Na “Know That” is “When The Storm Ends” al de tweede nieuwe single dit jaar voor Cathubodua. Deze Belgische epic symphonic metal band werkt dus naar een nieuw album toe, de opvolger wordt dat van ‘Interbellum’ uit 2024.
“Know That” was een leuke single, maar op “When The Storm Ends” worden echt alle registers opengetrokken. Lekker agressief en krachtig bij momenten, dan weer filmisch en meeslepend. Spanning, passie en huivering in een notendop van een paar minuten. Zo moet dat.
De bijhorende clip werd opgenomen op het Na Fir Bolg-festival eerder dit jaar.

https://www.youtube.com/watch?v=GCcwzZO7RxI&t=2s

Amyl and the Sniffers is een band die zo’n energieke concerten brengt dat ene studio-album die energie nooit helemaal kan vatten. Wordt gezegd. Een live-album van deze band is dan ook helemaal geen verrassing. ‘Truth or Consequence’ wordt vorig jaar opgenomen tijdens een concert in LA met een beperkt publiek.
Wat wel een verrassing is, is dat ze geen ‘gewoon’ concert als live-album uitbrengen, maar een concert met country-versies van hun nummers.
Twee conclusies: de meeste songs blijven wel ongeveer overeind in deze semi-akoestische aanpak. Over de zangeres en de band kunnen we dat helaas niet zeggen. Hoe trager ze de nummers spelen, hoe meer ze door de mand vallen. Het is mooi dat ze dit risico durven nemen, maar het voegt weinig toe aan hun oeuvre. Sommigen zien er de grap van in of vinden dat ze iets toevoegen aan het country-genre door er hun rauwe punk-attitude in te injecteren.
Je hoort een paar publieksfavorieten als “Big Dreams”, enkele onuitgegeven nummers en één cover (“Lights on the Hill” van Slim Dusty). Alleen die laatste cover geeft aan dat Amyl and the Sniffers dit country/live-album toch ergens een beetje ernstig overdacht en voorbereid hebben.
Goh. In het beste geval vinden de fans dit een leuk tussendoortje. Maar straks toch graag ‘gewone’ concerten en een degelijk live-album, misschien?

https://www.youtube.com/watch?v=HyDI1FaaTY4

Homemade Hand Grenade is een opkomende, jonge rockband uit het Waasland. “Too Weak” is hun nieuwe single. Ze evolueerden van grage naar heavy alternative. Ze voegen nu ook synths toe en hebben het zelf over Nirvana meest Nine Inch Nails.
De synths krijgen alvast nog niet de bovenhand op deze single. Inzake referenties zou ik eerder denken aan een Bush meets Stone Temple Pilots of Queens of the Stone Age. Ik hoor ook wat echo’s van The Romans.
“Too Weak” is goed gedoseerd in de dramatiek en leuk gespeeld met de intensiteit. De lyrics zijn degelijk, al mis ik een herkenbaar of meezingbaar refrein, en in de productie hebben ze misschien nog wat punten laten liggen.
Dit is een leuke introductie voor een leuke band. Hier willen we nog meer van horen.

Homemade Hand Grenade | Facebook

De wereld draait al twee jaar door zonder Matt Watts, de in ons land aangespoelde Amerikaan. Twee jaar na zijn overlijden verschijnt zijn laatste album.
Matt Watts speelde onder meer bij The Calicos, I H8 Camera, Zita Swoon Group en Mercelis, had Bjorn Eriksson en Stef Kamil Carlens in zijn eigen begeleidingsband en componeerde nummers met Emilina Torrini.
Maar Matt Watts was meer dan de talentvolle mensen die hem omringden. Zelfs in zijn slechtste en donkerste dagen bleef zijn ster als songschrijver en muzikant schitteren, al hebben maar weinigen dat gemerkt. Het is in dat licht dat we moeten luisteren naar ‘Restless Kind’, zijn postuum afscheidsalbum. Zo getroubleerd als zijn laatste jaren waren (denk aan de roes en het tastbare verdriet van ‘Muted Songs for Piano’ uit 2021), zo rustig en ingetogen is deze ‘Restless Kind’.
In de achteruitkijkspiegel zien we daar de vrede in van diegene die de dood in de ogen kijkt, zoals Leonard Cohen en David Bowie op hun laatste studio-albums, maar misschien zit het allemaal anders, dieper.
In de lyrics gaat het op ‘Restless Kind’ opvallend vaak over thuis en over vroeger, over onopgeloste conflicten met zijn vader, over zijn moeder, over mensen die hij broers en zusters en old friends noemt, over een jeugdliefde.
Heimwee en het ontberen van de steun van (bloed)verwanten voerden ook al de boventoon op ‘How Different It Was When You Were There’, zijn fantastische album uit 2017. Ik dacht toen dat de diep-paarse melancholie en hunkering van dat album stond voor liefdesverdriet op Olympisch niveau, maar dat was slechts een deel van het verhaal, vertelde hij later in een interview. Heimwee lag net zo goed in dikke lagen over dat album. Hij was blij met de kansen en de muzikale erkenning die hij bij ons kreeg en hij voelde zich soms heel geborgen tussen zijn nieuwe vrienden en vriendinnen, maar misschien was die ‘nieuwe’ thuis’ niet krachtig genoeg om al het ‘oude’ uit te vlakken.
‘Restless Kind’ straalt in alles rust en eenvoud uit. De woorden en de zanger staan centraal. De begeleiding is minimaal. Dat is een mooie en goede zet van producer Bai Kamara Jr. Als eerbetoon gaat er niets boven deze meest pure vorm van Matt Watts. Aan de andere kant mis ik op dit afscheid wel een beetje de ‘muzikale familie’ die Matt Watts hier omringde. Stef Kamil bracht vorig jaar al hulde met een cover op ‘SKC & The Poem’ en ik vermoed dat nog wel meer muzikale vrienden hem daarin zullen volgen.

‘Restless Kind’ is een mooi eresaluut aan een talent dat we met z’n allen misschien niet hard genoeg gekoesterd hebben. De wonden bloeden het hardst op “Hard Mama” en “If I Answer”. Op “Hard Mama” geeft hij zich helemaal bloot: ‘Cause it’s hard, Mama, it’s just too hard’ en ‘If you’d unlock the door, I’d be back again’. Het zijn maar fragmenten van de onderhuidse wanhoop en heimwee op dit album. Ook in “If I Answer” zitten die. Hij gaat daar in een soort van dialoog met zichzelf en zingt hij ‘I’ll be your only friend’.
Maar koop ‘Restless Kind’ niet uit medelijden. Zie het eerder als het laatste cadeau dat we kregen van deze getalenteerde singer-songwriter. Zo blijft zijn zachte fluisterstem nog wat langer bij ons.

De Ronde van Frankrijk was dit jaar het strijdtoneel van Tadej Pogacar en Remco Evenepoel. De twee zorgden geregeld voor spektakel, telkens in de laatste kilometers van een rit. De man die de meeste kilometers in de aanval reed, dat was echter Baptiste Veistroffer (van de Lotto’s). In heel wat etappes ging hij van bij de start in de aanval, vaak solo, ook al wist hij dat hij nauwelijks kans maakte om een rit effectief te winnen of hoog te eindigen in het eindklassement. Maar we genoten wel van zijn strijdlust.
Dat is een lange inleiding om duidelijk te maken dat je niet alleen absolute toppers moet koesteren, maar dat er ook in het grote peloton interessante renners en ploegen rondfietsen. Als we kijken naar alle bands in de heavy metal die naar uw en mijn aandacht dingen, dan is Ramses misschien geen Pogacar of Evenepoel, maar misschien wel een Veistroffer.
Al sinds 1990 maakt deze Belgische band hardrock en heavy metal met Egypte als hoofdthema en dit jaar brachten ze het album ‘Desert Storm’ uit. De kans dat ze daarmee ooit het hoofdpodium van Wacken of Graspop zullen halen, is niet zo heel groot: een Belgische band, zonder steun van een label, in een ietwat ‘belegen’ genre en met een thema waarvoor de grote meute niet meteen warm loopt, … Maar zoals Baptiste Veistroffer laten ze zich niet afschrikken door dergelijke mathematische kansberekening.
Horen we op ‘Desert Storm’ de allerbeste songschrijvers, producers, muzikanten en vocalisten van het grote peloton? Misschien niet, maar dit team ‘smijt’ zich in elke track, in elk album, in elk concert. Van mij krijgt Ramses de prijs van de strijdlust voor dit album.
Er staan volgens mij een paar nummers op die het equivalent van een ritoverwinning in de Tour waard zijn. “Rising Sun”, “The Words of Toth”, titeltrack “Desert Storm”, “The Ankh” en “The Depths of my Soul” om er  maar een paar te noemen.
Het is een rijkelijk gevuld album met dertien nummers. Om de vergelijking met Baptiste Veistroffer door te trekken: ze hadden misschien beter hun tijd en energie geconcentreerd in net iets minder ‘ontsnappingen’, maar je weet natuurlijk nooit vooraf hoe de teerling zal vallen. Voor hetzelfde geld laat je een nummer vallen dat bij de concerten uitgroeit tot een publieksfavoriet.

