Met Suecide High vinden muzikanten uit verschillende hoeken van de Belgische muziekscene elkaar in een gedeelde liefde voor stevige riffs en een rauwe sound. Op ‘Chaos Has Its Charm’ combineert de band heavy metal en blues met rechttoe rechtaan rock en gruizige stoner. Denk aan de donkere gloed van Black Sabbath en de ongepolijste energie van AC/DC, maar met een voldoende eigen smoel. De titel past alvast bij die kruisbestuiving: het mag schuren en wringen, zolang de songs hun slagkracht behouden.
Bezieler Renaud Mayeur is van veel markten thuis. Naast zijn muzikale verleden bij o.m. La Muerte en Hulk heeft hij ervaring met filmmuziek. Samen met Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giancinto op bas en Charly Cornez op drums begint hij met Suecide High aan een nieuw avontuur.
De opener “Suecide High” laat meteen horen waar het gezelschap voor staat: aanstekelijke riffs die uitnodigen tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het voelt vertrouwd aan, maar klinkt nergens gedateerd. De band geeft de bekende ingrediënten een frisse invulling.
Die aanpak trekt zich door in “Feel the Flames”, “I'm Miracle” en het titelnummer “Chaos Has Its Charm”. Naast de rechtstreekse slagkracht horen we geregeld een donkere, haast mystieke ondertoon. Soms krijgt de muziek voor ons ook iets filmisch, waardoor Mayeurs achtergrond in die wereld lijkt door te schemeren. Het geeft de songs extra kleur en onderstreept de veelzijdigheid van het gezelschap.
Suecide High durft bovendien buiten de vertrouwde paden te treden. Op “Thousand Years” komen verschillende invloeden samen, waardoor strakke genregrenzen al snel vervagen. Daar ligt een belangrijke troef van deze plaat: zowel liefhebbers van alternatieve rock als heavy metalfans kunnen hier hun gading vinden. Ook wie graag een avontuurlijk zijpad met een donker kantje bewandelt, wordt op zijn wenken bediend.
“Let the People Ride On” sluit mooi aan bij die brede aanpak. Tegelijk verliezen de muzikanten de toegankelijkheid nergens uit het oog. Het bijzonder aanstekelijke “Devastating Man” en “Man of Principle” hebben zelfs een hitgevoelig kantje. “Somewhere Else” en “Nowhere Home” houden onze aandacht vast, waarna “The Hard Way” de plaat op een rustige manier afsluit.
‘Chaos Has Its Charm’ toont verschillende kanten van heavy metal, rock, blues en stoner, zonder dat de samenhang verloren gaat. De ervaring van de muzikanten vertaalt zich in songs die vertrouwd klinken en toch voldoende verrassen.
Een boeiende plaat die ons nieuwsgierig maakt naar de livevertaling. Een psychedelische trip met een hoek af? We zouden er niet van opkijken.
Itv 2026 Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Tracklist: Suecide High // Feel the Flames // I'm Miracle // Thousand Years // Chaos Has Its Charm // Darkness Falls // Let the People Ride On // Devastating Man // Man of Principle // Somewhere Else // Nowhere Home // The Hard Way
Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Met ‘Chaos Has Its Charm’ vermengt Suecide High stevige rock en blues met gruizige stoner met een donkere ondertoon. De ervaren muzikanten geven vertrouwde ingrediënten een frisse invulling: aanstekelijke riffs en melodieën gaan hand in hand met songs die soms iets filmisch krijgen. Voor zanger en gitarist Renaud Mayeur, eerder actief bij onder meer Hulk en La Muerte, betekent de band bovendien een herontdekking van het plezier in rock-’n-roll. Na jaren filmmuziek en een ingrijpende periode rond zijn gezondheid staat samen muziek maken met vrienden opnieuw centraal.
Tijdens een openhartig gezellig gesprek, waarin ook veel werd gelachen, vertelt hij over die herwonnen goesting, ouder worden en de kracht van eenvoudige muziek met lef en overtuiging.
Renaud, je hebt al een lange muzikale weg afgelegd. Hoe is Suecide High ontstaan en waarom koos je precies voor deze muzikanten?
Ik had ongeveer tien jaar geen rock-’n-roll meer gespeeld en hield me in die periode vooral bezig met het componeren van filmmuziek. Daarvoor had ik ontzettend veel opgetreden, soms bijna aan één stuk door. Dat ging gepaard met drinken, feesten en een levensstijl die je niet eeuwig kunt volhouden. Op een bepaald moment was het vuur wat verdwenen en had ik behoefte aan iets anders. Die tien jaar filmmuziek waren bijzonder interessant, maar toen het beter ging met mijn gezondheid, kreeg ik opnieuw zin om rock-’n-roll te spelen. Ik bracht drie vrienden uit mijn eigen streek samen, rond Bergen en La Louvière. We wilden gewoon samen rockmuziek maken en zien wat eruit zou voortkomen. Het voelde meteen als een broederschap: een groep vrienden die het plezier van samen muziek maken herontdekte.
De bezetting bestaat uit Renaud Mayeur op zang en gitaar, Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giacinto op bas en Charly Cornez op drums.
De wortels in klassieke hardrock, punk, blues en stoner zijn duidelijk hoorbaar, maar Suecide High klinkt niet als een kopie van vroegere voorbeelden. Hoe heeft jullie eigen geluid vorm gekregen?
Mijn invloeden zijn in wezen nog dezelfde. Ik blijf een grote fan van Bon Scott en AC/DC, Motörhead, Kyuss en Alice in Chains. Later kwamen daar bands als Queens of the Stone Age, Viagra Boys, The Datsuns en Amyl and the Sniffers bij. De fundamenten zijn dus niet ingrijpend veranderd. Ik ben gewoon ouder geworden en heb onderweg veel meegemaakt: moeilijkheden, teleurstellingen, verraad en ziekte. Daardoor hebben de songs meer diepgang gekregen. Vroeger gingen de teksten vaker over vrouwen, drinken en plezier maken. Vandaag zijn de woorden en emoties persoonlijker en meer doorleefd. Om het met een beeld te zeggen: we zijn geëvolueerd van een motorfiets naar een vrachtwagen. Het blijft rock-’n-roll, maar we dragen een zwaardere lading mee.
Je hebt jarenlang filmmuziek gecomponeerd. Heeft die ervaring ook invloed op de manier waarop je vandaag rocksongs schrijft?
Absoluut. Bij filmmuziek moet je soms met slechts enkele noten heel veel vertellen. Drie goedgekozen noten op precies het juiste moment kunnen volstaan om iets op te bouwen en een emotie over te brengen. Die ervaring neem ik mee naar Suecide High. Ik probeer zorgvuldiger de juiste noten en woorden te kiezen, waardoor de songs hopelijk meer emotionele diepgang krijgen. Zelf houd ik van muziek die beelden oproept. Als ik naar Jimi Hendrix, Cream of The Stranglers luister, kan ik mijn ogen sluiten en allerlei dingen voor me zien. Muziek moet een reis zijn. Ze moet je verbeelding prikkelen en je ergens anders naartoe brengen.
De albumtitel ‘Chaos Has Its Charm’ lijkt haast jullie levenshouding samen te vatten. Wat betekent die titel voor jou?
Het leven bestaat uit vallen en opstaan, verliezen en winnen. Al die chaos heeft ook een zekere charme, omdat het leven zelf zijn charme heeft. Ik ben ernstig ziek geweest en heb een tijdlang gedacht dat ik zou sterven. Wanneer je daarna opnieuw dingen kunt doen, krijgt het leven een andere smaak. Je beseft hoeveel geluk je hebt dat je elke nieuwe dag mag meemaken. Zelfs die moeilijke periode heeft me veel geleerd. Ik wil de dagen die ik nog heb zo ten volle mogelijk beleven.
De artsen brachten je destijds bijzonder alarmerend nieuws dat achteraf niet bleek te kloppen. Heeft die ervaring veranderd hoe je vandaag leeft en muziek maakt?
Het gaat nu goed met mij. De artsen hadden zich vergist en hadden me verteld dat ik zou sterven. Gedurende enkele maanden heb ik echt met die overtuiging geleefd. Wanneer je vervolgens ontdekt dat de diagnose verkeerd was en dat je nog een leven voor je hebt, ga je anders leven. Ik probeer eerlijker te zijn en de dingen beter te doen: beter te leven en beter lief te hebben. Of ik in dat laatste geslaagd ben, moet mijn vrouw misschien maar beoordelen. (lacht)
Zijn je teksten erdoor ook eerlijker en persoonlijker geworden?
