Rock Werchter 2013 – dag 2 - vrijdag 5 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter

Dag twee – Eerbetoon aan artiesten …
Blur kwam na tien jaar terug opduiken om de Britpop op te stoffen en hoe ze is uitgegroeid . Kings Of Leon rockten volgens het boekje . James Brown herleefde op Charles Bradley die op z’n 65 ste één van de ontdekkingen binnen de soul is, en Gary Clark Jr brengt hulde aan  Jimi Hendrickx. Erotiek werd luguber ervaren bij Kesha , maar werd dan even later opgevangen door de hete seks en de lapdance van Major Lazer , die hier een wild stomend feestje boden. Kijk voor elk wat wils dus …

Charles Bradley & Extraordinairies (Klub C) … Moet kunnen , 65 zijn, en nu pas je doorbraak kennen voor het grote publiek. De man heeft een uniek levensverhaal dat je zeker eens moet nagaan . Op pensioengerechtigde leeftijd beleeft hij de ‘time of his life’. De zon brak meteen door op z’n warme soulpop met funky tunes. ‘Afternoon delight’ op vrijdag middag. Z’n doorleefde, hese, rauwe indringende vocals sieren gospel en klieven je simpelweg middendoor; de songs waren soms breed gearrangeerd, en Bradley heeft dit te danken aan een goed op elkaar ingespeeld combo van o.m. blazerssectie en toetsen. En kijk James Brown is ‘back to life’ door z’n sensuele danspasjes, - standjes , de sex machine en de gewaagde tot de verbeelding sprekende moves met z’n microfoonstandaard. Entertainment dus! En de songs ? Ook heb je niet meteen een soulhart, nummers als “Loving you” en “Strictly reserved” raakten en wisten je in te palmen. Bradley was ‘één’ met z’n publiek .Gepassioneerd en overtuigend ging het combo te werk en terecht werden ze sterk onthaald.

Gary Clark Jr (The Barn) - De redactie had me alvast meegegeven dit concert niet te missen. Gary Clark Jr overrompelde ons met een staaltje retro rock/blues in de beste traditie van The Jimi Hendrickx Experience . Hier was Jimi onder ons . Hier spraken de instrumenten en de tekst haalden we op den duur zelf voor de geest. Een stevige sound met krachtige riffs , die soms konden gieren. De gitaarpartijen van Clark Jr werden in de verf gezet . De souluitstapjes op plaat werden tot een minimum beperkt . Wij op luchtgitaar genoten van de spannende, doorleefde retromuziek van een gitaarvirtuoos en een goed op elkaar afgestemde band, die eigentijds klonk, met respect voor de traditie.

Rock Werchter creëert voldoende ruimte voor opkomende talenten . Eéntje die we best in het oog houden binnen de hiphop  is de Amerikaanse rapster  Angel Haze (Klub C), die na twee afgelaste concerten in de AB uiteindelijk toch op het festival te zien was . Een onnavolgbaar salvo van raps vuurde ze in rhymes en flows, geruggensteund door keys en live drums. Verbeten, scherp en overtuigend klonk ze . “Werking girls” , “Gossip folk” ervaarden we wat hyperkinetisch , maar dit ving ze goed op door af en toe wat vaart terug te nemen in haar raps; ze zong dan eerder op soulfulle wijze richting Missy E en Lauryn Hill. En is er ergens die link met ons eigen Coely? “Hell could freeze” was één van haar doorbraak nummers (met Rudimental btw!) , “Crown” verwees naar de Beasties periode van ‘Check your head’ en op het afsluitende “New York” dweepten groovy ritmes . Angel Haze op kruissnelheid dus …

Het jonge , dynamische Two door cinema club (Main Stage) speelde een rits huppelende; sprankelende spring-in-‘t-veld nummers, die erin gingen als zoetenkoek . Onschuldige, licht verteerbare gitaarpop met twinkelende ritmes die aangenaam ontvangen werden door het publiek . Een zorgeloos bestaan in hun muzikale wereld kreeg je meteen met “Sleep alone”, “Undercover martyn”, “Do you want it all” en “This is the life”. De songs van de nieuwe plaat zijn iets gelaagder en zijn deels een dipje binnen hun frisse aanpak , maar met “Something good can work” , “Handshake” en het afsluitende “Eat that up” werd het tempo op vriendelijke wijze opgetrokken  . Fijn concertje dat bubbelt van levenslust en optimisme .

