Vorige woensdag stelde Baloji zijn nieuwe plaat ‘137 Avenue Kaniama’ voor in NTGent. Niet geheel toevallig dat de Luikse rapper dat in Gent doet. Baloji woont al een achttal jaar in Gent, al zal hij er zich naar eigen zeggen nooit helemaal thuis voelen.

Er zijn weinig Belgische bands die zo internationaal gelauwerd zijn en er ook naar klinken. Baloji is er zeker één van, toch horen we hem niet al te veel op onze radio. Het heeft waarschijnlijk met de gigantische variatie in de muziek te maken, die niet in een radiovakje te stoppen is. Ook woensdag kregen we een mix van elektrobeats, hiphop en Congolese soukous, zonder in de typische wereldmuziekstijl te vervallen.

Een optreden aftrappen deed de rapper met Congolese roots natuurlijk met “F.I.N.I.” Als er tegen de haren ingestreken kan worden, waarom niet. Het was een uitstekende opener voor een swingend concert in de nogal ongewone zaal van NTGent. Al gauw konden de benen losgegooid worden en tijdens “Bipolaire” was de frontman met zijn lange lijf werkelijk overal op het podium te vinden. Het was waarschijnlijk het meest ‘Afrikaans’ klinkende nummer van de set. Voor die vibes zorgde vooral de 75-jarige (!) gitarist Dizzy Madnjeku, die met zijn rumbariffs net zoveel de ster van de avond was als Baloji zelf. Duidelijk een doorwinterde artiest, die subtiele riedeltjes gebruikte om alles af te werken. Niet voor niets speelde de man ook nog bij Zap Mama. Ook altijd fijn als de muziek wordt verzorgd door een echte band, en niet door de computer. Baloji doet het ook met de glimlach, verfrissend bij een hiphopoptreden, en zeker bij de soms zwaarmoedige teksten die hij brengt.

Na “Bipolaire” kregen we nog “Tropisme” met zwaardere bas en een rustmoment met “Peau de Chagrin – Bleu De Nuit”. Beide nummers zijn te horen op de nieuwe plaat. Daartussen hoorden we “Nazongi”. Maar één van de toppers bleek “Soleil de Volt” te zijn. Anders dan de andere songs, met veel meer funk en gekke elektrobeats langs alle kanten en de synths die zich konden uitleven. Met steeds versnellend tempo zwierden de mensen op het balkon recht uit hun zeteltjes om mee te dansen met Baloji. Ondertussen ging de zanger zijn drummer gaan helpen door de simbalen bijna helemaal door de grond te slaan.

Daarna daagde Baloji ons uit door de intro van “Spoiler” niet helemaal uit te spelen. Een tweetal keer moest het publiek nog even geduld tonen, om daarna los te barsten. De frontman sprong terwijl nog eens lekker tussen de dansende Gentenaars. Tijdens “Congo Eza Ya Biso” werden er nog een megafoon en typisch fluitje bovenop de gewone instrumenten gegooid. Wij maalden er niet om.

Afsluiten deed Baloji met “Ensemble – Wesh”, een heel snel en op tempo nummer. Het publiek was echter nog niet klaar met dansen. Gelukkig kreeg het nog twee nummers. “L’Hiver Indien” was voor alle voetbalfans in de zaal. Niet verrassend, want het is één van de songs op FIFA 18 en bijgevolg waarschijnlijk ook de meest bekende. Een steengoede song, met een perfecte mix tussen melodieuze ondersteuning en raps.

Jammer genoeg was het daarna al tijd voor de laatste van de avond, al werd die wel 10 minuten uitgesponnen. Tijdens “Tout ceci ne vous rendra pas le Congo” werden solo’s van toetsenist en basgitarist ingepast, speelde Papa Dizzy even nonchalant gitaar achter zijn hoofd en paste moeiteloos het melodietje van ‘en we gaan nog niet naar huis, bijlange niet, bijlange niet’ in het nummer. Baloji beloonde de oude man samen met het publiek door ingebeelde bloemen naar hem te werpen. Daarna kwam de onweerstaanbaar schattige dochter mee zingen en dansen op het podium. Er gebeurde dus van alles, en dat terwijl er constant een fantastisch nummer werd gespeeld. Zelden zo’n sfeer meegemaakt op een concert.

Wie zijn gat tijdens dit optreden niet heeft bewogen moet een ongelooflijke zuurpruim zijn, of de journaliste die doorheen de set gericht werd aangesproken en berispt door Baloji.

Kortom, Baloji is een absolute aanrader voor de komende festivalzomer. Het is één van die bands die een ongelooflijke bonus brengt als je ze live gaat bekijken. Voor herhaling vatbaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/baloji-28-03-2018/

Organisatie: Democrazy, Gent

Baloji was één van de vroegere rappers van de hiphopcrew Starflam. De voorbije jaren zagen we hem af en toe aan het werk als gastvocalist en hij scoorde met de mensen van Arsenal zelfs een aardig hitje “Personne ne bouge”. Bajoli heeft hard gewerkt aan z’n solodebuut; er werkten bijna 56 muzikanten aan dit heuse project, waaronder koren, strijkers, beatmakers en enkele gastartiesten als Amp Fiddler (zang/toetsen), Ella Woods (zangeres van The Platters), Gabriel Rios, Marc Moulin en Glimmers Twins.
Zijn teksten zijn aangrijpende verhalen van herinneringen en beelden van z’n kindertijd. Geboren in Lubumbashi (Congo) werd hij op 4 jarige leeftijd meegenomen naar België en groeide op in een pleeggezin waarin hij zich niet thuis voelde. Z’n fascinatie naar Franse rap en hiphop was groot en zette Starflam op de kaart!
De cd titel ‘Hotel Impala’ verwijst naar de naam van zijn vaders hotel, dat vernield werd begin jaren ’90. Een onthutsend moment, zo bleek, want de overwinning van het volk betekende net de ondergang van zijn vader.
Baloji giet al deze elementen in een consistent album, een groovy, aanstekelijke mix van hiphop, pop, jazz, soul, funk, afro en chanson.
Na “Tout ceci ne vous rendra pas le Congo”,  klinkt het eerste deel van de plaat  (17 nummers astemblieft!) uiterst sfeervolle met “Ostend transit” en “Le reste du monde”. “Entre les lignes” en “Où en sommes-nous” zijn intiem pakkend, gedragen door Baloji’s zangrap en akoestische gitaar. Er is een fris en dansbaar midden van de cd, luister maar naar “Repris de justesse” en “Coup de gaz”. Tenslotte laat Baloji de soul en jazz op het voorplan treden: “Un dernier pour la route”, “De l’autre côté de la mère” en de titelsong. “Liège Bruxelles Gand”, in drie stukken onderverdeeld, benadert de diverse stijlen op de cd in één grootse song.
Er is een muzikale ideeënrijkdom te horen op Baloji’s solodedebuut, wat een muzikaal ingenieus werkstuk oplevert. Aan u om het samen met me te waarderen!
CD voorstelling: 16.11.07 Botanique, Brussel (Orangerie) co prod Live Nation