De jonge Dylanesque singer/songschrijver Conor Oberst stond met z’n muzikaal project Bright Eyes en de plaat ‘Casadaga’ in 2007 op het punt definitief door te breken. Maar het muzikaal talent liet het voor wat het was en trok op tournee met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band in 2008 en bracht een eerste plaat met hen uit in 2009. We waren er toen bij om een tip van de sluier te horen van hun broeierige en bezwerende americana.
Inderdaad, we hebben te maken met ‘70’s retrorock en americana/countrypop in de beste traditie van Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic) en Bob Dylan natuurlijk.
Het zijn sfeervolle, dromerige, emotievolle ‘on the road’/kampvuursongs, waarin het gitaarspel en de Hammond toetsen een prominente rol krijgen, fris, zwierig, meeslepend, ingetogen en sober! Het zijn retro juweeltjes die er een uiterst genietbare plaat van maken en het is een leuke boel door de variërende aanpak.
Ze beleefden een gezellige tijd samen op de plaat die ruim zeventig minuten duurt. Zestien songs verdeeld over de bandleden en Oberst zelf, die de dirigent van de band is.
Conor Oberst & M. Ward - Bloedbroeders in het park
Conor Oberst
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-14
Nick Nyffels
Twee folkies voor de prijs van één stonden er op de menukaart in het Rivierenhof vanavond. Het voorgerecht werd verzorgd door M.Ward, van wie het al een tijdje geleden was dat hij nog in België passeerde, en het hoofdgerecht werd geserveerd door Conor Oberst, ex- Bright Eyes.
Matt Ward houdt niet zo van toeren, zijn laatste plaat, ‘More rain’ is al meer dan een jaar uit, en het was pas nu dat hij de plas overstak, voor een veel te korte set van nauwelijks dertig minuten. Conor Oberst kwam vroeg al een stukje meezingen, maar voor de rest stond Ward alleen met zijn akoestische gitaar, wat toch wel een spijtig was voor een festivaloptreden, ook al laat de setting van het Rivierenhof een intiem concert toe. We houden van de mans hese stem, en hij kan ook verdomd goed op gitaar spelen, zoals hij liet zien in een instrumentaaltje van grote klasse.
Van zijn nieuwe nummers onthielden we “Girl from Conejo Valley”, maar het was toch vooral het oudje “Chinese translation” dat kerfde in de ziel met de lijn: “What do you do with the pieces of a broken heart”. Een veel te kort optreden dus, maar dat kwam ook omdat Conor Oberst 25 minuten vroeger dan gepland aan zijn set begon.
Conor Oberst bracht onlangs twee platen op korte tijd uit: “Ruminations” een solo-plaat met enkel gitaar, piano en mondharmonica, wat eigenlijk bedoeld was als demo-versie maar door de platenmaatschappij zo goed bevonden werd dat ze toch uitgebracht werd, en het finaal product met dezelfde nummers , “Salutations” dat met de bandleden van The Felice Brothers opgenomen werd. Die laatste band zouden we een tijdje terug gaan bekijken in de AB-club, maar op het laatste moment cancelden ze.
Oberst had dus gelukkig de volledige band meegebracht wat een meerwaarde was voor het optreden, en waardoor de nummers die hij solo bracht ook beter uit de verf kwamen. Die band kleurde de klank van zijn nummers met viool en accordeon, laverend tussen folkrock, americana en country. De harmonica en de uitgesponnen teksten van Oberst, in de beste verhalende traditie, riepen het beste van Bob Dylan op, met de snik in de stem van Oberst als opvallendste element. Veel nieuwe nummers uit de nieuwe platen dus, onder meer “Barbary coast” en “Till St Dymphna kicks us out”, een nummer over Oberst’s stamcafé, dat hij aankondigde als zijn versie van “Cheers”, de Amerikaanse sitcom.