Zeker. Vroeger kon ik tevreden zijn als een eenvoudig rijmpje werkte, maar daar kom ik voor mezelf niet meer mee weg. Ik moet geloven wat ik zing. Daarom wil ik betere teksten schrijven en alleen woorden gebruiken die ik echt meen. Dat is misschien een van de belangrijkste veranderingen: ik probeer steeds meer mezelf te zijn. Ik ben vandaag gelukkiger dan toen ik veertig of vijftig was. Vroeger dronk ik, rookte ik en gebruikte ik drugs, en echt gelukkig was ik niet. Vandaag zijn mijn kinderen, mijn vrouw, enkele goede vrienden en mijn eigen welzijn het belangrijkst. Het draait om respect: voor jezelf en voor de mensen van wie je houdt. Als je jong bent, jaag je vaak de verkeerde dingen na. Ouder worden heeft dus ook voordelen. Je leert luisteren en soms gewoon zwijgen.
Heb je naast Suecide High nog andere muzikale projecten, of wil je je volledig op deze band richten?
Suecide High is mijn enige echte band. Ik kan mijn aandacht niet volledig over drie groepen tegelijk verdelen. Ik ben verliefd op deze band en wil me erop concentreren. Uiteraard doe ik nog studiowerk en geef ik muziekles aan kinderen. De andere muzikanten hebben bijkomende projecten, omdat sommigen van hen van muziek leven, maar ze geven Suecide High voldoende voorrang. Vroeger probeerde ik verschillende bands te combineren, en dat werd uiteindelijk een hel. Voor mij volstaan mijn vrouw, mijn kinderen en één band. Zo kan ik de dingen goed doen.
Tijdens ons gesprek vertelde je een kleurrijke anekdote over Marc du Marais en La Muerte. Wat is je daarvan bijgebleven?
Toen ik in 1997 met La Muerte op het hoofdpodium van Dour Festival speelde, was ik zelf nog een onbekende. Vlak voor het optreden zei ik tegen de zanger, die toen vijfenveertig was: “Pas op met je rug!” Hij voelde zich een beetje aangesproken en kaatste terug: “Komaan, het podium op, ster voor één avond!” Ik moest er eigenlijk om lachen, dat moet ik toegeven. We zaten elkaar wat vriendschappelijk te plagen. Maar ik houd van die gasten. Ze zijn echt, zonder franjes.
Als je naar de plaat luistert, krijg je meteen het gevoel dat deze songs op een podium tot leven moeten komen. Welke plannen hebben jullie voor de komende maanden?
We werken met een Duits promotor en de plaat wordt daar goed ontvangen. We kregen onder meer een goede recensie in OX en ook aandacht van Visions, Terrorverlag en Inward. We hebben nu een bookingagent en er wordt aan ongeveer tien optredens in Duitsland gewerkt. Ook de mogelijkheden in Nederland worden bekeken. Het bijzondere is dat Suecide High zonder groot carrièreplan is begonnen. Het idee was juist om de zakelijke kant even te vergeten, samen eenvoudige en krachtige rock-’n-roll te maken en desnoods in cafés te spelen. Door terug te keren naar de essentie — samen spelen en plezier maken — begon alles opnieuw te groeien.
Als je het over ‘plezier maken’ hebt, bedoel je dan ook een terugkeer naar de wilde rock-’n-roll levensstijl van vroeger?
Nee, ik bedoel vooral het plezier van het spelen zelf. Ik drink niet meer en zou die vroegere levensstijl ook niet meer kunnen volhouden. Het gaat om eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, zonder alles onnodig ingewikkeld te maken. Voor mij is dat de echte basis van rock-’n-roll.
Je vertelde dat het voor een Waalse rockband tegenwoordig gemakkelijker kan zijn om in Duitsland of Nederland te spelen dan in België. Wat is er veranderd?
Twintig jaar geleden was het gemakkelijker om optredens in België te vinden. Rock-’n-roll nam toen een centralere plaats in. Vandaag bestaan er veel meer muzikale werelden naast elkaar: elektronische muziek, pop, rap en allerlei andere stijlen. Rock bestaat nog, maar is slechts één mogelijkheid binnen een veel breder aanbod. Tegelijk merk ik dat jongeren minder geneigd zijn om binnen één hokje te blijven. In onze tijd was je bijvoorbeeld een rocker, een newwaver of een punker. Jongeren kunnen vandaag van de ene op de andere dag naar een totaal andere artiest of een heel ander festival gaan. Dat kan ook in ons voordeel werken, want Suecide High past evenmin netjes in één hokje. Onze muziek brengt alles samen waar ik naar luister, van The Stooges, Jimi Hendrix en Johnny Cash tot Kyuss. Thuis luister ik evengoed naar Debussy of Mozart. Goede muziek blijft goede muziek.
Welke ambities heb je na alles wat je al hebt meegemaakt nog met Suecide High?
We willen luisteraars bereiken en onze muziek met mensen delen. Of er uiteindelijk tienduizend of vijfduizend mensen de plaat kopen, is minder belangrijk dan dat er een echte verbinding ontstaat. Tijdens een concert wil ik iets geven en ook iets van het publiek terugkrijgen. Die wisselwerking kan bijzonder intens zijn. Een volle zaal is natuurlijk fijn, maar een klein concert kan even krachtig zijn. We speelden in de Kinky Star in Gent voor ongeveer honderd mensen, en dat was fantastisch: één grote, wilde uitbarsting. Geef mij maar zalen met honderd tot driehonderd mensen die er helemaal in opgaan. Hoe vaker we zulke concerten kunnen spelen, hoe gelukkiger ik ben. Dat is de echte ambitie.
Kan spelen voor een klein publiek soms moeilijker zijn dan voor een grote massa?
Zeker. Als je voor weinig mensen speelt, zie je elk gezicht en merk je meteen wanneer iemand afgeleid raakt of iets te drinken gaat halen. In een grote menigte gaat dat individuele gedrag gemakkelijker op in de massa. Maar het omgekeerde geldt ook: in een kleine zaal zie je heel direct hoe mensen glimlachen, reageren en uit hun dak gaan. Precies dat maakt zulke optredens bijzonder.
Nog een laatste vraag: wanneer hou je ermee op? Wanneer zeg je: “Het is genoeg geweest”?
Ik blijf doorgaan zolang ik in rock-’n-roll geloof en voldoende energie heb om goede shows neer te zetten!
Bedankt voor deze bijzonder fijne babbel. Hopelijk zien we jullie binnenkort ergens op een podium!
Voorlopige Concertagenda
Echoes Of Zoo – Muzikaal prikkelend en fonkelend
Eén van de muzikale ontdekkingen rond de corona was Nathan Daems. We leerden de saxofonist kennen via een livestream van Balkan Trafik en interviewden hem in 2021. Op die manier kwamen ook zijn andere projecten op onze radar, waaronder Echoes of Zoo (****). We recenseerden hun album ‘Breakout’ en zagen de band - voor het eerst live in N9 in Eeklo. Gisteren stonden ze in een goed gevuld café van De Casino, met de nieuwe plaat ‘Collective Intelligence’ in de steigers. Muzikaal prikkelend en fonkelend
‘Echoes of Zoo klinkt erg avontuurlijk door die veelzijdigheid en improvisatie’, schreven we over ‘Breakout’. We krijgen een muzikale verderzetting. Waar de saxofoon van Nathan vroeger voor ons haast vanzelf op de voorgrond trad, zagen we nu vooral één hecht geheel op het podium.
De kleurrijke gitaarlijn van Bart Vervaeck en de bas van Lieven Van Pée kregen alle ruimte. Naast de vertrouwde jazzinvloeden hoorden we onderhuids een bluesinslag. De warme klank van Nathans saxofoon vloeiden samen met de riffs. Ook drummer Falk Schrauwen gaf de muziek precies op het juiste moment pit. In enkele knappe solo's liet hij horen hoeveel hij zelf aan het avontuurlijke geluid bijdraagt. Boeiend divers dus.
De band lichtte geregeld een tipje van de sluier van ‘Collective Intelligence’ op: herkenbaar als Echoes of Zoo zelve, én met een straf samenspel. Nieuwe wegen werd verkend. Het publiek was er duidelijk voor te vinden. Een daverend applaus volgde.
‘Een kleurrijke, intense psychedelische (jazz) trip, die de comfortzone van het genre verlaat’, schreven we na hun optreden in de N9, een paar jaar terug. Ook in De Casino was dit ook duidelijk het geval.
Een link naar afrojazz en blues maakten ons nieuwsgierig naar het nieuwe werk. Muzikaal prikkelend en fonkelend in het samenspel tussen deze vier muzikanten. Magisch optredentje!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
‘’Educate The Billionaires’’ is de nieuwe single van Green Crow Collective, een bont allegaartje muzikanten. Hun vorige single, “Huern Zègn” met Sarah Vandeursen van Kenji Minogue, was behalve uitermate grappig en tegelijk met de vinger wijzend naar roddeltantes en –nonkels ook nog het muzikale equivalent van een welgemikte handgranaat. Met zijn ietwat Midden-Oosterse vibe en de mantra-herhaling van de titel was dat earcandy zoals er in Vlaanderen maar weinig gemaakt wordt.
