Circle Unbroken - Terugkeer door de grote poort
Circle Unbroken + Painted Scars
We kwamen nog niet eerder in The Crossover in Gent/Langerbrugge, maar met Painted Scars en Circle Unbroken op één avond, wilden we daar heel graag bij zijn.
The Crossover is sinds enkele jaren een vaste waarde in het clubcircuit. Bands roemen deze muziekpub om zijn degelijke licht en geluid en vanwege het grote, brede podium. En er zijn veel stamgasten die naar zowat elke band komen kijken en luisteren. Voor de twee bands van de voorbije vrijdag waren nog meer fans afgezakt, zodat de organisator het bordje uitverkocht kon ophangen. In het publiek waren heel wat collega-muzikanten vertegenwoordigd.
Painted Scars surft op een gunstige golf. De bezetting is bijna compleet (voorlopig werken ze met sessiedrummers) en er komt een nieuw album aan. Daarvan hebben ze zonet “Higher” uitgebracht als eerste single. Dat nieuwe album zou voor deze band de deuren moeten kunnen openen naar de iets grotere festivals en concertzalen. Sinds ik deze band voor het laatst zag, staan ze met meer maturiteit en met meer grinta op het podium.
De entertainmentfactor is enorm gegroeid en alles oogt een stuk professioneler. Het publiek in de Crossover is helemaal mee en zit enthousiast in de juiste vibe. Bij “Knock Knock” (uit hun debuut-EP ‘Kintsugi’) gaan de vuisten spontaan in de lucht. Zangeres Jassy Blue is uiteraard de grootste aandachtsmagneet, maar ook bassist Jens doet zijn duit in het zakje om het publiek op te zwepen.
Het pas uitgebrachte “Higher” zat achteraan in de set, samen met “Enough is Enough”, wat later de tweede single wordt.
Beide tracks hebben een pittiger tempo dan we tot nu toe van Painted Scars te horen kregen. Laat dat nieuwe album maar komen.
Setlist Painted Scars: Glow In The Dark / Won’t Give Up/ Life And Alive / Knock Knock / Freedom / Familiar Taste Of Poison (cover Halestorm) / On Top Of You / Liquid Gold / Enough Is Enough / Higher
Circle Unbroken werd in 2015 opgericht door toetsenist Franky. Hij maakte naam bij onder meer Iron Mask, Entering Polaris en Rik Priem’s Prime. Met zangeres Marieke had hij de juiste sparringpartner gevonden om zijn bandconcept uit te werken. Met een volledige band erbij volgde in 2016 het album ‘Vincere’ bij het Nederlandse label Painted Bass Records. Dat liep een hele tijd goed en de band speelde volop concerten, maar dan kreeg Marieke een aanbod dat ze maar moeilijk kon weigeren: de nieuwe zangeres worden bij Lords of Acid. Met Lords of Acid nam ze ‘Pretty in Kink’ op en trok ze op tournee door Europa en de Verenigde Staten (van 2018 tot 2022). Nadien zat ze onder meer in Velvet Coven (met Tine van Scavenger) en in de coverband Impact, die het tot op het podium van Alcatraz schopte.
De comeback van Circle Unbroken stond dan ook zowat in de sterren geschreven. Omdat de vroegere bandleden niet langer in de muziek zaten of al in andere bands en projecten speelden, hebben Franky en Marieke een nieuwe band bij elkaar gezocht. Daar zitten toch een paar leuke namen bij, zoals de in België wonende Rus Vassili Moltchanov op bas van onder meer Iron Mask en Magic Kingdom, gitarist Rik Priem van Frozen Rain en Rik Priem’s Prime (waarvan binnenkort nieuw werk verwacht wordt) en drummer Kris Loris. Die laatste is misschien wel het bekendst van de ska-band Edje Ska, maar live liet hij horen dat hij ook in metal zijn mannetje kan staan. En hoe!
Deze 2.0-versie van Circle Unbroken stond er bij zijn comeback meteen als een stevig huis. Strak en foutloos, en met veel enthousiasme. Marieke leidde de ceremonie bij de intro (iets met een kroon, plastic rozen en een sluier) en nam daarna het voltallige publiek op sleeptouw. Wat een overgave, wat een talent, wat een vocale techniek en wat een professionaliteit. Al maakte ze zelf wat voorbehoud bij haar vocale prestatie. Net toen wij dachten dat alles prima verliep, vroeg ze aan de band om een track van de setlist over te slaan, wegens vocaal te uitdagend. En nadien verontschuldigde ze zich bij het publiek omdat ze met haar stem ‘struggelde’, hoewel niemand iets in de gaten had.
