Kunnen ze ook in Mexico degelijke deathmetal maken? Wie daaraan twijfelt, kan zich ‘Matter Without Form, Body Without Soul’ van Ghölem aanschaffen, met daarop tien old-school deathmetal-pareltjes.
Ghölem serveert zijn death snedig en hondsbrutaal: een spervuur van complexe gitaarhoogstandjes en daarover een strakke drum, een onopvallende diepe bas en een nog diepere grunt. Denk aan Death, Carcass, Pestilence, Cancer of het oude werk van Sepultura.
Mexico had in de jaren ’90 van vorige eeuw reeds een bloeiende deathmetal-scene. Ook de leden van Ghölem hebben al een lange staat van dienst bij tal van ander bands en dat hoor je ook. Talent wordt op dit album gecombineerd met vakkennis.
Op ‘Matter Without Form, Body Without Soul’ laat Ghölem geen steken vallen. Deze band heeft niet bezuinigd op leuke riffs en weet op elk nummer te boeien. Hoogtepunten zijn o.m. “Sell Me My Forgiveness” (prachtige intro en een sympathieke ontsporing naar het einde toe), “Veil”, “Implode” (ook al met schitterend gitaarwerk en bij momenten tot ver buiten de lijntjes van de deathmetal), het heerlijke “Advent” en de single “Hearts and Souls”. Van dat laatste nummer vind je makkelijk de lyric video op YouTube.
Het is nog maar het eerste album van deze band en ze hebben nog geen label gevonden, maar als kwaliteit een garantie is, staat voor Ghölem de poort naar internationaal succes wagenwijd open.
https://www.facebook.com/gholemcurse/?fref=ts
‘Coaster’ is het debuut van Coyote Melon uit Gent. De zoveelste uitstekende release van een Belgische band. We denken daarbij aan de recentste pareltjes van o.a. Nebrovski, Brutus, The Guru Guru, A Supernaut…
Coyote Melon maakt perfecte indierock. Catchy melodieën, strakke riffjes en pompende ritmes zorgen ervoor dat ze muziek maken waaruit vroeg of laat een knaller moet komen. Met ‘Coaster’ zitten ze er alvast al heel dicht bij. Hun muziek gaat de ene keer de richting van The Van Jets uit en de andere keer van Cake. Om maar enkele namen te noemen die hen wat moeten situeren op het muzikaal universum. Vijf songs die allen aan de eerder genoemde elementen voldoen en met een aangename zangstem waarmee Jeroen De Gussem veel kanten uit kan. De titelsong is een geschikte single. “Designated Driver” bevat een fijne ritmesectie. “Suspicious” is een heerlijke catchy en soulvolle song met een prachtig refrein. Zou het eventueel goed kunnen doen in bv. de Afrekening.
Ik kan dan ook maar alleen enthousiast zijn over ‘Coaster’ en zeggen dat je deze zeker eens moet beluisteren. Fris, springerig en catchy. Wat wil je nog meer met de lente voor de deur? Coyote Melon: een naam waar we ongetwijfeld nog meer gaan van horen.
Gabriel Scar is het project achter Gunther Huyghe. De scar uit de naam slaat op het litteken dat hij overhield aan een valpartij uit zijn wielrennersperiode. ‘Oceans of Sound’ bevat 13 tracks die typisch als pop rock omschreven kunnen worden. Meestal uptempo met hier en daar een rustiger nummer. Van die rustiger nummers is “Lacrimosa” ,een duet met Ivy Cavana, een aardige ballad geworden. Alles klinkt goed maar de productie zou nog wat straffer mogen. Nu klinkt alles wat eenvormig en braafjes. Ook de zang kon hier en daar wat beter gemixt zijn. Voor de rest vrij klassieke pop-rock songs zoals bv The Scabs ze ooit maakten, maar dan wel van een iets ander van niveau en stijl. Alles klinkt radio vriendelijk en de refreinen zijn vrij catchy. “Beacon of Your Green Eyes” komt twee maal voor op dit album. In een rock en in een akoestische uitvoering. Beiden hebben hun waarde maar de zang in de akoestische versie spreekt mij meer aan.