“Educate The Billionaires” is van een ander kaliber. Meer rechttoe, rechtaan punkrock. Met een direct meezingbaar refrein en een baslijn die diepe voren trekt waaruit de scherpe gitaarakkoorden opschieten. Er zit zelfs een kort ‘Bohemian Rhapsody’-momentje in deze fijne song, zo rond 2 minuten 30.
Het volgende, tweede album van Green Crow Collective zal ‘Lobotomie’ heten (een knipoog naar ‘Teenage Lobotomy’ van de Ramones?) en komt ergens in het voorjaar van 2027 uit. Als ze nog maar van deze goudomrande bommetjes droppen zal dat album de uitstekende live-reputatie van deze de groene kraaien helemaal bevestigen.
https://www.youtube.com/watch?v=WWdiVSE86DE
Echoes of a Dying World – We moeten opnieuw als een eenheid leren samenleven
Na de debuut-EP Before the Fall uit 2022 en het album Tribulation uit 2023 rondt Echoes of a Dying World eind augustus de trilogie af met Revelations. De nieuwe EP verschijnt in eigen beheer en vormt allerminst een vrijblijvend sluitstuk. Duisternis en hoop, individuele afzondering en maatschappelijke verbondenheid staan voortdurend tegenover elkaar.
Tijdens Hellbound Fest zagen we hoe die tegenstellingen ook live tot leven komen. De veelzijdige stem en expressieve podiumpresence van Tine Vanmuysen trokken daarbij de aandacht, maar het was vooral de wisselwerking tussen alle muzikanten die het optreden liet uitgroeien tot een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving.
Over Revelations, de hechte band tussen de muzikanten, haar jazzachtergrond en de voortdurende zoektocht naar evenwicht hadden we een fijne babbel met Tine.
Ik zag jullie onlangs op Hellbound Fest en schreef dat jullie live meer brengen dan zomaar een concert. Het wordt bijna een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving. Herkennen jullie jezelf in die omschrijving?
“Die omschrijving klopt zeker, al zijn het niet altijd mooie sprookjes die daaruit voortkomen. Elk sprookje heeft vaak een mooie, maar ook een duistere kant. Het is precies die tegenstelling die we in onze muziek proberen te verweven. Onze nummers gaan wel degelijk over de realiteit, maar die wordt telkens in een groter verhaal gegoten. Op dat vlak herken ik ons dus zeker in die omschrijving.”
In mijn verslag schreef ik ook dat jullie voortdurend balanceren tussen pure duisternis en sprankelend licht. Is die tegenstelling bewust in jullie muziek aanwezig?
“Absoluut. Je mag problemen benoemen. Eigenlijk moet je dat zelfs doen, maar tegelijkertijd moet je ook de hoop die er nog is durven zien en tonen. Er hangt altijd een duistere walm over onze muziek en teksten, maar daarbinnen proberen we toch steeds een boodschap van hoop uit te dragen. Die tegenstelling is dus heel bewust aanwezig.”
Jullie muziek wordt vaak omschreven als symfonische death- en doommetal, maar klinkt tegelijk bijzonder filmisch en atmosferisch. Hoe belangrijk is sfeer wanneer jullie aan een nieuw nummer beginnen?
“Wanneer we aan een nieuwe song beginnen, staan we eigenlijk niet bewust stil bij dergelijke omschrijvingen. Het begint vaak heel klein, met één enkele riff waaraan we vervolgens elementen beginnen toe te voegen. We kneden het geheel en geven het geleidelijk vorm. Zodra er een soort structuur ontstaat, begin ik met de teksten te spelen en creëren we verschillende lagen. Elke laag wordt afgetoetst. Soms verdwijnt er opnieuw eentje en soms wordt er nog iets toegevoegd. We geven onze nummers de tijd om te groeien en durven er ook kritisch naar te kijken. Er zullen altijd songs of ideeën zijn die nooit de eindstreep halen. Wat die eindstreep wel haalt, zijn de nummers waarover we voor honderd procent tevreden zijn en waarbij we het gevoel hebben dat het verhaal af is en er niets meer aan hoeft te worden toegevoegd.”
De opkomst op Hellbound Fest was niet enorm, maar jullie speelden alsof er een volle zaal voor jullie stond. Maakt het voor jullie uit hoeveel mensen er voor het podium staan?
“Persoonlijk maakt het mij niet uit of we voor één persoon of voor honderd mensen optreden. Ook die ene persoon heeft voor een bepaalde ervaring gekozen en verdient minstens evenveel aandacht als die honderd. Bovendien beleven we zelf veel plezier aan wat we doen. Of er nu veel of weinig volk staat, dat plezier blijft hetzelfde.”
Toch hoorde ik ooit iemand zeggen dat optreden voor vijfentwintig mensen soms moeilijker is dan voor vijfhonderd. Ervaar jij het eveneens zo?
“Dat klopt zeker. Wanneer er weinig mensen staan, voel je je soms extra bekeken. Dat is een heel vreemd gevoel en in het begin had ik het daar behoorlijk moeilijk mee. Wat me daarbij geholpen heeft, is optreden in cafés, waar je op gelijke hoogte met het publiek staat en de mensen letterlijk in de ogen kijkt. Aanvankelijk vond ik dat heel confronterend, maar uiteindelijk moet je je daaroverheen zetten en die knop omdraaien.”
Ook vocaal zit de tegenstelling tussen licht en duisternis diep in de muziek van Echoes of a Dying World verankerd. Op plaat en podium beweeg je tussen breekbare, bijna feeërieke passages en demonische uitbarstingen. Zoek je die verschillende kanten van je stem bewust op?
“Ik probeer elke emotie de kleur te geven die ze verdient en die haar het beste ondersteunt. Soms is dat rauw of agressief, maar op andere momenten klinkt het juist hoopvol en zacht. Ik probeer daarin altijd een goede balans te bewaren. Bij sommige nummers voel je echter dat er nauwelijks plaats is voor lieflijkheid. Dat is bijvoorbeeld het geval bij ‘Anarchia’, zowel muzikaal als tekstueel. Dan blijf je bewust binnen dat rauwe gevoel.”
Zonder de muzikale wisselwerking met de andere bandleden zou die veelzijdigheid echter nooit hetzelfde effect hebben. Hoe belangrijk is die onderlinge band? Zijn jullie een ‘match made in heaven’ — of misschien eerder in hell?
“Ik heb de eer en het genoegen om met ontzettend goede muzikanten te mogen werken. Zij weten waarover mijn teksten gaan, kennen het bereik van mijn stem en spelen daar perfect op in. Meestal beginnen we met de muzikale omlijsting. Vervolgens puzzelen we aan de tekst en bekijken we samen welke richting we ermee kunnen uitgaan. Ik let daarbij ook op hun reacties. Wanneer ze spontaan met hun hoofd beginnen mee te knikken, weet ik dat het goed zit. Ze bouwen de spanning automatisch mee op. Op de een of andere manier komt alles telkens opnieuw mooi samen. Doorheen die drie releases is het niet zozeer de bezetting, maar vooral onze muziek die veranderd en gegroeid is. Ondertussen kunnen we elkaar zonder woorden aanvullen. Eén blik is soms voldoende. We hebben ook moeten leren dat, wanneer een van ons valt, de rest klaarstaat om alles recht te houden. Het is uiteraard de bedoeling dat het publiek daar niets van merkt.”
Die onderlinge wisselwerking viel me inderdaad op. Ik woon veel jazzoptredens bij en herken iets van dat improviserende karakter ook in jullie muziek.
“Ik ben opgeleid als klarinettiste en heb veel jazz gespeeld. Daarnaast ben ik een enorme fan van Nina Simone en Billie Holiday. Zulke invloeden neem je automatisch mee in je eigen muziek. We luisteren als band bovendien niet uitsluitend naar metal, maar volgen allemaal verschillende genres. Daar komt dat improviserende karakter waarschijnlijk gedeeltelijk vandaan.”
Het hokjesdenken lijkt de laatste jaren stilaan te verdwijnen. Speelt dat in jullie voordeel? Jullie muziek valt tenslotte moeilijk in één hokje te duwen.
“Toen we met Echoes of a Dying World begonnen, probeerden mensen ons wel degelijk in een bepaald hokje te plaatsen. We hebben onszelf toen ook lange tijd afgevraagd wat voor muziek we nu eigenlijk maakten. Op een bepaald moment zijn we gestopt met ons die vraag te stellen. De laatste twee of drie jaar merk ik bovendien een kentering. Er zijn ondertussen zoveel nieuwe hokjes bijgekomen dat niemand er nog een duidelijk overzicht van heeft. Daarom hebben we die hokjes zelf maar overboord gegooid. We merken dat dit een positieve uitwerking heeft op de band. We houden niet van grenzen en willen uiteindelijk gewoon muziek maken waarbij we onszelf goed voelen.”
