Sinds het midden van de jaren ’90 van vorige eeuw brengt het Zweedse Last Days Of April uitstekende alternatieve poprock-albums uit. De band heeft wisselende bezettingen rond frontman Karl Larsson. Het vorige album, ‘Sea Of Clouds’, dateerde reeds van 2015. Het nieuwe, tiende album, ‘Even The Good Days Are Bad’, heeft een melancholische en romantische ondertoon.
De openings- en titeltrack is een dreamy, pop-versie van The War On Drugs met een zeemzoet viool-arrangement. Hier en in nog andere songs op dit album legt Larsson zonder veel gêne zijn ziel bloot in de lyrics. De kwetsbaarheid en de vele wonden in het hart en de ziel zitten op dit album verpakt in vaak vrolijke pop-melodietjes. Een beetje zoals Aafke Romeijn dat deed op ‘Godzilla’. Songtitels als “Downer”, “Hopeless” en “Had Enough” maken duidelijk dat het voor Larsson niet allemaal rozengeur en maneschijn is.
Maar er is meer dan het contrast tussen de vrolijke arrangementen en de soms donkere melancholie in de lyrics. Larsson is ook een begenadigd songschrijver en componist. Met een eenvoudig piano-akkoord en een paar treffende zinnen heeft hij soms al genoeg om je aandacht te grijpen.
Mijn favorieten op dit album zijn “Run Run Run“ en “Turbulence”. We wensen geen enkele artiest of band de ellende toe waaruit Last Days Of April inspiratie haalde voor dit fijne album, maar we zijn dat ‘Even The Good Days Are Bad’ het zilveren randje is aan de regenwolk.

https://www.youtube.com/watch?v=7f10neCY1Y4

Rupa & the April Fishes? Elf dagen na 1 april zelve durfden we het erop te wagen. Dus wij naar de Magadalenazaal waar ons een culinair sterk wereldpotje aangeboden werd. Rupa Marya en haar amalgaam groepje muzikanten gooien alles samen wat deze en hun multiculturele wereld te bieden heeft en dit smaakt (naar veel meer).

,It’s like cooking’, zegt zangeres en leading lady Rupa halverwege het concert en dan wijst ze elk van haar vijf muzikanten aan: ‘Je neemt wat Nicaragua, wat Pakistan, wat San Francisco, wat India en je mixt het.’ En dan krijg je Rupa & the April Fishes.
Grappig, dat is niet enkel de naam, maar ook het hele concept. ‘Te veel stijlen door elkaar die te ver van elkaar liggen’, hoorden we iemand achteraf opperen. En net dat maakte het voor ons zo’n aantrekkelijk stoofpotje. Ja, de invloeden zijn heel divers, maar blijkbaar het natuurlijke resultaat van een groeiproces van zes mensen die elkaar vonden in San Francisco.
Hun wereld- en levenswandel(ing) voordien hielpen mee het project tekenen. Rupa is een kleine grappige dame, met Indische roots, maar ze groeide evenzeer op in Frankrijk en Noord-Amerika en heeft in haar koffer ook een artsendiploma steken. Niet zomaar Mieke van Janneke dus en al snel blijkt dat zij de lijnen van hun muzikale ontdekking uitzet(te).

Die lijnen liepen vorig jaar al door Cactus en ze houden de beste herinneringen aan ‘Brugge/Bruhhe’ (ze probeerde het enkele keren uit te spreken maar gaf het op). En omgekeerd. Niet dat de opkomst overweldigend was. En ook de beleving was rustig. ‘Waarom danst men in België niet’, zuchtte Rupa achteraf met gefronste en opgetrokken wenkbrauwen.
Het repertoire heeft nochtans veel bewegingsstimulansen in zich. Aangezien elke vergelijking mank loopt, wagen we ons daar niet aan, maar toch geven we een rijtje invloeden die we zeer herkenbaar ontdekten: Franse chanson en zelfs musette, zigeunernoten, folkrock, rock’n’roll van de sixties, Indiase deuntjes, Latino grooves, energetisch Balkan-ritmes, dromerige ballads, raga en reggae en zelfs ska, in een mix van Frans, Engels en Spaans. Overloop het lijstje nog eens ! Ja, het kan !
Het eigenaardige is dat het sextet dit alles in een modern, hedendaags popmuziekje giet met heel ontraditionele instrumenten als daar zijn: één cello, één contrabas, één accordeon, één trompet en dan een drum en een (zingende) gitaar(madam).
Taboedoorbrekende wereldmuziek dus, maar dan een muziek van hun eigen wereld en ze amuseren zich duidelijk in die globe, al moet gezegd dat het aanstekelijke er on stage net niet uitkomt wegens te statisch. Een voorprogramma voor Manu Chao zou hen perfect staan. Mocht je toevallig hun cd’s 'Extraordinary Rendition' (debuut) of ‘Este Mundo’ (tweede album) in handen krijgen, vergewis jezelf. Dat dit laatste album opgedragen is aan Mexicaanse gelukszoekers die de tocht naar de VS niet overleefden, legt de link naar Manu Chao helemaal open.

We zagen een dame (en een band) met een boodschap ook. In Brugge/Bruhhe verwees ze duidelijk (en net iets te lang en te schoolmeesterachtig naar ons gevoel) naar de erbarmelijke behandeling van de Roma-zigeuners vorig jaar in ons land. Tussendoor duwde ze er ook nog in dat de hoop op een ommekeer  met Obama intussen ook al omgekeerd is: ‘shame shit’.
Maar achter alles bleef het gewoon een onschuldig potverteren met leuke deuntjes, grappige
melodietjes en zelfs improvisatiemomenten. Authentiek, opgewekt en kleurrijk: een lekkere werelddrank. Gezondheid!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Setlist
1. Les Abeilles 2. La Rose 3. C’est moi 4. Poder 5. La Peinture 6. (La Frontera) 7. Guns of Brixton 8. A Cochabamba me voy 9. La Linea 10. Culpa de Luna 11. A Rose is a Rose 12. Build 13. Inhéritance 14. Eena Meena Veeka 15. Soledad 16.No Olvidado 17. Maintenant 18. Por la Frontera 19. Espero La Luna 20. Soy Payaso 21. Une Américaine en Paris

Organisatie: Cactus Club, Brugge