Het tweede album is vaak het moeilijkste voor een band. Of je breekt helemaal door of je blijft een eeuwige belofte. Een tussenweg, het bevestigen van al het goede op het eerste album, dat hoor je maar zelden. Die laatste is ook niet meteen de beoordeling waar je als band echt naar uitkijkt. Het is wat Teen Creeps voor elkaar kreeg op ‘Forever’: het bevestigen van al het goede op ‘Birthmarks’. En daar stond flink wat goed materiaal op, zodat bevestigen hier absoluut een compliment is.
Teen Creeps grossiert op ‘Forever’ opnieuw in grungy indierock met muzikaal veel verwijzingen naar de jaren ’90. Toch is het nieuwe album geen doorslagje van hun debuut. Het ‘boze’ is er wat uit, ingeruild voor een wat meer volwassen en doorleefde sound, maar voorts is er nog steeds een pak rauwe emotie en melancholie en het rammelt al eens in hun fuzzy slacker-rock. Denk aan Buffalo Tom, The Posies, Sloan, Soul Asylum, Sebadoh, …  Er zijn wel meer Belgische en andere bands die vandaag teruggrijpen naar die indierocksound van de 90’s. Dat was dan ook één van de meest interessante periodes in de muziekhistorie. Teen Creeps slaagt er op ‘Forever’ in om die sound naar hun eigen gezicht te boetseren. Een nieuw gerecht met bekende smaken.
‘Forever’ heeft heel wat sterke songs, maar mist een single die echt vluit catchy is. De verdienste ligt meer in de kwaliteit als album. De beste kansen om pakweg op StuBru of radio Willy hoog te scoren zijn voor “Seeing Shapes” en “Signal Dream”. Soms ligt het tempo hoog, zoals op “Fall Out”, maar dan weer gaat de voet van het gaspedaal, zoals op het melancholieke “Brothers“.
Een echte misser zit er gelukkig niet bij.