De set van Circle Unbroken was mooi opgebouwd met ‘oude’ nummers van ‘Vincere’ en al wat nieuwer werk van het nog uit te brengen volgende album. Er zaten ook drie covers in de set: een pompende metalversie van “Enjoy The Silence” (van Depeche Mode), Radiohead’s “Creep” (met enkel Marieke en Franky, zoals in de eerste versie van Circle Unbroken) en “Bad Romance” van Lady Gaga. Zoveel covers in één set, die tactiek hebben ze al eerder toegepast bij Circle Unbroken. Mogelijk gaan ze ervan uit dat er altijd wel een deel van het publiek is dat geen enkel Circle Unbroken-nummer kent en die zijn dan gecharmeerd door een cover van iets wat ze kennen ‘van op de radio’.
In The Crossover werkte deze tactiek alvast. Jassy Blue van Painted Scars mocht nog “Titanium” komen meezingen en in de bisronde ook nog lijflied “Circle Unbroken”.
Setlist Circle Unbroken: Oddyssey / In The Shadows Of My Bones / Enjoy The Silence (Depeche Mode) / Warrior’s Wife Lament / Damnatio / Salomé / Creep (Radiohead) / Vampire / The Call / Bad Romance (Lady Gaga) / The Incantation / Titanium / Last Goodbye / Black Fire / Circle unbroken / Portrait.
Circle Unbroken komt terug door de grote poort. Dit eerste concert in de nieuwe bezetting hebben ze geen ‘try out’ genoemd, maar dat was ook nergens voor nodig.
En het leukste is, op 23 juli doen Circle Unbroken en Painted Scars dit nog eens over op de Gentse Feesten, met namiddagconcerten (om 14 uur en 16 uur op de Korenmarkt, met daarna nog tributeband Magnetica).
Organisatie: The Crossover Music Pub, Gent
De Griekse doommetalband People Of The Black Circle werd opgericht in 2021, bracht in 2022 zijn debuutalbum uit en heeft nu alweer een EP klaar. Maar dat is niet omdat ze aan een hoog tempo nieuwe nummers maken. Op de EP staan drie covers en één eigen nummer. De keuze van de covers wekte mijn interesse.
De titel van deze EP (‘All The Colors Of The Dark’) is een beetje een mysterie. Die zou kunnen verwijzen naar een serial killer thriller-boek van Chris Whitaker, of anders naar een Italiaanse slasher-film uit begin jaren ’70.
People Of The Black Circle brengt zijn doommetal met cleane vocalen en kruidt zijn tracks af met ijzingwekkende synth-stukjes die doen denken aan de soundtracks van horrorfilms. Dat ze dan een cover brengen van “Halloween Theme” van regisseur/soundtrackmaker John Carpenter ligt voor de hand. Met dat bekende nummer van de bekende gelijknamige film kan je als cover niet zo heel veel richtingen uit. Er is geen tekst waar je mee kan spelen en als je teveel aan de muzikale elementen sleutelt, herkent niemand nog de track waarvan je aan het lenen bent. De Griekse band kiest voor herkenbaarheid en blijft dicht aan het origineel plakken.
“New Dawn Fades” van Joy Division is niet het meest bekende nummer van die band en ook al zeker niet het nummer waarvan het vaakst een cover gebracht of opgenomen wordt. Deze track weten de Grieken helemaal naar hun hand te zetten, zodanig zelfs dat ik bijna vergeet dat het een cover is. Knap gedaan en een goede keuze, schrijf ik dan op het rapport.
Dan is er het eigen nummer “All Fled/Recompense”. Met een mooie melodie en wat prog-elementen. Met die melodieuze zang gaat het wat naar Famyne en zelfs Psychonaut en muzikaal zal dit fans van pakweg Columbarium wel kunnen bekoren. In deze track zit ook wat cosmic doom verwerkt, wat blijkbaar nog in een grotere verhouding in hun debuutalbum zat. Knappe lyrics bovendien. Je merkt dat deze band de band koestert met Britse/Amerikaanse dichters.
“Hellhound On My Trail”, de cover van Robert Johnston op deze EP, is voor mij de cover te veel. Het flirten met de duivel, ik begrijp het wel, maar met zijn klassieke blues-structuur in de songopbouw zit dit misschien iets te ver weg buiten de comfortzone van de People Of The Black Circle. Met een eigen songstructuur voor de geleende lyrics had dit misschien wel meer toegevoegde waarde gegenereerd.
