‘Letter To You’ is de eerste nieuwe studio-opname van Bruce Springsteen met de E-Street-band. Op openingstrack “One Minut You’re Here” lijkt het nochtans een sober solo-album te zullen worden, maar bij de volgende song “Letter To You” is er dan toch die warme rocksound die we allemaal zou goed kennen en waar we van houden.
Dit album bevat nieuwe songs en herwerkte versies van oude songs die nog niet eerder werden uitgebracht. Springsteen is dan ook een zo goed als tijdloze componist van rocksongs die in elk decennium relevant is geweest. Misschien hebben die oude songs ermee te maken, maar het is lang geleden dat we Springsteen nog zo levendig hebben horen rocken. Alsof de brave man zichzelf even aan zijn roots moest herinneren.
Net als “Letter To You” had ook “Burnin’ Train” op ‘Born To Run’ of ‘Darkness On The Edge Of Town’ kunnen staan. Gouden mid-temporock. Daarna wordt evenwel gas teruggenomen. Op “Janey Needs A Shooter” overdrijven Springsteen en de E-Street’ers met een overdosis stroperig drama zonder vonken. “Last Man Standing” zit dan weer wel heel juist van toon, met net genoeg pathos en een paar mooie solomomenten voor de band. Hetzelfde voor “The Power Of The Prayer”: perfect gedoseerd om epische proporties te krijgen.
Bij een songtitel als “House Of A Thousand Guitars” begint ons rockhart al wat sneller te kloppen, maar dat valt tegen. Er zitten wel een paar gitaren in, maar niet genoeg om te verhullen dat deze song vooral drijft op een prachtige pianoriedel. “Rainmaker” en “If I Were The Priest” komen traag op gang en laten dan toch voorzichtig even wat tanden zien, maar de fans van de voluit rockende Boss blijven nu toch al een hele tijd op hun honger zitten. Maar hun gebeden worden verhoord op “Ghosts”. Lekker tempo, veel gitaar vooraan in de mix, catchy, veel passie en vakmanschap, … Niet te verwonderen dat dit een single is geworden.
Daarna gaat Springsteen nog een keer terug voor een lange, trage tocht door het tranendal met zijn “Song For Orphans”. De intenties waren vast goed, maar overdaad schaadt. Het beste wordt vaak opgespaard voor het einde en dat is hier niet anders. Het afsluitende “I’ll See You In My Dreams” is fenomenaal goed, zowel in vorm (muzikaal) als inhoud (kyrics).
We waren wat gaan twijfelen aan een instituut als Bruce Springsteen, na albums als ‘High Hopes’, ‘Springsteen On Broadway’ en ‘Western Stars’ die niet helemaal konden overtuigen, maar dit is opnieuw een album dat vlot overtuigt. Niet over de hele lijn, maar genoeg om het standbeeld voor The Boss nog wat meer glans te geven.