Balthazar - ‘Sand Castle Tapes', een visueel totaalspektakel

Balthazar is al een tijdje bezig, van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met "Lost and Found". Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette.
Onlangs bracht Balthazar een gloednieuwe plaat op de markt ‘Sand'. 
De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen

Er is meer. Na de lockdown door de corona, kwam de band voor het eerst samen om de nummers van hun nieuwe album ‘SAND’ te vertolken. Regisseur Heleen Declercq legt de magische sfeer vast - ‘Sand Castle Tapes’ is niet zomaar een gefilmde liveshow, maar een intieme kijk op Balthazar terwijl hun muziek en verhaal zich ontvouwt binnen de eeuwenoude kasteelmuren.
In  een intimistisch, akoestisch kader geeft Balthazar ons niet enkel een rondleiding in hun eigen wereldje , maar ook de omgeving van het kasteel wordt op magische wijze in beeld gebracht. Door de visuele aspecten te verbinden met het mystieke, typisch eigen aan de muziek van Balthazar, wordt zowel het oog als het oor verwend.
Naast de muziek zelf kon er ook wel een grapje vanaf , zoals een potje bowling spelen met blikjes. Simon kreeg een mooie serenade en een stukje taart voor zijn verjaardag. En zo kunnen we nog even doorgaan. Het maakt de film compleet, en het liet bovendien ook de  familiale kant en het smeden van vriendschapsbanden zien die dan weer het bewijs vormen dat Balthazar als band zijn speelsheid niet heeft verloren, integendeel.
Door de gevarieerde aanpak werden alle zintuigen voortdurend geprikkeld.

De warmte en geborgenheid van die wondermooie plaat, wordt in deze film perfect in beeld gebracht en zorgt ervoor dat de kijker een visueel totaalspektakel krijgt. Een gelukzalig gevoel daalt over jou.
Er wordt alles uit de kast gehaald, om de fans een echte film  aan te bieden en niet zomaar een zoveelste concertfilm. Dat doet ons 'Sand Castle Tapes' overtuigen.

Organisatie: PIAS + Balthazar + HolyShit sessions

Sinds 2014 druk Primal Creation zijn stempel op de Belgische Metal door hun verschenen debuut toen ‘Demockrazy’ en de talrijke optredens .
Onze recensie kun je hier nog eens nalezen.
‘News Feed’ ligt in het verlengde en de vraag blijft rijzen hoe het komt dat de band binnen de thrash niet internationaal doorbreekt. Duidelijk is dat ze niet moeten onderdoen.
“Extremely Dangerous” grijpt je meteen bij de keel. Elementen zijn de bonkende drums, de scherp snijdende riffs en de brede vocals in het genre, van diepe grunts naar oorverdovende emotioneel beladen screams  en spoken words. Het is allemaal aanwezig op ‘News Feed’.  Primal Creation durft de comfortzone van de thrash metal te verlaten en voegt er een vleugje experiment aan toe .
Songs gedrenkt in een bad van frustratie en de onderliggende boodschap worden één voor één uitgekiend door de strot geramd. Een soort melodieuze thrash die we enkel terugvinden bij de grotere bands. Hun technisch vernuft is emotievol en giert door je lijf . Dit is thrash metal met een boodschap , luister maar naar “Follow the reader”, “Watch it burn’ en “Lie/share/subcribe” .
Primal Creation bewijst met deze plaat  hun status van progressieve thrashmetal. Hun sound smeekt naar een live ervaren om helemaal uit ons dak te gaan . Wij werden volledig van onze sokken geblazen.

Extremely Dangerous - A Post-Truth Order - Please Disperse - Vial Play - Antillectual Disease - Follow The Reader - Watch It Burn! - Lie/Share/Subcribe - The Daily Noose

Gitarist Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, van de avontuurlijke Gentse jazzscene, kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten; met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren. 
De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze, intieme sound, een andere richting dan hun andere projecten. Met 'Aula' stelde The Milk Factory in januari 2020 zijn debuutalbum voor. We horen een warme plaat, grenzen van jazz worden verlegd, en ze laten ruimte voor improvisatie. Ze weten diep te raken op magische wijze.
De EP 'Dusky' kwam via W.E.R.F. records op de markt, die via livestream werd voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, in samenwerking met Sound of Ghent.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
 
Hoog tijd om ook de EP zelf eens onder de loep te nemen.
Ze zorgen voor een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Een mooie combinatie en versmelting kregen we door de oorstrelende tenorsax, dwarsfluit samen met een sprankelende piano, een bedwelmende gitaar, bas en drums. Of verder nog tussen sax en drums. The Milk Factory gaat hier ingenieus te werk; er wordt geflirt met geluidsnormen en ze zijn niet vies van enig experiment en improvisatie . De minimalistische , sobere aanpak siert.
“Akil” is de zachtmoedige opener. Het filmische aspect horen we op pakkende songs als “Snow”, “Bos” en “Koren II”. Soms worden de registers lichtjes opengetrokken, zoals de koperklanken op “Bos” . In die verstilde atmosfeer zetten ze je op het verkeerde been , want die wordt als een mokerslag tot ontploffing gebracht en tekenen tot slot voor gemoedsrust.
De EP beluister je best in z’n geheel ; de songs sluiten op elkaar aan , alsof je in een mooie natuur film bent en van het ene wonderbaarlijke uitzicht naar het andere adembenemend beeld wordt gestuwd. 
Overdonderend mooie intimiteit!