De Maiden’s, Priest’s en Manowar’s van deze wereld kan Ramses niet verslaan met hun ‘Desert Storm’, maar inzake entertainment en onderscheidingsvermogen, is dit een prima album van een ambitieuze band. Ik hoop dat ze nog wel een paar ritten winnen in hun Tour.

https://www.youtube.com/watch?v=PN8h0Vv7LwY

I See You Now/Come On Summer –single- (album ‘Violence Insane in a Beautiful World’)

Roger Taylor, de legendarische drummer en songschrijver van Queen, heeft zopas twee singles uitgebracht van zijn nieuwe solo-album. Voor de 77-jarige Taylor is ‘Violence Insane in a Beautiful World’ zijn zevende solo-album sinds 1977 en het eerste sinds ‘Outsider’ uit 2021.

“I See You Know” is een doorleefd liefdeslied, van twee mensen die al heel lang van elkaar houden en die toch nog steeds nieuwe aspecten van elkaar kunnen ontdekken en doorgronden. Taylor’s vrouw Sarina maakte de zwart/wit-video bij het nummer. Het is een mooi, romantisch en oprecht slowke, maar het mist een beetje magie. Het sprankelt niet hard genoeg.
“Come On Summer” is dan weer een upbeat, dansbaar nummer waarop Taylor het gezelschap kreeg van het Ndlovu Youth Choir uit Zuid-Afrika. Het koor gaat met de meeste aandacht lopen.

Als pakketje kunnen de singles intrigeren, maar nog niet overtuigen. Maar ze maken ons wel benieuwd naar dat full album. Roger Taylor gaat in het najaar op tournee, maar dan enkel in de UK.

https://www.youtube.com/watch?v=KZivRNcsoJw

Komen de opvolgers van Guns ‘n Roses en AC/DC als iconen van de hardrock misschien uit India? Het zou zo maar kunnen. Als er dan één band is die je moet volgen, dan is het wel Girish And The Chronicles. Ze waren de voorbije jaren vaste klanten in het Vlaamse clubcircuit en ze stonden al op het WildFest in Geraardsbergen. Hun nieuwe single is “Generation Coward”.

Inhoudelijk gaat over hoe we als maatschappij afgestompt zijn. We kunnen alle leed van de hele wereld op onze kleine en grote schermen zien, maar het raakt ons nog nauwelijks. Een terechte vingerwijzing.
En als extraatje krijgen we de loepzuivere vocalen van zanger Girish Prdhan en pittige riffs van Suraz Sun.

Een heel interessante single en we hopen dat het volgende album van dit viertal snel volgt.
https://www.youtube.com/watch?v=njZq1jmB9tA

Om de zoveel tijd pookt het Nederlands-Belgische punktrio Ford’s Fuzz Inferno het vuur eens hevig op en krijgen we een nieuwe release te horen. Deel 2 van ‘The Book of Fuzz’ (Deel 1 verscheen in 2022) is een leuke verzamelaar geworden voor wie de recente vinylreleases liever op CD wil beluisteren.

Op deze nieuwe verzamelaar staan alles samen elf tracks: vijf tracks van ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ uit 2025 en twee van ‘Elektrofuzzification’, twee releases die op de site een positieve review kregen.
En dan zijn er nog vier tracks die nog niet eerder werden uitgebracht. Het is – zoals wel vaker bij deze band – niet helemaal een complete round-up van de voorbije opnames – daarvoor ontbreken teveel tracks van de vinylreleases – en toch is dit een heel aangename verzamelaar.