‘Oceans of Sound’ is geen meesterwerk maar een degelijk product met hier en daar een heel aardige compositie. Met een betere productie zou het album nog wat meer diepgang kunnen hebben. Iets om te onthouden voor hun volgende release.
Elke week komen er talloze releases binnengewaaid. Het is dan ook zaak om er de relevante en de boeiendste uit te halen. Deze EP van het Antwerpse collectief Whyes viel op tussen de andere releases. Whyes brengt heel dansbare en catchy indiepop met wat funky en eighties synth -elementen. Het ene moment klinkt hun muziek richting Goose uit en op andere momenten klinkt ze dan weer meer naar de kitsch pop van MGMT en gelijkaardige bands. Het is heel vrolijke en opgewekte danspop dat ideaal past bij de ontluikende lente. De band bestaat nog maar twee jaar maar haalde reeds de finale van ‘De Zes 2015’ en met de song “Mercury” haalden ze de Nieuwe Lichting van 2016. Hun nieuwe single “Sometimes” is zopas geselecteerd voor de Nieuwe Lichting 2017. Daarnaast staan er nog drie tracks op de EP die eveneens weten te overtuigen. “Ilugo” sluit de EP af met een mooie lounge-achtige outro.
Ik ben dan nog ook enthousiast over deze EP die ongetwijfeld een smile op velen hun gezicht zal weten te toveren. Ik kom er in elk geval welgezind door.
De Gentse band Rhea behaalde de finale van de Nieuwe Lichting 2016 en een plaatsje in Humo’s Rock Rally. Rhea bestaat voor een deel uit oud-leden van Black Tolex en gitarist Guillaume Lamont van Jacle Bow. Dit vijftal maakt moderne old-school rock.
De single “Change” klinkt iets meer poppy dan hun nummers op de EP ‘Intoxicating’ maar ze blijft wel de typische gitaarriffs over de track uitstrooien. De melodieën in de song bezitten een oorworm gehalte. Een nummer dat zeker potentie heeft en geschikt is om wat airplay op de radio te krijgen.
Wie na beluistering nog niet genoeg heeft van Rhea moet beslist hun vorige EP eens uitproberen. ‘Intoxicating’ bevat 3 tracks en ze hebben intussen alle drie de playlist op Studio Brussel gehaald. “Everything You Need” klinkt een beetje als The Van Jets, Black Box Rebellion en The Black Keys. En voor “Something Good” en “Never Out Of Sight” kan je dat eigenlijk ook zeggen. Wie hiervan houdt moet dit zeker eens beluisteren.
Black Leather Jacket, een powertrio uit de Kempen, haalde dit jaar als enige rockband die naam waardig de finale van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Ze moesten het afleggen tegen Tamino, Kai Wen en The Lighthouse, maar ze verdienen toch onze aandacht.
Zelf omschrijven ze hun muziek als luide garage-rock en dat is niet gelogen. Drie van de vier tracks op hun EP ‘Criminals’ refereren overduidelijk naar de garage-rock zoals die begin jaren ’90 gemaakt werd door bv. The Spanks, The Nomads en The Paranoiacs: luid, rauw, een beetje slordig, maar altijd catchy. “Criminal Mark” en “Troublemaker” zijn daar de perfecte voorbeelden van. Op een cliché meer of minder wordt misschien niet gekeken, maar het werkt.
Dat ze nog wel uit een ander vaatje kunnen tappen, bewijzen ze op “Drugged”. In dat bijna roekeloze nummer voegen ze een snuif punk en flink wat fuzz bij hun garage-rock. Op “Burnt Child Dreads Fire” klinken ze dan weer als een jonge, rockende versie van Oasis.
Jammer dat ze niet verder geraakt zijn in de Nieuwe Lichting, want het vuur dat deze roedel jonge wolven in zich hebben is de schop onder de kont die Studio Brussel vandaag misschien wel nodig heeft.
http://vi.be/blackleatherjacket
Pop/Rock
Blue Embrace (EP)
Delta Crash
Eigen Beheer/Fake Management
2017-03-23
Wim Guillemyn
In 2016 won deze Wetterse band de publieksprijs in Humo’s Rock Rally. Dit was zowat de bekroning van de gestage klim door de band. In 2015 nog geselecteerd voor de Nieuwe Lichting van StuBru, daarna 3de op het Oost-Vlaamse concours Oost.Best waarna ze een jaar later de finale in de Rock Rally haalden. Nu een jaar later is er zeven nummers tellende EP uit dat hun ambitie en hun komende tournee moet ondersteunen.
‘Blue Embrace’ werd uitgebracht in eigen beheer. Delta Crash maakt radiovriendelijke pop/rock. Fijne en melodieuze gitaarlijntjes begeleiden een stevige en degelijke ritmesectie. De zang klinkt vrij Brits eigenlijk en melancholisch. Denk ergens aan raakvlakken met bands zoals Arctic Monkeys, Blur, The Bluetones …
Zeven tracks die allen een single kunnen zijn. Praktisch allemaal uptempo en catchy. Tracks die het meest mijn aandacht trekken zijn “Far”, “Fade Out” wegens zijn enthousiasme, “How About” met zijn heerlijk galmende gitaar en het afsluitende titelnummer dat sfeervol en zweverig zich op gang trekt.
Met ‘Blue Embrace’ en de naderende lente behoort een plaatsje op de playlist van StuBru tot de mogelijkheden. Laat deze jonge honden maar los op de radio.
Pop/Rock
Lueur
Empusae (featuring Chve)
Consouling Sounds
2017-03-23
Wim Guillemyn
Empusae heeft al een vrij gekende basis opgebouwd met artistiek waardevolle releases. Sinds kort is Empusae een duo geworden. Chris Nesis is oorspronkelijk lid Sal-Ocin kome vervoegen. Voor ‘Lueur’ hebben ze voor de vocals beroep gedaan op Colin H. Van Eeckhout, bekend van o.a. Amenra, Chv, Kingdom …
‘Lueur’ bevat twee tracks van telkens een twintigtal minuten. De eerste song “Guiding Light” is een prachtige en langzaam opgebouwde song. Met sfeervol gehum en trance-achtige percussie wordt in de song naar een vorm van climax toegewerkt. Hij duurt misschien wel twintig minuten maar ik kan niet zeggen dat hij te lang duurt of eentonig wordt. Er werd veel aandacht besteed aan details en er valt bijgevolg veel te ontdekken in “Guiding Light”. Een sterke track dat mij doet denken aan de donkere middeleeuwen met hun kloosters en kastelen. Ook de tweede track “Retinae Tenebrae” bevat min of meer dezelfde opbouw maar bevat meer een donkere en bevreemdende sfeer. Keys en piano hebben hier een grotere rol toegewezen gekregen. In de tweede helft van de track krijgen we hier en daar wat spaarzame vocals.
Ook deze keer krijgen we van Empusae een interessante lap muziek voorgeschoteld waarmee hij eigenzinnig en origineel aan zijn oeuvre voort bouwt. Een schitterende release.
De Nederlandse punkrockband Screw Houston heeft zonet de EP ‘Like Fighting Snakes’ uitgebracht. De band bracht reeds enkele EP’s uit als melodische hardcoreband, maar met de komst van een nieuwe bassist werd de muzikale horizon nog wat verder verruimd.
Toch hoor je de roots van deze band nog duidelijk op ‘Like Fighting Snakes’. De vocalen zijn helemaal clean, er ging nog meer aandacht naar de melodie en de opbouw van de muziek laat wat meer lucht tussen de brokken energie, maar voorts ademt alles op deze EP nog hardcore.