Tracklist: Koren - Akil - Azuki - Refugium - Snow - Bos - Koren II

‘Better Angels’ is het derde album van Adam Douglas. Hij is geboren en getogen in Oklahoma, USA . De singer-songwriter/gitarist is nu al meer dan 10 jaar in Noorwegen. Hij toerde om de albums ‘I May Never Learn’ en ‘Beauty & The Brawn’ te ondersteunen en deed studio- en live-sessie werk met artiesten als Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Vidar Busk, Robben Ford, Kirk Fletcher, Ten Years After, Chris Medina en Michael Landau. Zijn inspiratie haalt hij uit de fraaie natuur van zijn nieuwe thuisland en de 'rich melting pot of culture and music; through Howlin' Wolf, Sam Cooke and Ray Charles onward to Tom Petty, Billy Joel and Joe Jackson'.
Het leuke is dat je op de muziek van Adam Douglas geen label kunt kleven. Folk,country, r&b en blues passeren de revue. Op de eerste song “Joyous We'll be” voel je de warme gloed over jou, refererend aan gezellige avonden rond het haardvuur of het kampvuur. Adam heeft een soulvolle stem die ontroert.
Adam Douglas heeft een toegankelijke plaat uit. De zacht sprankelende gitaarriedels en zijn vocals zijn bepalend. Hij raakt op gevoelige wijze. Luister maar naar “Into my life”, “Build a Fire” en “A Whistle to blow”. 
Dit is een typische warm voelende sing/songwriting plaat, die folk, country, blues, r&b en pop aan elkaar breit.

Tracklist: 1 Joyous We'll Be 2 Into My Life 3 Build A Fire 4 So Naïve 5 Change My Mind 6 Where I Wanna Be 7 Blue White Lie 8 A Whistle To Blow 9 Both Ways 10 Just A Friend 11 Lucky Charm 12 Dying Breed

folk/singer-songwriter/country/blues
Better Angels
Adam Douglas
 

Philipp Weies (gitaar), Hans De Prins (synthesizer) en Antoni Foscez (drums) vormen samen het Antwerpse trio Go March. Met hun debuut 'Go March' (2015) en opvolger 'I' (2018) gooide de band hoge ogen, net door een perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft te maken.

Het grensverleggend karakter intrigeert en in die richting werkt Go March verder naar 'III' . De EP (een full album kunnen we deze schijf moeilijk noemen), werd voorgesteld in de Cactus Club, Brugge via livestream. Ondertussen hadden we ook een fijn gesprek met Philipp dat je hier kunt nalezen.

Hoog tijd om ook de plaat zelf onder de loep te nemen
Go March tast zijn eigen mogelijkheden, grenzen af en durft buiten de comfortzone te treden. In hun materiaal worden we in een muzikale wurggreep gehouden. De laagjes bouwen op en zijn kleurrijk. De avontuurlijke stijl en de klankenrijkdom zorgen voor een wisselend geheel dat bedwelmend werkt en de dansspieren aanspreekt.
Trouwens, het is even zeer beeldrijk, de filmische beelden en visuele effecten  passen perfect binnen het muzikaal aanbod. Het lijkt erop dat je in een futuristische film bent beland, waarbij de spanning te snijden is.
Het klinkt allemaal boeiend, de dreunende percussie, de drum virtuositeit van Antoni Foscez, de vlijmscherpe gitaarriedels van Philipp Weies en de explosieve wendingen van de synths van klankentovenaar Hans De Prins. Het zorgt voor een trancegevoel.
Het materiaal van Go March weet ons telkens te verrassen en werkt verslavend .
“Zipp” is een visueel eentje die de fantasie prikkelt. “Ortisei” en “Stampede” op hun beurt zijn aanstekelijk, hebben een mystieke ondertoon en werken in op de dansspieren.
“Droplets” doet de band omschrijven als een 'Mogwai meets Kraftwerk' . Toegegeven, we kunnen ons hierin vinden.
Go March is de perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft. Een avontuurlijke sound dus. Uitkijken is het nu naar een echt live beleven .

Tracklist: Zipp 07:16 - Ortisei 05:35 - Stampede 06:35 - Droplets 07:24

Eind 2016 kwam de EP ‘Demons’ uit  met songs die groeiden vanuit de uitdaging alles zelf te creëren en uit te werken zonder invloed van buitenaf. Fiona Brown, afgestudeerd als zangeres aan Codarts Rotterdam, toerde na de release van ‘Demons’ in binnen- en buitenland, o.a. als support van Daan, Stuart A. Staples en z’n Tindersticks. Nu verscheen het debuutalbum ‘Mundane’ op vinyl. Het album weerspiegelt de maatschappij op een warme, kleurrijke, maar ook kritische manier; vanuit het gecultiveerde 'crazy' word je door cyberspace en climate strikes meegenomen naar onbegrensde liefde. Het zijn extreme, maar zeer realistische verhalen over de zoektocht van de mens.
Fiona legt op deze plaat haar ziel bloot en toont zich van haar meest broze, breekbare kant. Dat is nu net haar grote kracht, het breekbare zorgt er net voor dat je de stormen kunt doorstaan.
Fiona Brown heeft een breed stembereik. Met haar bijzondere warme, sfeervolle vocals doet ze je zweven; ingetogen, pakkend, aanstekelijk, soms dreigend; een weemoedig, melancholische kant voelen we aan. Ze weet je te hypnotiseren in een bevreemdend mooi kader. Songs als “My Void”, “Stalker” en “Siren” klinken bijzonder mooi.
Zwaarmoedig klinkt het nergens.
Het album 'Mundane' straalt veel positieve energie en emotie uit. Het klinkt afwisselend mooi en boeiend. Ze benadert sprookjesachtige aspecten van de muziek en met haar intense stem weet ze je te raken. “LFF' Head down” en “Know(no) more” zijn emotioneel geladen. “Beautiful Misery” plaatst dit nogmaals in de verf. Magisch mooi klinkt het.
Een fijn, overtuigend album.