Jullie nieuwe EP Revelations vormt het laatste deel van een trilogie. Wanneer wisten jullie dat Before the Fall, Tribulation en Revelations samen één groter verhaal zouden vormen?
“Toen we aan Before the Fall begonnen, wilde ik mijn wereldbeeld beschrijven: hoe de wereld op mij overkomt en hoe beangstigend die soms kan zijn. Ik kan heel blij zijn en vervolgens plots heel verdrietig worden. Dat is een eigenschap van mezelf die ook in mijn teksten naar voren komt. Metalmuziek kan bijzonder duister zijn, maar wij wilden daar altijd een boodschap van hoop tegenover plaatsen. Na het uitbrengen van onze eerste EP merkten we dat we veel meer nummers hadden dan oorspronkelijk voorzien. Uiteindelijk is daar een trilogie uit ontstaan. Het eerste deel gaat over hoe alles begonnen is en wat de aanleiding was. Vervolgens zitten we midden in de gebeurtenissen. Op Revelations stellen we de vraag welke zaken in ons leven ons hebben gebracht tot waar we nu staan en hoe we binnen die context toch een boodschap van hoop kunnen uitdragen. Revelations vormt de afrekening van alles. De voornaamste boodschap is dat we opnieuw als een eenheid en als een hechte groep moeten leren samenleven. Wanneer iedereen in zijn eigen cocon blijft zitten, gaat uiteindelijk degene met het meeste geld en het meeste lawaai met alles lopen. Die eenheid moet terugkeren in onze maatschappij. We proberen mensen aan te sporen om te durven benoemen wat er fout gaat en daar vervolgens samen iets aan te doen.”
Had het feit dat Revelations het sluitstuk van de trilogie zou worden invloed op de manier waarop jullie de nummers schreven? Was er een gevoel dat het verhaal nu afgerond moest worden?
“Eigenlijk niet. Je kunt de trilogie vergelijken met een boek dat in drie delen werd uitgegeven. Nu is het gewoon tijd voor een volgend boek, want het verhaal is nog lang niet verteld. Misschien wordt ook dat volgende boek opnieuw een trilogie. Je weet vooraf nooit hoeveel delen je nodig hebt om een bepaald verhaal te vertellen.”
Ik had tijdens het beluisteren inderdaad het gevoel dat Revelations wel het einde van het drieluik vormt, maar niet het einde van het verhaal. In welke richting kan dat volgende hoofdstuk gaan?
“Volgens mij komen we nu uit bij een soort toestand van evenwicht, of beter gezegd: het streven daarnaar. Er is nog altijd zwart en er is nog altijd wit, maar het leven bestaat vooral uit het voortdurende balanceren tussen die twee uitersten.
Ik vermoed dat onze nieuwe nummers verder in die richting zullen gaan. De vraag wordt dan: hoe vinden we dat evenwicht? We weten ondertussen wat er fout is gelopen en we weten dat we moeten blijven hopen, maar de vraag hoe we dat concreet moeten doen en waar dat evenwicht precies ligt, blijft voorlopig onbeantwoord.”
Hoe proberen jullie het evenwicht muzikaal te vinden?
“Door een nummer voortdurend te veranderen. Onze nummers blijven tijdens de repetities groeien. Soms voelen we dat er nog iets ontbreekt en dan blijven we eraan werken tot we gevonden hebben wat het nummer nodig heeft. Zo was er een song die oorspronkelijk op Revelations had moeten staan. We hadden echter het gevoel dat hij nog niet af was en dat er meer in zat. Soms zijn we maanden met één nummer bezig. We moeten onszelf de tijd gunnen om niet te snel tevreden te zijn en een compositie verder te laten groeien, tot ze het punt bereikt waarop alles klinkt zoals wij het echt willen. Die balans vinden is dus een zoektocht. Het is een lang proces van proberen, uitproberen en opnieuw veranderen.”
Ik heb de EP beluisterd en jullie live gezien. Hoewel de muziek ook op plaat overeind blijft, voelt het verhaal pas helemaal compleet wanneer je de band op het podium ziet. Heeft dat eveneens met dat groeiproces te maken?
“Zeker. Toen ik met Echoes of a Dying World begon, had ik nog nooit gegrunt. Ik kwam uit een classic-rockcoverband en had wel nummers van Iron Maiden en AC/DC gezongen, maar dit was toch iets helemaal anders. Tijdens onze eerste optredens was ik zo intensief met de zangtechniek bezig dat ik de interactie met het publiek soms vergat. Naarmate de screams me meer eigen werden, kwam er ruimte vrij om bewuster met het publiek bezig te zijn. Eigenlijk lukt het me pas sinds ongeveer drie jaar om die interactie echt ten volle op te zoeken. Het livegebeuren maakt dus absoluut deel uit van het groeiproces waarover we het hadden.”
Jullie muziek vertelt verhalen die de luisteraar aan het denken zetten en de fantasie prikkelen. Willen jullie dat iedereen de teksten en concepten op dezelfde manier begrijpt, of vinden jullie het interessant wanneer luisteraars er een eigen verhaal in ontdekken?
“Er zit veel beeldspraak in onze muziek. Daardoor kunnen luisteraars bepaalde passages anders interpreteren. Met mijn bindteksten probeer ik tijdens een optreden een korte inleiding te geven en duidelijk te maken in welke richting het nummer gaat. Het mooie aan muziek blijft echter dat iedereen er het zijne kan uithalen. Veel van onze nummers zijn dualistisch opgebouwd. Er kan bijvoorbeeld Bijbelse beeldspraak in voorkomen, zoals in ‘Iskariot’, terwijl daarachter een heel andere boodschap schuilgaat. Verhalen met een boodschap, daar draait het voor ons om. In het verleden lag dat anders. Toen bracht ik bijvoorbeeld verhalen uit de Noorse traditie, maar nu wil ik verhalen vertellen met een boodschap die binnenkomt en mensen doet nadenken. Het is zeker de bedoeling om hun nieuwsgierigheid te prikkelen en ervoor te zorgen dat ze uiteindelijk hun eigen verhaal in onze muziek kunnen ontdekken.”
Iets helemaal anders: de laatste jaren zien we steeds meer vrouwen hun plaats opeisen binnen de metalwereld. Naast jou zijn er bijvoorbeeld zangeressen actief bij Behind the Veil, Painted Scars en Circle Unbroken. Wat is er veranderd? Metal gold vroeger toch vooral als een mannenbastion
“Ik vind de term ‘female fronted’, zoals dat vaak wordt uitgedrukt, eigenlijk complete zever. Men spreekt toch ook niet over ‘male fronted’ wanneer er een man zingt? Los daarvan is de aanwezigheid van vrouwen in de metalwereld doorheen de jaren gewoon gegroeid. Je had onder anderen Doro en Arch Enemy. Zulke vrouwen hebben gaandeweg hun stempel op de metalwereld gedrukt, waardoor anderen eveneens het heft in handen durfden te nemen. Ik herinner me nog dat het bijna als een vorm van heiligschennis werd beschouwd wanneer ik als vrouw covers van AC/DC zong. Ook daarin is de laatste jaren gelukkig een kentering gekomen. Daarnaast bestaat er tegenwoordig gespecialiseerde vocal coaching waar vrouwen terechtkunnen om grunt- en screamtechnieken te leren. Vroeger was die begeleiding voornamelijk op mannenstemmen gericht en was ze voor vrouwen veel minder toegankelijk. Iris Goessens, die bij Spoil Engine zong, helpt bijvoorbeeld heel wat beginnende zangeressen binnen de metal. Ik heb het destijds allemaal zelf moeten uitzoeken. Het is goed dat dergelijke begeleiding nu bestaat voor een volgende generatie. Er is duidelijk een kentering aan de gang om de weegschaal eindelijk meer in evenwicht te krijgen.”
Tot slot: stel dat ik Echoes of a Dying World nog niet ken. Hoe zou je me dan overtuigen om jullie muziek een kans te geven? Wat maakt de band volgens jou bijzonder?
“Wij willen niet zomaar muziek brengen, maar de luisteraar meenemen op reis door verschillende landschappen en hem aanzetten om daarover na te denken. Niet iedereen vindt alle landen even mooi en daar is niets mis mee, maar je moet ze eerst ervaren om dat te kunnen weten. Voor avonturiers die graag op reis gaan, is er Echoes of a Dying World om al die verschillende landschappen mee te ontdekken.”
Welke ambities koesteren jullie nog? Wat is het hoogste doel dat Echoes of a Dying World als band wil bereiken?
“We willen natuurlijk zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek en misschien een kleine aanzet geven tot een betere wereld. Muzikaal willen we blijven groeien, experimenteren en vooral veel plezier blijven beleven aan wat we doen. Het zou mooi zijn mochten we ooit op een festival als Alcatraz, Graspop Metal Meeting of Dynamo Metalfest kunnen staan. Dat zou de kers op de taart zijn.”
Jullie muziek is niet meteen de meest toegankelijke, maar daar is uiteraard niets mis mee. Willen jullie koste wat het kost naar zulke grote podia doorgroeien, of zouden jullie er vrede mee hebben om binnen de underground een sterke status uit te bouwen?
“We willen vooral altijd onze eigenheid bewaren en de vrijheid behouden om op muzikaal vlak te doen wat we zelf willen. Als we daardoor in de underground blijven, zullen we proberen daar een zekere status te verwerven. Either way, our echo will be heard!”
Bedankt voor de fijne babbel, heel veel succes in alles wat jullie nog doen, we blijven het op de voet volgen…
Revelations verscheen eind augustus 2026 in eigen beheer
Na een debuut-EP in 2022 en het eerste volledige album in 2023 verschijnt met ‘Revelations’ een nieuwe EP van Echoes Of A Dying World. De vijf songs vormen het sluitstuk van een drieluik en sluiten inhoudelijk en muzikaal aan op de vorige releases. Het is dan ook aan te raden de EP als geheel te beluisteren, en wie het volledige verhaal wil doorgronden, grijpt best ook terug naar de eerdere releases.
Vanaf opener “Iskariot” is die lijn meteen voelbaar. De song start rauw en verpulverend, waarna ‘The Rupture’ een meer melodieuze en emotionele kant laat horen. De instrumentatie neemt daarbij steeds dreigendere vormen aan, terwijl vooral de veelzijdige stem van Tine indruk maakt, zacht als bezeten. Net die diversiteit maakt ‘Revelations’ zo interessant.
Tijdens hun recente optreden op Hellbound Fest schreven we dat de wisselwerking tussen de bandleden zorgt voor een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving die voortdurend balanceert tussen pure duisternis en sprankelend licht.
Diezelfde tegenstelling horen we terug in songs als “Generational Curses” en “Mathematical Design”, waarin licht en duisternis elkaar voortdurend ontmoeten. Ook hier speelt Tines stem een belangrijke rol. Wanneer ze plots enkele versnellingen lager schakelt, zorgt dat voor rillingen. Afsluiter “Systems in the Dark” vat die veelzijdigheid nog eens mooi samen.
‘Revelations’ vormt het eindpunt van een trilogie, maar voelt allerminst als het einde van Echoes Of A Dying World.
Eerder lijkthet aanzet tot verder werk. Wat die zal brengen, blijft voorlopig een vraagteken. Revelations is een EP die hard kan binnenkomen, maar evengoed traag onder de huid kruipt. De band neemt je mee naar de donkerste hoeken,maar met dat ene lichtpuntje, net genoeg om niet volledig in de duisternis te verdwijnen.
Tracklist: 01. Iskariot 02. The Rupture 03. Generational Curses 04. Mathematical Design 05. Systems in the Dark
Beseech werd in 1990 opgericht in Borås (Zweden). Sindsdien groeide Beseech uit tot één van die bands die je minstens één keer in je leven moet hebben gezien. Beseech weet romanticisme te mengen met gothic metal (met een donker randje), doomy sfeerbeelden en knappe melodieën.
Hun verhaal is echter geen onbeschreven blad: twintig jaar geleden werd de band ontbonden om dan exact tien jaar geleden nog eens een album uit te brengen, ‘My Darkness, Darkness’ (met Klas Bohlin als zanger). Nu 10 jaar later keren ze terug, maar dan met hun gebruikelijke duo achter de micro, zijnde: Erik Molarin en Lotta Höglin.
Ik moet toegeven dat indien Helcanen Val me in voorbereiding van het MVFV festival in Wieze mijn mening niet had gevraagd over dit nieuwe album, dan had ik deze schitterende band misschien niet eens gekend. “My Dakness, Darkness” staat al jaren in zijn geheel in mijn top 25 van meest afgespeelde tracks ever. Het is pas nadien dat ik mijn blik wierp aan wat eraan was voorafgegaan en ook dat sprak me aan.
Nu tien jaar later waag ik me aan de review van hun nieuw album (in de oorspronkelijke bezetting op vocaal vlak). Het klinkt misschien vreemd, maar ik mis toch ook wel een beetje Klas’ vocals.
Met “Ambigious Mind” steken ze van wal en laten daarbij de gitaren lekker grommen. Eens beide stemmen hoorbaar zijn moet je vaststellen dat er niet veel veranderingen zijn op vocaal vlak t.o.v. 20 jaar geleden. De magie is er nog steeds, net als de synergie. Geen ‘beauty and the beast’ hier, maar twee stemmen die op een warme manier samensmelten of waarbij ieder een beetje zijn/haar deel doet: ieder op zijn/haar eigen manier. En ja: de piano synthesizer is er ook (niet te missen).
Met “Hesitation” tonen ze ons mee in hun meer zeemzoete kant (en wederom met die prachtige piano stukken). Er kan ook een gitaarsolo van af. Singles moeten altijd sterk zijn en dienen eruit te springen en bij “Boundless Space” is het echt wel bingo want dit nummer loopt over van de energie, melancholie, de duisternis die vecht tegen de lichtstralen die in een ieder zit. De scherpe gitaren weerklinken nog lang na, net als het gehamer van de drummer. Je voelt en hoort dat de hele band er zin in had. Zet “End This” daar gerust naast.
Met ‘Future. Present. Past’ horen we melancholie, romanticisme, violen, een akoestische gitaar en een globale sound die wel niet zou misstaan bij Within Temptation.
De enige negatieve noot is te horen op: “You Bleed. You Dream. You Breath.”. Ik meen te horen dat het op vocaal vlak niet altijd even juist zat als we luisteren naar Erik’s stem. Voor de rest is het een uitstekend nummer.
Met “Still Lost” grijpen ze naar je keel en dat is vooral te danken aan de piano, de strijkers en de engelenstem van Lotta Höglin. Traag en melancholisch gaat het dus ook!
“The Sweet Hello, the Sad Goodbye” had ik oorspronkelijk een andere naam gegeven: “Sleeping Satellite” (heeft ook wat weg van Tasmin Archer’s nummer). Hier horen we iets meer elektronica.
Afsluiten doen ze dan weer met het ruigere “Between Worlds” waarbij de gitaren haast in vuur en vlam staan, terwijl het lijkt alsof de drummer het vuur al slaande met zijn sticks lijkt te willen doven. Een lekkere afsluiter die haast automatisch de replay all functie weet te activeren.
Is dit album de moeite om aan te schaffen, hoor ik sommigen denken? Indien je al een fan was: zeker en vast. Indien je nog geen fan was, wel luister er even naar en doe dat met open vizier.
Voor de kenners: de magie van vroeger is er nog steeds, de goesting ook (dat hoor je echt). Je zou echt niet zeggen dat er in totaal 20 jaar zat tussen dit album en het vorige waarop onze nachtegalen nog eens samen te horen waren.
De sound is op en top, zoals het hoort anno 2026. Hen live aan het werk zien zal iets anders zijn, maar we duimen dat ze vooralsnog naar ons land afzakken.
Gothic/Metal
Future. Present. Past.
Beseech
The Electrozixx is een duo uit Floreffe. Met deze EP zijn ze niet aan hun proefstuk toe. Als ik het goed voor heb is dit, naast enkele singles, hun vijfde EP sedert begin 2025. Ze zijn dus behoorlijk actief. Ze zitten op het EastLondon Recordings label waardoor ze ook regelmatig in London spelen. Vooralsnog zijn ze in onze Vlaamse contreien te onbekend. Fred zorgt voor het muzikale deel en Cat voor de vocals.
Deze EP bevat zes tracks en werd opgenomen in de Noise Factory Studio door Peter Rainman van People Theatre.
Er wordt geopend met “Paris-London”. Een typisch The Electrozixx nummer bestaande uit een mooi opgebouwde intro, naar 80’s neigende synthsounds, sfeervol en melancholische zanglijnen. “Mystery” vind ik nog een stuk beter met de afwisseling in de vocals van hoog naar laag register en de intrigerende en uit meerdere algen bestaande synths. “Dreams” zou, net als “New Age”, met een gepaste mix zo een clubtrack kunnen zijn. “Echoes of the Past” is een sfeervolle en dromerige song. Persoonlijk vind ik de heel lage zanglijn hier en daar minder sterk uitkomen. Afsluiter “Tu N’en Finis Pas” is een heerlijke gezongen feel good track.
