Zingem Beeft 2026 - Vol gas naar de volgende editie
Zingem Beeft 2026
De Mastbloem
Kruisem
2026-09-12
Filip Van der Linden

Op zaterdag 12 september konden we opnieuw naar Zingem Beeft in Kruisem. In De Mastbloem stonden opnieuw zeven Belgische metalbands op de affiche en die kregen naar goede traditie op dit festival een perfect licht en geluid. De opkomst was mooi, maar er kon nog wel wat volk bij.

De Gentse postblackmetalband Aldrig werd opgericht door twee bandleden die eerder in Soul Grip zaten en de vocalist kennen we van Arson. De band bracht in 2023 zijn debuutalbum ‘Yağmur’ uit (mix door Magnus Lindberg van Cult of Luna) en ze zouden een jaar later op dit festival spelen. Maar één van de bandleden geraakte niet op tijd terug in het land door een staking op de luchthaven van Charleroi en dus werd de band toen vervangen door Nocturnal Empire. Nieuwe releases volgden niet meer. De band speelt maar zelden. Recent speelden ze nog in Nederland, met Astodan en Clouds Indoor.
Aldrig opende op Zingem Beeft om 15.30 u de debatten voor een nog maar half gevulde zaal. Geen luchthavenperikelen deze keer, al hadden ze bij Aldrig wel een vervanger mee voor hun drummer. Gert zat met Cobra The Impaler in de UK en dus werd hij vervangen door Vincent van Carnation, na slechts één repetitie met de hele band. Mochten ze het niet verteld hebben, hadden misschien maar weinig aanwezigen het verschil gemerkt.
Aldrig bracht een intense set met een mix van post- en blackmetal. Zoals bij Arson is het vocalist Jeroen die als een bezetene met de meeste aandacht gaat lopen. Hier dan wel niet strak in het pak zoals bij Arson, maar met gewaad dat de sfeer van een ritueel nog accentueert.
Aldrig staat voor veel energie en ze weten die goed te kanaliseren. Zo vroeg een indoorfestival openen is altijd een beetje ondankbaar. De band deed geen toegevingen omdat het publiek niet echt mee wilde werken en leverde een knappe set af met uitsluitend bestaand werk. Nieuw werk zou nu wel interessant zijn, want ik vermoed dat Aldrig nog niet uitverteld is.
Setlist Aldrig: Aldrig, Amarone, Yağmur Gelecek, Hasret, Yağmuru Yağdırırım.

Hedonist is een hard rockin', hard groovin' powertrio uit Limburg, opgericht in 2010 toen Roel Paulussen (K’pow, Hando Yahama, ex-Sardonis, ex-Solenoid, ex-Barabbas) en Frederik Cosemans (Hemelbestormer, Rituals Of The Dead hand, ex-Serpentcult, ex-Death Penalty) samen aan het jammen waren. Frank Homolka (The Killbots, ex-Solenoid) maakte de band compleet.
Hun eerste release was een split met Your Highness. Daarop liet Hedonist een mix horen van Motörhead, High On Fire, Karma To Burn en Monster Magnet. In 2016 was er het full album ‘The Collapse’. Na die release volgden concerten met Crowbar, Karma To Burn, Weedeater, Phill Campell And The Bastard Sons, Tank 86, Your Highness, Tangled Horns en Cowboys And Aliens.
De recentste release van Hedonist is het tweede full album ‘Eat Thus’, dat ze bijna integraal brachten op Zingem Beeft. Dat album bracht hen in 2025 naar Desertfest in Antwerpen.
In de week voor Zingem Beeft kondigde de band plots zijn afscheid aan, maar dit festival wilden ze nog wel spelen. Het allerlaatste concert was dit evenwel niet, laten ze verstaan. Ze hebben het gevoel dat het verhaal van Hedonist verteld is en ze gaan als vrienden uit elkaar.
Op het podium van Zingem Beeft zagen we een band die nog niets aan kracht of intensiteit ingeboet heeft.
Het is jammer dat we zo onverwacht afscheid moeten nemen van een band die misschien niet altijd de erkenning kreeg die ze verdienden. Hoogtepunten in de set waren voor mij opener “Dirtscraper” en “Golden Voodoo Witch”.
Setlist Hedonist: Dirtscraper / Beaumont / Golden Voodoo Witch / Soul / Just Start Kicking / Helvete / Kryszty C / The Urge