Alles bij elkaar is dit een leuke EP die tegelijk de fans en luisteraars al een beetje inzicht verschaft in de muziek waar de bandleden mee opgegroeid zijn. Wat ik hier een beetje mis is waar deze band de liefde voor doommetal gevonden heeft. Was dit bij Paradise Lost of Candlemass of moeten we daarvoor nog verder terug in de tijd, tot bij Black Sabbath? Daar geeft deze EP nog geen antwoord op. Met deze EP hebben de People of the Black Circle wat tijd en aandacht gekocht die hen tijd en ruimte geeft om nog veel concerten te kunnen spelen en dan nog een album op te nemen, of hun eigen, alternatieve soundtrack bij de film “All The Colors Of The Dark”.
En daarna zien we dan graag een EP komen met de doommetal-idolen van deze Grieken.
https://peopleoftheblackcircle.bandcamp.com/album/all-the-colors-of-the-dark
Russian Circles - Instrumentaal powertrio onder stoom
Is het post-rock of post-metal? Maakt het eigenlijk iets uit? Feit is dat Russian Circles zich hier manifesteerde als een geweldig instrumentaal powertrio die loeihard kon uithalen maar de songs ook voldoende liet ademen. Je kan wel zeggen dat het bij momenten fel tegen metal aan schurkte, met heavy splinterbommen als “Arluck”, “Vorel” en vooral het nieuwe “Conduit”, dat gebouwd was op een verschroeiende metalriff. N
iet evident om met instrumentale songs een volle zaal anderhalf uur in de ban te houden, maar voor Russian Circles was dit een fluitje van een cent. Dankzij een bijzonder krachtige set songs en, het moet gezegd, een fenomenale drummer slaagden Russian Circles met brio en gaven ze collega’s als Sleepmakeswaves, God Is An Astronaut en Maybeshewill het nakijken.
Geweldige band!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Russian Circles
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2476-russian-circles-24-05-2022
Helms Alee
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2477-helms-alee-24-05-2022
Organisatie: Trix, Antwerpen
Na een succesvolle passage eerder dit jaar op Graspop stond A Perfect Circle nu in de Lotto Arena. Ook dit keer mochten ze er hun nieuwe album 'Eat the Elephant' (2018) voorstellen, dat veertien jaar na hun derde album 'Emotive' (2004) verscheen.
Bij aankomst omstreeks 19.30 u. was er nog niet veel volk te bespeuren in de Lotto Arena. Opwarmer Chelsea Wolfe moest de spits afbijten voor een (slechts) iets meer dan de helft gevuld middenplein en dito eerste verdieping. Het helse verkeer op een vrijdagavond rond Antwerpen was hier ongetwijfeld de boosdoener.
De naam Chelsea Wolfe was me eerlijk gezegd onbekend, maar ik las op de site van de Lotto Arena dat zij ‘één van de meest intrigerende en strafste vrouwen in de rock- en metalscene’ is en dat haar werk bestaat uit een experimentele cocktail van verschillende genres (black, doom, goth, psychedelica…). Uiteraard was mijn nieuwsgierigheid hierdoor uitermate gewekt en waren de verwachtingen hoog.
Tijdens een 45-minuten durende set bewees Chelsea Wolfe dat ze terecht de Koningin van Onderland is. In een zee van georkestreerde gitaardistortion, drones en zware bassen stuurt ze met de nodige weemoed haar klare stem moeiteloos van hoog naar laag. Zonder spraakmakende visuals maar enkel met een diffuus licht, slaagt ze erin de melancholische sfeer van haar muziek met verve over te brengen. Toch was ik niet helemaal verkocht: vaak bleef de muziek te lang op dezelfde toon zweven op momenten dat ik wou of verwachtte dat die ging losbarsten. Daarenboven liet de muzikale zwaarwichtigheid me eerder achter met een bevreemdend gevoel.
Als opwarmer kon deze band me dus niet echt bekoren, maar ik kan me wel voorstellen dat de muziek uitstekend tot zijn recht komt in bepaalde tv-series en ideaal muziekbehang is voor een avondje peinzen over de grote vragen des levens.
Tijdens het half uurtje pauze dat volgde, vulde het middenplein van de Lotto Arena zich en ook de eerste verdieping zat gezellig vol. Er vielen verdacht weinig smartphones te bespeuren. Op voorhand werd immers duidelijk gecommuniceerd dat het ten strengste verboden is om foto’s en opnames te maken tijdens de show. Zich van krommenaas gebaren zat er trouwens niet in, want de boodschap prijkte ook op een groot scherm en werd tot driemaal toe aangekondigd. Wie de raad toch in de wind sloeg, werd zonder pardon uit de zaal verwijderd. Het is jammer dat dergelijke maatregelen nodig zijn, maar smartphones zijn nu eenmaal een pest tijdens optredens.
