The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein .
Met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Kijk , dit is ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft nu 4cd’s uit , een eigen identiteit, beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek.   Qua uptempo songs komen de single “45” , “Howl” en “Desire” sterk uit de verf .
Overwegend is er op ‘Handwritten’ sprake van broeierig , vaardig materiaal en dan krijg je met “Keepsake” en “Mae” absolute hoogtepunten  .  Tot slot noteren we “National anthem” , een sfeervolle , dromerige afsluiter.
Hier hebben we als vanouds  goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen.
Toegegeven, iets minder beklijvend als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!