Synthpopband Electric Litany is een groep die vanuit de UK opereert maar dan met vooral Grieken in de bezetting. Deze fijne band is terug met het vierde album ‘Desires’ dat meer dan 15 jaar muzikale verkenning en evolutie samenvat.
Ze waren al op tournee met Interpol en Alan Parsons noemde hen eerder ‘the next Radiohead’. Parsons was overigens co-producer van één van hun albums en hij nam hen ook al mee op tournee. Tegenwoordig spelen ze zowat overal in Europa, behalve in België.
In een tijdperk waarin de grenzen tussen waarheid en illusie steeds vager worden, richt het nieuwe ‘Desires’ zich als conceptalbum op het concept authenticiteit met als centrale vraag: als de realiteit een constructie is, maakt het dan uit wat waar is?

Het album combineert de kenmerkende atmosferische intensiteit en melodieuze gevoeligheid van deze band met nu een meer experimentele benadering, tot aan de postrock, het neo-klassieke en moderne elektro. Van de tien nieuwe nummers zijn er een paar die opvallen. "Itor" en “Diamonds” hebben een sluier van vervorming, "Reciprocate" – de tweede single van het album – brengt de meer catchy popkant van Electric Litany naar voren, terwijl "Prism" ruimte laat voor een eenvoudige, bijna klassieke interpretatie.
De ritmes van Richard Simic, de rijke synthtexturen van Jason Tsontilis en de herkenbare zachte stem, samen met de gitaren, Perzische santouri en piano van Alexandros Miaris, zorgen voor een diep organisch en emotioneel geluid.

https://www.youtube.com/watch?v=xS91hgpgf6w&t=2s

Wie op tijd kwam bij recente concerten van Vive La Fête, die heeft toen Yerra Yerra kunnen ontdekken als support, maar deze band maakt ook naam voor zichzelf. Ze hebben nu een fijne single uit. “Nepal’ is een rockmantra met een beetje een Oosterse sound.
Yerra Yerra is een powertrio met Limburgse roots. Hun uitgepuurde sound combineert rauwe power met verrassende finesse en ongepolijste emoties. De band brengt een mix van heavy rock, punk en wave zonder evenwel teveel respect te hebben voor de grenzen van elk genre. Alles mag, alles kan bij Yerra Yerra zolang het maar leidt tot een explosieve liveset.
“Nepal” is een pompende mantra geïnspireerd door zangeres Inge Henrotay’s eigen ervaringen tijdens een trektocht door de meer dan 5.000 meter hoge Thorong La-pass in het Himalayagebergte.
“Nepal” werd opgenomen met Thomas Valkiers als producer. Die naam hebben we hier al eerder vermeld, bijvoorbeeld bij reviews van Meltheads, Equal Idiots, The Haunted Youth, Crackups, Tubelight, Priceduifkes, … Deze fijne single doet wat denken aan Wijf, Kaat van Stralen en Rejection Ratio.

Dit is het soort single die ons doet watertanden naar het volledige album.
https://www.youtube.com/watch?v=AKzvqXSLvD0

‘Heretics & Lullabies’ is het derde album van het Amerikaanse duo Frayle. Live en ook in de studio is de band uiteraard meer dan een duo, maar het zijn toch vooral zangeres Gwyn en gitarist Sean die de muzikale koers uitzetten.
Dit derde album is hun eerste voor een ‘groot’ label als Napalm Records. De band is dan ook één van de snelst opkomende sterren in de doommetal wereldwijd. Doompuristen zullen misschien hun neus ophalen voor Frayle of voor dit album, omdat ze bij Frayle hun doommetal mengen met elementen van postmetal, gothic rock en zelfs dreampop. Dat Gwyn behalve met haar fluwelen zanglijnen en de lyrics ook heel hard bezig is met het visuele aspect van de band, zal voor sommige puristen eveneens een doorn in het oog zijn.
Wat je Frayle wel moet toegeven: hun versie van doom is heel toegankelijk. De donkere en koele fluisterzang, de drukkende gothic sfeer als gemene deler, de warme catchy melodieën en de gitaren die als een laag over de melodie gedrapeerd worden, de slepende drum-ritmes, zuinig wat horror-elementjes in de productie, … Dit is gesneden koek voor de Netflix-generatie.  Stadion-doom voor de fans van pakweg Ghost of Powerwolf.
Inzake lyrics en compositie houden ze bij Frayle vast aan hun succesformule. De lyrics gaan over heel herkenbare onderwerpen als liefdesverdriet, innerlijke demonen en donkere mystiek. Slaapliedjes waar tegelijk je haar van recht komt. Dat zorgt voor een heel consistent album, maar ook eentje waarbij je niet altijd doorhebt of je nog naar hetzelfde nummer aan het luisteren bent of al bij het volgende zit. Uitzonderingen zijn de Lana del Rey-cover “Summertime Sadness” en Halloween-themalied “Boo” (met grunts als vocale tegengewicht voor de frêle zang van Gwyn). De ritmes, zanglijnen en laagjes zijn bij momenten heel inwisselbaar. Mijn favoriet is het heavy “Heretic”, met “Walking Wounded” op een dichte tweede plaats.

