Het Australische vijftal Boy & Bear kwamen hun derde album, ‘Limit of Love’ voorstellen in de Botanique. Deze Australiërs werden op basis van hun eerste album als folk-rockers weggezet en ondermeer vergeleken met Mumford & Sons en Fleet Foxes. Dat riepen ze natuurlijk over zich af toen ze “Fall at your feet” van Crowded House coverden in een banjo-arrangement. Met hun tweede plaat ‘Harlequin dream’ uit 2013 gingen ze een andere weg op, met veel jaren zeventig gitaarrock invloeden. Hun nieuwste werk mochten we nu ontdekken in de kleinere versie van de Orangerie.
De band heeft een speciale podiumopstelling, zo zit drummer Tim Hart vooraan, terwijl zijn broer Jonathan Hart op keyboards op de achtergrond speelt. De hoofdrol werd vanavond echter opgeëist door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin. De eerste heeft een stem als een klok, terwijl de tweede een parelende gitaarklank produceert met occasionele gitaarsolo’s die wel in toom gehouden worden. Een heel radiovriendelijk geluid dus, zonnig, maar ook melancholisch, in de lijn van de Nieuw-Zeelandse grootmeesters Crowded House. De songs van een Crowded House hebben ze nog niet, maar voor fans van David Gray of Starsailor was dit een vrijdagavond om van te snoepen. Veel melodische contrasten in hun set, en ook een aantal mooie gitaarsolo’s in de stijl van The War on Drugs en Neil Young, maar zonder minutenlange solo’s.
De band verraste de Botanique op een cover van Amy Winehouse: “Back to black” kreeg een up-tempo versie die er mocht wezen en waarmee zanger Dave Hosking zijn klasse bewees : je moet al van goeden huize zijn om Winehouse aan te kunnen. De singles zaten allemaal mooi op het einde, er werd dus een mooi orgelpunt aan het concert gezet, zonnig, met jaren zestig gitaarklanken met veel twang.
De band heeft het niet voor bissen, dus kondigden ze zelf aan dat ze geen bisnummers zouden spelen. Dat was geen probleem, want hun anderhalf uur durende set was af en verveelde geen moment.
Boy & Bear is een ideale festivalband, boek deze kangoeroes dus maar, festivalorganisatoren!
Organisatie: Botanique, Brussel
Boy & Bear - Het sympathieke Australische gezelschap was voor de derde keer in de Brusselse Bota en ze schuiven steeds een plaatsje op, zo te horen. In eigen land zijn ze nogal populair , hier groeit de respons . Boy & Bear zijn één van die indiepopbands die de roots halen uit de folky americana en dus boeien met sfeervolle , dromerige, broeierige, aanstekelijke nummers, die aangenaam en nergens buiten de lijntjes klinken . Ze kloppen aan bij een Fleet Foxes , Local Natives, Grizzly Bear , The Lumineers en ook wel een beetje Mumford & Sons die een semi-akoestische/elektrische aanpak en meerstemmige zangpartijen vooropstellen.
Het kwintet heeft al een handvol singles uit, die het hier niet onaardig doen . Een nieuwe plaat ‘Harlequin dream’, dus een nieuwe toer. Bijna een volle Orangerie genoot anderhalf uur lang van de geraffineerde aanpak van hun emotievolle, zeemzoeterige , stekelige sound . Geen bissen , daar houden ze niet van, wel een afgewerkte set , net als hun songs.
Meteen met de deur in huis, want ze openden met één van hun gekende prachtige singles “Bridges”, een mooi samenspel met kleurrijke keys en omgeven door fijne zangpartijen, bepaald door frontman David Hoskin .
De klankkleur is belangrijk, we horen de subtiliteit druipen in “Old town blues” , al een tweede sterkhouder vroeg in de set. “Milk & sticks” krikte dan het tempo op.
Vreemd was een cover als “Fall at your feet” niet, Crowded House had diezelfde finesse, waarvoor Boy & Bear ons uitnodigt. Verder heerlijk genietbare trips , waar elk instrument voldoende ademruimte krijgt, die soms nog het dichtst leunen aan The Veils, waaronder “My only one” , “Stranger” en “End of the line”.
De spanning minderde soms , wat de gemoedelijkheid onderstreepte, dobberend aan een meertje. Het lijkt erop dat de Orangerie voorlopig het hoogst haalbare is.
Op tijd werd de aandacht verscherpt en steeg de hitpotentie met “Arrow flight”, “Southern sun” en “Feeding line”, die ietsje meer ‘fond’ hebben dan hun andere.
De band genoot van het warme onthaal . Puur , oprecht, eerlijk, onschuldig klonk het, kortom dit was lekker in het gehoor liggende huiskamer/highway road music …
Toch even meegeven dat net in het andere zaaltje , de Rotonde Nick Mulvey bezig was , een getalenteerd sing/songwriter die terecht lovend werd onthaald op Pukkelpop . Voortgekomen uit de Britse jazzgroep Portico Quartet , is hij sinds een drietal jaar solo bezig en komt hij aandraven met de cd ‘First mind’ . Ook hier druipt de finesse en subtiliteit er van af.
Hij is op tournee met een voltallige band en brengt warme gitaarpop gedragen door z’n innemende, indringende stem. Meeslepende songs als “Meet me there” en “Jurilmidam” pikten we op en samen met “Cucurucu”, die later zou gespeeld worden, komen hier andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard en Jose Gonzalez samen. Deze Mulvey onthouden we!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Australische Boy & Bear is in eigen land nogal populair en is muzikaal wat in het verlengde van bands als The Lumineers , Mumford & Sons en Other Lives. De sound zit duidelijk in de lift met die folky/americana invloed in hun aanstekelijke , broeierige sfeervolle, dromerige indiepop .