Dan was het zover, het moment waar de fans op gewacht hebben: A Perfect Circle. De bandleden verschenen in een decor dat deed denken aan de grotten van Han. Geen grote ledwand maar strategisch geplaatste ledzuilen die al stalactieten en stalagmieten verspreid over het podium voor extra diepte en sfeer zorgden. Zanger Maynard James Keenan, die we uiteraard ook kennen van Tool, had zich zoals gewoonlijk op de achtergrond genesteld, weg van alle lichtinval. De reden waarom hij dit keer op keer doet is officieel van muzikaal-technische aard, maar artiestenallure zal hier ook wel mee te maken hebben.
De Amerikanen openden met het eerste nummer en tevens de titeltrack van het nieuwe album “Eat the Elephant”. Een goed gekozen nummer want net als op het album vond ik dat het hier hetzelfde doel diende: op een rustige manier de toon zetten voor wat nog komen zou. Het stelde het publiek tevens in staat om rustig af te dalen in de wondere, soms complexe wereld die A Perfect Circle schept met hun muziek. Daarop aansluitend volgde “Disillusioned” dat dezelfde emotionaliteit aanhoudt en uitbreidt.
Na deze twee nummers uit het recentste werk volgde “The Hollow” uit het debuutalbum ‘Mer de Noms’ (2000). Dat dit nummer dateert van een vroegere periode viel niet te ontkennen. Hier veel minder plaats voor theatraliteit, maar eerder rechttoe rechtane riffs die met de nodige energie door gitarist en founding member Billy Howerdel gespeeld werden. Ook het uitmuntende zangtalent van Keenan werd hier onderstreept. De heldere frêleheid die nodig was in de voorbije twee nummers, werd ingeruild voor een eerder krachtige stem. Dat veel fans van het eerste uur aanwezig waren, bewees het enthousiaste applaus achteraf. Het moment voor Keenan om een sobere ‘dankjewel’ te zeggen.
Persoonlijk hoogtepunt van de avond vond ik “TalkTalk” (uit het album: ‘Eat The Elephant’). Hoewel er geen enkel nummer op de setlist afgehaspeld werd, vond ik dat dit nummer het meest oprecht overkwam. Vooral de zin “Try walking your talk or get the fuck out of my way” werd door Keenan met danige kracht het publiek ingevuurd dat persoonlijke gevoelens hier leken mee te spelen.
Uiteraard kon ook “Judith” niet op de setlist ontbreken. Het nummer beukte er lekker op los en was welkom om wat te ontsnappen aan de emotionele tanggreep waarin we ons bij momenten bevonden. De AC/DC-cover “Dog Eat Dog” moest ons nog wat verder laten surfen op dezelfde golf, maar kwam wat bevreemdend over. Het lied werd aangekondigd als een eerbetoon aan de overleden Malcolm Young (AC/DC) maar niemand leek hier op te wachten. Het leek eerder een persoonlijk pleziertje van Howerdel.
Na afsluiter “Delicious” droeg Keenan de security op om afstand te nemen van hun smartphonejacht en nodigde hij het publiek uit om foto’s te nemen. Wie hierop inging en nog snel probeerde een kiekje te schieten van de ontwijkende zanger was eraan voor de moeite. Enkele tellen later verdween de band immers van het podium om niet meer terug te komen. Geen bisnummers. Geen nonsens. Enkel lichten en Mexicaans upbeatmuziek om ons naar de uitgang te vergezellen.
A Perfect Circle bewees dat een jarenlange afwezigheid ruimschoots goedgemaakt kan worden. Tijdens een anderhalf uur durende set werden we verwend met een mooi uitgebalanceerde set die loepzuiver en overtuigend gespeeld werd. Dit was een optreden waarbij alles goed doordacht was en waarop gerust de stempel ‘wereldklasse’ mag gedrukt worden. Hoewel perfectie niet bestaat, kwam A Perfect Circle vrijdag aardig in de buurt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Chelsea Wolfe
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/164
A Perfect Circle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/163
Organisatie: Live Nation
Het is nu al jaren dat wij vol ongeduld zitten te wachten op nieuw werk van het weergaloze Tool. Op heden is de band op tournee door de USA, ze leven dus nog, maar wij moeten het hier voorlopig stellen met vage of valse geruchten. Of, zoals recent nog, met enkele stuiptrekkingen van frontman Maynard James Keenan, meer bepaald diens hobbyclubje Puscifer, het elektro uitstapje waar wij onze pap echt niet kunnen mee koelen.
Nu tracht men ons te paaien met nieuw werk van A Perfect Circle, dat andere zijprojectje van Keenan dat ondertussen ook al 15 jaar in de diepvries heeft gezeten. Het is alweer een doekje tegen het bloeden.
Destijds werd A Perfect Circle in het leven geroepen als een soort spin-off van Tool, het was het nieuwe speeltje van Maynard James Keenan en Billy Howerdel. De platen ‘Mer de Noms’ en ‘Thirteenth Step’ hadden ongetwijfeld hun sterktes, maar toch hadden wij altijd de indruk dat A Perfect Circle een soort Tool-light was, het kleine en brave broertje dat altijd in veiligheid gebracht werd éénmaal de grote jongens echt het gevaar gingen opzoeken.
Ook met ‘Eat The Elephant’ stoten we op een netjes geproducete plaat met fraaie prog-rock en enkele knappe songs, maar we missen de kwaadheid, het hellevuur en de brute kracht van de grote broer.
Maynard James Keenan houdt zijn demonen te sterk onder controle en staat overal vrij clean te zingen. Hij wordt nergens echt kwaad, en dat is jammer. Ook de band (met o.a. voormalig Smashing Pumpkins gitartist James Iha in de rangen) speelt hier meer dan voortreffelijk maar doet dat overal wel heel keurig binnen de lijntjes. We onthouden desondanks toch een stel fijne songs die het bestaansrecht van A Perfect Circle in ere houden, zoals “Disillusioned”, “The Doomed” en “Hourglass”, maar we zijn niet overdonderd.
Als er één ding is die deze ‘Eat The Elephant’ bij ons teweegbrengt, dan is het dat onze honger naar een nieuwe Tool terug wat meer is aangewakkerd, en het was al niet meer te houden.
A Perfect Circle staat trouwens op Graspop en in december zelfs in de Lotto Arena. Van Tool geen spoor.
De post rock liefhebbers vanuit alle hoeken van het land zakten af naar een van de meest pittoreske concertzalen die onze hoofdstad rijk is, de ‘l’Orangerie de la Botanique’. Ze hadden een verdomd goede reden om de oude, majestueuze hallen van de Kruidtuin een bezoek te brengen, want post rock legendes Russian Circles kwamen even hallo zeggen!
Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen: eerst kregen we een aardige show van voorprogramma Cloakroom voorgeschoteld. Al snel bleek dat slechts een minderheid al van deze driekoppige band uit Indiana gehoord had vóór aanvang van het concert. Ter hunner verdediging: Cloakroom begon pas aan hun tocht over de paden van de post rock in 2012, in tegenstelling tot 2004 in het geval van Russian Circles. Met slechts één album op de markt hebben ze nog alle tijd om hartjes te veroveren in post rock land. Cloakroom speelt degelijke post rock met een vleugje stoner en doom hier en daar. Het was een erg sereen concert, voornamelijk met dank aan zanger/gitarist Doyle Martin’s esoterisch stemgeluid. De band bracht ons een mooie show, maar ook niet meer dan dat. Een waarlijk gezellige, rustige opwarmer voor de overweldigende intensiteit die erop volgde.
Want als de act van Russian Circles iets was, dan was het verdomme wel intens! Persoonlijk was ik meer vertrouwd met hun oudere werk en ik had me dus verwacht aan een eerder intieme, mijmerende performance met een beetje groove tussendoor. Het tegendeel bleek waar! De eerste helft van de show was gedrenkt in een rauwe, primitieve maar toch zo gesofisticeerde emotionele energie die we eerder kennen uit post black metal acts zoals Downfall Of Gaia. Het geheel had een heel intense, wanhopige toets over zich. Terwijl golf na golf melancholie het (licht overbevolkte) publiek overspoelde, raakten de toeschouwers steeds meer bedwelmd door de hitte, de energie, de trance, de muziek.
De drukte in het publiek was misschien een beetje oncomfortabel, maar anderzijds schiep het ook een gevoel van eenheid en overgave van de individualiteit aan de alles opslorpende sfeer. In tegenstelling tot Cloakroom is Russian Circles een instrumentale band, maar iedereen kon ergens diep in zich wel een ongesproken schreeuw horen weerkaatsen.