Tracklist: My Void 03:33 Stalkers 03:05 Mundane 04:01 Siren 03:45 Fight the Fight 02:58 Shiver 04:34 Eternal Youth 03:36 LFF 03:28 Head Down 04:19 Know (no) more 03:36 Restricted 02:36 Beautiful Misery 03:06

Dirk Serries - livestream - Een spirituele totaalervaring

Over meer dan 3 decennia speelde Dirk Serries' alter-ego Vidna Obmana op unieke plekken, o.m. kerken, kapelletjes, grotten en kasteelruïnes. Deze plaatsen moeten we niet zien als een gimmick, nee, ze droegen effectief bij tot de creatie van zijn ambient muziek.
In gewone concertzalen of clubs zou het geroezemoes van het publiek en de aanwezigheid van een bar een stoorzender zijn. Deze unieke plekken tekenen voor alternatief gedrag en bieden de unieke kans zich te laten onderdompelen in zo’n luisterervaring. Gefilmd met 5 verschillende camera's werd de montage een technische en mentale beproeving voor Ronald; een werkproces van een urenlange montage en een computer in overdrive.  Het resultaat mag er zijn; wat een pure live ervaring in de kerk op 25 maart, allemaal zonder hippe visuele effecten; in kleur en in full 4k, brengt deze concertfilm je zo dicht mogelijk bij de muzikant.
Hij creëert zijn ambient subtiel, gedisciplineerd. De sound komt tot volle ontplooiing door de prachtige akoestiek van de kerk. Het concert werd geruggensteund door de steun van de kerkfabriek Sint-Leonardus. We konden het nu bekijken via YouTube 

‘Ik ken weinig artiesten die zoveel grenzen verlegt in het ambient genre zoals Dirk, geef ik ruiterlijk toe. Ambient is sowieso een stijl die je niet enkel moet beluisteren, maar écht ondergaan. Dat heeft Dirk altijd goed begrepen’, schreven we in 2018 over zijn album 'Epitaph'.
Ook uit deze performance blijkt dit. Dirk Serries is een uniek muzikant in het (ambient) genre die je perfect tot 'zen' brengt. Een hypnotiserende sound . Een muzikale kunstvorm. Intens genot.
Dirk Serries heeft er geen moeite mee. De visuele beleving is evenzeer belangrijk door de talrijke beelden in de kerk . Klank en beeld zijn in deze streaming mooi met elkaar verbonden  Dirk Serries creëert een intens intiem klankentapijt en de performance voelt aan als een spirituele totaalbeleving.

Audio & video engineering : Ronald Mariën
Montage : Ronald Mariën
Music mixed & mastered : Dirk Serries

Organisatie: Dirk Serries

Steiger - Improvisatie in al z’n vormen

Eindelijk kan het weer … voor een publiek optreden. Ook al is het nu voor amper vijftig zittend met mondmasker op, vanavond op het buitenplein van M-Leuven. Na enkele livestreams en circa 7 maand zonder echte live concerten was de ontlading voor het publiek als voor de band Steiger enorm groot . Ze kwamen hun nieuwste plaat 'The New Lady Llama' voorstellen.
De recensie lees je hier 

Steiger klinkt bijzonder door hun speelse, plagerige aanpak. Pianist Gilles Vandecaveye, drummer Simon Raman en bassist Kobe Boon delen het met elkaar. Schitterend hoe ze op elkaar zijn ingespeeld.
Al bij de eerste song voelen we het, als de band meerdere keren deze onverwachts stopt, om dan terug er op in te pikken. Ze herhalen het en je hebt het niet direct beet, wanneer het nummer definitief is gespeeld … Ze nemen je graag bij de neus … Applaus blijft hierdoor wat uit , maar geen nood , iedereen geniet van wat ze aan het doen zijn … Een glimlach is zichtbaar.
Het geeft de improvisatie van Steiger aan in al z’n vormen. Een breed geluid, een kleurrijk klankentapijt in stijl en instrumentatie. Soms waan je je in een echte science-fiction film met spacey geluiden door de keys.
Het trio wisselt in sfeer, tussen intimiteit , mysterie en extravertie . Ze durven alle registers open te trekken . Wat een aanstekelijk boeiende sound; we zien een kind dansen, mensen zitten te headbangen of deinen mee op hun stoel. Een bisnummer is niet te mijden .
Binnen de jazz zijn ze een unieke parel, die speelsgewijs grenzen verlegt en zichzelf heruit vindt .