We noteren een afwisselend boeiende tweede plaat van het kwintet waarbij nummers als “Southern sun” , “Old town blues” , “End of the line” en “Stranger” uptempo gedreven klinken door die opborrelende, frisse, vrolijke tunes ; andere als “Bridges” , “Three headed woman”, “Real estate “ en de titelsong zijn op hun beurt geraffineerd en mooi uitgewerkt door de keys en orkestratie . De stem van frontman David Hoskin heeft iets mee van de romantiek die er bij Finn Andrews van The Veils is .
Boy & Bear – dit is muziek die lekker klinkt en niet verveelt . Sympathieke muziek van een sympathiek kwintet! Mooi.
Boy & Bear – Folklorische indiemuziek
Boy & Bear
Botanique (Rotonde)
Brussel
2013-03-11
Cis Vliegen
Helemaal vanuit Australië kwam Boy & Bear naar de fantastische Rotonde om zijn Belgische fans te verwennen op een avondje muziek. Het kwintet dat vooral geleid wordt door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin kende in 2011 een waar topjaar. Hun debuut album ‘Moonfire’ verscheen en was in eigen land een groot succes! Zo wonnen ze vijf van de zeven nominaties op de Australische MIA’s. In Europa werden ze eerder verwelkomd als een afkooksel van de succesvolle Mumford & Sons. De gelijkenissen waren er zeker, maar met hun nieuwe plaat ‘Harlequin Dream’ heeft Boy & Bear daar een einde aan gemaakt. De band heeft een eigen indie-folk sound gecreëerd die je kan onderscheiden in het reeds ruime assortiment.
Als voorprogramma konden we rekenen op Dancing Years uit Groot-Brittannië. In mijn ogen een vreemde naam voor een groep die zeemzoete, zachte, dromerige nummers maakt. De dansschoenen mocht je met andere woorden nog even uitlaten en inruilen voor een zitplaats op de bank. Kijken, ogen dicht en genieten was de boodschap. Ik genoot, maar als publieksopwarmer voor Boy & Bear? Dan mocht er wat meer dancing en minder melancholie in zitten.
Boy & Bear : Plots gingen de lichten uit en kwamen de vijf mannen onder begeleiding van een swingend nummer het podium op. Zonder boe noch ba volgde er direct drie nummers die netjes aan elkaar waren gebreid aan de hand van outro’s die plots intro’s bleken te zijn. Een goede start die ook goed werd onthaald!
De setlist was perfect. Iedere toeschouwer kreeg bij wijze van spreken zijn goesting. Zowel het nieuwe werk als het oude werk kwam aan bod in een goede volgorde. Zo was het tweede nummer van de setlist “Rabbit Song” een goeie opwarmer en het laatste nummer “Feeding Line” een perfecte afsluiter waar het publiek zijn laatste energie op kwijt kon.
Tijdens de show kwamen veel anekdotes rond de groep naar boven, maar één is me toch sterk bijgebleven. Zo vertelde Dave Hosking na een vurige gitaarsolo van Killian Gavin dat hij alleen maar wou meedoen met Boy & Bear als hij geen gitaarsolo’s hoefde te spelen. Op dat moment verstopte Killian zich achter zijn gitaar, maar kwam al snel weer tevoorschijn toen het publiek luid begon te juichen als extra bedankje voor zijn geslaagde vingerwerk!
Boy & Bear was puur. Het viel direct op dat ze niet bezig waren met het creëren van een plastische sfeer rond de show. Zo was de enige versiering op het podium de band zelf in een casual outfitje. Niets speciaals dus... ofwel? Men kan zeggen van wel, want op deze manier werd direct duidelijk dat ze zichzelf wouden verkopen via hun muziek en niet via een ‘gemaakte’ show. Op een gegeven moment had de band wel een bijzondere aanvraag voor de man van het licht en geluid. Ik citeer: ‘Weet je nog onze vorige show hier? Toen had je bij het volgende nummer de discobal opgezet. Dat was prachtig! Kan je dat nog eens opnieuw doen?’ Ze creëerden de sfeer werkelijk ter plekke met de middelen die ze hadden. Zo werd de show ook nog onderbroken met een ‘happy birthday song’ voor de drummer die vervolgens een pintje ad fundum naar binnen kapte onder luid gejuich van het publiek. Een tweede ad fundum zag hij helaas niet zitten.
Je kan het zien als het winnen van tijd...Na het nummer “Southern Sun” liet Boy & Bear weten dat ze niet voor vijf minuten van het podium zouden verdwijnen om daarna terug te komen voor een bisnummer. Dat vonden ze tijdverlies waarmee ze zichzelf en zogenaamd het publiek een plezier mee deden. Een ‘echt’ bisnummer is er dus niet geweest ondanks het enthousiasme van het publiek.
Hou je meer van de folklorische indiemuziek en sympathieke mannen die graag babbelen op het podium. Dan is Boy & Bear de formule voor jou! De liveopnames gelijken zeer veel op de studio-opnames dus je weet wat je kan verwachten. Bedankt Boy & Bear!
Setlist: 3 headed woman, Rabbit Song, Lordy May, Herlequin Dream, Old Town Bleus, Milk And Sticks, Back Down The Black, Moment Grace, Real Estate, Stranger, Bridges, Part Time Believer, Southern Sun, Big Man, Golden Jubilee, Feeding Line.
Organisatie: Botanique Brussel
Nederlands 
Français 