‘Frenzy Touch’ is een degelijke en goed opgebouwde EP waar liefhebbers van Vive La Fete, Eli & Jacno, Ladytron etc mogelijks ook van zullen houden.
https://theelectrozixx.bandcamp.com/album/frenchy-touch
Synthpop
Frenzy Touch EP
The Electrozixx
“Feel The Flames” is de eerste single van het aankomende debuutalbum van Suecide High, een nieuwe Belgische band onder leiding van Renaud Mayeur (Hulk, Triggerfinger, Dario Mars and the Guillotines, La Muerte, …), met voorts nog Fabrice Giacinto (Romano Nervoso), Stephane Panozzo (Nehal & Osvald) en Charly Cornez (the Sidz, Criminal Animal).
“Feel the Flames” staat bol van de rauwe energie die de band ook op het podium brengt: ergens op het kruispunt tussen Kyuss en Black Flag met een flinke scheut 70’ jaren punkrock. Inhoudelijk gaat het nummer over de onmacht om positief te blijven in een steeds meer chaotische en vervreemde wereld.
Dit is de eerste single van het album ‘Chaos Has Its Charm’.
https://www.youtube.com/watch?v=ZyGXFY6ZXQE
Met deze gelimiteerde vinyl sluit Dirk Da Davo een era af. Bijgestaan door zijn trouwe muzikale metgezellen Glenn keteleer (aka Radical G) en Pieter-Jan Theunis moet deze verzameling songs op ‘Liberation’ de essentie van zijn productieve en sterke periode voorstellen.
De plaat bestaat uit zeven tracks en opent met “Liberation”. Een track die zo de donkere dansvloer kan vullen. Een sterke opener. Daarna krijgen we twee versies van “Justification Unknown”. Enerzijds de original mix en anderzijds de ‘Ancient Methods’-mix. Die laatste geeft een heel andere vibe aan het nummer en je hoort de EBM nadrukkelijker in de muziek.
“Nothing For Nothing” uit 2025 staat hier in zijn origineel kleedje en tevens in een N4N Covict Remix door Patrick Codenys van Front 242. “One Word, One Crime” doet aan de jaren 90 denken. Met name het begin van de Electro en New Beat scene toen de mainstream in het genre nog ver weg was. “Disappear” sluit de vinyl stijlvol af.
Voor de digitale format is er nog een achtste song: “Walking Around” dat vrij aardig richting postpunk gaat. Zeker ook een song dat het ontdekken waard is.
Met deze kwaliteitsvolle release sluit men bij Neon Electronics hun era sterk af!
Electro/ebm/postpunk
https://dirkdadavo.bandcamp.com/album/liberation
In de voorbije zomer kregen we de succesvolle doortocht van Neon Electronics op de Fonne Feesten in Lokeren. Tevens was er de single “Nothing For Nothing” en nu is er een tweede digitale single “Justification Unknown”.
Dit is de voorbode van meer nieuw werk.
Deze single is van de hand van Dirk Da Davo, Glen Keteleer (Radical G) en bassist Pieter-Jan Theunis. “Justification Unknown” is een sfeervolle track die perfect ondersteunt wordt door de videoclip waarin je vooral de ruimte en ruimtereizen ziet passeren. Een song die het op de alternatieve dansvloer zeker thuishoort!
https://youtu.be/6ABeOwgD1bk
The Perfect Tool – Een Totaalbeleven dichtbij Tool
Het Amerikaanse The Perfect Tool wordt geprezen als de beste ‘Tool tribute’ met goedkeurend oog van de fans en van de Tool leden zelf. Het materiaal van de originals wordt in een intiemere setting perfect beheerst, weliswaar in een iets mindere massieve, pompeuze, vollere sound, maar in een even meeslepende, transcendente ervaring en videoprojecties.
Meer dan interessant dus om dit enig uniek Belgisch optreden in een totaalbeleven van een voormalig filmzaaltje als de Schakelbox te kunnen ondergaan.
Tool live aan het werk zien is een totaalervaring, iets speciaals, unieks , mystieks, imposant en mysterieus. Een muzikaal kolkende lavastroom, een fenomeen. Het is een beleven, een ondergaan, een filmische bezwering, een totaalspektakel van klank en beeld. Alles vormt een geheel, song, projectie, kleur. Een massief blok , wat we ook ten dele ervaren bij ons eigen Amenra.
Het kwartet heeft in hun 35 jarige carrière maar een handvol platen uitgebracht. Hun laatste ‘Fear inoculum’ dateert al van 2019, en ervoor zat twaalf jaar tussen. Iets bijzonders dus hun muzikaal zwart hellegat, die de kleine podia stelselmatig ontgroeide, de grote zalen, stadia bereikte en zich een plaatsje opdrong van een main act op de festivals.
De catalogus is in het geheugen gegrift van elke Tool fan, dit zijn de EP ‘Opiate’ uit 92 en dan de platen ‘Undertow’ (93), ‘Aenima’ (96), ‘Lateralus’ (2001), ‘10000days’ (2006) en het recente ‘Fear inoculum’ .
De tribute band The Perfect Tool neemt die unieke ervaring en beleven terug vast op de kleinere podia, zoals we Tool zagen in hun begindagen. De waardig ouder wordende fan zal zich toen nog hun unieke optreden levendig herinneren in de Vooruit, Gent, van wat het kwartet in z’n mars had, wat een aparte sound ze speelden en die donkere zwarte psychedelica mengden in een metal-rockende sound, de aanzet tot hun definitieve doorbraak.
The Perfect Tool legt live de klemtoon op het ouder werk, waarbij de songs van de eerste drie hier in hun ruim twee uur durende set aan bod komen. Trouwens, de muzikanten zijn sterk op elkaar ingespeeld in die complexe maatsoorten, de verrassende, onverwachtse wendingen, de tempowissels, de breaks en de hypnotiserende sounds, die melodie, creativiteit en avontuur doen versmelten. Met spil Spencer Fenimore hebben ze een zanger die het dichtst de bewegingen, de capriolen en de vocals van Maynard James Keenan benadert. Een beangstigend ‘Maynard-esque’ figuur.
In hun eigen twintigjarige carrière weten ze op hun manier het meeslepende materiaal en videoprojecties van de originals weer te geven, minder massief, immens, pompeus, explosief, uitgesponnen, maar met een eenzelfde stekeligheid, begeestering, overgave.
De drie zijn elk sterk gefocust op hun instrument. Een mooie, respectvolle buiging naar het publiek om er dan tegenaan te gaan. Samen met hun zanger Fenimore wordt het publiek stapsgewijs ondergedompeld in die Tool bezwering. Fenimore is hier ook een beetje de moderator. Er is in die vocale benadering de indringende vocale zegzang/voordracht en de allerhande (spastische) moves.
In dit muzikaal epos zijn de instrumenten ‘de tool’, de taal, en onderstrepen ze het virtuoze samenspel.
De lightshow is de ideale outfit door de prachtige donkerblauwe-bloedrode gedempte lichtinval op het podium en naar de vier bandleden. De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld, met toch … dat licht in die duistere wereld, met de wisselende grauwe, grijze en kleurrijke projecties, een gans proces die de unieke leefwereld van Tool zelf benadert.
Gaandeweg werden we meegesleept, -gezogen in deze intense wereld, met een kleppers als openers “Stinkfist” van het ‘Aenima’ album en “Lateralus” dat mooi uitgediept werd. Ze moesten nog op gang komen, ze zaten nog niet allemaal op dezelfde golflengte. Vocaal was het wat zoeken eerst in stem, screams en stemvervorming via de megafoon.
Ze grossierden diep in het ouevre van Tool , met “46 & 2”, “Undertow” en “Eulogy”. De repetitieve opbouw, de aanzwellende partijen en de exploderende ritmes tekenden het intrigerende bedreven samenspel.
Tussenin kregen we een recenter nummer, “Pneuma” , die in een spannende dreiging evenzeer mooi uitgewerkt was . Om dan terug diep te graven in Tools werk. De doorwinterde fans werden op hun wenken bediend en deelden het met de vier op het podium, met telkens een warm applaus en gejuich op de geselecteerde nummers.
In de keuze waren het niet steeds de meest gekende Tool-nummers, nee, we kregen intens broeierige songs die hun kenmerkende onderhuids spannende dreiging hadden, met een “Crawl away”, “Part of me”, “The patient” en verder ‘Aenima’ klassiekers “Third eye” en de titelsong. Slotstuk “Sober” en “Intolerance” synthetiseren Tool’s sneeuwbaleffect van heerlijk spannend, scherp, strak meespelend tot de explosieve erupties, met een noise uithaal.
Sterk, waarbij de zanger af en toe een uithaal doet naar de huidige wereldproblematiek en zelfs de Belgische politiek.