Rotzak is een Belgische band die zich moeilijk in één hokje laat stoppen. Hardcore en metal, met nog van alles erin. De inspiratie komt onder meer van Every Time I Die, Converge, The Dillinger Escape Plan en The Chariot. De voorbije zomer stonden ze onder meer op Jera On Air.
Hoewel Rotzak inmiddels al bijna tien jaar bestaat, voelt de band voor veel mensen nog als een relatief nieuwe naam aan, zelfs in eigen land. Door wisselingen in de bezetting en de coronapandemie kwam de ontwikkeling van de band niet altijd mooi uit de verf. De band werkt aan nieuw materiaal, en speelt in het najaar opnieuw een reeks clubshows. België vormt daarbij de basis, maar ook Duitsland, Denemarken en Frankrijk staan opnieuw op de planning.
Net als bij Aldrig is het bij Rotzak vocalist Niel die met de meeste aandacht gaat lopen. Hij klimt overal op, maakt een rondje tussen het publiek en doet zelfs een radslag. Dat sloeg over op de aanwezigen: bij Rotzak kreeg het publiek voor de zin in een moshpit. Van de wervelende Rotzak-set op Zingem Beeft heb ik het meeste genoten van “All Icarus” en het afsluitende duo “Sloom” en “Void”.
Setlist Rotzak: Time Bomb / Decompose / High Praise / Wicked / All Icarus / Blind Eagles / Rather Be Fucking Dead / Big Leap / Sloom / Void

Slaughter The Giant is een deathmetalband met blackmetalinvloeden die werd opgericht in 2018. Ze hebben al twee full albums op hun conto: ‘Depravity’ uit 2022 en ‘Abomination’ uit 2024. Deze zomer zaten ze in de studio voor nieuwe opname. Ze speelden reeds op Alcatraz. De volgende haltes na Zingem Beeft zijn Colossus Deathfest in Aarschot en de Ierse metalfestivals Siege of Limerick en Northern Dissonance.
Op Zingem Beeft openden ze met het oudje “Apocalypse Now” en van daar ging het in de moshpit voor het podium in gestrekte draf naar setafsluiter “Alien Abduction”. Nog een oudje van de EP uit 2019 is “Raging Demons” waarbij frontman Benny iedereen oproept om mensen te helpen als die met hun innerlijke demonen worstelen.
Slaughter The Giant organiseert binnenkort zijn eigen Colossus Death Fest in Aarschot met behalve de band zelf nog onder meer Mordkaul en Man As Plague.
Setlist Slaughter The Giant: Apocalypse Now / Nothingness / Abomination / The Chainsaw Killer / Omens of Evil / Ritual Abuse / Raging Demons / Alien Abduction

Marche Funèbre viel in voor Mordkaul. De zanger van Mordkaul had ergens de aansluiting van het ene vliegtuig op het volgende gemist, of iets van die strekking. Zingem Beeft en bands die afzeggen door luchthavenperikelen, het begint stilaan een running joke te worden. De organisatie heeft er inmiddels zoveel ervaring mee dat hij al makkelijk een vervanger uit de hoed kan toveren. Marche Funebre stond al eens op Zingem Beeft, in 2019, met Bark als headliner toen. Marche Funèbre ging begin deze maand nog op tournee met Counting Hours en Shape of Despair langs Nederland, België en Duitsland, stond daarna nog op het Under The Doom-festival in Lissabon, naast Solstafir en Draconian. De tournee met Counting Hours en Shape of Despair hebben ze voor de Belgische halte uitgebreid tot hun eigen festival (Darken the Moon), met deze keer Candlemass als headliner. Om maar te zeggen dat Marche Funebre momenteel op een goede golf surft.
De set op Zingem Beeft werd afgesloten met een indringende versie van “Einderlicht”, de Nederlandstalige track van hun meest recente EP ‘Echoes from Beyond’. Klasse.
Setlist Marche Funèbre: In A Haze / When All Is Said / Amnesia / The Dark Corner / Einderlicht