Frayle zette al de stap van Desertfest naar Alcatraz. ‘Heretics & Lullabies’ zal het leger fans zeker en vast nog doen groeien, terwijl de fans van het eerste uur misschien zullen afhaken.

https://www.youtube.com/watch?v=QVAkrvi4RW8

Begin vorig jaar waren we al serieus onder de indruk van ‘Langspeelplaat’, het debuutalbum van de Nederlandse band Groot Onderhoud, omwille van de referenties naar het beste van de Nederpop uit de jaren ‘80. Ondertussen zijn we een tijd verder. Er volgden nieuwe nummers en nieuwe mensen in de bezetting van de band. En nu is er “Verkeerde Rij”, een beest van een single.

In de jaren ’80 had dit geheid een hit geweest, maar ook vandaag moeten hier nog fans voor te vinden zijn: een hitsig ska-ritme dat uitnodigt tot een dansje en een grappige tekst in het Nederlands waar ook nog wat laagjes onder zitten. Dit kan zo op Radio 1 en 2.

Review
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93991-langspeelplaat

https://www.youtube.com/watch?v=MD_oOnsyOT4

Bob Mould heeft zijn band Sugar heropgevist. Er is een nieuwe single en volgend jaar volgen ook nog concerten van het trio.
Een hele tijd na Hüsker Dü richtte Bob Mould Sugar op. Hun debuutalbum ‘Copper Blue’ sloeg in 1992 in als een bom, met in Vlaanderen (of toch op Studio Brussel) radiohits als “A Good Idea”, “If I Can’t Change Your Mind”, “Helpless” en “Changes”. Een jaar later stond Sugar te blinken op het podium van rock Werchter. Daarna smolt de aandacht voor Sugar snel. De EP ‘Beaster’ kwam als opvolger al in 1993 uit maar werd niet zo ontvangen als ‘Copper Blue’ en in 1995 stopte het Sugar-avontuur.
Bij de Vlaamse fans bleef de interesse voor ‘Copper Blue’ wel altijd branden. Het soloconcert van Bob Mould in 2012 in de AB, met vooral werk van Sugar, was helemaal uitverkocht. En nu is er de reünie. Met de originele bandleden. Vanaf volgend jaar spelen ze opnieuw concerten en nu is er al de single “House of Dead Memories”. Die heeft opnieuw de rauwe energie vanop ‘Copper Blue’ en de dikke gitaarlagen in de sound. Of er nog meer nieuw werk – een nieuw album? – op komst is, dat is nog koffiedik kijken. Maar deze single stemt ons alvast hoopvol.

Voor de fans komt er een heruitgave van de vier singles uit ‘Copper Blue’ op vinyl.

https://www.youtube.com/watch?v=-S72djtUIFk&t=2s

Project Pitchfork - Altijd een blij weerzien met de Belgische fans
Project Pitchfork + Oberer Totpunkt

De legendarische electro-industrialband Project Pitchfork uit Hamburg is op tournee door Duitsland voor de promotie van het nieuwe album ‘Epitaph’, dat evenwel helemaal nog niet uit is. Dat zou na ‘Elysium’ al het tweede album in evenveel jaren zijn, wat uitzonderlijk productief is voor deze pioniers in hun genre. De enige niet-Duitse halte op deze tournee is Waregem.
Dit concert was helemaal uitverkocht en past daarmee in een mooie Schakelbox-traditie waarin Goethes Erben, Der Klinke, The Arch, The Obscure en Clan of Xymox al eerder op het podium stonden.