Een knipoog hadden we naar de magnus opussen “Prison seks” , “Schism”, “Parabola” of “Vicarious”. The Perfect Tool was niet direct herkenbaar door hits of hapklaar materiaal als bij andere bands, maar het was wel eentje die bevend huiverend rockte …
Een Tool katharsis wisten ze te bereiken, Tool zelf met de ongeziene aandacht voor detail en de verbeeldingskracht. Een mooi eerbetoon aan deze muzikale perfectie van Tool in een zorgvuldig gekozen setlist.
De toekomst zal uitwijzen of er nog meer recentere Tool songs aan bod komen. Ze kunnen rustig de tijd nemen, net als Tool zelve. Hoedanook, The Perfect Tool is een meeslepende ervaring die zowel de doorwinterde fans als de nieuwkomers in vervoering bracht.
Organisatie: CC De Schakel , Waregem
Project Pitchfork - Altijd een blij weerzien met de Belgische fans
Project Pitchfork + Oberer Totpunkt
De legendarische electro-industrialband Project Pitchfork uit Hamburg is op tournee door Duitsland voor de promotie van het nieuwe album ‘Epitaph’, dat evenwel helemaal nog niet uit is. Dat zou na ‘Elysium’ al het tweede album in evenveel jaren zijn, wat uitzonderlijk productief is voor deze pioniers in hun genre. De enige niet-Duitse halte op deze tournee is Waregem.
Dit concert was helemaal uitverkocht en past daarmee in een mooie Schakelbox-traditie waarin Goethes Erben, Der Klinke, The Arch, The Obscure en Clan of Xymox al eerder op het podium stonden.
De support op deze tournee komt van Oberer Totpunkt, ook een heel Duitse band. Het zijn behalve genre- ook stadsgenoten. Dit was het allereerste Belgische concert ooit van deze band. Oberer Totpunkt ging al wel twee keer met Das Ich op tour door de Verenigde Staten. Ze brengen overigens hun albums uit bij Danse Macabre Records, het label dat werd opgericht door Das Ich. Hun meest recente album is ‘Totentanz’ uit 2022. De spil van Oberer Totpunkt wordt gevormd door frontvrouw Bettina. Zij is de vaste waarde voor elke track die gespeeld wordt en ze wordt aangevuld met een wisselende cast van muzikanten en figuranten. En elke track heeft zijn podium-attributen en kledij-accessoires. Zo lijkt het een beetje op het ‘verkleedfeestje’ van Goethes Erben vorig jaar in dezelfde Schakelbox. Het visuele geeft een mooie extra dimensie aan de zo reeds theatrale muziek. Bij elk nummer hoort ook een soort choreografie, waarbij de band zelfs een eigen variant heeft op YMCA-armengezwaai van de Village People.
Opvallend: Oberer Totpunkt begon acht minuten voor het aangekondigde aanvangsuur reeds aan zijn set. Die set was een mix van oud en nieuw werk, met onder meer het nog onuitgebrachte “Maschinenherz”, het triomfantelijke “Die Krieger” aan het slot en een zinderende versie van “Alltag Macht Tot” (het banale stompt ons af). Banaal of alledaags was dit alvast zeker niet.
In de set in Waregem zat uiteraard “Paul Ist Tot”, hun tot episch-dramatische proporties opgeblazen cover van Fehlfarben. Voor het publiek in Waregem was dit vooral een aangename kennismaking. Enkelingen kenden deze band wel al van hun bezoeken aan Duitse festivals en in beperkte mate waren er buitenlandse (niet-Belgische) fans aanwezig die de hele tour of delen van de tour volgen. Maar dit is een band die in Vlaanderen heel wat nieuwe zieltjes gewonnen heeft.
Setlist Oberer Totpunkt: Blutmond / Langfristig Gesehen Sind Wir Alle Tot / Rattenfänger / Dia De Los Muertos / Teufels Lehrerin / Zeit Verfliegt / Maschinenherz / Alltag Macht Tot / Hamburg / (Das Ist Nicht) Meine Welt / Die Krieger / Paul Ist Tot
Op de nieuwe Project Pitchfork-single “Memento Mori” van het nog niet verschenen album ‘Epitaph’ neemt bandoprichter en mastermind Peter Spilles ons opnieuw mee op een sonisch avontuur vol donkere elektronica, krachtige beats en filosofische teksten, het beproefde en bij de fans geliefde concept achter Project Pitchfork.
Spilles en zijn band brachten in Waregem niet alleen twee nieuwe tracks van Epitaph (in de bisronde zat ook nog “The Name”, een track die ze pas sinds deze tour spelen en waarvan we vermoeden dat die op het nieuwe album zal staan), maar vooral een selectie van klassieke hits en iconische mijlpalen die fans al decennia in hun hart dragen. Amper twee nieuwe songs in een set van bijna twee uur, dat is toch jammerlijk weinig voor een tournee die dat album zou moeten promoten.
‘Epitaph’ wordt het tweede album van Project Pitchfork zonder mede-bandoprichter Dirk Scheuber, die de band verliet in 2021. Dit was nog maar het tweede Belgische concert van de band zonder Scheuber. Voorts was de opstelling bekend, met één man op synths, Sue op guestvocals in twee nummers en twee drummers die synchroon drummen en zo voor een heel bijzonder en heel vol en authentiek drumgeluid zorgen. En dan zijn er de visuals. Die waren altijd al goed bij Project Pitchfork, maar dankzij AI spelen die nu nog in een hogere divisie.
Project Pitchfork heeft een innige band met België. Dit was de plek waar in 1992 het eerste niet-Duitse concert van deze band georganiseerd werd. De Duitse band speelde in België op zowat alle grote festivals van het genre: Rewind in Gent in 2012, BIM Fest in 2015 en het W-Festival in 2018 en 2023 (de laatste editie van dit festival, in Oostende). Ze spelen ook al eens in Frankrijk, Tsjechië of Zwitserland, maar het enige buitenland waar ze met een grote regelmaat terugkomen, is toch België.
Die band tussen Project Pitchfork en België komt ook uitgebreid aan bod tijdens het concert. Frontman Peter begint met een welgemeend “It’s good to be back in Belgium. It has been too long”. Later volgt nog meer dankbaarheid voor het enthousiasme en de trouw van de Belgen. En ik heb zelden in dit genre gezien dat echt de hele zaal staat te dansen, mee te zingen en spontaan bijna elk ritme meeklapt. Op Peter’s stem zit een beetje van een grom, maar echt niemand heeft daar een opmerking over. Dit was een feest van begin tot eind.
Hoogtepunten in de set waren onder meer “Acid Ocean”, “Blind Mice” en “Rain”.
Setlist Project Pitchfork: Timekiller / Songs Of The Wind / Conjure / Acid Ocean / Titânes / Teardrop / K.N.K.A. / Blind Mice / Carnival / I Am (A Tought In Slowmotion) / Memento Mori / The Queen Of Time And Space / Volcano / Ascension / Rain / Souls / Beholder / The Longing / The Name / The Island/ En Garde! / Rescue
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Synthpopband Electric Litany is een groep die vanuit de UK opereert maar dan met vooral Grieken in de bezetting. Deze fijne band is terug met het vierde album ‘Desires’ dat meer dan 15 jaar muzikale verkenning en evolutie samenvat.
Ze waren al op tournee met Interpol en Alan Parsons noemde hen eerder ‘the next Radiohead’. Parsons was overigens co-producer van één van hun albums en hij nam hen ook al mee op tournee. Tegenwoordig spelen ze zowat overal in Europa, behalve in België.
In een tijdperk waarin de grenzen tussen waarheid en illusie steeds vager worden, richt het nieuwe ‘Desires’ zich als conceptalbum op het concept authenticiteit met als centrale vraag: als de realiteit een constructie is, maakt het dan uit wat waar is?
Het album combineert de kenmerkende atmosferische intensiteit en melodieuze gevoeligheid van deze band met nu een meer experimentele benadering, tot aan de postrock, het neo-klassieke en moderne elektro. Van de tien nieuwe nummers zijn er een paar die opvallen. "Itor" en “Diamonds” hebben een sluier van vervorming, "Reciprocate" – de tweede single van het album – brengt de meer catchy popkant van Electric Litany naar voren, terwijl "Prism" ruimte laat voor een eenvoudige, bijna klassieke interpretatie.
De ritmes van Richard Simic, de rijke synthtexturen van Jason Tsontilis en de herkenbare zachte stem, samen met de gitaren, Perzische santouri en piano van Alexandros Miaris, zorgen voor een diep organisch en emotioneel geluid.
https://www.youtube.com/watch?v=xS91hgpgf6w&t=2s
God=DoG is het collectief rond Belgisch pop/rock-icoon Rudolf Hecke. De band bestaat naast Rudolf Hecke nog uit Yassin Joris, Nikkie van Lierop (I H8 Camera, Erotic Dissidents, Praga Khan), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish).
