Chesea Light Moving is het post Sonic Youth groepje van Thurston Moore en klinkt als euh… Sonic Youth. Nu goed, de man heeft die gruizige gitaarsound voor een groot deel zelf uitgevonden, waarom zou hij er dan niet mogen op verder borduren. Bovendien vonden wij die laatste solo plaat van Lee Ranaldo ook niet echt iets om over naar huis te schrijven en hetgeen Kim Gordon dezer dagen uitspookt in de ondergrond van de avant garde noise doet pijn aan onze oren.
Moore heeft trouwens zelf al eerder andere paden verkend, zijn singer songwriter uitstapjes ‘Trees outside the academy’ en ‘Demolished thoughts’ waren meer dan verdienstelijke platen, maar toch vinden wij het helemaal niet erg dat hij de distortion knoppen op zijn gitaren terug overuren laat draaien. En als dat dan klinkt als Sonic Youth, so be it, geen mens die het beter doet dan hem.
Moore zijn gitaar vuurt bij momenten heavy riffs af die zelfs al eens neigen naar de machtige stonerrock van Karma To Burn (in “Sleeping where I fall” en het lange imposante gitaarmonster “Alighted”) en in het tegendraadse punkertje “Lip” lijkt het alsof Mike Watt en zijn Minutemen hier een potje meespelen. Voor de rest is dit een plaat die eigenlijk alle ingrediënten van het betere Sonic Youth album in zich draagt. Het knarst, scheurt, is voorzien van de nodige stoorzenders en gaat geregeld uit de bocht maar bij momenten is het heel integer en breekbaar.
De plaat eindigt met een venijnig bommetje, afsluiter “Communist Eyes” is een korte brok snerende lo-fi punk die de jeugdige driften van een rebellerende Thurston Moore nog eens onderstreept.
In een post Sonic Youth tijdperk is dit het beste wat uit die nog smeulende resten is herrezen.