Even de wenkbrauwen fronsen en liefst niet met een wijdopen mond staan gapen als de Amerikaanse Kesha (Klub C) op het podium verschijnt . Haar girl power in de voetsporen van Britney, Lady Gaga kunnen we nog ok beschouwen , want het jonge publiekje houdt er van . De tent zat afgeladen vol , maar verfijnd entertainment was een andere zaak . Haar erotiserende act en uitdrukkingen tartten soms elke verbeelding . Liefde , erotiek en seks krijgen choquerende wendingen die werkte op de lachspieren of de ogen sloot . De pussy likes, de eyeballs , de immense opblaasbenen – en varkens , de Belgische kleurkip, de roller skating uitdagende vrouwen van lichte  zeden , travestie, … Je kreeg het allemaal … met een korreltje zout te nemen … Niet van goede smaak, maar misschien moet het niet meer dan dit soort freakshow en wat fun zijn . En er was muziek die wel eens rockte , danste, en dan kwam je uit op songs als “Warrior” , “Dirty love” en haar doorbraak nummer “Tik tok”.

Ook een uitpuilende tent voor de Amerikaanse The Lumineers (The Barn), al een tijdje bezig, maar door de boost van Mumford & Sons en Of Monsters and Men nu pas toe aan de verdiende erkenning.  Een afwisselende leuke set hoorden we van uitbundige, sprankelende, meeslepende folkpop door een volle, rijkelijke instrumentatie en lichtvoetige, dromerige, lekker in het gehoor liggende pop . Ze zijn dan ook met vijf en naast akoestische , elektrische gitaren, banjo’s , mandoline, vullen cello , bas, drums en tierlantijntjes aan .
Een campfire gevoel hebben we, op handen gedragen met de nodige singalongs in de zin van “Ho hey” , Oohooh”, “Aah aah” , “Eeh eeh” , en door het getokkel, de stampende ritmes , de foot- en drumtics, de handclaps en de meerstemmige zangpartijen altijd wel iets aanstekelijks , luchtig, fris en opbeurends. De muziek van deze neofolkies zit duidelijk in de lift en de tent barn ging dan makkelijk uit zijn dak ; naast de obligate meezinger “Ho hey” hadden zij nog een handvol sterke huppelende en ontroerende songs . Net als Arcade Fire in hun begindagen , waren ook The Lumineers met een paar middenin het publiek te bespeuren.
Teerrechte titel voor de set was het afsluitende “Big parade”. Eenvoud en klasse … The Lumineers hebben alle kansen aangegrepen om groots te kunnen worden . Rock Werchter was duidelijk hun bondgenoot .

We waren al goed onder stoom van Kesha en goed op dreef gekomen op  The Lumineers, maar Major Lazer (Klub C) ging met de hoofdvogel naar huis op Rock Werchter 2013. Een uitzinnig feest in een barstensvolle tent en ver daarbuiten , want Major Lazer is ‘hot today’. Vorig jaar nog klein in de Bota , dan maar groter op Pukkelpop en in de AB, maar letterlijk op handen gedragen op RW . Geen echte songs waren te horen , maar de eigen aanstekelijke nummers werden afgewisseld van samples reggae, rock en dancehall . Alles werd door de hitmachine van Major Lazer gehaald .
En dan spraken we nog niet van de crew: twee wulpse deernes , die naast danspassen hipshakes als professionele bezigheid hebben , een applausmeester , een DJ en Diplo, spil van de band die het publiek opjutte . Een wild stomend feestje , een ‘harlem shake’ door de mashup van hun materiaal, waarbij natuurlijk flarden “Bubble but” , “Get free” en “Watch out for this , bumaye”  uitgroeiden tot hymnes van het weekend .
Maar de belangrijke boost van Major Lazer was de Hot Stuff en het Entertainment ; t-shirts uittrekken en omhoog gooien , handjeszwaaien, opblaasballen op z’n Flaming Lips, champagnedouches, lapdance, en ga zo maar verder . Iemand werd op de schouders genomen en tot buiten de tent gecrowdsurft .
Is Major Lazer het nieuwe alternatief voor jouw seksueel beleven?! Opwindend heet was het wel … Het was van Beasties geleden dat de tent nog zo daverde . Enkele plankenvloeren sneuvelden … De tent ontplofte! Waar was da feestje ook al weer?

Een handvol gegadigden in de Barn kenden Richard Hawley nog van bij Pulp . Intussen heeft hij als sing/songwriter al een handvol soloplaten uit die voor een warme gloed zorgen: Live werd er soms een stevige geluidsmuur opgetrokken . Boeiend materiaal die tussen intieme pracht en broeierige rock’n’roll balanceert . Van een reeks luistersongs “Don’t stare at the sun” , bracht hij ons naar een romantische “Tonight the street are ours”, het psychedelisch rockende “Leave your body behind” behield een optimale stemming, die tot slot uitmondde in enkele forse uithalen op “There’s a storm a comin’” . Het siert wat de man allemaal met z’n band weet uit te voeren . Fijne set!

