De sound van het Texaanse True Widow is duidelijk toegankelijker geworden, maar zorgt nog steeds voor intrigerende , adembenemende trips van  logge, slepende ritmes  , aanstekelijke riffs en geluidslandschappen. Het geheel klinkt minder gruizig , waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld .
De nummers zijn emotievol , hebben een dromerige - of verlatingsinhoud , maar laten hier meer een priemende zonnestraal toe . Heerlijk genietbaar materiaal , mooi uitgesponnen waar nodig , ondersteund van de zang partijen van Dan Philips of Nikki Estill , die elkaar afwisselen of elkaar aanvullen .
Slowcorepop met een vleugje psychedelica,  sludge en doom en dan kom je uit bij Pelican, Earth en Mogwai . 8 songs vol intense schoonheid.