Een totale muzikale ontlading met een deugddoend applaus . Het doet ons hart sneller slaan en zindert na. Die improvisatie in al z’n vormen kan onze muzikale honger maar niet stillen.
Op basis van hun livestreams, de nieuwste plaat en het concert in M-Leuven, voorspellen we hen een gouden toekomst . Van harte gegund …

Organisatie: Leuven Jazz + 30CC, Leuven + Steiger

Fiona Brown - Als ik zelf mensen hoor zingen wil ik vooral geraakt worden, ik hoop dat mensen ook door mijn stem geraakt worden

Eind 2016 kwam de EP ‘Demons’ uit  met songs die groeiden vanuit de uitdaging alles zelf te creëren en uit te werken zonder invloed van buitenaf. Fiona Brown, afgestudeerd als zangeres aan Codarts Rotterdam, toerde na de release van ‘Demons’ in binnen- en buitenland, o.a. als support van Daan, Stuart A. Staples en z’n Tindersticks. “My Void” werd eind 2020 uitgebracht als voorloper van het debuutalbum ‘Mundane’ en werd o.a. gedraaid op Radio 1, BBC Music Introducing Oxford, Sheppey FM en YMX radio London. Het is een treffende single die vertelt over de eenzaamheid van de huidige generatie.
Nu verschijnt debuutalbum ‘Mundane’ op vinyl. Het album weerspiegelt de maatschappij op een warme, kleurrijke, maar ook kritische manier; vanuit het gecultiveerde 'crazy' word je door cyberspace en climate strikes meegenomen naar onbegrensde liefde. Het zijn extreme, maar zeer realistische verhalen over de zoektocht van de mens.
We hadden hierover een fijn gesprek met Fiona op een fijn terras in Antwerpen.

Om te beginnen, hoe is alles begonnen en hoe zou je je muziek omschrijven?
Op mijn negentiende op het conservatorium kregen we de opdracht om zelf een tekst te schrijven. En daar is het eigenlijk ook begonnen, ik ben gewoon blijven schrijven. Het heeft wel lang geduurd eer ik de songs vond die echt bij mij passen, ik heb veel dingen in de archieven liggen die ik niet zal gebruiken omdat ik niet graag teruggrijp naar het verleden maar liever vooruit kijk. Het schrijven is dus een hele evolutie geweest die toch een tijdje heeft geduurd.

Je hebt enkele jaren geleden al een plaatje op de markt gebracht ‘Demons’; heeft die bepaalde deuren geopend?
Die plaat was vooral een mijlpaal doordat ik daar alles zelf heb gedaan, helemaal in eigen beheer en met productie van Staf Verbeeck. Ik laat me nogal snel beïnvloeden door andere mensen. Om die reden had ik wat schrik om die songs met andere mensen uit te werken, Daarom wilde dus vooral zelf doen, om  niet het risico te lopen in een richting uit te komen waar ik niet wilde zijn.
‘Demons’ heeft eveneens deuren geopend in die zin dat ik  in dezelfde periode Neil Fraser van tindersticks heb leren kennen en we vervolgens samen zijn beginnen spelen. En ook de concerten als support voor Daan en Tindersticks waren natuurlijk super.

Ik heb ook ergens gelezen dat je je invloeden haalt van o.a. Kate Tempest, Anna Calvi en Nick Cave. De klemtoon dus op sterke vrouwen binnen de muziekwereld. Ik heb de plaat beluisterd, wat me opvalt is het combineren tussen dromerig en mysterieus, tot iets donkers, dat ik ook vind bij die opgesomde zangeressen , maar ook bij artiesten als Reena Riot of  Sylvie Kreusch/Björk; wat is je mening?
Met Reena Riot toch minder denk ik, maar de andere zeker wel. Je zegt ook iets donkers. Als ik een populaire radio zender opzet begrijp ik wel waarom mensen mijn muziek donker vinden. Ik zelf zie dat niet zo, omdat ik wellicht altijd naar deze soort muziek luister en dat niet echt donker vind. Maar voor de rest om vergeleken te worden met zulke artiesten, waar ik  veel respect voor heb , is het zeker en vast een mooi compliment.

Mijn theorie van donker is in de zin dat het niet direct angst aanjaagt, eerder het mysterieuze en ongrijpbare wat je bij een Sylvie Kreusch terugvindt, ook Björk, dat bedoel ik eigenlijk
Dat snap ik.

Behalve Nick Cave heb ik bewust vrouwen opgenoemd. Ondanks alles is de muziekwereld en cultuur nog steeds een mannen bastion, ervaar je dat ook?
In de zin dat ik met veel mannen samenwerk, ja . Persoonlijk heb ik er echter niet zoveel last van. Hoewel.  Ik had er vroeger wel last van, Vooral als ik wat meer wilde gaan doen, werd ik niet altijd voor vol aangezien. Nu heb ik daar echter doorgaans geen last meer van, en als dat wel zo is, komt dit eerder doordat ik zelf te bescheiden ben.

Ik heb toch soms het gevoel, zeker als je al die sterke vrouwen die ik opsom ziet, dat je als succesvolle artieste of muzikant in deze mannenwereld nog steeds niet voor vol wordt aanzien, wat bijzonder jammer is
Ik word als vrouw juist heel erg aangemoedigd door de mensen rondom mij en als ik mij belemmerd voel, komt dat eerder door mijn eigen onbewuste ideeën van hoe ik als vrouw moet 'zijn' in deze maatschappij. Uiteraard komen die ideeën voort uit het opgroeien in een maatschappij die mannen en vrouwen ongelijk behandelt, maar net zoals de maatschappij zich moet aanpassen, is het in feite ook een uitdaging om mijn eigen beeld van het vrouw zijn aan te passen en niet rolbevestigend te handelen of denken.

Over de nieuwe plaat. Waarom zit er zoveel tijd tussen ‘Demons’ en die nieuwe ‘Mundane’?
Ik heb een hoop songs geschreven die ik uiteindelijk niet heb gebruikt, omdat ik er niet tevreden over was. Dus in feite een volledig album niet afgewerkt en mijn tijd genomen tot ik echt tevreden was over de muziek.

En toch een nieuwe plaat uitbrengen in deze rare tijden waarin we leven, waarom niet nog een beetje wachten ondanks alles?
Het is een plaat die ik eigenlijk al twee jaar geleden zou willen gehad hebben. Ik heb dus lang getwijfeld, ook in deze tijden , om toch te wachten. Maar het leven gaat door en op een bepaald moment moet je die knoop doorhakken. Want zolang dit niet is afgewerkt kan ik ook niet met iets nieuw beginnen. Het is gewoon een ei dat moet gelegd worden, om de volgende stap te kunnen zetten.

Ik krijg soms reacties van artiesten die zeggen, we hebben nu een nieuwe plaat maar de cirkel is niet rond omdat we niet kunnen optreden
Normaal gezien gaan we aan het einde van het jaar spelen. En tot dan kan ik nog wel wachten. Laten we hopen dat dit effectief zo doorgaat, anders zou het wel frustrerend zijn.

Heeft die corona tijden ook niet gezorgd voor rust en meer tijd om te componeren en zo?
Voor mij was dit net wat ik nodig had om alles eens op een rij te kunnen zetten. Ik heb enorm veel tijd gehad om te schrijven, ook veel dingen weg gegooid omdat ik er niet blij mee was. Op enkele songs na is alles trouwens tijdens de lockdown geschreven, dus ja ergens heeft deze tijd er voor gezorgd dat ik mijn tijd nuttiger kon gebruiken.

Achter de al eerder uitgebrachte single “My Void” schuilt ook een verhaal, heb ik ergens gelezen; klopt dat? Heeft dat ook met deze corona tijden te maken?
Eigenlijk gaat het eerder over hoe we ermee omgaan, of toch de politiek en de media die precies alles in het werk stellen om alles terug naar het oude te brengen. Dat is een gemiste kans om net alles vanuit een ander perspectief te gaan bekijken. Laat ons eerlijk zijn, we verbruiken veel te veel, onze wereldbol leidt daaronder. Deze pandemie was een uitgelezen kans om de wereld heruit te vinden of opnieuw op te bouwen, want deze tijden hebben toch bewezen dat we met minder ook kunnen toekomen. En eigenlijk zou de politiek dat moeten ondersteunen om de mensen te stimuleren om minder te kopen, minder te consumeren. Dat keert in “My Void” ook terug, de frustratie daarover. De leegte of leemte die  dan achterblijft  is waar die song onder andere over gaat.

Er schuilt ook veel pijn en emoties in je stem en muziek, schuilt ook daar een verhaal achter?
Dat zou kunnen. In elk geval, als ik zelf mensen hoor zingen wil ik vooral geraakt worden, ik hoop dat mensen ook door mijn stem geraakt worden.

Haal je inspiratie uit de dagelijkse dingen in het leven of hoe moet ik dat zien
Ik haal niet per se mijn inspiratie uit mensen op straat eigenlijk, maar eerder uit de algemene gebeurtenissen in de wereld. Het gaat  vooral veel breder dan dat . En dat probeer ik dus ook in mijn muziek te omvatten. Zoals dingen die ik ervaar als ik naar een film kijk, of naar het journaal kijk daar haal ik eerder mijn inspiratie uit. Niet zozeer de alledaagse dingen dus. Kortom: De plaat gaat zowel over de mooie als de choquerende momenten van het leven.

Wat zijn de verdere plannen (live optreden kan terug een klein beetje)?
Ik heb een booker die daar mee bezig is.  Zelf ben ik momenteel vooral bezig met de plaat die uitkomt, en met de muziek op zich. En voor de rest zie ik wel wat er op mij afkomt , ook wat live optreden en zo betreft. De komende tijd zijn er sowieso geen concerten, daar had ik ook niet echt op gerekend. Ik hoop ergens wel dat we in de zomer of het najaar  kunnen spelen,

Is er eventueel geen streaming rond de release of zo?
Er is een solo concert stream om de release te vieren op vrijdagavond. -28 mei 2021-
https://www.facebook.com/events/484727815917547

Wat is je mening over live streaming feitelijk. Ligt de drempel niet lager om muziek te ontdekken, waarvan anders die aan ons zou voorbijgaan? Je mening
Ik heb wel een nummer alleen gedaan, voor een camera, dat is ook maar eenzaam. Met een echt publiek moet je toch echt meer presteren, je voelt dat er dan toch meer druk is. Ik heb bijvoorbeeld de live streaming gezien van Nick Cave, ik vond dat heel mooi. Ook omdat hij niet deed voor de camera alsof hij voor een publiek speelde. Het is dus een beetje een ja en nee verhaal, het is goed dat je op die manier iets kunt tonen. Maar het is niet hetzelfde als voor een publiek te spelen, je hebt die interactie wel nodig met je publiek.