Het resultaat is heel genietbare punkrock die een heel eind verwijderd ligt van de commerciële Amerikaanse pretpunkpaden. “I Need Air” is het meest punky nummer op deze EP. “This Is Where We Part Ways” geeft (misschien met de titel) nog het beste aan wat voor moois er nog zit aan te komen. Screw Houston heeft zijn nieuwe pad nog niet helemaal tot in de puntjes afgelijnd, maar de zoektocht levert mooie songs op als “All Rise” en “Time To Breathe”.
‘Like Fighting Snakes’ is voer voor fans van Secrets, Pierce The Veil en Asking Alexandria.
Opnieuw hoogstaande metalcore van eigen bodem! Royce komt uit de Kempen, ontstond uit de assen van het fijne Angelskin en liet enkele maanden geleden met ‘Embrace Yourself’ een eerste EP op de wereld los. Op dit plaatje horen we een band die een lekkere mix van brute metalcore, punk en posthardcore serveert en daarbij meesterlijk agressieve stukken met rustige, ingetogen passages weet af te wisselen. Zo doet Royce ons regelmatig denken aan de streekgenoten van Campus, een band die we enorm weten te smaken maar ook liefhebbers van bands als Bring Me The Horizon, Trivium of Bullet For My Valentine zullen de acht lekkere tracks weten te smaken. 'Embrace Yourself' staat als een huis maar het zijn vooral de drie laatste songs “I Draw The Line”, het rustige en heerlijke intermezzo “Though Anyting PT I"en de fantastische meezinger “Carry Me” die er boven uit springen.
Zelf deze fijne band ontdekken kan via http://roycetheband.com/ .
Les één voor nieuwe bandjes die een eerste plaatje uitbrengen : Val met de deur in huis en zorg dat uw eerste song al meteen het kot afbreekt. Dat hebben ze bij het Gentse Firefang goed begrepen, “Crazy” is namelijk een binnenkomer van formaat, een razende brok ontvlambare garage-rock die ons meteen bij de keel grijpt. De manier waarop frontman Steven De Poorter in die helse opener de boel aan flarden schreeuwt, geflankeerd door een muur van ontbolsterd gitaargeweld, is echt wel fameus. Verder verkent Firefang met verve alle uithoeken van de garage-rock en daarbuiten. Bij momenten doen ze dat wild en onstuimig, elders dan weer slepend en emotievol.
De Poorter zijn gitaar is gedoopt in een substantie vervaardigd uit Crazy Horse water aangelengd met een geut Cobain-lotion, een bijtend goedje dat nog eens werd overgoten met een Gun Club buskruitmengsel.
Zelf hebben ze het over garage-grunge. What’s in a name? maar het is nog zo gek niet. We horen flarden Nirvana in “Nothing” en “One Day”, en we herkennen het zwaar onderschatte Come in sluipende songs als “I Sing I Sing” en “In A Home”. Als we het bij hedendaagse groepjes gaan zoeken, dan komen we steevast bij The Wytches terecht, ook zo een bandje die overtuigend uitpakt met een lekker smerige rock’n’roll sound en een hoop kwieke songs.
De garage-rock in Vlaanderen is op vandaag nog maar een eng wereldje, maar we mogen er met Firefang een verdomd sterk bandje bij verwelkomen.
We krijgen veel releases binnen die de Jaren 70 en 80 willen doen herleven of er op zijn minst hun mosterd hebben gehaald. Van tijd tot krijgen we er ook die het nog verder terug in de tijd zoeken. Zo ook met de Gentse band The Akulas die met hun muziek de sound van de sixties surfmuziek doet herleven. Veertien instrumentale liedjes, waarvan deels covers, vol met reverb en twang gitaarlijnen, zwierige orgels, wandelende baslijnen en vintage drums.
