The Claim is een Engelse band die werd opgericht in de jaren '80. Onder invloed van bands als The Jam, The Kinks en The Smiths, wist The Claim zijn stempel te drukken op dat typische Britpop- en indie gebeuren in de jaren '90. Tussen 1985 en 1992 bracht The Claim twee albums en verschillende singles en EP's uit. Op hun in 1988 uitgebrachte album 'Boomy Tella' was de band aanzienlijk volwassen geworden en het wordt dan ook nu nog steeds beschouwd als hun doorbraakalbum. De band bleef echter teveel die status 'veelbelovend' bewaren. De grote doorbraak kwam er helaas niet. The Claim hield er dus in 1993 reeds mee op, maar blijk toch een invloed te hebben gehad een hele generatie bands. In 2009 speelde de band een reünieconcert in Rochester, gevolgd door een tweede in 2010.
Ondertussen werd ook een retrospectieve plaat uitgebracht: 'Black Path'. Er komt nu eindelijk een gloednieuwe schijf van The Claim op de markt: 'The New Industrial Ballads'. Een zeer aanstekelijk schijfje, waaruit niet alleen blijkt hoezeer deze band werd gemist, maar vooral doet The Claim duidelijk niet aan een routineklus, en dat trekt ons nog het meest over de streep.
Vanaf die eerste song, “Johnny Kidd's Right Hand Man”, blijkt al dat The Claim een nieuwe adem heeft gevonden en klaar is om zijn plaats in dat typische Britse popgebeuren terug in te nemen. Die voornoemde aanstekelijkheid, met lekker aan de ribben klevende drum- en gitaarpartijen op “Journey” en “Smoke And Screens” doen ons naar adem happen. Maar het is, ondanks die meesterlijke riffs, eerder die kristalheldere vocale aankleding die ons toch weer het meeste kippenvel bezorgt. Het lijkt wel alsof de jaren '90 nu pas zijn begonnen. De band slaat dus begane wegen in, maar voegt aan hun muziek van toen zeer veel spontaniteit en spelplezier toe. In de figuurlijk toch grijze en koude tijden waarin we leven, voelen songs als “Hercules”, “When The Morning Comes” en “Gamma Rays” en bij uitbreiding alle songs op deze schijf dan ook aan als een frisse deugddoende wind, waarbij het zonlicht in je ogen prikt en een gelukzalig gevoel over jou neervalt.
Alsof een zware last van hun schouders is gevallen, zo voelt deze plaat aan. We zijn dan ook blij dat The Claim terug uit de doden is opgestaan. Dat de band hier geen flauw afkooksel aflevert van zichzelf, maar duidelijk een visie neemt op een toekomst met een vette knipoog naar hun verleden, bezorgt ons een glimlach op de lippen. Een toekomst die er trouwens, op basis van deze kristalheldere, knappe schijf zeer rooskleurig uitziet.