Je hebt ook samengewerkt met enkele toppers als  producer Staf Verbeeck en muzikanten als Neil Fraser (Tindersticks) Simon Casier van Balthazar, Tom Barbier (Ozark Henry) en Steven Van Gelder (Geike, Driftwood) . Hoe is die samenwerking ontstaan?
Ik heb zelf mensen gezocht waarvan ik wist dat ze in dezelfde lijn zaten van wat ik deed en bereid waren om in dat avontuur mee te gaan. Dus ja, ze waren alleen zeer enthousiast daarover.

Wat zijn de verdere ambities? Is er iets als een ‘einddoel dat je voor ogen hebt?
Muziek maken ga ik sowieso doen :-) dus ambities zijn eerder nóg meer muziek en grote podia, liefst clubs zoals bv. de AB of de Botanique. En ik zou ook wel eens muziek bij beeld willen maken, sferen creëren.

Dank voor dit fijne gesprek, zeer veel succes met de release van ‘Mundane’ en hopelijk zien we je spoedig ‘on stage’
Intussen deze livestream http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/81971-fiona-brown-een-sfeervolle-warme-stem-die-ons-doet-zweven.html

Pics homepag @Guy Kokken

Scarved - De voornaamste ambitie voor de band is om erkenning te krijgen voor al die inspanningen door de jaren heen

Scarved werd opgericht in 2012 en na een EP ‘Scarved’ in eigen beheer, bracht de band met ‘Dynamite’ in 2014 een prachtige schijf uit. Een female fronted heavy metal band die kwalitatief hoogstaande muziek aflevert. Het tweede album ‘Lodestone’ ging dezelfde weg op. Ondertussen is er een line-up wissel geweest, en in mei kwam de derde plaat uit ‘Flashback’ die een verandering brengt binnen de sound van de band, in de positieve zin.
We hadden hierover een heel mooie gesprek met bassist Vincent De Laat die sinds begin 2019  de band heeft versterkt. Daarnaast ging het gesprek over boeiende bevindingen van de Belgische en internationale (metal) scene.

Als je terugkijkt op al die jaren met Scarved, wat waren de hoogte- en dieptepunten? En hoe is alles eigenlijk begonnen voor jou bij Scarved?
De echte hoogte en dieptepunten weet ik niet, Scarved bestaat al langer dan ik er ben bij gekomen.  Op het moment dat ik er echter bij kwam waren er wel wat moeilijkheden omdat de band op zoek was naar een nieuwe bassist. Ook Geert Marien, de voormalige drummer, had in die periode enorm veel werk en kon het nog moeilijk combineren met zijn plaats bij Scarved. Ik moest enkele optredens spelen met Circle Unbroken, daar heb ik Kjell ontmoet. Dat klikte als ritmesectie en stelde hem dan ook voor als vervanger voor Geert. Luc en Caro zaten in die periode al lang op een plaat te broeien eigenlijk., Het was ook niet gemakkelijke om kleppers als Wim en Geert op te volgen, die jongens hebben schitterende dingen gedaan op de vorige platen.  De enige domper op al die mooie evoluties is eigenlijk die corona tijden nu. Dat is, en niet alleen voor ons, een dieptepunt op zich. Toen we op kruissnelheid begonnen te komen na de eerste lockdown, was er plots die tweede. Dat heeft dus een rem gezet op het werkingsproces.

De geplande release van het derde album, ‘Flashback’, werd aanvankelijk uitgesteld naar de zomer van 2020 maar de Covid-19-pandemie besliste er anders over. Uiteindelijk konden de opnamen najaar 2020 worden afgerond en kon het derde album pas in mei gereleaset worden. Frustrerende tijden veronderstel ik?
Er zijn eigenlijk twee zaken die we daar kunnen aankruisen. Het was voor mij een serieuze uitdaging om de geplande optredens tot een goed einde te brengen. Het hoge niveau van Wim te evenaren was een serieuze opdracht. In het najaar van 2019 zijn we begonnen met dat nieuwe album, bij mij thuis. Het was zeer fijn om dat samen te creëren. En dan is corona ertussen gekomen. We hebben dan online verder gewerkt aan het vorm geven van de nummers. Ieder van ons had de vrijheid zijn/haar eigen ideeën erin te stoppen. Toen Corona uitbrak werd het samen vorm geven van de nummers moeilijker en moest het online gebeuren. Dat was al een eerste drempel om te overschrijden.  Scarved is een heel spontane groep, waardoor we ons gemakkelijk kunnen aanpassen aan elkaar. Maar dat proces om uiteindelijk tot dit resultaat te komen, is toch heel anders verlopen dan dat het normaal verloopt, daardoor heeft het bijgevolg ook iets langer geduurd dan voorzien.

Ik heb ook van redelijk wat muzikanten en artiesten vernomen, dat naast het moeizame tot stand komen van releases, het ook een periode geweest is waarin je op het gemak kon werken aan composities, zonder dat je werd opgejaagd? Is dat bij jullie ook zo geweest?
Dat klopt voor een stuk, maar voor een stuk ook niet. Deze creatie van Scarved is een co-creatie geweest en het bundelen van verschillende uiteenlopende ideeën rond de songs die Luc had geschreven., Corona heeft dat proces van samenwerken moeilijk gemaakt  Dus voor ons was het feit dat we meer tijd hadden niet echt een voordeel.