Recente en nieuwe songs overheersten de show, maar het was geweldig om te zien hoe zelfs de kalmere songs uit de eerste albums, zoals “Harper Lewis” en “Youngblood” , op het podium tot leven kwamen en openbarstten. Wat een verschil met de albums! “Vorel”, een nummer uit het laatste album ‘Guidance’, blies iedereen omver terwijl “Afrika” en “Mota” hen voorzichtig weer opraapten. Met het aanbreken van de tweede helft van het concert, maakten de getormenteerde riffs en groovy ritmes van de post metal plaats voor een meer sobere, intieme en gevoelige post rock finale.
Conclusie: Russian Circles is een band met een onverwacht vermogen om je niet alleen in het diepste van je ziel te raken, maar er ook een enorme portie groove tegenaan te knallen. Een band die je simpelweg moet gezien hebben, je zal er geen spijt van krijgen!
Setlist Russian Circles: Asa – Vorel – Deficit – 309 – Afrika - Harper Lewis – 1777 – Mota – Mladek - Youngblood
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/russian-circles-17-03-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Geen wezenlijke stijlbreuken te bespeuren op ‘Guidance’, Russian Circles bouwen verder op de vertrouwde aanpak waarin volledig instrumentale postrock al eens in metal uitmondt. De band bevindt zich nog steeds in een drukbezet postrock-meets-metal-woelwater waarin onder meer ook Pelican, Red Sparowes, SleepMakesWaves en This Will Destroy You ronddrijven.
‘Guidance’ is het zoveelste levende bewijs dat er bij Russian Circles alvast geen sleet zit op de formule. Integendeel, de band lijkt steeds beter te worden en men pakt hier uit met ijzersterke songs waarbij verstilde melodieën en woeste gitaren vlotjes in elkaar overgaan.
De fraaie introsong “Asa” is nog stilte voor de storm maar in het machtige “Vorel” worden de metalen gitaren een eerste keer bovengehaald, dit is stevige sfeerschepping aan de hand van gelaagde klanken en heavy uitbarstingen, Russian Circles ten voeten uit. “Mota” is ook weer zo een juweeltje waarin de gitaren aanvankelijk glorieus door de atmosfeer zweven om vervolgens in alle uithoeken open te barsten. Zo gaan Russian Circles krachtig door, van zacht naar hard en weer terug, en houden ze het overal boeiend en bruisend. Ze hebben het voor hun doen kort gehouden, 7 songs in 40 minuten, geen zwak moment te bespeuren. Dit is post-rock in al zijn glorie.
Russian Circles - Chelsea Wolfe – Spannende dubbelaffiche
Russian Circles - Chelsea Wolfe
Vooruit
Gent
Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.
De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.
De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247
Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band - Theater Aan Zee – Oostende
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band
CC De Grote Post
Oostende
Bands of artiesten die een half jaar of meer de vaderlandse albumcharts aanvoeren zijn doorgaans niet onze cup of tea, maar gelukkig kent elke regel zo zijn uitzonderingen. Neem nu het onwaarschijnlijke succesverhaal van ‘The Broken Circle Breakdown’, oorspronkelijk een theaterstuk van Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels dat in de competente regisseurshanden van Felix Van Groeningen werd omgetoverd tot een onvervalste blockbuster. Bij deze aangrijpende love story tussen de banjospeler van een bluegrass bandje (Heldenbergh) en een tattoo artieste (Veerle Baetens) hoort tevens een soundtrack vol country en bluegrass deuntjes bij elkaar gezocht en van frisse arrangementen voorzien door muzikaal mastermind Björn Eriksson.
Ingegeven door het immense succes van zowel prent als soundtrack is het bluegrass bandje uit de film intussen de fictie ontgroeid en een heuse Broken Circle Breakdown Bluegrass Band (BCBBB) geworden. Deze zomer zet de groep een tweede live offensief in als headliner van een handvol sfeervolle zomerfestivals. Naast Dranouter en Openluchttheater Rivierenhof stond ook Theater Aan Zee in Oostende op het programma, waarbij we het gezelschap ter hoogte van een volgepakt cc De Grote Post gingen spotten.
Tussen al het zwaar georkestreerde en digitaal (voor)geprogrammeerde geweld dat menig concertpodium tegenwoordig soms teistert is het authentieke kampvuurgevoel waarmee BCBBB op de planken staat een ware verademing te noemen. Schouder aan schouder staan zes muzikanten in een halve cirkel opgesteld, en - conform de ongeschreven wetten van de country en bluegrass - zonder enige vorm van percussie en enkel versterkt door één vintage microfoon.
La Baetens mag dan al beschikken over de knapste looks en stem, hét gezicht van de groep is ontegensprekelijk de ‘Gentsche’ praatwaterval Johan Heldenbergh die het publiek vanaf de speelse opener “Will the Circle be Unbroken” als een rasechte master of ceremony doorheen de set loodste. Bovendien is de sympathieke baardemans tijdens gans de voorstelling zo down to earth als maar kan zijn. “We spelen vanoavond een poar liedjes van diene film, ge weet wel, uit diene CD die allemaal in uldere otto zit”; doldwazer, nonchalanter en meer ontwapenend kan een introductie op een succesalbum dat de marketing jongens van Universal aanvankelijk niet eens wilden uitbrengen moeilijk zijn.
Heldenbergh is niet weinig trots dat hij de scène mag delen met een uitgelezen selectie van klassemuzikanten waaronder verschillende oude bekenden van de vaderlandse muziekscène. Bjorn Eriksson (gitaar/dobro) en Tomas de Smet (contrabas) verdienden ooit hun boterham bij Zita Swoon, terwijl mandoline virtuoos Bert Van Bortel al decennia lang de dienst uitmaakt bij de Vlaamse bluegrass trots Rawhide. Tel daarbij banjo guru Karl Eriksson (juist, vader van) en de grappige violist Nils de Caster en je hebt een virtuoos close harmony orkest dat zich met passie en een vleugje humor voluit op classics uit The Great American songbook en instrumentale traditionals stort.
Nuttig en amusant voor zowel leek als kenner was de vakkundige commentaar van Heldenbergh bij zowat elk nummer uit de anderhalf uur durende set. Zo kwamen we te weten dat de man een onvoorwaardelijke fan is van Lyle Lovett en Bruce Springsteen die respectievelijk met “Cowboy Man” en “Further on up the Road” elk hun graantje meepikken op de originele soundtrack. Op de setlist prijkten trouwens ook een pak nummers die de soundtrack om de één of andere reden niet haalden. Zo waande Heldenbergh zich heel even de Vlaamse Kris Kristofferson tijdens diens “Help Me Make it Trough the Night”, en kwam er nog vlotjes mee weg ook. Baetens van haar kant bekende dat ze Dolly Parton, en bij uitbreiding het volledige country en bluegrass genre, voordien maar niks vond maar sinds ze in de getatoeëerde huid van haar personage Elise is gekropen tot een openbaring is gekomen. Een heerlijke versie van Parton’s “Do I Ever Cross Your Mind” kon alleszins tellen als muzikale mea culpa. Ook de muzikaal sterk verwante soundtrack van ‘O Brother, Where Art Thou?’, door een gekscherende Heldenbergh beschouwd als de op één na beste bluegrass prent ooit, kwam heel even voorbij met “I’ll Fly Away” van Gillian Welch en Alison Krauss.
Hopelijk hebben de nazaten van wijlen Townes Van Zandt intussen de eerste check ontvangen van BCBBB. Zijn “If I Needed You” werd even voorspelbaar als onvermijdelijk tot op het eind van de set opgespaard waarna het gezelschap een staande ovatie te beurt viel.
Van acteurs die achter de microfoon kruipen heeft de geschiedenis ons intussen geleerd dat daar zelden of nooit spectaculaire of memorabele resultaten uit komen. Heldenbergh en Baetens mogen zich voortaan met recht en rede niks minder dan trotse uitzonderingen op die regel noemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van OLT Rivierenhof, Deunre en Festival Dranouter
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/the-broken-circle-breakdown-bluegrass-band-olt-rivierenhof-deurne-op-1-augustus-2013-pics/
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/festival-dranouter-2013-zaterdag-3-augustus-2013-indrukken/
Organisatie: Theater Aan Zee, Oostende
Felix Van Groeningen is alvast geen onbekende in de filmmakerij. Hij regisseerde eerder al ‘Dagen zonder lief’ en ‘De helaasheid der dingen’ . Opnieuw komt hij aandraven met een fraaie film ‘The Broken Circle Breakdown’, het tragische liefdesverhaal van Elise (Veerle Baetens) en Didier (Johan Heldenbergh) en hun zieke dochtertje.
