Wat was er aan de hand met Anathema ? Was dit zo een typisch einde-tournee optreden ? waren er misschien strubbelingen binnen de groep ? hadden de heren een simultane burn-out ? Geen idee, meer we hadden nog nooit eerder deze prog-rockers zo mak, ongeïnspireerd, stuntelig en arrogant bezig gezien.
Dat een band er compleet met de klak naar gooit, zijn eigen songs naar de kloten helpt en er ondertussen een zeer irritante houding op na houdt ten opzichte van de fans, dat is iets wat we eerder zouden verwachten bij Peter Doherty en zijn gevolg. Maar toch niet bij Anathema, een band die anders zo verfijnd en begeesterend voor de dag kan komen.
Laten we hier gewoon verder geen woorden aan vuil maken. Dit was ondermaats op alle vlakken.
Nog een geluk dat we op tijd waren, zo werd onze avond toch nog enigszins gered door de Franse metal-shoegazers van Alcest, een band die duidelijk wel op dreef was. En dat was iedereen opgevallen, getuige een wel heel enthousiast publiek.
Lang geleden dat een support act de hoofdact naar huis speelde. Dat was natuurlijk voor een groot stuk te wijten aan de wanprestatie van Anathema, maar laat ons toch niet de scherpte van Alcest onderschatten.
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
Anathema – Super concert, maar veel te kort …
Opeth en Anathema
Ancienne Belgique
Brussel
We hebben absoluut recht op een dubbele affiche vanavond in de Ancienne Belgique, aangezien twee speerpunten uit de progressieve metal hun scherpste kant zullen laten zien. Anathema en Opeth hebben gemeen dat ze hun carrière begonnen met een Death Metal gebaseerd op gutturale stemmen en een apocalyptische sfeer, maar daarna in de loop der tijd geëvolueerd zijn naar een complexere muziek, geïnspireerd op – onder andere – de progressieve rock. Ander gemeenschappelijk kenmerk: ‘King Wilson’ (Steven Wilson), het brein achter Porcupine Tree, die beide groepen heeft geproducet en zonder enige twijfel een belangrijke rol heeft gespeeld bij hun muzikale evolutie.
Het is Anathema die het startschot geeft voor een intens maar veel te kort optreden (slechts 35 minuten!). Er moet toch eens iets gedaan worden aan die vervelende avondklok van 22u30, die het leven van vele concertorganisatoren in de binnenstad bederft. Vanaf 19u30 neemt de groep uit Liverpool het podium in beslag, geleid door Vincent Cavanagh (zang, gitaar) en Daniel Cavanagh (zang, lead guitar), geflankeerd door broer Jamie (bas), John Douglas (drums), Daniel Cardoso (synthesizer) en de mooie Lee Douglas als backing vocal. “Deep”, van het album ‘Judgement’ (1999) en “Thin Air” van op ‘We're Here Because We're Here’ (2010) leggen de lat meteen al zeer hoog. De succesformule van Anathema berust op prachtige riffs tot leven gebracht op de gitaar van Daniel Cavanagh, gevolgd door zweverige regels zang, gepresenteerd op een bedje van synthesizer of viool, die in perfecte harmonie in elkaar verstrengeld zitten. Het geheel evolueert vervolgens langzamerhand naar een hoogtepunt waar gitaren en percussie exploderen, alvorens plaats te laten voor rust en sereniteit.
Anathema vervolgt met “Intouchable I & II” van op hun laatste album ‘Wheather Systems’ (2012). De riff in picking van Daniel Cavanagh opent deze suite van meer dan 11 minuten. Anathema toont er geëvolueerd te zijn naar een uiterst originele 'dream prog-rock'. In het laatste deel van de suite belonen Vincent Cavanagh en Lee Douglas ons met een vocaal duo van verbijsterende schoonheid. Vincent straalt meer spontaniteit en charisma uit, terwijl Lee Douglas eenvoudigweg de perfectie benadert. Na dit grote moment kondigt Daniel Cavanagh het volgende nummer, “A Simple Mistake”, aan als een nummer vanop het nieuwe album, geproduceerd door Steven Wilson. Hij verbetert zichzelf snel en preciseert dat het weldegelijk om het voorlaatste album gaat. Een onthullende vergissing, die de belangrijke invloed van ‘King Wilson’ verraadt! We worden in vervoering gebracht door de prachtige compositie, van waaruit een heldere schoonheid opborrelt. Wanneer de muziek ophoudt, kan Daniel Cavanagh zijn geweldige hispanistenriff beginnen op zijn Fender Stratocaster. Het publiek reageert enthousiast, klapt in de handen en laat zich meeslepen tot de slotexplosie.
Daarna volgt “Closer”, deze ‘electro ovni’, die uitstekend zou passen op een album van Vitalic, Air of M83. De stem van Vincent Cavanagh is vervalst met de vocoder en het stuk heeft een zeer lange, repetitieve en hypnotiserende opbouw. Daniel Cavanagh maakt het publiek goed warm en wanneer het nummer zijn hoogtepunt bereikt, verlaat zijn broer de vocoder, gaat vooraan het podium staan en tovert hevige geluiden uit zijn gitaar. De storm waait uiteindelijk voorbij zodat de laatste noten in alle zachtheid uit de vocoder kunnen ontsnappen. Een topmoment! Bekijk hier de video: https://www.youtube.com/watch?v=ZIuTdQWNXS4
Voor het vervolg krijgen we een stukje taalles aangeboden door Vincent Cavanagh, die zich zowel in het Nederlands (met een mooi plat Vlaams accent) als in het Frans tot het publiek richt : indrukwekkend! Het kost de twee broers niet de minste moeite om met hun publiek te communiceren, waardoor een waas van sympathie en authenticiteit om hen heen hangt. Het optreden eindigt in schoonheid met de grootste hit van de groep: “Fragile Dreams”. Een uitmuntend concert en we kunnen niet wachten om de groep als hoofdact op de affiches te zien staan!
De achtergrondmuziek die de komst van Opeth voorafgaat verraadt de muzieksmaak van diens leider, Mikael Åkerfeldt. Eerst is het de beurt aan “21st Century Schizoid Man” van King Crimson en terwijl de muzikanten hun intrede doen op het podium horen we het sombere “Through Pains To Heaven”, dat Popol Vuh in 1978 componeerde voor de remake van de film ‘Nosferatu’. Opeth begint met kracht, dankzij “The Devil’s Orchard” van op hun laatste album ‘Heritage’. Een zeer snelle riff op de gitaar, afgelost door een orgel dat heel Jon Lords aandoet en gevolgd door stemmen die aan Ronnie James Dio doen denken: de invloed van de hard rock van Rainbow en Deep Purple wordt meteen duidelijk. Maar in het midden van het stuk wordt het ingewikkelder en slaan we een andere richting in, die helemaal jazz-rock, zelfs kraut-rock is en waarbij we ook aan Hawkind denken. We zullen het begrepen hebben, de nieuwe stijl van Opeth is een echt patchwork van verschillende invloeden, een beetje zoals Porcupine Tree (kijk eens aan…).
Tussen de stukken door toont Åkerfeldt zich meer op zijn gemak dan vroeger. Hij vertelt meer mopjes en maakt meer gevatte opmerkingen: een ‘stand-up comedian’! Op die manier steekt hij de draak met zijn bassist, Martin Mendez, en diens ‘grenzeloze’ ego. Hij vertelt ook hoe een werknemer bij een 'Press Shop' in Brussel weigerde te geloven dat hij geen Åkerfeldt-lookalike was, maar gewoon Åkerfeldt zelf. Maar zijn favoriete thema is de moeilijkheid van zijn Death Metalfans om de evolutie binnen zijn muziek te aanvaarden. “Nu ik 38 ben zeggen ze me dat hun favoriet album het eerste is, dat ik gemaakt heb toen ik 19 was. Ik ben sindsdien blijkbaar alleen maar verslechterd!” (gelach).
Eigenlijk brengt de setlist van het concert alle belangrijke albums van de groep bijeen, met een focus op ‘Ghost Reveries’ (2005). Vooral het nummer “Ghost Of Perdition” raakt het publiek: de ‘heavy’ passages en de ‘grunts’ wisselen mooi af met de kalmere momenten, vooral wanneer rond minuut drie de prachtige melodie zich laat horen… Schitterend. Op het einde biecht Åkerfeldt op dat hij het spijtig vindt de avond voordien Dweezil Zappa in de AB gemist te hebben, en dit omdat hij om 20u30 is gaan slapen! “We're not exactly Mötley Crüe”, verduidelijkt hij…
Vervolgens leidt hij “White Cluster” in, uit het vierde album ‘Still Life’, een albumtitel die hij koos met betrekking tot het lied van Iron Maiden. Een brok muziek van 10 minuten, waarin we de buitengewone samenhang van de muzikanten ontdekken. Naast Åkerfeldt en bassist Martín Méndez, bespeelt Fredrik Åkesson met maestria de lead guitars, terwijl Martin "Axe" Axenrot, op de drums, en Joakim Svalberg, de laatste aanwinst (ex-Yngwie Malmsteen) op het keyboard, zorgen voor perfectie. Wellicht de beste ‘avatar’ van Opeth sinds tijden, vertelde Åkerfeldt in een interview. Het geluid is krachtig en nauwkeurig : het volgt perfect de immense variaties in dynamiek van de composities.
“We hebben ook kalmere nummers”, grinnikt Åkerfeldt. “Hope Leaves” vanop “Damnation” (2003) doet (opnieuw) denken aan Steve Wilson en culmineert in een prachtige gitaarsolo. “Nu, een klassieker”. Het is het fantastische “ Deliverance” (2002). De intro met gitaar en dubbele bassdrum is gewoonweg heftig. In het publiek onderscheiden we meer en meer headbangers in volle actie… Dit epische stuk van 13 minuten slaagt er echt in u in trance te brengen. Bekijk hier dit groot moment: https://www.youtube.com/watch?v=2HunttukNuM.
Na een prachtige, zeer bluesy gitaarintro begint Åkerfeldt de folkgetinte riff van “Hessian Peel” (‘Watershed’, 2008). Åkesson komt erbij en we worden meegevoerd naar een vreemd universum, gesust door de mellotron en de jazzy ritmes. Daarna begint een verheven opbouw die ons herinnert aan “Shadow Of The Hierophant” (Steve Hackett), die verrassend opduikt in een explosie van ‘grunts’ en gitaren. Wellicht één van meest ambitieuze nummers van Opeth!
“Er gebeurt niet veel op het podium tijdens onze concerten”, zegt Åkerfeldt ironisch. “Als jullie vuurwerk willen zien, moeten jullie naar Kiss gaan kijken! Hier is het fijn om mensen te zien die vooral in muziek geïnteresseerd zijn”. Daarna komt “Häxprocess”, het tweede nummer uit ‘Heritage’, dat in diezelfde ‘néo-prog’ geest verder gaat. Een echt genot voor de oren. Het concert eindigt met “Reverie/Harlequin Forest”, van het album ‘Ghost Reveries’, een pronkstuk van 11 minuten! Wanneer de muzikanten zich terugtrekken schreeuwt het veroverde publiek om meer.
Op een vriendelijke en humoristische manier bedankt Åkerfeldt het publiek en kondigt het laatste stuk aan, “Blackwater Park” van op het gelijknamige album. Het zijn 12 minuten vol geluk, waarin een ongelooflijke kracht en een hallucinerende muzikale vaardigheid met elkaar verenigd worden.
Er is geen twijfel mogelijk : Opeth is momenteel op zijn hoogtepunt. Åkerfeldt heeft de meest perfecte muzikanten gevonden en heeft zich muzikaal ontluikt. Net als bij Steven Wilson is zijn muziek een som van 40 jaar muziek; Een fantastisch concert!
Setlist Anathema
Deep ; Thin Air ; Intouchable I - Intouchable II ; A Simple Mistake ; Closer; Fragile Dreams
Setlist Opeth
The Devil's Orchard ; Ghost of Perdition ; White Cluster ; Hope Leaves ; Deliverance ; Hessian Peel ; Häxprocess ; Reverie/Harlequin Forest
Bis: Blackwater Park
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/opeth-20-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-20-11-2012/
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De kans is groot dat u van deze Liverpoolse band nog maar weinig of niet gehoord heeft. Begonnen als doom-metal groep gooide Anathema in 1999 het roer volledig om en richtte zich met het album ‘Judgement’ op een soort gelaagde hedendaagse prog rock ergens tussen Pink Floyd, Archive, Porcupine Three en Dream Theater. Niet bepaald het meeste sexy genre, en zeker niet in Engeland, waar de pers altijd naar de nieuwe Arctic Monkeys zit te zoeken.
Anathema wordt ook nu nog vakkundig doodgezwegen door de Britse pers maar stilaan werd met de jaren een trouw publiek opgebouwd en liepen de concertzalen vol voor wat steevast kanjers van concerten van meer dan twee uren zouden worden.
Ook Frankrijk heeft een zwak voor Anathema, getuige het uiterst enthousiaste publiek. Te enthousiast, zo bleek. Fransen weten immers niet wanneer ze moeten juichen en wanneer ze hun klep moeten houden. Het handgeklap tijdens de meer intieme passages was bij momenten ontzettend irritant en het gejoel midden in de songs was ferm storend. Iemand moet die mensen eens dringend uitleggen wat het verschil is tussen een tempowisseling en het slot van een song. Al moet gezegd worden dat het een beetje de schuld was van de gitarist die het ook op de meest ongepaste momenten nodig achtte het publiek op te jutten.
Hoewel ze al 13 albums op hun rekening hebben, concentreerden ze zich vanavond op hun beste vier werkjes ‘Judgement’, ‘A natural Disaster’, ‘We’re here because we’re here’ en ‘Weather Systems’. Met het openingsduo “Untouchable” (parts 1 en 2) uit het imposante en prachtige nieuwe album ‘Weather Systems’ was meteen duidelijk dat dit een onvergetelijk concert zou worden. De sound zat perfect, de stemmen van Daniel Cavanagh en Lee Helen Douglas klonken uiterst helder en de muzikale kunde van de band was van een zeldzame pracht. In de intro van het overigens bloedmooie ”Emotional Winter” kwamen de Pink Floyd geesten heel dichtbij, we waanden ons midden in ‘Wish you were here’, en dat is uiteraard als compliment bedoeld.
Dat de band het metal verleden nog niet helemaal van zich heeft afgeschud was te merken met enkele heerlijke stevige uitspattingen, onder meer in “A simple mistake” en “Closer”.
Voor de rest was het genieten van de harmonieuze schoonheid van songs als “Thin Air”, “Everything” en “Wings of God” die stuk voor stuk melodieuze intimiteit en krachtige rock in zich droegen en gespeeld werden met evenveel gevoel als muzikale perfectie.
“The Storm before the Calm”, nog zo een geweldige gelaagde song uit ‘Weather System’, was zonder meer een hoogtepunt, het waren tien magische minuten waarin de Fransen omwille van de verrassende tempowisselingen weer zo een drie songs meenden te herkennen. Hierop haalde Anathema nog zo een parel uit hun mouw, “The Beginning and the End” was van een bovennatuurlijke schoonheid.
De reguliere speeltijd werd afgesloten met publiekslieveling “Flying” waarin een mondje mocht worden meegezongen, de song eindigde met een crème van een gitaarsolo die geleidelijk aan subliem wegdeemsterde tot de band achter de coulissen verdween.
Uiteraard moest zo een spectaculaire prestatie (we waren inmiddels al twee uren verder) vervolgd worden met verlengingen met daarin de nodige hoogstandjes, wat dan ook het geval was. In de bisronde werd nog even dieper in het (metal)verleden gegraven met een krachtig “Empty” en “Fragile Dreams”, dit tussenin alweer knappe symfonische pronkstukken “Internal Landscapes” en “One last goobye”.
Een indrukwekkend concert van maar liefst twee en een half uur met 21 songs om duimen en vingers van af te likken (de setlist om van te likkebaarden vind je terug op http://www.setlist.fm ). Anathema is een groep met pure klasse en een indrukwekkende muzikale bagage.
We hebben trouwens ook nog een pluim over voor het voortreffelijke voorprogramma Astra, een spacerock groep die met de teletijdmachine meer dan 30 jaar terugkeerde naar de oorspronkelijke progrock van bands als Jethro Tull en Yes (en dan bedoelen we niet de plastieken Yes van in de jaren tachtig die u kent van het gedrocht “Owner of a lonely heart”). De seventies dropen er af, niet alleen van hun uiterlijk (check de lange haren en wijde broekspijpen) maar ook van de songs die moeiteloos de 10 minuten grens overschreden en de solo’s die ons rond de oren vlogen. Je moet natuurlijk liefhebber zijn, maar wij konden dit wel smaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-31-10-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Passie, emotie, bombast, onvervalst speelplezier en een grenzeloos respect voor hun fans…dit waren de voornaamste ervaringen waarmee we na het Anathema concert huiswaarts keerden. Het is ooit anders geweest. De band uit Liverpool begon hun carrière in 1990 als een doom metal band die ons maar weinig kon bekoren. Een totale ommezwaai kwam er met ‘Judgement’ uit 1990; toen de Britse band haar roots de rug toekeerde en genadeloos toesloeg met een supersterk progressief rockalbum. Het pas verschenen: ‘Weather Systems’ is hun negende studioalbum en het logische vervolg op ‘We’re Here Because We’re Here’, hét progalbum van 2010! Anathema is momenteel zeer creatief want slechts een zeven tal maand geleden verscheen ook nog: ‘Falling Deeper’, een plaat die oude nummers voorzag van een gloednieuw orkestraal arrangement. In zijn totaliteit klinkt het nieuwe ‘Weather Systems’ nog wat commerciëler en rijker georkestreerd. We waren dan ook erg benieuwd of dit juist meer of minder metalheads naar de Trix zou lokken…
Als voorprogramma had men de band Amplifier uit Manchester meegenomen. Met een sound die schommelde tussen Tool, Black Sabbath en Porcupine Tree kregen we vooral veel vette gitaren en decibels om de oren geslingerd. De songs zelf konden minder boeien zodat we dit kleine halfuurtje Amplifier als overbodig mogen beschouwen.
Met geen enkele radiosong of hit kreeg Anathema het toch voor elkaar om de Trix zo goed als uit te verkopen. Met als intro “A New Machine Part 1” van Pink Floyd werd het concert op gang gefloten. Vervolgens vloog de band er euforisch in met: “Untouchable Part 1”, misschien wel de beste song die de band ooit schreef. Zangeres Lee Douglas, die op de nieuwe plaat een prominentere rol kreeg toebedeeld, mocht tijdens “Untouchable Part 2” zich voor het eerst in de kijker zingen. Ze deed dit echter niet met een stem die je omverblies, maar wel met een stemgeluid die perfect aansloot bij het Anathema concept.
“Lightning” (‘This world is wonderful, so beautiful, if only you can open up your mind and see’) groeide ook live uit tot een absoluut sacraal hoogtepunt waarna de band teruggreep naar enkele songs uit: ‘We’re Here Because We’re Here’. Vooral tijdens: “Dreaming Light” liet zanger/gitarist Vincent Cavanagh een steekje vallen. Deze zeer fragiele song werd niet altijd even stemvast gebracht, zo werd Anathema’s bekendste song van de laatste jaren (mede dankzij de schitterende videoclip) meteen een van de minst overtuigende momenten van de avond.
Ook het album: Judgement’ werd niet overgeslagen en daar waren vooral de trouwe fans heel erg blij mee. Een zeer donkere, blauwpaarse lichtgloed gaf “Deep” de juiste (klank)kleur mee. Schitterend en wat een sfeer! “The Storm Before The Calm”, een song geschreven door drummer John Douglas deed de titel alle eer aan. Na een wervelende start vol experimenteel geflirt met elektronica kwam de storm tot rust in een waanzinnig mooi tweede deel. Even opmerkelijk was het onderbreken van: “Panic”, toen er in de frontlinie lichte paniek uitbrak. Iemand was onwel geworden en de band wou zich verzekeren of iedereen wel ‘okay’ was. Nadat dit werd bevestigd hernam de band de song, een gebaar dat getuigde van heel veel respect voor de fans. “Internal Landscapes”, een bloedmooie song over een bijna-dood-ervaring sloot het eerste deel van dit optreden magistraal af.
Maar de band had nog veel meer voor ons in petto en kwam twee keer terug voor een uitgebreide bisronde waarin vooral songs uit: ‘A Natural Disaster’ aan bod kwamen. Na ruim 2 uur muzikale passie ging het dak er nog een keer volledig af met: “Fragile Dreams”, een song uit Anathema’s beginperiode maar nog steeds een hit onder de fans.
In het verleden heb ik deze band al enkele keren live mogen meemaken. Hoewel ik hun albums beschouw als de beste platen uit mijn collectie konden ze me live nooit echt helemaal overtuigen. Deze keer was het echter helemaal anders!Anno 2012 is Anathema live een enorme passionele muzikale gebeurtenis. De band heeft dan ook een enorme progressie gemaakt. Enkel wat videoprojecties hadden dit optreden nog een niveau hoger kunnen tillen. Nu, enkele dagen later ben ik nog steeds bijzonder sterk onder de indruk en durf ik nu al de bedenking maken dat er iemand heel erg sterk uit de hoek zal moeten komen om dit optreden dit jaar te overklassen!!
Setlist: *Untouchable Part 1 *Untouchable Part 2 *Lightning Song *Thin Air *Dreaming Light *Deep *Emotional Winter *Wings Of God *A Simple Mistake *The Storm Before The Calm *The Beginning And The End *Universal *Panic *The Lost Child *Internal Landscapes
*Closer *A Natural Disaster *Flying
*Shroud Of False *Fragile Dreams
Video Playlist (4 video’s) : http://www.youtube.com/playlist?list=PLE6BF83A1AA1243A5
Organisatie: Rocklive (ism Trix Antwerpen)
Er is een tijd geweest waar progrock als een wel heel lelijk woord bestempeld werd, maar aan alles komt een eind. Laat ons zeggen dat liefhebbers van prog-rock dat vroeger best stiekem voor zichzelf hielden wilden ze nog een beetje credibility overhouden, maar nu blijkt het weer te mogen. Tool is bijvoorbeeld al jaren een lieveling in de alternatieve scene terwijl zij eigenlijk al gans die tijd pure prog voortbrengen, het immens populaire Muse overschrijdt met graagte de grenzen van het bombast en een band als Porcupine Tree, voordien totaal onhip, stond op de laatste editie van het befaamde rock Werchter, een festival die er toch prat op gaat om kort op de bal te spelen qua programmering van de huidige tendensen en stromingen in de rock en popmuziek.
Niet te verwonderen dus dat het Engelse Anathema nogal wat aandacht krijgt op vandaag, en dat verdienen ze echt wel met hun nieuwste album. Na nogal wat personeelswisselingen is hun sound in enkele jaren tijd geëvolueerd van een zwaar metalgeluid tot de meer gelaagde atmosferisch rock die op‘We’re here because we’re here’ volledig tot ontplooiing komt. De band verkent de grenzen van de prog-rock, weeft er wat metal en post-rock door en creëert emotioneel geladen songs die een zeldzame pracht in zich dragen. Zo krijgen we een geslaagd muzikaal huwelijk die we ook soms bij het prachtige Archive menen te bespeuren.
Uiteraard ligt het bombast die eigen is aan het genre nogal op de loer (piano, veel keyboards, aanzwellende strijkers en gitaren) maar Anathema weet het allemaal binnen de perken te houden door middel van ijzersterke songs die altijd even boeiend blijven dankzij de fijn uitgebalanceerde arrangementen, mooie vocals en instrumenten die perfect hun plaats kennen. Hier wordt inderdaad op hoog niveau gemusiceerd en de plaat klinkt ook wel heel clean, maar die properheid doet voor één keer geen afbreuk aan de sterkte en cohesie van het album.
Wij laten onze geest graag rondzweven op de weidse prachtgeluiden van “Hindsight” en “A simple mistake” of op de epische rock van “Thin air”, om maar een paar van de juweeltjes te noemen op deze voortreffelijke schijf.
De heropleving van de prog-rock is een feit, bands als Anathema geven een frisse nieuwe wending aan het genre en wij malen daar geenszins om.
Nederlands 
Français 
