Neo-klassieke ravers, zo noemt het duo achter Boshaard zichzelf. En die vlag dekt inderdaad de lading. Wat Dominique Vantomme (Axelle Red, An Pierlé, Vaya Con Dios, …) en Toon Bosschaert (Waar Is Ken?) brengen op het debuutalbum van Boshaard is een instrumentale mix van piano en elektronica, van klassiek en ambient, jazz, elektro-noise en filmmuziek.
In de relatief klassieke pianostukken zit nog een zweem van oude meesters als Francis Lai en Rogier Van Otterloo. Musici die met weinig instrumenten en een eenvoudige melodie veel emotie konden oproepen. Van dat punt vertrekt Boshaard, maar ze voegen er veel meer aan toe. Het is niet enkel de elektronica die dit album naar het hier en nu haalt, ook de bewegingen in de melodie, de ritmes en de productionele aanpak van de composities.
Vantomme en Bosschaert bouwen de laagjes met veel geduld op en weer af en als luisteraar krijg je veel tijd en ruimte om daarin mee te gaan. Als alle laagjes op elkaar liggen wordt het soms dansbaar of dreigend. Referenties liggen niet voor de hand, maar wie houdt van het album van SJ Hoffman & Clairval of van het Belgische eenmansproject Berlin, zal vast ook dit kunnen waarderen.