Naast het goede acteerwerk van beiden is ook de soundtrack meer dan de moeite . Vijftien country, bluegrass , gospel nummers van bandleider Bjorn Eriksson, geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers van o.m. Lyle Lovett, Townes Van Zandt tot Bruce , op banjo , dobro en ga zo maar verder . Lonely prairiesongs door indringend gitaargetokkel … Sfeervolle en uptemposongs , met oog voor de melodramatiek die in de film afspeelt . Baetens en Heldenbergh nemen ook hier een prominente rol in en hebben met “If I needed you” een aardige hit op zak . Naast de film is er hier muzikaal wat moois te ontdekken van de uptempo’s “Will the circle be unbroken” , “The boy who wouldn’t …”, tot het sfeervol pakkende “Wayfaring stranger”; of iets verder de broeierige “Country in my genes” , “Further up the road en “Over in the gloryland”.
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band , rond het trio Baetens – Heldenbergh en Eriksson, biedt een emotievolle trip.
Russian Circles, een drietal uit Chicago , heeft al vier 4 cd’s uit, maar het is nu net met die laatste ‘Empros’ dat ze in Europa doorbreken . En terecht, want het trio verdient het met hun gekruide mix van postrock/-metal/mathcore/’70s hardrock en experimental. Ze zorgen voor een filmisch, donker, grauw landschap en invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op hun plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten. En ze combineren het met een hard, vettig en krachtig geluid van de nieuwe sensaties als Kylesa en Baroness.
Power en Intensiteit met een verwoestende dreiging, destructie , razernij maar evenzeer een bedwelmende trip van subtiele schoonheid, die prikkelt door de verrassende wendingen , variaties en tempowisselingen. Een band zonder oogkleppen, die zich onderscheidt, en heel wat invloeden verwerkt en samenbrengt.
Hun song- en cd titels zijn eenvoudig geformuleerd; een korte indruk en gedachte, soms moet dat niet meer zijn . De band zorgt voor een verfrissende wind . Een volle Magasin 4 ging ervoor . Ze werden bij elk nummer warm onthaald en dat deed hen enorm veel deugd . De nummers klonken boeiend en inspiratievol , hebben niet de geijkte hard-zacht trucs en ‘het tandje erbij’ gaf elan.
Een machtig concert hoorden we. Ze stonden opgesteld in een donker decor , met enkele witte spotlights in kikvorsperspectief … Eerst hadden we een slowmotionpresentatie van het oudje “Carpe” uit het debuut ‘Enter’, die crescendo ging en af en toe explodeerde; “Harper Lewis” deed het tempo verhogen en intrigeerde met de groovende ritmes van Battles . De impulsen en het samenspel zat snor en intussen was trio was goed op dreef gekomen. “309” en “ Batu” waren directer, krachtiger en ‘straight in your face’ , niet vies van effects. En “Youngblood” kon zomaar geplukt worden van … opnieuw Battles; de broeierige, bezwerende intensiteit en de explosies tussenin maakten de songs spannend. Een bedreven “Mladèk” en het tweede oudje “Death rides a horse” besloten overtuigend.
In de nuances en de dynamiek kon de volumeknop ferm worden opengezet; dit stoorde op geen enkel moment, want op het ingenieuze materiaal was het trio enorm op elkaar ingespeeld, en hebben ze met kunde en kennis op z’n Motorpsychos een indrukwekkende, overweldigende set gespeeld … Na Dour 2011 en de Magasin 4, binnenkort in de Kreun, Kortrijk!
Russian Circles is ‘on tour’ met het Californische Deafheaven die hun harde werk met screamo’s afwisselen met zachtere, opbouwende stukken . De groep laveert ergens tussen postrock en blackmetal en in de effects klinkt shoegaze door. Vindingrijk en niet vast te pinnen binnen één genre …
Organisatie: Heartbreaktunes ism Magasin 4, Brussel
Drie man uit Chicago leveren een interessante postrockplaat … een filmisch donker, grauw landschap wordt voorgeschoteld. Inderdaad, invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op z’n plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten . Een verwoestende dreiging, destructie en schoonheid schuilt in de zes songs en ze eindigen zelfs op dromerige wijze “Praise be man” (met zang ) .
We houden van hun tour de force op “309”, “Mladek” en “Atackla” , die direct en ‘in your face’ klinken, de volumeknop openzetten en een ‘wall of sound’ produceren . Boeiend en intrigerend, met minder rustpunten en methmetal zoals op de voorgaande cd . Een organisch broeierig, intens , bezwerend geluid creëren ze, met de niet-geijkte hard-zacht trucs, die kippenvelmomenten opleveren, zonder echt pompeus te zijn!
Nederlands 
Français 