Ik verwacht dat de fans en kenners dit blind zullen aanschaffen en dat er ook nog wat nieuwe fans via deze heel toegankelijke CD de weg naar Ford’s Fuzz Inferno zullen vinden.

Van de nog niet eerder uitgebrachte tracks ben ik het meeste gecharmeerd door het dystopische/apocalyptische “Empty Lives And Empty Dreams” en het furieuze “Never Confess”.

https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/the-book-of-fuzz-selected-verses-part-2

In 2026 viert Eva De Roovere het 20-jarige bestaan van ‘De Jager’, haar doorbraakalbum als solo-artieste. Ze speelt dat succesalbum integraal op een tournee. Met klassiekers als “Fantastig Toch” (misschien nog bekender als “Slaap Lekker”, haar samenwerking met Diggy Dex), “Laat Me Je Lied Zijn” en “De Jager” wordt deze concertreeks vanaf het najaar een groot feest van herkenning.

Tegelijk is er in september nieuw album. ‘Sluit De Nacht’, in een productie Koen Gisen, is een eigentijdse mix van levens- en liefdeslied. Het is een ode aan poëzie, melodie en ritme. Een zoektocht naar verbinding en troost in deze woelige tijden, walsend en dansend tussen luisteren en meezingen. Met eigen werk en ook met straffe songs geleverd door of samen geschreven met Gert Bettens, Rick De Leeuw, Dirk Blanchart, …

“Eén en Dezelfde” heeft de duidelijkste signature-sound van De Roovere: upbeat, met een beetje een ondeugende schwung erin, en onder dat vrolijke laagje toch een boodschap meegeven. Mooi. “Alles Komt Goed” begint wat als een schlager, maar neemt dan een bocht om uit te komen bij americana. Andere parels op dit album zijn voor mij “Morgen Misschien”, “Overal Kom Ik Thuis” en “Nog Eén Keer Mijn Schoon Lief”.
Miskleunen of vullers heb ik niet gevonden. Geen grote verrassingen dus, en ook geen teleurstellingen, maar dit is dan ook Eva De Roovere op haar best.
‘Sluit De Nacht’ is een heel aangenaam album. Een prachtig nieuw hoofdstuk in de lange carrière van deze grande dame.

Singles 
Eén en dezelfde Eva De Roovere - Eén en dezelfde

Je kan ‘Sluit De Nacht’ kopen op vinyl, maar de CD bevat een leuke bonustrack met “Encore De Toi”, een Franstalige interpretatie van “Fantastig Toch”.

https://www.youtube.com/watch?v=rGp9XoJmv2w

Tour en info  https://www.evaderoovere.be 

In 2021 waren we al heel lovend over het comebackalbum ‘Sweep Into Space’ van Dinosaur Jr en hun nieuwe, ‘There Near’ maakt ons nog meer enthousiast.
Misschien zijn we zo enthousiast omdat Dinosaur Jr op dit nieuwe album alles gewoon bij het oude laat: rafelige, alternatieve gitaarrock met een hoog jaren ’90 gehalte, met rijkelijk elementen van stoner, noise en grunge rondgestrooid op alle tracks.
Toegegeven, dit album biedt eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Veel evolutie of variatie ten opzichte van het bestaande werk is er niet. Maar noemt het dan ‘vintage’ en dan klinkt het opnieuw hip en trendy. Inhoudelijk (in de lyrics) zoeken we niet naar belangrijke boodschappen. Frontman J Mascis vertelt in interviews dat hij de teksten bij elkaar verzint omdat ze goed klinken. Het is vaak pas later dat hij er zelf een rode draad in vindt of er betekenis in ziet. Op het eerste gehoor is dat voor ‘There Near’ niet anders.
De hoogtepunten dan. Die zijn er zat. Het pompende en bruisende “Take me With You” is er zeker eentje, net als “Read The Room” en “No One’s Ready”. Ook leuk is het punky “Gone Off”. “Clam Along” start met een indrukwekkende en tegelijk krakkemikkige gitaarsolo en krijgt alleen al daarvoor bonuspunten. Enkel op het bluesy “Put It Down” ben ik niet helemaal mee. Met die zeurende vocalen van J Mascis moeten er inzake blues prachtige tracks te brouwen zijn, maar dit is ‘m voor mij niet.

https://www.youtube.com/watch?v=KMPf5HB4rvM