Bark brengt groove metal of noem het death’n roll. Deze Belgische band heeft de Argentijn Martin Furia in de rangen, die momenteel behalve bij Bark ook nog bij heel vaak Destruction speelt. Live wordt hij dan als gitarist vervangen door bassist Jorn en komt vaste invaller Stef (van vroeger bij Off The Cross) erbij als bassist. Bark speelde al twee keer op Graspop en vier keer op Alcatraz. Ze waren in 2019 al eens headliner op de toen derde editie van Zingem Beeft, toen met Marche Funèbre en Chalice. Bark bracht vorig jaar het album ‘The Time Has Come’ uit. Op basis van het aantal shirts bij het publiek had Bark misschien ook headliner kunnen zijn.
Bark was goed voor het grootste enthousiasme in het publiek. Bij elke track gingen de vuisten en hoorns de lucht in. Op Zingem Beeft bracht Bark een stevige set met een heel rits klassiekers: “Voice of Dog”, “Mass Lobotomy” en “I Remain Untamed”. Die laatste songtitel vat het concert eigenlijk mooi samen.
Volgens het gezegde bijten blaffende honden niet, maar dat is buiten Bark gerekend.
Setlist Bark: Underworld / Voice of Dog / Roll the Dice / Shaman / Written in Stone / On No Ones Word / Negativist / Hollow Words / Day of the Witch / Wanted Man / I’m A Wreck / Mass Lobotomy / I Remain Untamed

Schizophrenia heeft de afgelopen jaren een onbetwistbare status opgebouwd binnen de internationale death/thrashscene2023 was het jaar van de grote doorbraak voor Schizophrenia, toch als we kijken naar hoe deze Antwerpse band zijn zomervakantie georganiseerd had: ze stonden op het podium van achtereenvolgens Graspop, Hellfest, Wacken, Dortmund Deathfest, Alcatraz en Summer Breeze. In dat jaar stonden ze ook al op Zingem Beeft, maar nog niet als headliner. Die plek op de affiche was toen voor Fleddy Melculy. Vanaf toen is het eigenlijk niet meer gestopt voor deze band. Dit voorjaar speelden ze als support van Hellripper toen die door Europa trok en na Zingem Beeft gaan ze op Europese tournee als support van Coroner.
Op Zingem Beeft toonde Schizophrenia zich een heel degelijke headliner, met veel schwung en allure, en met volop coole poses. Een feest voor de fotografen en voor het publiek.
Setlist Schizophrenia: niet beschikbaar

Deze editie van Zingem Beeft toont dat er in Vlaanderen plaats en zelfs nood is aan dergelijke metalfestivals die breed durven programmeren en die heel hard hun best doen om het publiek telkens opnieuw te verrassen.
Wij kijken alvast uit naar de volgende editie.

Organisatie: vzw Agera Events

The Jayhawks werden in 1992 een beetje wereldberoemd met het album ‘Hollywood Town Hall’ (met de singles “Take Me With You” en “Waiting For The Sun”). Kort daarna was er het album “Tomorrow The Green Grass”, met nog meer hits: “I’d Run Away” en “Blue”. Daarna kwam het succes minder vlot voor deze fijne Amerikaanse band. Inmiddels bestaan The Jayhawks 40 jaar en om die verjaardag extra luister bij te zetten is er nu het nieuwe album ‘Sanctuary Park’.
We kunnen het moeilijk een comeback noemen. Ook ‘Paging Mr Proust’ uit 2023 was al een heel fijn weerzien met deze band en zijn heel eigen blend van folk, country, rock en singer-wongwriter kind of music en hun driestemmige, harmonische zang.
Het nieuwe album werd geproduceerd door Bob Ezrin, die in 2000 ook al ‘Smile’ opnam met The Jayhawks. De gitaren huilen opnieuw fel, de blues zijn nooit ver weg en de melancholie ligt opnieuw in dikke lagen over elke track.
Wie fan was in de jaren ’90, kan dit nieuwe album blind aanschaffen. Mijn favorieten zijn “Hands On The Wheel”, “Keeping Our Heads Above The Water”, “Familiar Strangers” en “Always And A Day”.

Op 20 september staan ze in De Casino in Sint-Niklaas. Dat concert is al uitverkocht.

https://www.youtube.com/watch?v=-lXyA2bE4Gs

De Duitse folkrockband Schandmaul klinkt op het nieuwe album ‘Sternensegler’ (kapitein die volgens de sterren navigeert, of in het Engels: star sailor) opvallend fris.
Het frisse gevoel komt vooral van de nieuwe leadzanger Terence Hill. Thomas Lindner zette al tijdens concerten een stap terug als frontman, ten voordele van Hill, en nu horen we die laatste ook eens in een studio-opname. Klinkt Schandmaul nu anders? Uiteraard klinkt de zang iets anders, maar aan de muzikale formule werd niet geraakt. Dit is nog steeds stevige rock (net geen metal) met roots in de folk. Catchy als je van het genre houdt. Als je al eerder iets in huis haalde van pakweg Subway To Sally, In Extremo of Saltatio Mortis, dan zal je dit vast ook wel lusten. De lyrics zijn in het Duits, maar de verhaallijnen zijn niet zo moeilijk om volgen en heel wat refreinen kan je bijna meteen meebrullen.
Terence Hill laat een nieuwe wind waaien bij Schandmaul en dat kon dit Duitse instituut misschien wel goed gebruiken. ‘Sternensegler’ blaast ons niet meteen omver, maar is een heel degelijk en interessant album met verschillende hoogtepunten. Het slepende “Nosferatu”, het furieuze “In der Hand” en de bombastische titeltrack “Sternensegler” zijn voor mij de hoogtepunten.

Folk/Rock
Sternensegler

https://www.youtube.com/watch?v=P2q7cvu--as

Kurt Wagner heeft met Lambchop al verschillende gedaantes en stijlen aangenomen. Hij is de enige constante in de bezetting. Op het nieuwe ‘Punching The Clown’ leert hij ons het volgende: in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.
De bezetting is deze keer minimaal. We horen niet veel meer dan een banjo (Justin Vernon van Bon Iver) en gitaar, en Wagner’s stem natuurlijk. Tegelijk is er de rijkdom en soepelheid van een relatief groot koor. Wagner prevelt de lyrics van zijn ballads als folk-verteller (net geen bluegrass) in duet met het soms bombastische, gospel-achtige koor. En dat levert muzikaal vuurwerk op. Water en vuur, ernst en passie, zwart en wit, ruw en zacht, elkaar uitdagend elk vanuit hun kern. Het koor vult geen achtergrond maar is een tweede hoofdfiguur naast Wagner, en het hele album wordt gevuld met vraag en antwoord, of voorzet en respons.
Naar verluidt baseerde Wagner zich op een vroege vorm van gospel, lined out singing, die vanuit Schotland naar de Appalachen overgewaaid was omstreeks 1800. Hoe dan ook levert dit een puurheid op die we al lang niet meer gehoord hebben.
Wagner heeft zichzelf en zijn band uitgedaagd om voor ‘Punching The Clown’ betere schrijvers te worden van tekst en muziek. Daar zijn ze zeker in geslaagd. Van de 30 songs die ze geschreven hebben, staan er slechts 12 op dit album. Dat zullen dan wel de beste zijn, maar voor mij had dit zeker een dubbelalbum mogen worden. Ik krijg er maar niet genoeg van. Hoogtepunten aanduiden is dan ook niet eenvoudig. Ik heb het hardst genoten van “A Doctor In The House”, “White People” en “No Chicago”.
Op 2 december staat Lambchop in Antwerpen, een dag later in Roeselare.

Pop/Folk
Punching The Clown
Lambchop

https://www.youtube.com/watch?v=u2SUuOs2K4Y

Recent verloor acteur Mathias Sercu zijn zoon Thore. Mathias’ broer Kobe Sercu (samen zitten ze in de Broers Sercu) vatte het onmetelijke verdriet in de pakkende ballade “Zonder Joe”.
Melancholie, gevonden rust en innerlijke pijn zijn zelden zo mooi verwoord in een paar minuten en akkoorden. Het West-Vlaams kan rauw zijn en hard, maar dit is van het niveau van Willem Vermandere. Mooi.

https://www.youtube.com/watch?v=antCkU8DE2o&list=OLAK5uy_m-3IALpM6wPwXdyIo9rdn135cWIP3RjtQ

Justine Wolfs – geen familie van Noémie Wolfs van Hooverphonic geweest, voor zover we kunnen nagaan - is een Antwerpse singer-songwriter die persoonlijke, dromerige muziek maakt. Haar sound zit tussen indie en dreampop, met invloeden van Gracie Abrams, Wolf Alice en Lizzy McAlpine.
Haar muzikale verhaal begon in haar slaapkamer. Ze begon in 2020, zonder muzikale opleiding, zelf nummers te schrijven op de ukelele. In 2023 richtte ze haar coverband MayFour op. Twee jaar lang stond ze vooral op het podium met covers, tot het steeds meer begon te kriebelen om eigen nummers te brengen.
Vorig jaar bracht ze haar eerste single “Hyperfixation” uit. Later dat jaar volgde “Noodlot”, een Nederlandstalig duet met Wilson55. Ondertussen schreef Justine verder aan de nummers die voor haar eerste EP. Eind 2025 kwam ze in contact met de Nederlandse producers Jaco Falcon en Tim van Emmerloot. Samen brachten ze de slaapkamer-nummers naar de studio. “Ever Known” is de eerste single en gaat over leren van jezelf te houden doordat iemand anders jou graag ziet. De volledige EP verschijnt in november.
“Ever Known” klinkt wat urban loungy. Licht bruisend en tintelend met een mooie finale. Productioneel zit het nummer goed in elkaar, maar ik mis hier de samenhang tussen de muziek en de lyrics. De frisse naïviteit en de verrassing van het verliefd zijn had hier in dikkere lagen uitgesmeerd kunnen worden. In aanpak en onderwerp is dit veelbelovend. Ik ben benieuwd naar de EP.

Je vindt “Ever Known” op Spotify ever known - song and lyrics by Justine Wolfs | Spotify

Drummer (bij Daan), zangeres en songwriter: Isolde Lasoen is niet voor één gat te vangen. Op ‘My Kind Of Drama’, haar nieuwe solo-album, is ze nog meer een kameleon, in de positieve zin. Ze jongleert met neo synthpop, dreampop, filmscores en retropop tot het wazig wordt voor onze ogen en we opgaan in de suikerzoete nostalgietrip die ze voor ons gesponnen heeft.
Album-opener “Queen’s Time” en titeltrack “My Kind Of Drama” doen ons wegdromen naar de (tiener)romantiek van de Franse film in de jaren ’80, met een update en in het Engels voor “Queen’s Time”, maar niettemin helemaal in het straatje van ‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ‘Les Bronzés’, …
Wie had gedacht dat de muzikale erfenis van Francis Lai en zijn collega’s ooit nog op een Belgisch album zou belanden. “Queen’s Time” doet mij denken aan de voor die tijd heel typische romantische zomerduetten waar de Fransen een patent op leken te hebben. Ik dacht daarbij eerst aan “Tu T’en Vas” of “L’Avventura”, maar misschien zit “Eté Indien” (geen duet, I know) er dichter tegenaan. Het instrumentale “Love Language” (instrumentaal op wat geneurie na) en “Supraclavicular” hellen dan helemaal over naar de soundtrack van de jaren ’70 en ’80, met hints van Vangelis en Tangerine Dream.

Het album bevat nog veel meer referenties. Verspreid over de nummers horen we echo’s van Daft Punk, Lana del Rey, SX, Desireless, Zas, Sylvie Kreusch en Lady Gaga. De Franse producer Michael Declerk grabbelde voor ‘My Kind Of Drama’ in dezelfde ton waar hij eerder inspiratie vond voor Daft Punk en Justice. De muziek klinkt soms wat naïef en heeft een hoog roze bubblegum-gehalte. Het lijkt allemaal heel eenvoudig en retro-gepikt, maar achter die eenvoud zitten ingenieuze akkoordenschema’s en melodielijnen. Isolde legt er met haar lyrics een ernstige laag over.

Het album heeft grote gemene delers en toch heeft elk nummer een eigen gezicht: het flirterige en tintelende “Echo En Toi” dat een update van Gainsbourg had kunnen zijn, de propagandistische dansvloervuller “Egoland”, de verre echo van Anne Clark op het slepende “Perception”, de bombastische poprock van “Nothing Is Forever”, …
Telkens krijgen we een nieuwe versie van Isolde Lasoen te horen in de muziek en in de lyrics. Mijn persoonlijke favoriet is “Love Language”.

‘My Kind Of Drama’ is een heel bijzonder album. Voor elke emotie, voor elk moment van de dag, voor elk type weer is er een ander nummer dat net iets meer geschikt lijkt te zijn en toch klinkt dit als één organisch geheel. Fantastisch gedaan.

https://www.youtube.com/watch?v=G0wmVCjc9IE

‘’Educate The Billionaires’’ is de nieuwe single van Green Crow Collective, een bont allegaartje muzikanten. Hun vorige single, “Huern Zègn” met Sarah Vandeursen van Kenji Minogue, was behalve uitermate grappig en tegelijk met de vinger wijzend naar roddeltantes en –nonkels ook nog het muzikale equivalent van een welgemikte handgranaat. Met zijn ietwat Midden-Oosterse vibe en de mantra-herhaling van de titel was dat earcandy zoals er in Vlaanderen maar weinig gemaakt wordt.

“Educate The Billionaires” is van een ander kaliber. Meer rechttoe, rechtaan punkrock. Met een direct meezingbaar refrein en een baslijn die diepe voren trekt waaruit de scherpe gitaarakkoorden opschieten. Er zit zelfs een kort ‘Bohemian Rhapsody’-momentje in deze fijne song, zo rond 2 minuten 30.

Het volgende, tweede album van Green Crow Collective zal ‘Lobotomie’ heten (een knipoog naar ‘Teenage Lobotomy’ van de Ramones?) en komt ergens in het voorjaar van 2027 uit. Als ze nog maar van deze goudomrande bommetjes droppen zal dat album de uitstekende live-reputatie van deze de groene kraaien helemaal bevestigen.

https://www.youtube.com/watch?v=WWdiVSE86DE

“Escape Failed” is de tweede single van het nieuwe album van electrowavepionier Enzo Kreft. ‘Synthetic Future’ verschijnt pas volgend jaar, maar deze nieuwe single doet ons al watertanden.
Het recept blijft hetzelfde bij Enzo Kreft: koele beats en tintelende melodielijnen met onderkoelde lyrics met veel kritiek op de maatschappij. “Escape Failed” beschrijft het moment waarop de mens ontdekt dat ontsnappen uit het systeem onmogelijk is geworden. De vermeende vrijheid van keuze blijkt een zorgvuldig berekende illusie: elke beweging werd voorspeld en elke afwijking wordt geregistreerd. Zelfs de laatste poging om aan het systeem te ontsnappen was al ingecalculeerd. Vrijheid blijkt slechts een simulatie.
Als we Enzo Kreft mogen geloven, ziet het er niet goed uit voor ons. Jammer genoeg lijkt elk nieuw TV-journaal hem gelijk te geven. Wordt dit de soundtrack waarop we de afgrond in dansen?

Electro/Dance
Escape Failed –single-

https://www.youtube.com/watch?v=F9lsiHKIPfA

Derek kennen we misschien nog het beste als frontman van rockband Derek And The Dirt, goed voor de Belpop-klassiekers “Oh By The Way” en “Rosie”, maar hij maakte ook al een aantal albums in het Nederlands. Het Nederlands ligt het hem net zo goed als het Engels. Hij schreef reeds onder meer een Nederlandstalig nummer voor Isabelle A.

Voor “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, de eerste single van het nog te verschijnen album ‘Hunker’, grijpt Derek heel ver terug in her verleden. Zijn eerste kennismaking met muziek waren kleinkunstavonden op ‘De Zolder’ in zijn Gavere. Eén van de eerste platen die hij op zijn slaapkamer afspeelde, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde.
5O jaar later zingt hij samen met zijn idool “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”,  waarin ze ons een spiegel voorhouden. We denken dat de meest gekke aankopen ons gelukkig zullen maken, maar zijn vergeten dat geluk niet te vinden is in materialisme. Tegelijk is het een sneer naar de behaagziekte: soms willen we liefde afkopen omdat we vergeten zijn hoe liefde eigenlijk werkt. Er zit meer dan één laag in dit vrolijk verpakt cynisch lied.
In oktober verschijnt ‘Hunker’ en gaat Derek met de nieuwe nummers op tournee langs Herzele, Oostende en Deinze. Op het album komt ook nog Guido Belcanto langs. Dat is zeker iets om naar uit te kijken.

Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt –single-
Derek & Jan De Wilde
Je vindt deze knappe single op Spotify Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt - song and lyrics by DEREK | Spotify