Zijn maatje M. Ward kwam meedoen met een nummer van Monsters of Folk. Even ontspoorde het optreden met een richtingloze tirade gericht tegen Donald Trump als bindtekst, wat hij in het daarop volgende nummer goedmaakte met relevante observaties over working poor die dubbele shifts draaien en nog niet rondkomen, muzikaal vertaald in fluitende feedback van zijn gitaar.
In de bis kwam Oberst eerst solo terug, waarna bloedbroeder M. Ward en de volledige band nog een stevig loos mochten gaan.
Anderhalf uur was het fijn toeven in de bespiegelingen of “Ruminations” van Oberst, dit was folkrock zoals die moet zijn.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Hier gaat hij puur , eerlijk , spaarzaam te werk . Hij trok naar zijn thuisstad Omaha en brengt een rits hartverscheurende , melancholische , mooie songs mee op piano , akoestische gitaar en mondharmonica , gedragen door z’n indringende , doorleefde stem . Sing/songwriting en rootsamericana dat pijnlijk direct klinkt en de afstand tussen artiest en luisteraar nihil maakt . De emotie is groot , de impact maximaal !
Conor Oberst + Phoebe Bridgers + Miwi La Lupa @ AB: Goed, Beter, Oberst
Conor Oberst
Ancienne Belgique
Brussel
2017-01-30
Jasper Verfaillie
Gewezen Bright Eyes frontman Conor Oberst mag dan zijn band vaarwel hebben gezegd, hij kan nog steeds op een schare trouwe fans rekenen. Zijn laatste solo album ‘Ruminations’ bleek een hele naakte en doodeerlijke plaat, dus het was afwachten of hij naar Europa zou afzakken met of zonder full band. Het werd het laatste en we hebben de band voor geen seconde gemist.
Het publiek in de AB werd getrakteerd op een dubbel voorprogramma. Wie al heel vroeg (lees 19u15) kwam opdagen, kon een half uurtje meegenieten van de zoete nummers van Miwi La Lupa. Hij lijkt wat op de zanger van Counting Crows en zijn stem doet denken aan die van Ben Gibbard, maar zijn nummers komen nog niet dicht in de buurt van die twee vergelijkingen. Veel van zijn songs zijn opgebouwd rond één of twee ideetjes en zijn teksten willen vaak iets te veel vertellen.
Voor zijn laatste nummer “Ended Up Making Love” (tevens de titel van zijn nieuwe plaat) wordt Miwi La Lupa bijgestaan door het tweede voorprogramma Phoebe Bridgers, waarna zij het naadloos overneemt. Haar heldere en broze stem pakt het publiek meteen in en heeft dezelfde emotionele diepgang als die van Julien Baker. In haar nummers heeft ze het over angstaanvallen, relaties en onzekerheden. Steeds met een ontwapende eerlijkheid die het publiek naar de keel grijpt. Haar debuut EP werd geproduced door Ryan Adams en voor haar nog te verschijnen debuutplaat kon ze rekenen op Conor Oberst zelve. Eentje om in de gaten te houden dus.
Onlangs kondigde Conor Oberst alweer een nieuw album aan. Het in maart te verschijnen ‘Salutations’ is eigenlijk grotendeels een herwerking van zijn vorig jaar verschenen ‘Ruminations’, deze keer met een full band versie van de meeste nummers. Of Conor die band ook mee had op tour was al meteen duidelijk. Op het podium stond een piano en een hele hoop gitaren, maar geen spoor van een drum of andere keyboards. Toen Oberst samen met Miwi La Lupa op podium stapte, waren we zeker: het zou een intiem avondje worden.
Enkel bijgestaan door Miwi op bas, een persoonlijke assistent voor zijn mondharmonica en een knuffeleendje op de piano kon Conor Oberst zich volledig concentreren op zijn songs. Want als je enkel een gitaar, mondharmonica en een vleugje bas gebruikt in je nummers, dan komt de aandacht nogal snel op de lyrics te liggen. Gelukkig zijn die van een heel hoog niveau. Conor spreekt vanuit het hart. Zijn eerlijke en oprechte songs bulken van de rouwe verhalen. Het sterke openingstrio “Tachydaria”, “Gossamer Thin” en “Barbary Coast” deed het publiek meteen verstommen en ze hingen voor de rest van het concert aan zijn lippen.
Toch kon Conor het niet laten om eventjes te reageren op de situatie in zijn thuisland. Eerst verontschuldigde hij zich nog voor “that fucking orange rat”, maar daarna riep hij het publiek op tot meer solidariteit en vond hij het zelfs mooi dat er in Brussel ook protesten waren. “We have to stick together,” maande hij het publiek aan. Zo werd “A Little Uncanny” een nummer dat het beste van de twee werelden samenbracht. Met de zin “He made a joke of the poor people, and that made him a saint,” doelde hij eigenlijk op Ronald Reagan, maar vandaag kan je er helaas ook iemand anders in herkennen. Even later wordt het persoonlijk als hij zingt: “They say a party can kill you, well sometimes I wish it would.”
Daarna deed Conor Oberst iets heel ongebruikelijk. In plaats van bisnummers te spelen, deelde hij het concert op in twee delen. Na tien nummers kondigde hij een korte pauze aan, en daarna zouden ze gewoon nog wat nummers spelen. Het zouden er uiteindelijk nog acht worden, waaronder nog wat solonummers, een toepasselijke cover van The Felice Brothers en gelukkig nog wat oude nummers van Bright Eyes.
Zo werd het even hartverwarmend als hartverscheurende “Lua” een prachtig hoogtepunt uit het concert. Samen met Phoebe Bridgers werd het nummer een aangrijpend duet waarna het publiek ook wel een dikke knuffel nodig had. Zijn meest uptempo en vrolijke nummer spaart Conor als laatste. Het springerige “At The Bottom of Everything” werd op gejuich onthaald. Maar laat je niet door het jolige gitaarspel of de meezingbare melodieën. Wie naar de tekst luistert, ontdekt ook in de meest speelse songs, donkere kantjes.
De laatste zin die Conor Oberst zingt, vat het hele concert (en misschien wel zijn leven) nog het best samen: “I'm happy just because I found out I am really no one.” Geluk vinden in het ongeluk, zonlicht in de miserie. Als het uit de mond van Conor Oberst komt, geloven wij het meteen.
Setlist: Tachydaria/Gossamer Thin/Barbary Coast (Later)/ Cape Canaveral/Ten Women/You All Loved Him Once/Here Comes A Regular(The Replacements Cover)/A Little Uncanny/Ladder Song/Till St. Dymphna Kicks Us Out//Lenders In The Temple/Mamah Borthwick (A Sketch)/Counting Sheep/Next of Kin/Jack At The Asylum (The Felice Brothers Cover)/Lua/The Big Picture/At The Bottom of Everything//
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij platen uitbrengt en als hij op tournee gaat ; is het nu met Bright Eyes , Monsters of Folk , met de The Mystic Valley Band of solo … de dramatiek speelt een sleutelrol. We horen ‘em in alle gemoedstoestanden , van weemoed tot luchtigheid. Tja, dat ervaren we ook o.m. bij een Bonnie Prince Billy, Green On Red (Dan Stuart) , het oude Wilco (Jeff Tweedy) en Will Johnson (South San Gabriel) trouwens .
De productieve rootsamericana artiest laat dus op deze soloplaat opnieuw gevoeligheid doorsijpelen, gedragen door z’n indringende klaagzang. Hij puurt uit de Amerikaanse rootstraditie en brengt afwisselend sober elegant en uiterst geraffineerd materiaal (waar de instrumenten ten volle ontplooid worden) .
We krijgen een reeks sfeervol meeslepende , uiterst genietbare , gemoedelijk dromerige en innemende nummers , die net zorgen voor een boeiende plaat door dat kenmerkende (slide) gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem; kortom hier hebben we een overtuigende emotievolle ‘on the road’ plaat!
