Bij de laatste passage van Sonic Youth in de AB hadden we al een beetje het gevoel dat de sleur in de groep zat. Het combo had met ‘The Eternal’ nochtans een schitterend werkstukje gemaakt maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat ze op het podium half op automatische piloot stonden te spelen. Hoe erg we dat ook vonden, het was misschien wel het moment om de stekker er uit te trekken.
Na zijn breuk met Kim Gordon is Thurston Moore niet bij de pakken blijven zitten en heeft hij met Chelsea Light Moving een denderend nieuw plaatje gemaakt die de gruizige sound van zijn voormalige band niet trachtte te ontlopen. Waarom zou hij ? Het is zijn sound!

En kijk, met zijn nieuwe band lijkt het wel alsof Thurston Moore herboren is. Chelsea Light Moving speelde met de spontaniteit en onbezonnenheid van een beginnend groepje. Moore heeft de jonge punk in zichzelf teruggevonden, zijn songs klonken alsof ze ter plaatse werden uitgevonden, vuil, rammelend, snerend en noisy. Er werd gretig buiten de lijntjes gekleurd en naast de pot gesmost, net als Sonic Youth in hun prille beginperiode. Moore’s gitaar kraakte, scheurde en piepte langs alle kanten, de distortion en feedback maakten overuren. De hel voor muziekpuristen die alles netjes en opgekuist willen hebben, de hemel voor Sonic Youth fans van het eerste uur.

Dit was een vlammende live set waar grunge, punk en noise elkaar tegenkwamen en er hevige vonken uitspatten. Na een dik uur hielden ze het al voor bekeken, niet verwonderlijk als je weet dat ze nog maar één plaatje uit hebben, en bovendien sierde het Thurston Moore dat hij zich niet liet verleiden tot het spelen van Sonic Youth songs. Hoedje af.
Hier stond echt een nieuwe band op het podium, met de gedrevenheid en het enthousiasme van jonge punks.
Chelsea Light Moving zal nog eens de gitaren komen geselen op het Cactusfestival deze zomer op 12 juli 2013. Niet te missen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/chelsea-light-moving-13-06-2013/

Organisatie: Trix , Antwerpen

Chesea Light Moving is het post Sonic Youth groepje van Thurston Moore en klinkt als euh… Sonic Youth. Nu goed, de man heeft die gruizige gitaarsound voor een groot deel zelf uitgevonden, waarom zou hij er dan niet mogen op verder borduren. Bovendien vonden wij die laatste solo plaat van Lee Ranaldo ook niet echt iets om over naar huis te schrijven en hetgeen Kim Gordon dezer dagen uitspookt in de ondergrond van de avant garde noise doet pijn aan onze oren.
Moore heeft trouwens zelf al eerder andere paden verkend, zijn singer songwriter uitstapjes ‘Trees outside the academy’ en ‘Demolished thoughts’ waren meer dan verdienstelijke platen, maar toch vinden wij het helemaal niet erg dat hij de distortion knoppen op zijn gitaren terug overuren laat draaien. En als dat dan klinkt als Sonic Youth, so be it, geen mens die het beter doet dan hem.
Moore zijn gitaar vuurt bij momenten heavy riffs af die zelfs al eens neigen naar de machtige stonerrock van Karma To Burn (in “Sleeping where I fall” en het lange imposante gitaarmonster “Alighted”) en in het tegendraadse punkertje “Lip” lijkt het alsof Mike Watt en zijn Minutemen hier een potje meespelen. Voor de rest is dit een plaat die eigenlijk alle ingrediënten van het betere Sonic Youth album in zich draagt. Het knarst, scheurt, is voorzien van de nodige stoorzenders en gaat geregeld uit de bocht maar bij momenten is het heel integer en breekbaar.
De plaat eindigt met een venijnig bommetje, afsluiter “Communist Eyes” is een korte brok snerende lo-fi punk die de jeugdige driften van een rebellerende Thurston Moore nog eens onderstreept.
In een post Sonic Youth tijdperk is dit het beste wat uit die nog smeulende resten is herrezen.