. Dat kan iets in vraag stellen zijn, of net niet. Ik ben zelf ook een vrouw en niet echt klein , maar ik wilde gewoon dat begrip in het publiek gooien met het idee ‘je maakt ervan wat je zelf wil’ . Ik vind vrouwelijkheid en de vrouw in het algemeen iets heel krachtig en mooi. Ik heb een grote liefde voor organische dingen en sta graag dicht bij de natuur. De vrouw staat volgens mij ook nog net iets dichter bij de natuur dan de man, puur biologisch gezien.

‘De verbinding met de natuur is belangrijk voor jou zeg je’. Je woont op een boot en in de streaming speelt de natuur ook een belangrijke rol vond ik. Waar komt die binding met de natuur vandaan?
Dat is er altijd geweest. Dat is voor mij  de basis van de mens dat we doorheen de tijd wat verloren zijn . Mensen zoeken heel vaak natuur op als ze willen ontspannen en opladen. Je moet er tegenwoordig wel een inspanning voor willen doen, want door de technieken van vandaag de dag is het soms gemakkelijker om achter een scherm te kruipen. De natuur is zo belangrijk voor de mens. Het heeft zo’n grote levenskracht in zich wat een mens terug bij zijn oer-energie brengt. Door op een boot te wonen ervaar ik dat ook, als het regent hoor je dat over heel de boot en dat voelt zo goed aan. Als het mooi weer is, kun je de hele dag buiten leven. Het is niet allemaal even praktisch op zo’n boot, maar het gevoel van me te kunnen afsluiten van de buitenwereld heb ik nodig. Dan kan ik opladen en weer extra genieten van het sociale van de samenleving. In de natuur vind ik dat dus. Dat is een wereld van geven en nemen, eeuwige balans. Zonder de mens kan de wereldbol perfect blijven bestaan. Zonder de natuur? Dit zegt genoeg, niet?  

Heb je het daardoor minder moeilijk gehad in deze coronatijden door geïsoleerd te kunnen leven en de binding met de natuur?
Het is wel een voordeel geweest om op een boot te wonen. Ik heb hier van alle dingen gedaan, die moeilijker zouden zijn geweest moest ik op een appartement wonen. Ik ga er ook vanuit dat dingen gebeuren omdat ze moeten gebeuren. Ook wanneer er iets gebeurt wat niet fijn is, berust ik me erin dat het zo moest zijn . Daardoor heb ik niet echt de indruk dat ik ergens onder lijd, maar voelt die gedachte net heel bevrijdend.

Dat is een positieve ingesteldheid die iedereen een beetje zou moeten hebben, ook al is dat niet altijd even gemakkelijk. Je debuut ‘De Grote Vrouw’, hoe waren de reacties op je debuut?
Heel goed eigenlijk. We hadden ook in de Handelsbeurs gespeeld. De communicatie was daar zodanig goed dat de bal wat aan het rollen is geraakt. We kregen feedback op Radio 1, Radio Klara, ook reviews in De Standaard en Knack. Ik vond het ook fijn om eens met een eigen project naar buiten te komen. Ik was daar  eigenlijk al een tijdje mee bezig geweest, maar die stap zetten was er nooit van gekomen. Voor de lockdown hebben we nog enkele leuke concerten kunnen doen. Op die manier was het ook vruchtbaar. Nu zijn we met een tweede plaat bezig. Die zal uitkomen in januari of februari 2022. 

Ik heb je leren kennen via die streaming in het kader van De Week van De Belgische muziek. Ik was onder de indruk van elk deel, je leven op een boot, die binding met de natuur Ik vond het vooral boeiend hoe je op intens mooie,  zwoele wijze ons mee neemt naar een sprookjesachtig wereld. Bewust voor die manier van werken gekozen? En hoe is alles verlopen?
Die streaming is bewust in die drie delen aangepakt. Omdat ik mezelf wilde voorstellen, en ook de band. Het streaming-concept heb ik samen met de videoman Fabien Delathauwer besproken. Ik ken Fabien al langer, maar had nog nooit eerder met hem samengewerkt. Ik vond zijn werk wel heel mooi. Toen hij in de zaal kwam had hij het gevoel, ik moet hier iets binnen krijgen. Hij wou zo graag een zebra midden in de zaal zetten. (haha) maar dat was niet gemakkelijk om te vinden. Ik denk ook niet dat dit van de zaal Nona zal hebben gemogen. Hij kwam zelf af met het idee die boom in het midden op te hangen. En ook hier werd het natuurelement weer aangesproken.

Het is ‘maar’ streaming, maar ik moet toegeven dat ik bepaalde muzikanten heb ontdekt, en ook muziekstijlen als Balkan muziek, waar ik anders was aan voorbij gegaan. Heb je dat ook zo ervaren? En wat is je mening over streaming?
Streaming heeft zijn voor- en nadelen. Ik heb zelf  niet zoveel streamings bekeken. Het voordeel voor de muzikanten is dat je er beeldmateriaal aan overhoudt. Dit materiaal kan je band op plaatsten brengen waar het anders nooit gekomen zou zijn..  Je bereikt er een ander en ook breder publiek mee. Iedereen kan echt letterlijk meekijken en proeven. De drempel is plots heel laag om nieuwe bands tot bij de luisteraar en kijker te brengen. Op die manier hebben bijvoorbeeld mijn ouders al veel nieuwe muziek ontdekt en zien ze me meer bezig dan anders.  Op die manier kun je er dus voor zorgen dat meer mensen, binnen een heel brede omkadering, u leren kennen. Dat is een voordeel aan streaming. Het nadeel is dat er vrij veel zijn, en er dus een overload is ontstaan. De muzikanten kunnen zich behelpen door die premie van de overheid, maar het verlangen om voor publiek te spelen is nog nooit zo groot geweest. Iedereen is het gewoon beu. Zowel de muzikanten als concertplaatsen, geluidsmannen,..  verlangen naar een echte concertbeleving. Maar langs de ander kant is er dus veel naar buiten gekomen door de technologie. Moesten we in een tijdperk leven zonder technologie had dit er helemaal anders uitgezien.

Enkele jaren geleden leerde je  Shiatsu en zijn enorme impact op lichaam en geest kennen. De Internationale Shiatsu School in Westmalle gaf je een fantastische opleiding waar meesters in deze Oosterse vorm je verder op dit pad inspireerden, lees ik in de biografie , kun je daar meer over vertellen?
Zoals ik zei, had ik in het begin van mijn studie soms last van mijn schouder. Contrabas was toch wel een groot en nieuw instrument was voor mij. Toen ben ik begonnen met Yoga. Ik heb altijd een interesse gehad om mijn lichaam beter te leren kennen en het functioneren ervan bij het bespelen van een instrument. En Shiatsu is een heel goede techniek om de diepere kant van uzelf te leren kennen  Ik ben dus die opleiding beginnen volgen om vooral aspecten van mezelf beter te leren kennen. Aanvullend aan de Shiatsuschool, wordt er ook een opleiding in de Macrobiotiek gegeven door de vrouw van de organisator. Die twee werelden zijn zo met elkaar verweven en dat maakt die school nog extra interessant:  De holistische visie is ook weer gebaseerd op de wetten van de natuur. Ik ben begonnen met de basis cursus en dat blijven doen. Nu heb ik de drie jarige opleiding achter de rug. Het is iets dat mij veel rust geeft om het te geven, maar ook om het te ontvangen. Dat is inderdaad wel heel belangrijk voor mij, die balans is ook iets waar ik naar op zoek ben in mijn muziek merk ik. - http://www.issshiatsu.be/ 

Heeft dat ook een invloed op je geloofsovertuiging of spiritualiteit?
Ik ben katholiek opgevoed, ik ben gedoopt en vergeet het steeds om me uit te schrijven uit de Kerk.(haha) Maar zeker op spiritueel vlak opent het  zeker deuren. Ik geloof  in elke religie, zolang ze niks oplegt maar  iets toont. Op een of andere manier zit in elk van die religies, vooral wat manier van leven betreft, iets van waarheid. Die spiritualiteit is dus eigenlijk een geheel voor mij, dat zit niet in  vakjes. Ik ben dus best wel spiritueel ingesteld.

Heeft dat ook een invloed op de muziek die je brengt?
Ik denk dat dit moeilijk uit te sluiten valt. Ten eerste in de keuze van de muzikanten. Er is wel een bepaalde connectie nodig. Ik wil hen graag laten zijn wie ze zijn.  Ik wil de composities open houden op die manier dat iedereen zichzelf kan blijven. Dat is voor mij belangrijk. Ik ga daar zeker wat in arrangeren en zo, maar de opzet dat binnen mijn band iedereen zichzelf kan zijn , is zeer essentieel.

Hoe waren de algemene reacties op de streaming feitelijk?
Het was wel heel spannend, omdat ik ook elektrische bas speelde en zong. Er zijn heel veel positieve reacties op gekomen. Ook de muzikanten zeiden, ‘je moet dat vaker doen’, het was heel fijn. Mensen waren blij met de verhaallijn die erin zit door in die drie delen te werken. En ook naar de komende plaat toe ben ik blij dat er al iets naar buiten is gekomen. Hoeveel mensen het hebben gezien weet ik niet, maar het was een zeer goede ervaring.

Om het terug over de muziek te hebben.  Je had het al aangegeven, er komt een nieuwe plaat, gaat die dezelfde richting uit als het debuut , heb je al iets in gedachten?
Het zal iets vrijer zijn. De muzikanten in de live streaming, daar doe ik die nieuwe plaat mee.. Er zijn wel een paar veranderingen gebeurd. De trompettist is vader geworden. Vroeger was dat Jan Van Moer, nu is dat Sam Vloemans. Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), is nog steeds dezelfde. Vitja Pauwels (gitaar) die kende ik van vroeger in een andere band. Die speelt ook bij Naima nu. Angelo Moustapha, de drummer, komt uit Benin. Dat is dan weer een hoofdstuk dat bij mij alles doet leven: Afrikaanse groove. Geen idee hoe het komt, maar een deel van mij zit in die Afro muziek, ik leef dan volledig op als ik dat doe. Ik denk eraan daar iets mee te doen. Toen ik bij Chris Joris speelde – daar zijn die Afrikaanse invloeden uiteraard aanwezig – kreeg ik eens na een concert te horen van een Afrikaan uit het publiek dat “ik het had”, wauw, dan was ik zo blij dat hij dat gezien had. Ik wil zeker graag nog in zo een Afro band spelen.

Heb je bepaalde ambities als muzikant en met deze band? Buiten de wereld veroveren?
De wereld veroveren is niet mijn ambitie (haha) Ik wil gewoon blijven gaan voor mijn dromen. En dat maakt voor mij niet uit of dat over muziek gaat of niet. Soms komt er plots iets in mij op dat ik echt heel graag wil doen, en dan wil ik dat eigenlijk durven doen. Want soms wil ik iets heel graag, en doe ik het dan net niet. En dan blijft het op zich wachten. Ik hoop dat ik de moed blijf vinden om die dromen te blijven achterna gaan. En ze ook te verwezenlijken. Ik ben ook een beetje aan het knippen in de groepen waarin ik speel. Mijn eigen groep staat bovenaan in mijn prioriteitenlijst. Ook spelen met Naima Joris haar band vind ik fantastisch. Ik wil muziek de drijfveer laten zijn om nog op veel nieuwe plaatsen in de wereld te komen en nieuwe mensen te ontmoeten. Het is fijn om dromen te hebben en ernaar toe te leven. Maar voorlopig wil ik me dus even focussen op die twee projecten. De moed blijven hebben om te blijven gaan is zeker een doel op zich.

Bedankt voor dit zeer verrijkend gesprek. Hopelijk binnenkort ergens live