We geven het toe, we zijn al een tijdje fan van Nico Kennes en al de projecten waar hij aan deelneemt. Neem nu Bareley Autumn. Drie jaar geleden bracht de band zijn debuut uit en bezorgden we, zeer goed bedoeld, hen de stempel 'Het Belgisch antwoord op Eels'. Net omdat de muziek van Bareley Autumn diezelfde emoties uitstralen, die je ook bij die laatste terugvindt. Ondertussen heeft de band bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken. Bareley Autumn bracht een gloednieuwe schijf op de markt 'Day Trip To The Petting Zoo', waarop deze stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Opener “Alix” is al zo een song boordevol emoties. Nico heeft nu eenmaal een stem en uitstraling die je kippenvel bezorgt. Een uitzonderlijk talent dat je zelden tegenkomt. Die stem is zijn grootste wapen in de strijd en dat wordt uitvoerig tentoongespreid op deze plaat. Is die eerste song nog eerder een sobere en intieme trip waarbij Bareley Autumnn harten raakt, dan durft de band echter deze keer ook de registers opentrekken. De muzikanten mogen vaak lekker loos gaan, telkens aangevuld door Nico zijn stem die blijkbaar veel meer toonaarden aankan dan ingetogen die snaren raken. Luister maar naar een “Crucified”, een song boordevol verrassende wendingen die we nog niet waren tegengekomen bij Bareley Autumnn. Met een meer elektronische inbreng, die ons zeker bevalt, verlegt de band hier zijn eigen grenzen. Prachtig.  Bij “Grown” en “Abortion Coffee” blijkt dat de inbreng van een extra gitarist geen verkeerde keuze was. Integendeel. Daardoor klinkt het geluid veel voller, zelfs een beetje rauwer en meer 'rock'-getint. Dat de muzikanten de registers compleet kunnen opentrekken en zo het tempo de hoogte induwen, is trouwens een enorm pluspunt aan deze knappe plaat. Het plaatje wordt telkens opnieuw perfect ingekleurd door Nico zijn bijzonder melancholisch stembereik, door enerzijds ingetogen die harten te verwarmen als bij “Dream Vaporizer” en anderzijds weer eens lekker verschroeiend het tempo tot een hoogtepunt te drijven zoals bij “Abortion Coffee” .
Dit is een zeer gevarieerde schijf geworden die vele andere kanten laat zien en horen van Bareley Autumn. Het mag duidelijk zijn, deze band is niet gewoon volwassen geworden. Deze band vindt zichzelf opnieuw uit op deze schijf, en daarvoor krijgen ze toch een extra pluim op hun hoed.
Het extra fijne aan 'Day Trip To The Petting Zoo' is dat de band je voortdurend op het verkeerde been zet, alsof er bewust geen lijn zit in deze plaat. Het keert terug in het onheilspellende “Out Of Love And Out Of Shape”, een instrumentaal eindpunt waaruit nogmaals blijkt dat het niet meer puur en alleen draait rond de stem van Nico. De muzikanten krijgen voldoende vrijheid om zich volledig te laten gaan op deze knappe plaat. Ook al is een song als “All There Is” en het wonderbaarlijke “Tinder” een rustpunt dat ons naar adem doet happen doordat Nico ons weet te betoveren op een zeer bijzondere wijze.
Bareley Autumn is anno 2020 vooral een band die evolueert en blijft evolueren in zijn kunnen. Dat laatste trekt ons op deze bijzonder veelzijdige plaat het meest over de streep.