Een Franse indierockbandje die onze aandacht weet te  trekken is Phoenix (Main Stage) van Thomas Mars . De band had met de vorige cd een handvol hits , “Lasso” , “Lisztomania”, “Run run run” en “Girlfriend” die hier vanavond niet ontbraken en zorgden voor de meeste respons . “If I ever feel better”, “1901”, “Rome”  en nog drie andere nummers van die cd ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’ trokken op het eind de set op . Hun uiterst genietbare, gevoelige, gepolijste pop klinkt net iets te weinig strak, vettig en verbeten om iedereen in beroering te brengen , en het nieuwe materiaal van ‘Bankrupt’ moet verder nog wat inwerken. De eerste single “Trying to be cool” werd alvast al goed onthaald. Een publieksjump gaf nog wat animo, maar hun suikerzoete pop kleefde net onvoldoende op een Main Stage . 

We kunnen aankloppen bij John Legend voor een uurtje relaxt zoerse, passionele soulpop. Relaxte zomerse pop , die uitnodigt tot een danspas en gedragen wordt dfoor de romatische stem van legend zelf . eOok is hij niet vies een superbekend nummer als light my fitre van doors en solo bridge over tru-obled water een andere of sobere wending te geven . Hij nodigde ook iemand van het publeik tot een pasje, ging op de knieeen overhandigde haar een roos  en ontpopte zich als een romanticus pir san,g . een pak lovesongs , waarbij het Niet verwodnerlijk dat de man goed in de makkt bij het (jonge) vrowviolk .

De familie Followil, Kings Of Leon (Main Stage), kunnen goede rocksongs spelen , maar zijn nu niet de animators van dienst bij een optreden . Ze zijn aangevuld met een extra lid en geven hun materiaal een vitale punch , wat ons brengt tot een gedegen rockshow . Er werd rijkelijk gegrossierd uit hun catalogue en een nieuwe plaat is onderweg . De onderlinge verschillen en spanningen voelden minder aan dan twee jaar terug . Stevig werd van start gegaan met o.m. “Crawl” en “Four kicks”. Het opbouwende “Be somebody” klonk snedig, zat ergens middenin, en met “Bucket” hadden we nog één van die oude sterkhouders . Stadionrockers “Use somebody” en “Sex on fire” ontbraken niet en deden hier even de wei ontploffen .

Blur (Main Stage) was in de early 90s met Oasis en Suede één van die bepalende bands in de Britpop scene . Een creatieve band btw, die op originele wijze de paden van de pop verkende en het moeiteloos mengde met rock, dance , psychedelica,  gospel en orkestratie. Of zelfs niet vies was een punkstoot toe te dienen .
Albarn is een muzikale duizendpoot en was aanwezig bij talrijke producties waaronder Gorillaz ons nog het meest bijblijft. De jeugdige indierockers konden hier even hun roots checken of lieten zich verleiden tot de dance van Boys Noize .
Ze zagen er wat afgeleefd de 4 heren , maar spelen en rocken kunnen ze als geen ander . Ze hadden hier acht uur op gewacht en vlogen er meteen in met het groovy “Girls & boys” dat sterk werd onthaald . Het punky “Popscene” volgde en blazers vulden aan . Met “There’s no other way” en een rauw melodieus “Beetle bum” hadden we al snel een goed viertal , die voor de nodige sfeer en ambiance zorgden . “Coffee & tv” , iets verderop, zette opnieuw een aangename reeks gekende stekelige nummers in , het sfeervolle “Tender is the night” kreeg een rockjasje aangemeten en de overtuigende  finalereeks “Country house”, “Parklife”, “End of a century” en “This is a low” boden een Blurs ‘Best of’ .
Even leek het erop dat Blur definitief in de coulissen bleef , maar bouwden opnieuw op met “For tomorrow” , het vorig jaar gecomponeerde “Under the Westway”  en het ontroerende “The universal”, die een samenhorigheidsgevoel creëerden . Tot slot werd op meesterlijke wijze afscheid genomen op de ‘woohoo’ van “Song 2”, een springer van formaat , waarbij iedereen zich nog eens kon uitleven. Na tien jaar stilte is ‘Blur Britpop still alive’ …

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter