Pukkelpop 2013 – vrijdag 16 augustus 2013
Pukkelpop 2013
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit


Op deze warme zomer dag hadden we op deze succesvolle editie de ontmoeting tussen opkomend talent en een gevestigde waarde binnen de dance . Twee bands die binnen het genre ‘hip’ zijn, Major Lazer en Prodigy . En iedereen was op de afspraak om de ‘dans’scrollende beats van hen letterlijk te ondergaan , want het was op de koppen lopen . Een goede zet van de organisatie om , last instant, deze Major Lazer, binnen te halen. Een zalvend recept voor de verdwaasde Neil Young fan , maar een bijhorend geschenk voor de jongeren.

Waren we nog niet goed bekomen van hun act op Rock Werchter , ook hier gingen ze ook met de hoofdvogel gaan vliegen , zelfs op een mainstage . Major Lazer staat voor een uitzinnig feestje dat iedereen pleziert . Het stof waaide op . Major Lazer is ‘hot today’. En ze worden op handen gedragen . Crazy gewoonweg! Geen echte songs maar de eigen aanstekelijke nummers werden afgewisseld van samples, flarden andere hits, reggae, rock en dancehall . Alles werd door de hitmachine van Major Lazer gehaald . Botsauto muziek op z’n Gunther D’s .
Een crew van twee wulpse deernes , die naast danspassen hipshakes als professionele bezigheid hebben , verder nog een DJ, MC en Diplo, spil van de band , die het publiek opjutten . Een wild stomend feestje dus, een ‘harlem shake’ door de mashup van hun materiaal, waarbij natuurlijk flarden “Bubble but” , “Get free” en “Watch out for this , bumaye” ware hymnes zijn . Een tent of openlucht, het is geen enkel probleem voor Major Lazer.
Maar de belangrijke boost van Major Lazer was de Hot Stuff en het Entertainment ; hipshakes van jonge dames op het podium, t-shirts uittrekken en omhoog gooien , handjeszwaaien, elkaar op de schouders nemen, opblaasballen op z’n Flaming Lips, champagnedouches, lapdance en dat zal de gans verklede jonge man wel geweten hebben op het podium , en ga zo maar verder .
Major Lazer is het nieuwe alternatief voor jouw seksueel beleven. Opwindend , heet op z’n minst . Opnieuw meer dan geslaagd. Als doorwinterde festival rat nog maar weinig gezien …

(Stan Vanhecke) Major Lazer zorgde voor de verrassing van het festival. Zij werden op het programma gezet zonder dat deze verandering echt werd overgebracht. Velen zaten waarschijnlijk nog onwetend op de camping met een middagpils in de hand. Bovendien kan men zich vragen stellen bij de waarde van deze losbollen als vervangers van Neil Young. Of de ‘Bubble Butt’-muzak een Young-fan kan aanspreken is immers maar zeer de vraag. Ondanks het eindeloze gepalaver over deze zaak slaagden de mannen van Major Lazer erin een leutige show te presenteren, en toegegeven, veel meer mocht men niet verwachten.

Ook The Prodigy , één van de meest populaire dance-acts van de jaren 90, het project van Liam Howlett slaagde er, mee dankzij de opvallende frontman Keith Flint en Maxim R, in een breed publiek te bereiken. Hun pompende beats overdonderden en triggerden de jongeren na al die jaren door de opleving van de drum’n’bass en dubstep . Hun hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, onder vlijmscherpe schreeuwerige zegraps, legden alvast de ‘fond’ van de huidige house, techno en elektro scene; door de jaren wel iets unieks. Zo zie je maar hoe invloedrijk een band kan zijn . Prodigy is ‘in’, ook al brengen ze geen nieuw werk meer uit …
“Voodoo people” knalde letterlijk de boel op gang; “Poison”, “Breathe “ , “Firestarter”, “Smack my bitch up” en “Outta space” zijn krakers , maar ook o.m. “Thunder, “Omen “, “Spitfast” en “Invaders must die” werden eigentijds opgestoft . Die hits zijn een must en zorgden voor een tweede verpletterend feestje op de mainstage . De Prodigy Warriors stonden op scherp en overtuigden .
Als Tomorrowland ooit eens denkt aan bands bij zoiets …

* Maar er was meer …

Veel volk voor het rockconcept van Eels , die in de opstelling op het podium even deed denken aan Neil Young en net als in het KC hun ‘Adidas’ tenue aanhadden ; en ouwe Neil werd duidelijk niet in een hoekje geduwd; “Cinnamon girl” was een mooi eerbetoon, nadat Eels eerst “Beast of burden” inzette . Humor zit telkens vervat in de set, de voorstelling van de band, het lijflied van de band en de ‘hugs’ aan elkaar, waren  één van de meest weerkerende handelingen .We kregen een rauw rockend en toch gevoelige set , een ”Kinda fuzzy” en daar zit natuurlijk de laatste cd voor iets tussen. Meer herkenbaarheid kregen we met “Fresh feeling” en “That look you give that guy” subtiele emotionele meezingers. Covers zijn Mr E en de zijnen nooit vreemd en een mix van “My beloved monster” en “Mr E’s beautiful blues” op het eind besloten een strak , beheerst , gecontroleerd concert .

(Stan Vanhecke) Eels is een garantie op succes. Op Pukkelpop waren ze zeker niet perfect, maar dan nog stijgt deze band ver boven het gemiddelde uit. “Prizefighter” was een mooie opwarmer voor wat komen zou. Bij E en zijn kompanen zit er altijd een gezonde portie humor in de set en het nummer in de eer van Neil Young werd eigenlijk een cover van “Beast of Burden”. De gespeelde excuses achteraf waren zout in de wonde van de Young-fans. Voor de anderen was het gewoon geniaal sarcasme. De band, met hun typerende trainingspakken van Adidas schoot met scherp en zacht. “Cinnamon Girl” rockte lekker weg, “The Look You Give That Guy” werd een prachtige climax van een topconcert van Eels.

Een aangenaam weerzien hadden we ook bij Skunk Anansie die een uitermate gedreven, gretig concert speelden , en de frontdame Skin die het samenhorigheidsgevoel bevorderde . Een stevige start met “The skank heads “, “I will break you “ , I believe in you , waarbij Skin al bij haar fans te vinden was , konden moeiteloos naast oude krakers” Weak” , “Hedonism” en “Because of you” , Charlie Big Potato” en “Little baby swastikkka” staan. Skunk Anansie heeft een sterke live uitstraling en bracht kippenvel teweeg , gezien ook zij net aan het optreden waren twee jaar terug tijdens de PPstorm; ruim 20 seconden lang konden we alles van ons afschreeuwen . Ze blijven door de jaren een graag geziene band op de festivals . Happy return dus .

(Stan Vanhecke) Skunk Anansie nam revanche op de goden tijdens haar vorige Pukkelpopoptreden. (Zij stond vol in de storm van enkele jaren geleden.) Met haar onophoudelijke energieboosts , loodste zij haar publiek met de glimlach door haar set, met de waanzin in haar ogen. Op het einde knalde Skin zich volledig los met nummers als “Political” en “Little Baby Swastikkka”. Skin dook daarbij het publiek in, wat de gekte alleen maar stimuleerde. Bij “Weak As I Am” vlogen de kartonnen drankhouders naar alle kanten de lucht in. Het werd uiteindelijk een overduidelijke triomf voor Skin.

* En naast deze belangvolle bands waren we terug op stap voor onze ontdekkingstocht
Al vroeg op de middag hadden we Puggy , in Frankrijk en Wallonië al een gevestigde waarde, die lekker in het gehoor liggend materiaal speelden als “To win the world”, “It goes like this” , “When you know “ en “Last day on earth” , ze graag live wat uitsponnen , ergens tussenin een tune van “Chariots of fire” van Vangelis  mengen en er een laag bombast op z’n Muse overgieten .  De band speelde zich in de kijker en frontman Mathew Irons ontpopte zich als een multi-instrumentalist .

Mean , een project van de zanger van The Hickey Underworld (Younes Faltakh), kwamen in monnikshabijt last instant inspringen voor Frank Turner (ingreep aan de rug!). Mean staat voor MiddleEarthAllNighters , hield van de powerpop van die Hickeys en vulden aan met enkele traditionals als het frivole, integere “Loving you”, in een rauwe doom versie , maar de meest opvallende cover was deze van Cosmic Psychos “Can’t come in “.

Lord Huron was in de kalme aanzet in de vroege namiddag overtuigend . De americana/indiepop met een folky tune mag dan af en toe eens worden bijgeschaafd live, de sfeervol, dromerige , melancholische en zwierige pop , waarbij sterk kon worden uitgehaald , was interessant . Fleet Foxes, Local Natives, Wilco en Bruce zitten verweven in mans oeuvre en ondanks de onvaste vocals zweefde Benji Schneidfer ergens tussen Daniel Lanois , Paul Simon en Jackson Browne .

De korte, krachtige songs op zich van de hardcore/punk/noise van Cerebral Ballzy waren de moeite . Ramones, Nirvana , Sex Pistols verschenen voor ons , een ganse reeks  rauw, rammelende, energieke, chaotische songs , een soort horrorpunk, maar de pauzes tussenin stoorden en haalden telkens de vaart eruit … of was dat nu net de bedoeling?

Happy feelings kregen we van Noah & the whale en het Ierse Little green cars , melodieuze, dromerige , relaxte gitaarpop met een indiefolktune . Niet slecht dus!
Noah & the whale had af te rekenen met heel wat technische problemen , maar probeerde het goed op te vangen met hun zomers ontspannende sound . Tussenin werd nog een Daft Punknummer “Digital ove” naar hun maatstaven gespeeld. ‘Fun fun fun , sun sun sun, love, love love’ …
(Stan Vanhecke) Om het optreden van Noah and the Whale bij te wonen was het niet makkelijk om op tijd te komen door de enorme rijen voor de busrit vanaf camping B. Toch kon worden genoten van enkele frisse en opgewekte deuntjes van deze band. Op enkele rommelige fases na zorgde de indiegroep uit Londen voor een geslaagd concert. Zeker weten: Noah and the Whale komt beter tot zijn recht in een meer besloten ruimte zoals de gewezen Pyramid Marquee in Werchter, maar “5 years time” en “L.I.F.E.G.O.E.S.O.N.” bleken nog altijd zeer te pruimen.

Er zijn veel in een dozijn bands als Little green cars uit Ierland, indiepopfok, maar de sobere , semi -akoestische begeleiding bijtijds en de sterke man-vrouw samenzang boeiden .

Na het massa spektakel van Major Lazer zaten we in de mensenzee vast en konden we maar een stukje zien van de electropop van Chvrches. De handvol songs waren gelaagd en subtiel uitgewerkt; ze lieten een dromerige indruk na , waarbij de beats af en toe wat heftiger mochten zijn . Het was vooral de strakke ritmiek , de structuur en de heldere , indringende vocals van de zangeres Mayberry die ons bijbleven.

Raketkanon dan, één van de projecten van de Kapitan Korsakov frontman , zorgde voor een portie dampende ontspoorde noiserock . Een ontregelde sound en een vervormde, onverstaanbare zang , maar dat deerde niet , het kwartet leefde zich uit. Raketkanon: Gek, Uit de bocht gaan én Overtuigen .

Ook Ms Mr uit NY zullen we in het oog houden dit najaar; ze komen aandraven met een fijn debuut ‘Secondhand Rapture’. Hun songs boeien  en zitten goed in elkaar. Een opvallende zangeres Lizzy Plapinger, sterke podiumprésence en vocaal bij de leest , wrong zich ergens tussen Goldfrapp en Florence .

Uitermate tevreden zijn we over de return van het Brusselse Girls In Hawaii , die de tijd namen na de fatale crash van hun drummer , enkele jaren terug . Met zes staan ze op het podium, en ze zijn een goed bewaard geheim geweest, die eerder al de Franstalige harten hadden veroverd .
Al aangekondigd in Vlaanderen als de nieuwe dEUS , kunnen ze ons nu zeer zeker  winnen na deze overtuigende set. De ingenieuze songs doen een rockend Grandaddy herleven; doordacht indiemateriaal , subtiel uitgewerkt , dat durft op te bouwen , kan exploderen en live staat als een huis . Met o.m. “This farm will end up in fire”, “Birthday call” en “Flavor” blikten ze terug , maar met de prachtige  “Not dead” en “Misses” keken we vooruit op de nieuwe cd  . Muzikale schoonheid en finesse! Op Leffingeleuren nog te zien! Een heuse clubtour volgt!

Verder hadden we nog Poliça uit Minneapolis, Minnesota. De betoverende , bezwerende trippop kwam live heel sterk uit de verf met de dubbele percussie en keys . Een meerwaarde , meer diepgang en een voller geluid, en een gepassioneerde zangeres Channy Leaneagh , die een prominente rol innam en de songs elan gaf door haar indringende en licht galmende zang . Muzikaal talent die met “Violent game” en “Chain my name” meer te bieden heeft dan die instant klassieker “Dark star”.

De elektronica soundscapes van het beloftevolle Mount Kimbie werden aangevuld met drums en regelmatig ondersteund van gitaar of bas. Donker, duister met momenten , maar de opbouw, de bezwerende groove en de onverwachtse wendingen zorgden voor een boeiend concept . Tja , hier ergens tussen Boards of canada en Caribou te plaatsen .  

En naast die beloftevolle ontdekkingsreeks stonden we nog even stil bij de missie van de jonge Katy B: fris, sprankelende , onschuldige danspop , die houdt van drum’n’bass , dubstep en tribal . Op het podium , was ze te zien met enkele danseressen. De synths en haar jeugdig enthousiasme kleurden de set met “Try again” , Perfect stranger”, “Easy please me“, “Lights on” en de prachtige nieuwe nummers “Light as a feather” en de single “What love is made of”. ‘Katy B on a mission’ was uitermate geslaagd . Een jong gevoel ervaarden we ! Even heerlijk genieten !

Deels zagen we nog James Blake , weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n emotievolle indringende vocals zweven. De geluidskunstenaar heeft twee andere bandleden , die perfect op elkaar zijn afgestemd; elk geluidje is bepalend in het JB concept : innemend , slepend , durven opbouwen en harder klinken . In de handvol nummers dat we hoorden ervaarden we een gevoel, een balans , door het volle, schone trippopgeluid dat getuigt van finesse, beheersing én gewaagd kon zijn. Mooi resultaat! Aanrader voor het zaalconcert in de AB.

(Stan Vanhecke) Daarna werd reikhalzend uitgekeken naar Boys Noize. Het kolkende festivalpubliek maakte zich helemaal klaar in de Boiler Room. Boys Noize stelde echter teleur. Het was af en toe als luisteren naar een koe met hardnekkige diarree. Veel scheten en geloei maar erg weinig inhoud. De geruchten over de verkochte ziel van deze Duitser bleken geheel te kloppen. Dubstep overwoekerde de set en “Heads will Roll” hoort echt niet bij de anders zo gevierde dj. Af en toe flakkerde het optreden weer op met “Go Hard”, maar de echte fans voelden zich verraden. Op deze manier blijft Boys Noize misschien beter weg.

Tot slot Low; hun slowcore/americana getuigt nog steeds van een intrinsieke schoonheid ; de ene keer ingetogen , sober , pakkend , de andere keer fors uithalend , z’n duivels ontbinden door het gitaargepingel en de licht dreigende , onheilzwangere muzikale aanpak. En dan ben je genomen  door nummers als “On my own”, “Monkey”, “Canada” , “Especially me”, “Pissing” en “Murderer” . Hun handshake naar Neil Young kregen we met “Down by the river “.  Hun ‘less is more’ princiep was opnieuw geslaagd .

Op die manier hadden we (opnieuw) een interessant parcours afgelegd . Op naar de afsluitende PP dag …

Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/lowlands-2013-16-t-m-18-augustus-2013-21e-editie-pics/

Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit