Al Jourgensen heeft het nog altijd niet gehad met de wereld. Integendeel. Op ‘Hate To Go (Take Out Or Delivery)’ trekt de voorman van Ministry nog één keer alle registers open om de politieke waanzin, het grootkapitaal, de sociale media en de collectieve verdwazing van de moderne samenleving muzikaal aan de schandpaal te nagelen. Mocht dit effectief het laatste studioalbum van Ministry worden, dan verdwijnt de band alvast niet via de achterdeur. Daarvoor loopt de industriële machine nog veel te gesmeerd.
Met ‘Hate To Go (Take Out Or Delivery)’ levert Ministry zijn zeventiende studioalbum af, een plaat die tien nummers en ruim 46 minuten lang de vertrouwde combinatie biedt van beukende drums, mechanische ritmes, gierende gitaren en samples die de actualiteit rechtstreeks de geluidsmuur in katapulteren. Wie op een onverwachte muzikale koerswijziging had gehoopt, is eraan voor de moeite. Jourgensen weet perfect waar zijn sterktes liggen en houdt vast aan het recept waarmee Ministry eind jaren ‘80 en begin jaren ‘90 een grote naam werd in de industrial metal.
Opener “Crickets” maakt meteen duidelijk dat er niet aan intensiteit wordt ingeboet. De gitaren snijden, de ritmesectie dondert en Jourgensen klinkt alsof hij nog een persoonlijke rekening te vereffenen heeft met alles en iedereen. Ook “Voices Of Hate” heeft dat heerlijk opgefokte karakter waarmee Ministry destijds de brug sloeg tussen industriële elektronica en compromisloze metal. De repetitieve riffs en de dreigende vocale uitbarstingen doen denken aan de klassieke periode van ‘The Mind Is A Terrible Thing To Taste’ en ‘Psalm 69’, zonder dat de band zich volledig verliest in nostalgie.
“Clown Car” en “We Hate” houden de druk op de ketel. De eerste trekt een spoor van vernieling door het politieke circus, terwijl de tweede met zijn logge riffs en compromisloze aanpak weinig ruimte laat voor subtiliteit. Ministry is hier niet bepaald bezig met diplomatieke onderhandelingen. De boodschap wordt met een sloophamer afgeleverd, liefst met zoveel mogelijk decibels en een flinke portie sarcasme.
Toch schuilt de grootste kracht van deze plaat niet uitsluitend in de muzikale agressie. Het is vooral de manier waarop Jourgensen zijn ergernis vertaalt naar een sound die even mechanisch als menselijk aanvoelt. De samples en gesproken fragmenten zijn opnieuw een essentieel onderdeel van de composities. Ze creëren een collage van politieke slogans, maatschappelijke ontsporing en mediagekte, al dreigt de overvloed ervan op bepaalde momenten de muziek naar de achtergrond te verdringen. Ministry heeft nooit bekendgestaan om zijn subtiliteit, maar de grens tussen een vlijmscherpe aanklacht en een overdaad aan voorspelbare statements wordt hier soms dun.
Met “Delete” bekritiseert de band de macht van sociale media en de manier waarop digitale communicatie het publieke debat steeds verder vergiftigt. “Singularity” richt de blik op AI en de mogelijke ontmenselijking die daarmee gepaard gaat. Het is een interessant thema voor een band die al decennialang de spanning tussen mens en machine omzet in industriële herrie. De ironie dat daarbij ook kunstmatig gegenereerde stemmen worden ingezet, past perfect bij het universum waarin Ministry opereert. Technologie wordt hier niet zomaar gebruikt als effectje, maar maakt deel uit van het verhaal.
Niet alles overtuigt even sterk. Naarmate het album vordert, wordt duidelijk dat Ministry zijn beproefde aanpak niet altijd weet te vertalen naar nummers die echt blijven hangen. De riffs zijn stevig, de productie is compromisloos en de woede is authentiek, maar sommige passages blijven steken in een vertrouwde formule.
Gelukkig is er nog “We’re Still Here”. De aanwezigheid van Paul Barker, jarenlang een bepalende partner van Jourgensen, geeft de afsluiter extra betekenis. Zijn terugkeer op een Ministry-studioalbum, na een afwezigheid van ruim twee decennia, is meer dan een nostalgisch gebaar. Het nummer krijgt een gedragen karakter en voelt als een terugblik op een bewogen geschiedenis waarin muzikale vernieuwing, excessen, conflicten en een onwaarschijnlijke hoeveelheid herrie hand in hand gingen. De titel klinkt daarbij als een laatste verklaring van bestaan: we zijn er nog, ondanks alles.
Of dit werkelijk het definitieve afscheid wordt, blijft bij Al Jourgensen natuurlijk een vraagteken. Misschien is het allemaal symbolisch bedoeld, zoals eerder bij Ministry. Je kan de vraag misschien stellen als ze op 4 april naar de AB in Brussel komen.
https://www.youtube.com/watch?v=UEOkt8U6GKc
AB, Brussel programmatie + infootjes Concerten 01-11-26 – The Hu 02-11-26 – Puscifer (Org: Greenhouse Talent) 02-11-26 – Crash Course VI.BE (ism VI.BE) 03-11-26 - Ibex Band: 50th aniversary of Stereo Instrumental Music 03-11-26 – Davina Michelle (Org: FKP…
De Casino, Sint-Niklaas - events
De Casino, Sint-Niklaas - events 05 + 06/11 Bizkit Park, a mighty nu-metal tribute 07/11…
Democrazy Gent - events
Democrazy Gent - events Concerten Ezhel, DJ Cantay, Ha Concerts, Gent op 27 oktober 2026 (ism Ha Concerts) Big next: Soft Loft Trefpunt, Gent op 27 oktober 2026 Big next: Tracey Nelson, Lisette, Trefpunt, Gent op 28 oktober 2026 Danko Jones, Split dogs op 28…
Trix, Antwerpen - events
Trix, Antwerpen - events - 29 okt: Cardinals - 30 okt: IJsland - 30 okt: Naomi Sharon -…
Nederlands
Français 