De nieuwe van PUP is een logisch vervolg op het titelloze debuut uit 2013. De Canadezen bestoken ons wederom met withete punkrock met het fungehalte van Fidlar, de drive van Bad Religion en de giftanden van Big Ups. Het gaat er snel en hectisch aan toe maar behoudt een aanvaardbare meezingfactor, alsof Weezer Met Black Flag in de ring zou stappen. De punkrock wordt vrij frontaal in ons smoel geramd (“DVP” en  het furieuze “Old Wounds”, onze favoriet) maar de melodie blijft  steeds overeind. Met 10 briesende stroomstoten van songs die maar zelden boven de drie minuten uitstijgen is het liedje al vrij snel uit. Snel, kortaf, kwaad en straight in your face, zo gaat dat bij de betere punkplaatjes.