Wie is Conor Oberst ? Het is een sing/songwriter, een muzikale duizendpoot en multi-instrumentalist. Hij is de leader van Bright Eyes, een groep in wisselende groepsbezetting, in 1998 opgericht, en waarvoor hij 11 albums heeft uitgebracht. Hij werkt niet alleen mee aan verschillende projecten (Desaparecidos, The Mystic Valley Band, Monsters Of Folk, etc.), maar heeft ook een solocarrière. En het is in zijn eentje dat hij opnieuw naar Brussel kwam, een bezoekje brengen aan zijn trouw publiek, dat hij - ondanks zijn relatieve anonimiteit (althans binnen Europa) – wist te veroveren, onder andere dankzij zijn prachtige album ‘I’m Wide Awake, It’s Morning’ , in 2005 uitgebracht. En ondanks zijn relatieve onbekendheid was het concert van het kleine Amerikaanse genie van die indiefolkende stijl al geruime tijd uitverkocht…
De 33-jarige Amerikaan van Omaha City (geboren op 15 februari 1980) stelt ons een rijkelijk, diepgaand repertoire voor. Hij zit meestal neer en een akoestische gitaar vergezelt hem. Hij wordt ondersteund door twee assistenten, Ben Brodin en Simy Stone, die de viool, xylofoon, elektrische gitaar of piano voor hun rekening nemen en op die manier meer kracht geven aan de composities. We krijgen de mooiste parels uit zijn repertoire te horen; in het bijzonder “At the Bottom of Everything”, “Classic Cars” en het zeer ontroerende “First Day of My Life”. Aangezien hij zijn inspiratie haalt uit de traditionele folk, slaagt Conor erin om de kwaliteit van zijn uitzonderlijke stem in de verf te zetten. In aandoenlijke eenvoud keert hij terug naar de wortels van de folk, namelijk die van de grootste Amerikaanse songwriters (Léonard Cohen, Daniel Johnston, Townes Van Zandt, Elliott Smith, etc.).
De set kan oppervlakkig, een beetje monotoon en misschien zelfs stijf lijken, maar de interpretatie van de artiest uit de VS bezit dat beetje meer dat het verschil maakt. En dat is ruim voldoende om gecharmeerd te geraken. Hoe kan je inderdaad weerstaan aan klassiekers zoals “Lua”, dat als bisnummer wordt gebracht, als er zoveel intensiteit in zit. Je zou voor minder over je hele lichaam rillingen krijgen.
Alvorens terug te keren naar zijn vele gemeenschappelijke avonturen, heeft Conor Oberst ons een optreden bezorgd dat zowel mooi als intimistisch was, en dat evengoed in uw living of salon had kunnen plaatsvinden, bij een gezellig plekje aan het haardvuur…
Alexandre Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
One of my kind
Conor Oberst & The Mystic Valley Band
Bezige bij toch wel , die Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst ; hij stond met z’n muzikaal project Bright Eyes en de plaat ‘Casadaga’ in 2007 op het punt definitief door te breken. Maar het muzikaal talent liet het voor wat het was en trok op tournee met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band.
Op een goed jaar tijd verschenen er twee platen . En kort daarop was er een ‘achterdeschermendocumentaire’ bezig van de uitgebreide tour van Oberst en de zijnen door z’n gitaartechneut Phil Saffart. Het grootste deel van die tweede plaat ‘Outher south’ kwam hierbij tot stand.
Die docu is nu ook officieel gereleased en bevat een rits b-sides, een verzameling tour EP’s, outtakes , traditionals en covers.
Onmiskenbaar puurt hij uit de Amerikaanse rootstraditie. We hebben te maken met ‘70’s retrorock en americana/countrypop in de beste traditie van Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic) en Bob Dylan natuurlijk.
Het zijn sfeervolle, dromerige, snedige emotievolle ‘on the road’, soms kampvuursongs, waarin het gitaarspel en de Hammond toetsen een prominente rol krijgen, fris, zwierig, meeslepend, ingetogen en sober!
Ze beleven ‘the time of their life’ … retro juweeltjes die een uiterst genietbare plaat tekenen . Uitkijken wordt het volgend jaar als hij solo toert … Multifunctioneel die sing/songwriter .
De jonge Dylanesque singer/songschrijver Conor Oberst stond met z’n muzikaal project Bright Eyes en de plaat ‘Casadaga’ van vorig jaar op het punt definitief door te breken. Maar dit muzikaal talent liet het voor wat het was en bracht onlangs een eerste plaat uit onder z’n eigen naam; hij nam ze op met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band. We hebben te maken met ‘70’s retrorock en americana/countrypop in de beste traditie van Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic) en Bob Dylan natuurlijk. Het zijn emotievolle, dromerige ‘on the road’/kampvuursongs, waarin het gitaarspel en de Hammond toetsen een prominente rol krijgen. Fris, zwierig, meeslepend, ingetogen en sober!
Anderhalf uur liet Oberst de bijna uitverkochte Orangerie proeven van het nieuw gevarieerd materiaal, waarbij de Bright Eyes songs werden geweerd. Als dirigent van de band liet hij ruimte voor z’n vrienden om af en toe een eigen ‘rarity’ nummer of een cover te zingen.Maar deze songs, “Central city”, “I gotta reason pt 2” en “Sundown” lagen mijlenver van Oberst’s beklijvende emotionaliteit en intensiteit.
In een folky ontmoeting serveerde een gretig spelende Oberst gejaagd de snedig rockende “Moab”, “Sausalito” en “Get well cards”. Hij wisselde de uitgebalanceerde retrojuweeltjes af met sfeervoller en intiemer - in melancholie gedrenkt – werk als de huiveringwekkende “Milk thistle” en “Lenders in the temple”, die net als “Eagle on a pole”, en “Cape canaveral” een sobere begeleiding hadden, gedragen door Oberst schelle (praat)zang; soms spuugde hij letterlijk z’n woorden uit! De broeierig poppy songs “Danny Callaghan”, I gotta reason pt 1”, “ Souled out” en het kort krachtige “NYC” vulden mooi aan. Eenvoudigweg subliem wat er daar op het podium gebeurde.
Oberst en de zijnen apprecieerden de sterke respons, wat een uitgebreide bis opleverde, waaronder Harry Nillson’s “Everybody’s talking” en Dylans bluesy “Corina Corina”. Een stomend, uptempo rocker “I don’t want to die in a hospital” en het ingetogen, dreigende “Brezzy” besloten definitief een prachtig, in te lijsten concert, die de zondige uitstapjes van z’n begeleidingsband zalfden.
Het uit Leeds afkomstige trio Sky Larkin onderscheidde zich met hun dynamisch slepende indierock; in de zang van Katie Harkin hoorden we restantjes Breeders/Magnapop. Voor wie hen miste , is er in november afspraak met het beloftevolle Los Campesinos uit Wales.Te noteren!
Organisatie: Botanique, Brussel
Een talentrijk songwriter is Conor Oberst uit Nebraska. De man is al van z’n vijftiende bezig en heeft een paar sterke platen onder het pseudoniem Bright Eyes weten uit te brengen. Met de laatste cd ‘Casadaga’ bereikte hij een breder publiek en stond hij op het punt door te breken. Maar hij nam samen met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band een ‘on the road/kampvuur’ plaat op van emotievolle, dromerige ‘70’s retrorock, americana/countrypop. De Hammond toetsen en Oberst’s gitaarspel nemen een prominente rol in op deze titelloze plaat, wat refereert aan het oude Green On Red (met Chris Cacavas), het oude Wilco en het songwriterschap van een Dylan en Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic).
Een gevarieerd plaatje dat fris, zwierig, meespelend ingetogen en sober klinkt, én waarbij Oberst de andere groepsleden de kans biedt in de spotlights te staan. “Sausolito”, “Get-well-cards”, “Lenders in the temple”, “Danny Callaghan”, “Moab” en “Souled out” zijn het toonbeeld van deze overtuigende plaat; met “I don’t want to die in a hospital” kan Oberst een grootse hit op zak hebben, wat hem gegund zou zijn. Volgend project graag!
Nederlands 
Français 
