Sinds het midden van de jaren ’90 van vorige eeuw brengt het Zweedse Last Days Of April uitstekende alternatieve poprock-albums uit. De band heeft wisselende bezettingen rond frontman Karl Larsson. Het vorige album, ‘Sea Of Clouds’, dateerde reeds van 2015. Het nieuwe, tiende album, ‘Even The Good Days Are Bad’, heeft een melancholische en romantische ondertoon.
De openings- en titeltrack is een dreamy, pop-versie van The War On Drugs met een zeemzoet viool-arrangement. Hier en in nog andere songs op dit album legt Larsson zonder veel gêne zijn ziel bloot in de lyrics. De kwetsbaarheid en de vele wonden in het hart en de ziel zitten op dit album verpakt in vaak vrolijke pop-melodietjes. Een beetje zoals Aafke Romeijn dat deed op ‘Godzilla’. Songtitels als “Downer”, “Hopeless” en “Had Enough” maken duidelijk dat het voor Larsson niet allemaal rozengeur en maneschijn is.
Maar er is meer dan het contrast tussen de vrolijke arrangementen en de soms donkere melancholie in de lyrics. Larsson is ook een begenadigd songschrijver en componist. Met een eenvoudig piano-akkoord en een paar treffende zinnen heeft hij soms al genoeg om je aandacht te grijpen.
Mijn favorieten op dit album zijn “Run Run Run“ en “Turbulence”. We wensen geen enkele artiest of band de ellende toe waaruit Last Days Of April inspiratie haalde voor dit fijne album, maar we zijn dat ‘Even The Good Days Are Bad’ het zilveren randje is aan de regenwolk.

https://www.youtube.com/watch?v=7f10neCY1Y4