De support op deze tournee komt van Oberer Totpunkt, ook een heel Duitse band. Het zijn behalve genre- ook stadsgenoten. Dit was het allereerste Belgische concert ooit van deze band. Oberer Totpunkt ging al wel twee keer met Das Ich op tour door de Verenigde Staten. Ze brengen overigens hun albums uit bij Danse Macabre Records, het label dat werd opgericht door Das Ich. Hun meest recente album is ‘Totentanz’ uit 2022. De spil van Oberer Totpunkt wordt gevormd door frontvrouw Bettina. Zij is de vaste waarde voor elke track die gespeeld wordt en ze wordt aangevuld met een wisselende cast van muzikanten en figuranten. En elke track heeft zijn podium-attributen en kledij-accessoires. Zo lijkt het een beetje op het ‘verkleedfeestje’ van Goethes Erben vorig jaar in dezelfde Schakelbox. Het visuele geeft een mooie extra dimensie aan de zo reeds theatrale muziek. Bij elk nummer hoort ook een soort choreografie, waarbij de band zelfs een eigen variant heeft op YMCA-armengezwaai van de Village People.
Opvallend: Oberer Totpunkt begon acht minuten voor het aangekondigde aanvangsuur reeds aan zijn set. Die set was een mix van oud en nieuw werk, met onder meer het nog onuitgebrachte “Maschinenherz”, het triomfantelijke “Die Krieger” aan het slot en een zinderende versie van “Alltag Macht Tot” (het banale stompt ons af). Banaal of alledaags was dit alvast zeker niet.
In de set in Waregem zat uiteraard “Paul Ist Tot”, hun tot episch-dramatische proporties opgeblazen cover van Fehlfarben. Voor het publiek in Waregem was dit vooral een aangename kennismaking. Enkelingen kenden deze band wel al van hun bezoeken aan Duitse festivals en in beperkte mate waren er buitenlandse (niet-Belgische) fans aanwezig die de hele tour of delen van de tour volgen. Maar dit is een band die in Vlaanderen heel wat nieuwe zieltjes gewonnen heeft.
Setlist Oberer Totpunkt: Blutmond / Langfristig Gesehen Sind Wir Alle Tot / Rattenfänger / Dia De Los Muertos / Teufels Lehrerin / Zeit Verfliegt / Maschinenherz / Alltag Macht Tot / Hamburg / (Das Ist Nicht) Meine Welt / Die Krieger / Paul Ist Tot

Op de nieuwe Project Pitchfork-single “Memento Mori” van het nog niet verschenen album ‘Epitaph’ neemt bandoprichter en mastermind Peter Spilles ons opnieuw mee op een sonisch avontuur vol donkere elektronica, krachtige beats en filosofische teksten, het beproefde en bij de fans geliefde concept achter Project Pitchfork.
Spilles en zijn band brachten in Waregem niet alleen twee nieuwe tracks van Epitaph (in de bisronde zat ook nog “The Name”, een track die ze pas sinds deze tour spelen en waarvan we vermoeden dat die op het nieuwe album zal staan), maar vooral een selectie van klassieke hits en iconische mijlpalen die fans al decennia in hun hart dragen. Amper twee nieuwe songs in een set van bijna twee uur, dat is toch jammerlijk weinig voor een tournee die dat album zou moeten promoten.
‘Epitaph’ wordt het tweede album van Project Pitchfork zonder mede-bandoprichter Dirk Scheuber, die de band verliet in 2021. Dit was nog maar het tweede Belgische concert van de band zonder Scheuber. Voorts was de opstelling bekend, met één man op synths, Sue op guestvocals in twee nummers en twee drummers die synchroon drummen en zo voor een heel bijzonder en heel vol en authentiek drumgeluid zorgen. En dan zijn er de visuals. Die waren altijd al goed bij Project Pitchfork, maar dankzij AI spelen die nu nog in een hogere divisie.
Project Pitchfork heeft een innige band met België. Dit was de plek waar in 1992 het eerste niet-Duitse concert van deze band georganiseerd werd. De Duitse band speelde in België op zowat alle grote festivals van het genre: Rewind in Gent in 2012, BIM Fest in 2015 en het W-Festival in 2018 en 2023 (de laatste editie van dit festival, in Oostende). Ze spelen ook al eens in Frankrijk, Tsjechië of Zwitserland, maar het enige buitenland waar ze met een grote regelmaat terugkomen, is toch België.
Die band tussen Project Pitchfork en België komt ook uitgebreid aan bod tijdens het concert. Frontman Peter begint met een welgemeend “It’s good to be back in Belgium. It has been too long”. Later volgt nog meer dankbaarheid voor het enthousiasme en de trouw van de Belgen. En ik heb zelden in dit genre gezien dat echt de hele zaal staat te dansen, mee te zingen en spontaan bijna elk ritme meeklapt. Op Peter’s stem zit een beetje van een grom, maar echt niemand heeft daar een opmerking over. Dit was een feest van begin tot eind.
Hoogtepunten in de set waren onder meer “Acid Ocean”, “Blind Mice” en “Rain”.
Setlist Project Pitchfork: Timekiller / Songs Of The Wind / Conjure / Acid Ocean / Titânes / Teardrop / K.N.K.A. / Blind Mice / Carnival / I Am (A Tought In Slowmotion) / Memento Mori / The Queen Of Time And Space / Volcano / Ascension / Rain / Souls / Beholder / The Longing / The Name / The Island/ En Garde! / Rescue

Organisatie: CC De Schakel, Waregem

De Antwerpse indiepopband Godot ontstond op muziekplatform Vibe, waar multi-instrumentalist Stijn Coolbrandt op zoek was naar een nieuwe creatieve samenwerking. Samen met zangeres Kim Verbeeck, (contra)bassist Niels Groenen en toetsenist Koen van de Weyer vond hij de klik en sound die leidde tot hun eerste eigen nummers en covers. Sinds 2024 deelt Godot muziek via streamingdiensten en zijn ze live te vinden op vooral Antwerpse podia.

Met single “Alien Heart” brengt Godot een intens persoonlijke en broze maar tegelijk krachtige track die recht naar het hart grijpt. Zangeres Kim Verbeeck schreef het nummer na het verlies van haar moeder aan zelfdoding. Het is een meeslepende muzikale vertolking van de rauwe strijd tussen woede, verdriet, liefde en schuld.

Godot wordt geïnspireerd door artiesten als London Grammar en Ane Brun, met de combinatie van elektronische beats en akoestische elementen. Inhoudelijk is het een sterke song en als kennismaking met de band en het bandconcept is dit een heel representatieve track. Op een manier doet dit nummer mij denken aan Hooverphonic, And Then Came Fall en Alanis Morissette. Muzikaal zit er nog meer in, met meer durf en minder brave bescheidenheid.

Website: https://vi.be/platform/Godot

The Great White Nothing is een nieuwe postmetalband uit de regio Mechelen. De leden komen uit bands als Mindwar, Nether, Black Narcissus, Hamelin en Soul Grip en dat ‘grote witte niets’ van de bandnaam verwijst niet naar pakweg een wolk of het stereotiepe lege blad papier, maar naar Antartica.
Een prima thema dat vanuit Vlaanderen nog niet zo heel vaak werd verkend. ‘Passage I Melancholia’ is hun debuutalbum.

Deze nieuwe band vindt inhoudelijk inspiratie bij de vroegste ontdekkingsreizigers van de poolgebieden, een onderwerp waar wij wel wat mee hebben. Muzikaal wordt de postmetal van The Great White Nothing gemengd met black en prog. Denk aan de rauwe intensiteit van een Amenra, Brutus of Wiegedood, al zijn er ook heel etherische, akoestische passages. Ze spelen met de extremen en dat is mooi, want als luisteraar heb je pas door hoe hard en intens iets klinkt als je er ook het helemaal tegenovergestelde naast zet.

Bij postmetal gaat het over emoties en dan heb je uiteraard wel wat mogelijkheden als je poolreizigers als thema neemt: vertwijfeling, eenzaamheid, waanzin, heimwee, desoriëntatie, melancholie, verdriet, de kracht van de natuur, … Veel daarvan lijkt aan bod te komen, al zit er wel heel veel woede en agressie in dit album en agressie is niet iets dat ik met het thematische concept associeer. Muzikaal zijn de atmosferische stukken vaak interessanter en completer uitgewerkt dan de agressieve partijen.

Mijn favorieten op dit album zijn “St. George”, “Everything Forever” en “There, Where The Waves Are Still”.

https://www.youtube.com/watch?v=sN1-r0ftYAA&list=OLAK5uy_lL-BqmHYQvxpOWSLSnHcVjllwSXQme0ko

“The Perfect Girlfriend” is de debuutsingle van Coy Buzz, de band van Marijn Van Dyck. Hij is een beetje een laatbloeier, maar in de herfst zijn de kleuren feller en diverser, dus dat is meestal geen probleem.
Op deze eerste single mixt Coy Buzz dreampop met grunge. Muzikaal hoor ik wat terug van een ZZTop ten tijde van ‘Eliminator’ en ik denk ook aan een gepolijste versie van Sonic Redemption. De song verkent een geïdealiseerde, ongrijpbare liefde. Het is een schreeuw naar een soulmate om samen woelig water te doorspartelen. Een mooi, ietwat klassiek onderwerp voor een song. De uitwerking verraadt dat de schrijver ook een filosoof is.
We hebben misschien wel meer songschrijvers nodig die emotie en geluk wat meer vanop een afstand kunnen bekijken. En als ze hun boodschap dan ook nog kunnen verpakken in een catchy tune, dan worden wij daar vast heel intens gelukkig van.

https://www.youtube.com/watch?v=ILuM4f4pfgI

Stef Kamil Carlens maakte vorig jaar het energieke en funky succesalbum ‘Be(e) Who You Wanna Be(e)’ en speelde daarmee voor heel wat volle zalen als Stef Kamil Carlens & The Swoon. Daar breit hij nu nog een vervolg aan met ‘SKC & The Poem’.
De ‘poem’ van het album en van de ‘band’ verwijst naar de eerste letters van de familienamen van Carlens’ bandgenoten: (Nel) Ponsaers en (Rahmat) Emonds. Daarmee houdt Carlens twee zevenden van The Swoon over. Dezelfde ‘poem’ is natuurlijk ook de Engelse vertaling van gedicht en ook dat klopt in dit concept: de woorden en het rijmakkoord worden op dit album op een voetstuk gezet.
De muziek is uitgepuurd en herleid tot de essentie, maar zit vol gevoel en avontuur. Het nieuwe album moet het dan wel stellen zonder de funky grooves van het vorige album en dat is toch even wennen, maar Stef Kamil verandert zo vaak van jas en ook deze jas past hem perfect.

Voor ‘SKC & The Poem’ brengt hij nieuw werk en herwerkt hij samen met de twee dames songs uit z'n eigen uitgebreide repertoire en parels uit de onuitputbare schat aan songs uit de lange traditie van de singer-songwriter, waarin de grenzen tussen poëzie, literatuur en (pop)muziek vervagen.
Het woord in al zijn facetten wordt gedragen door de drie verschillende stemmen: Carlens' hese tenor, de zachtfluwelen alt van Ponsaers en de soulvolle sopraan van Emonds. Soms zingen ze samen of vullen ze elkaar aan, maar alle drie komen ze ook als solist naar voren en worden de songs zo vanuit verschillende standpunten en gevoelswerelden benaderd.
Het songmateriaal is heel divers. De keuze van covers is zowel opmerkelijk als een beetje voorspelbaar. Dat Prince erbij is, was bijvoorbeeld te verwachten, dat Carlens dan kiest voor het onbekende “Katrina’s Paper Dolls” is onverwacht, hoewel we geen covers van hits verwachten. Hetzelfde gaat op voor de covers van Leonard Cohen en Bruce Springsteen. Wel opvallend zijn de covers van labelgenote Chantal Acda, van 80’s fluisterpopicoon Sade en de Engelse vertaling van het Oudnederlandse “Ik Zag Cecilia Komen”. “By Your Side” van Sade klinkt in de handen van dit trio eerder als Eels. Voorts wordt Carlens’ overleden soulmate Matt Watts geëerd met een cover van zijn “With Every Healing Mile” en leidt Carlens ons naar de Amerikaanse folkpopchanteuse Jesca Hoop.
Anders dan ‘Be Who You Wanna Be’ is ‘The Poem’ geen rit die je onbezonnen kan beluisteren. Je moet meer dan een paar stappen zetten om mee te gaan op deze trip, het is zelfs een flinke wandeling. Dat er heel wat onbekende nummers en covers langskomen, maakt dat je er de focus goed moet op houden, want er wordt veel fluisterend gezongen en in de samenzang gaat ook al eens wat verloren inzake verstaanbaarheid. De magie van dit album zit niet in het uitgepuurde, maar in het op een voetstuk zetten van de stemmen. De nummers en de muziek zijn slechts het vehikel dat je als luisteraar tot daar brengt. De samenzang, de combinaties van stemmen, de intonaties, het spelen met het stemvolume, het ritme en het rijm, … Carlens beschrijft in de credits van zijn recente albums altijd nauwgezet welke instrumenten er gebruikt werden bij de opnames, hier zijn de stemmen de belangrijkste instrumenten. Fascinerend en bij momenten magisch, dit album.

Als ik een top 3 zou moeten maken van de songs op dit album, dan kies ik voor het flirterige “Selfish Girl”, “The First Time I Ever Saw Your Face” en “A Thousand Kisses Deep”.

https://www.youtube.com/watch?v=UlC09vPmcIY