Zegt je dat iets dan moet je dit zeker eens uitproberen. Het is goed gemaakt, ideaal om erop te dansen en het klinkt zoals het moet klinken. Erg vintage, een beetje voorspelbaar natuurlijk maar op zich vormt het geen struikelblok. Ze zijn bezig sedert 2005 en ze speelden al op verschillende festivals in Nederland en België (o.a. North Sea Surf Festival in Amsterdam en Rockabilly Day in Assenede). Alles gehuldigd in een mooie smaakvolle jaren zestig cover wat het plaatje compleet maakt.
Er wordt veel boeiende en originele muziek gemaakt dezer dagen in België. Zo ook met dit Brussels trio dat zichzelf als een rock ‘n’ roll gang omschrijven. Rock ‘n’ roll? Nou ja, laten we zeggen alternatieve rock met soms een psychedelisch sausje (zie o.a. openingstrack “Ice “dat weids en psychedelisch klinkt). Op’ La Menace’ klinkt een zekere vorm van gekte door in de zang terwijl muzikaal alles in een jaren zeventig sfeer baadt. Op “See Me” gaan ze verder deze weg op. Wat fuzzy gitaren, een markante ritme sectie en een vrij catchy refrein. “Future” is een ietwat schizofrene song dat enerzijds poprock elementen bevat en anderzijds wat Black Sabbath elementen die de sfeer bepalen. “Xeption” heeft een rock n roll ritme in een postpunkverpakking. Het doet mij aan sommige nummers van The Rapture (o.a. de songs “Sister Saviour” en “I Need Your Love”) denken. Nu denk je waarschijnlijk dat de muziek op ‘La Menace’ uit een verzameling van verschillende stijlen bestaat maar dan heb je het mis: hun muziek heeft wel degelijk een eigen smoel en stijl. Je herkent hen zelfs vrij snel. Tien tracks staan er hier op hun album die variëren qua lengte tussen de 3 en 10 minuten.
A Supernaut heeft met ‘La Menace’ een album afgeleverd dat gedrenkt is in de jaren zeventig maar toch origineel en boeiend blijft. Een band waar we ongetwijfeld nog van zullen horen.
Beuk uit Brugge maakt harde rock n roll met Nederlandse gezongen teksten. Daarmee wisten ze zich in Engeland al in de kijker te werken middels optredens in het Britse concertcircuit. Maar ze haalden ook de finale van de Britse MIA’s in de categorie Best International Band. Mooie adelbrieven voor een jonge band die voornamelijk via optredens naam wist te maken. Nu is er hun debuut.
‘Strak Plan’ verwijst naar het nummer “Strak Plan Jacky” dat verwijst naar de wielrenner Jacky Durand die in 1992 de Ronde van Vlaanderen won. Er staan nog nummers tussen die een sportthema behandelen. Zoals “Delfine Klopt Er Op” (boksen), “Kapitein” (voetbal) en “Modder en Bier” (cyclocross).
Daarnaast ook onderwerpen zoals dementie, familie, angst… Doodnormale teksten die eenvoudig maar treffend neergepend zijn. Ze maken harde rock met knipoogjes naar bands zoals AC/DC, Motörhead, Peter Pan Speedrock… Soms wat clichématig maar altijd met volle overgave, zonder overbodigheden en met de nodige hooks. De Nederlandstalige teksten (toch een uitzondering dezer dagen waarin het dialect overheerst) zijn zeer goed verstaanbaar en vormen geen belemmering voor de rockende nummers.
Een fijn debuut dat de weg opent voor een goed gevuld concertseizoen waar ze naast Engeland ook talrijke steden in Vlaanderen aandoen. Live moet je ze zeker eens checken want dit trio straalt energie uit. Maar luister eerst maar eens naar ‘Strak Plan’ zodat je straks ergens in een zaal kan meezingen…
Nederlands 
Français 