Je zei daarnet ‘een samenvoeging van verschillende ideeën’. Dat valt me aan de nieuwe plaat ook op. Over ‘Dynamite’ toen was het enige puntje van kritiek dat jullie eigenlijk niets vernieuwend deden, maar wel een kwalitatief hoogstaande plaat afleverden. Op dat vlak is er ook wel iets veranderd, naast die hoge kwaliteit hoor ik ook een zekere honger naar experimenteren en buiten de lijntjes kleuren, o.m. bij “Rising soul” die solo bijvoorbeeld. Mee eens?
Daar ben ik, en ik mag toch spreken namens de rest, wel fier op. We hebben allemaal een eigen achtergrond; We zijn allemaal ervaren muzikanten. En hebben meer dan ooit onze invloeden daarin gestopt in die nieuwe plaat,. Er zitten zware Black Sabbath minded dingen in. Invloeden van Led Zeppelin, Rush, Deep Purple en Fleetwood Mac zijn zeker te horen. Het verschil met de vorige platen is misschien dat de nummers gespeeld zijn zoals ze geschreven zijn, met veel meer spontaniteit van ieders inbreng. Het proces tot creëren van deze plaat was heel intensief, en dat is eigenlijk ook echt muziek maken. En dat hebben we dus wel echt beleefd met het maken van de nummers op deze plaat. We zijn als Scarved geen format, er zit van alles in. Daardoor kun je ons nu niet meer echt labelen. Dat komt dus door dat proces dat we echt samen hebben doorgemaakt.

Er schuilt ook  iets donkers in de sound, maar ook iets lichtvoetig – soms komt een Bon Jovi sound de revue passeren vind ik … Wat is uw mening?
Dat is dus ook door wat ik hierboven heb omschreven. Die bijzondere, unieke stem van Caro, gecombineerd met zware gitaren, drums en bas zorgen voor donkere momenten.  We zijn zoals het weer in België. Soms klinken we erg Metal geïnspireerd, om dan plots te flirten met Pop en Klassiek, of hoor je een vleugje funk of jazz/fusion.  Het dringt echt veel meer door binnen Scarved anno 2021. Dat brengt ons terug naar die ervaring, en het echt meer dan ooit combineren van stijlen. Een proces waar al die aspecten elkaar perfect vinden. Daardoor is het ook een heel spontane plaat geworden. Laat het ons daar bij houden. En dat is ook het verschil met de twee vorige platen, het is alleszins voor mij  heel persoonlijk geworden

Wat ik zo eigenaardig vind, jullie spelen het soort epische metal waardoor jullie kunnen wedijveren met de heel grote namen binnen de scene, uiteraard hebben jullie een grote fanbase uitgebouwd. Maar hoe komt het toch dat het voor een Belgische band met zoveel klasse als jullie, het zo moeilijk is om door te breken naar een echt groot publiek denk je?
Een grote reden, er is een verandering in de muziekindustrie gekomen. Doordat veel mensen muziek streamen en niet echt cd’s meer kopen, is er een andere manier van muziek beleving en verdien je veel minder aan je albums.
Het is een commercialisering – maar dat heeft altijd bestaan – maar ook een andere vorm van professionalisering. Dat is een heel persoonlijk mening. Ik zie een muzikant niet als een absolute Goddelijkheid of zo. Muziek maken is een ambacht als een ander.  Wat is er gebeurd? Er is een monopolisering gebeurd. Er is een verschuiving gebeurd van groepen en  muzikanten naar producers en songwriters die zich focussen op een song verkopen. Het proces wat ik u daarnet heb verteld om iets in groep te maken, is daardoor enorm veranderd. Misschien niet direct in de metal en Rock wereld. Daarom, dit is mijn eigen kijk en ben zeker geen expert in en kenner van de muziek business .

Als het zo moeilijk is, heeft het dan nog zin om door te gaan, en waarom?
Wat mij betreft is muziek mijn leven, mijn religie haast. Alleen al voor de connectie met de mensen die wel een inspanning willen doen om naar concerten te komen, en de band willen live zien of hun  album kopen. Daar doen we het voor, want die zijn er zeker nog.  Het achteraf met de mensen kunnen praten, je publiek geven waar ze voor komen. Het voelen hoe de mensen genieten van je muziek.  Dat geeft zin aan iedere muzikant om op die planken te staan of op je zolderkamer te liggen tokkelen en op te nemen. Of het nu onbekende groepen zijn of grote bands, je muziek speel je vanuit het hart.

Waarom is het voor een Belgische band zo moeilijk om op grote festivals te staan. Terwijl Wacken Open Air bijvoorbeeld een grote waaier aan Duitse bands op hun affiche heeft staan, tot zelfs de headliner. Heb je daar een verklaring voor?
Dat heeft te maken met de andere mentaliteit van de muziekliefhebber in ons land, vergeleken met Spanje of Duitsland waar dat toch meer leeft. Daar wordt rockmuziek ook meer op de radio gedraaid dan bij ons. Er staat ook meer over in de kranten en zo. Hier komt er enkel een klein artikel in HLN als een Rockheld overlijdt of zo. Metal en Hardrock krijgen minder aandacht in de mainstream media . Dat zorgt ervoor dat het sowieso al moeilijk is voor een Belgische Metal of Rock band om zich op de kaart te zetten, laat staan op een groot festival. Wij zijn Belgen, en cijferen misschien onszelf wat weg. Er heerst hier sneller de reflex om te denken dat buitenlandse bands het beter doen in ticketverkoop.

Evenzeer opmerkzaam, als een middelmatige Amerikaanse band hier komt spelen , dan speelt een goede Belgische band in het voorprogramma; als diezelfde Belgische band in Duitsland speelt staan die in het voorprogramma van een middelmatige of middelgrote Duitse band.
Dat is net dat typische Belgische, een Belg heeft minder waardering voor eigen kweek. Dat is niet alleen in de muziek zo. Is dat fout? Ja, toch wel. Ik zie veel talenten, en het is zeer spijtig dat die er gewoon niet geraken door die typische Belgische mentaliteit die er heerst. En dan heb ik het niet per se over geld verdienen, maar om de aandacht en de erkenning te krijgen die ze verdienen. Er zijn nu ook zoveel groepjes, maar misschien was dat vroeger ook wel een beetje, geen idee. In de tijd dat wij in de garage lag te rammen, hadden we nog geen Facebook en Youtube om onze decibels te delen.  Maar ik denk wel dat er vroeger wel een groter en sterker circuit was. Er waren tal van kleine festivallekes (vaak op een wei van een boer) waar mijn lokale Rockhelden speelden. Wat ik nu wel merk is dat het circuit steeds kleiner en kleiner wordt. Daardoor is het veel moeilijker geworden om ergens op te treden, tenzij in clubs of cafés of zo. Die nobele zielen, die we erg dankbaar zijn, worden overspoeld met aanvragen. Er zijn gewoonweg geen andere alternatieven en te weinig speelkansen

Onrechtreeks zorgt het er ook voor dat een band als Scarved het zo moeilijk heeft om verder door te breken.
Laten we het toch ook over de band en de nieuwe plaat hebben. Zijn er al reacties op de nieuwe plaat?
Ik heb er toch al enkele tegen gekomen. De meeste reacties gaan uit naar stevig, robuust en ook ‘beyond the standard’. Vind het een fijn gevoel omdat je merkt dat luisteraars horen dat er van alles gaande is in onze muziek en ze verrast worden.

Het zijn nog steeds wat rare tijden waarbij optreden (tenzij voor 50 man) nog steeds moeilijk is. Zijn er plannen om de nieuwe plaat ‘Flashback ‘ live voor te stellen?
Ik kan daar eigenlijk nog geen uitspraken doen.. Het is gewoon koffiedik kijken wat dat betreft. Hopelijk in het najaar ergens. Er zijn ook al afspraken uit 2020 die naar 2022 zijn doorgeschoven. Ik hoop het wel, de honger om op te treden is zeer groot bij ieder van ons.

En eventueel live streaming? Wat is je mening over dat fenomeen? Ik heb bijvoorbeeld muziekstijlen ‘ontdekt’ waar ik in normale omstandigheden vermoedelijk gewoon was aan voorbij gegaan. De drempel is kleiner
Eigenlijk hebben we daar nog niet zo bij stil gestaan.. Ik ken er wat te weinig over, maar het lijkt me misschien wel een goed idee. Maar langs de andere kant?  Optreden voor een lege zaal lijkt me toch  ook  iets raar. Ik mis toch de reacties van het publiek. Misschien is het wel interessant om die drempel voor niet metal gericht publiek iets toegankelijker  te maken, dat kan. De drempel is sowieso minder hoog om naar een streaming te zien van iets dat je niet direct ligt. Dat kan zeker, daarom zou het misschien wel een goed idee zijn om het te overwegen. Maar het zal nooit echt live spelen vervangen, ondanks dat.

Wat zijn jullie verdere ambities,  is er een soort doel dat je voor ogen hebt (zoals wereld dominantie wat iedereen wil) ?
Ons voornaamst doel en ambitie als band is om eindelijk de erkenning te krijgen voor alle inspanningen die we als band door de jaren heen hebben geleverd. Deze plaat zou net doordat hij zo gevarieerd is daar toch moeten kunnen voor zorgen, dat we die erkenning krijgen. In de vorm van media aandacht, optredens en dergelijk meer. Persoonlijk voor mij? Ik hou gewoon van dat proces om muziek beleven en hoop dat ik dit nog heel lang kan doen. En vooral dat ik dit op een deftig niveau kan blijven doen. Het blijft de standaard  voor mezelf om voor jezelf, je medemuzikanten en vooral je publiek het beste te geven, en blijven geven. Als dat niet meer lukt stop ik er dan ook gewoon mee, met live te spelen. Het draait wat dat betreft om respect voor jezelf, je mede muzikanten en de fans.  Muziek is in mijn leven de rode draad. En wat de groep betreft, vooral erkenning, voor de band Scarved en voor die drie andere topmuzikanten waar ik het plezier heb om bij te horen. Om terug te keren naar onze nieuwe schijf. Het is een plaat die we echt samen gebracht hebben, we hebben gewoon gedaan wat we graag doen en ieders inbreng was daarbij even belangrijk. En dat is het doel op zich, die erkenning daarvoor.

Bedankt voor dit fijne gesprek zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe?
Dat we ze begot missen. Zij geven ons de energie, de goesting en het ongelofelijk goeie gevoel om muziek te maken en voor hen te spelen. We Love You

Wij missen jullie ook …