Rudolf Hecke bracht in 1989 zijn eerste solo-album ‘God Is Dog Spelled Backwards’ uit. Die plaat werd toen uitgeroepen tot beste Belgische album van het jaar en Hecke werd gekroond tot ‘de Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok hij op een lange tour langs jeugdclubs en festivals en hij speelde op als support voor onder meer Iggy Pop, the Sugarcubes, the Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof en Björk. Daarvoor had hij al Belpop-geschiedenis geschreven met de EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde als support van Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242 en La Muerte. Een echt vervolg op het succesalbum van 1989 kwam er echter niet.
Nu, 36 jaar en vele muzikale avonturen later is Rudolf Hecke terug met een sterk, donker en sfeervol album dat vergelijkbaar is met het werk van bijvoorbeeld This Mortal Coil: verschillende stijlen van nummers gezongen door verschillende bandleden. Het album is geproduceerd door Rudolf Hecke, David Poltrock (De Mens) en Ian Caple (Tindersticks, Tricky, Shriekback, Suede). Special guest Elsje Helewaut (Elisa Waut) verzorgt de leadvocals op één van de songs. Van de bezetting van 1989 zien we enkel Rudolf terug.
Rudolf Hecke kan nog steeds imposant brommend zingen zoals Nick Cave, maar door het albumconcept met telkens wisselende leadzangers/zangeressen, trekt hij de rol van frontman niet helemaal naar zich toe, eerder is hij de leider van het ritueel. Het is een heel gevarieerd album en niet alleen door de wisselende vocalen. Ook muzikaal gaat het alle kanten op. “Any Wind” en “Take Me Home” hebben iets van de onheilspellende rituele folk van Heilung of Wardruna in zich. “Eaten By The Lights” heeft een paar Triffids-momenten, maar zeker niet het hele nummer. Het gaat van klassieke rocksongs (“The Fear”) naar the Velvet Underground (“A Stronger Man”) en Serge Gainsbourg in duet met één van zijn muzes (“Let’s Not Give A Damn”). Dan komen er nog een paar klassiek geschoolde stemmen langs en een welgemikte blazerssectie.
Variatie kan een troef zijn, maar hier ontbreekt het met dit collectief toch aan consistentie. Dit album lijkt meer op zo’n verzamelalbum uit de jaren ’80 waarbij je bij elke song in een nieuw universum landt en niet in één lange trip het hele universum verkent. Het zijn allemaal diamantjes van groot kaliber, maar telkens in een ander juweel ingezet. Beste tracks zijn voor mij “A Stronger Man” en de herwerkte versie van “Heroin Eyes” van Company of State. “Take Me Home” mag mijn top 3 vervolledigen.
https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4
Rejection Ratio is een Rotterdamse gitaarband die recent een single losliet op de wereld. “Love Is Like Heaven” is diep geworteld in de jaren ’80, met een ritme dat hier en daar wat stuitert in plaats van mooi in de maat te lopen, zoals bij TC Matic en Talking Heads, maar dan nog wat anders.
Zangeres Nelly klinkt ook al zoals niemand anders, of misschien een beetje als Siouxsie and the Banshees, Face Your Fears, Rosegarden Funeral Party, Polly Panic, Anna Domino of The Girl Who Cried Wolf.
Deze single weet te intrigeren en doet ons benieuwd uitkijken naar meer materiaal. Bring it on!
https://www.youtube.com/watch?v=WxCC0XgUTEY
The Betamax Project, het studioproject van Bonney Maes en Butsenzeller, krijgt elf jaar na de lancering van debuut single “Tupperware” dan toch een vervolg. We vermoeden dat misschien dat de sluiting van de Tupperware-fabriek in Aalst er voor iets tussen zit dat het duo de draad terug heeft opgepikt.
Voor de nieuwe single “Popporn” wordt het duo versterkt met Dirk Wouters op bas, keys en backing vocals. En er wordt al gerepeteerd om in de toekomst live-shows te spelen.
“Popporn” bevat alle geurige kruiden die The Betamax Project typeerde op “Tupperware”; glam, disco, breakbeats, hiphop en elektronica gelardeerd met enige seksuele revolte...terug relevant en urgent in deze conservatieve tijden. “Popporn” heeft net zo’n sexy groove en voegt nog funk toe aan het kleurenpalet waarmee geschilderd wordt. De knipoog naar “Born To Be Alive” van Patrick Hernandez ligt een beetje voor de hand en is tegelijk een gemiste kans. Een echte downright parodie daarop, dat zou nog eens superleuk kunnen zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=1BXn_XkKhfc
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki - Het is belangrijk om verschillende projecten te doen, onszelf tevreden te houden en ook andere manieren te vinden om muziek te maken. Het draait allemaal om passie
We citeren even uit de bio ‘Fluitiste Laurence Cousseau en pianist Clément Cerovecki vormen een muzikaal duo dat klassieke muziek en jazz organisch in elkaar laten overvloeien. In september 2022 brachten ze het album ‘Crépuscule à bascule’ uit, waarin ze werk van componisten zoals Sergej Prokofjev, Claude Debussy en Olivier Messiaen interpreteren en combineren met eigen composities. Andere liedjes zijn gebaseerd op bestaande gedichten, waarbij ze zich eerder laten inspireren door de textuur van woorden dan door de letterlijke betekenis’.
De Lokerse Jazzklub was de 'place to be' om het unieke duo te ontdekken. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98450-laurence-cousseau-clement-cerovecki-milde-botsing-van-uitersten
We hadden een fijne babbel met het duo, over het optreden, de connectie tussen jazz en klassieke muziek, plannen en ambities.
Stel jezelf even voor, hoe os alles begonnen?
Clément: Ik speel piano sinds mijn tienerjaren. Vroeger begon ik met improviseren in de jazz, en daarna deed ik ook klassieke muziek. Nu speel ik in veel bands en projecten in Brussel, in veel meer stijlen
Laurence: in mijn geval ben ik eigenlijk begonnen met drummen. Ik hield al vroeg van jazz. Na een tijdje wilde ik melodieuzere muziek spelen. Ik begon met fluitspelen toen ik ongeveer 24 was. Ik heb jazz en klassieke muziek gedaan in de academie in Brussel en ik ben nu bezig met een master in jazzfluit aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.
Zowel jazz als klassieke muziek bevinden zich nog steeds in een niche ... heb je nooit iets meer popmuziek geprobeerd om een groter publiek te bereiken? Of is dat niet jullie ambitie?
Laurence: popmuziek is nooit echt het soort muziek geweest waar ik naar luister, dus ik voel er geen sterke band mee. Mijn gevoeligheid en nieuwsgierigheid gaan meer uit naar originele muziek, vaak akoestisch en kamermuziekachtig. We zijn niet echt geïnteresseerd in het bereiken van een groot publiek. Voor ons is de lokale gemeenschap heel belangrijk. De jazzscene in Brussel is ongelooflijk divers en creatief en het bijwonen van concerten in kleine zalen is echt een geweldige ervaring.
Wat is volgens jullie het verband tussen jazz en klassieke muziek; vanwaar de passie voor deze stijlen?
Clément: Het gaat niet echt om ‘de stijlen’, ik denk dat het meer om de verschillende soorten muzikanten gaat. Jazzmuzikanten improviseren graag, in klassieke muziek is er ook enige vrijheid in de interpretatie, maar het gaat er meer om de compositie te spelen zoals die is geschreven. Wat betreft verbinding, hum... dat is een heel ingewikkeld onderwerp ?. Ik denk dat een aspect dat ze op de een of andere manier delen het concept van “kamermuziek” is, in de zin van instrumentale en akoestische muziek voor klein ensemble, met een zekere intimiteit, expressiviteit. Hoewel jazz een vrij recent fenomeen is, heeft het een vergelijkbare positie bereikt als klassiek, zoals we kunnen zien dat conservatoria over de hele wereld nu vaak twee hoofdsecties hebben: klassiek en jazz. Er zijn ook veel technische connecties, bijvoorbeeld de harmonische taal van jazz is voornamelijk geërfd van klassieke muziek die vroeg door Europeanen naar Amerika werd gebracht, aan de andere kant werden moderne “klassieke” componisten beïnvloed door een aspect van ragtime, jazz. Maar goed, dit is zeker een zeer gecompliceerd onderwerp omdat het veel afhangt van wat een juiste definitie van jazz is, een andere zeer gecompliceerde vraag ?
Ik las over het album ‘Crépuscule à bascule’ . We lezen ‘het interpreteren van werken van componisten zoals Sergei Prokofiev, Claude Debussy en Olivier Messiaen en ze combineren met eigen composities.’ Hoe ben je op dat idee gekomen?
Laurence: We vinden deze componisten erg inspirerend. Het combineren van klassieke componisten en eigen composities is een manier om een dialoog te hebben tussen nu en toen, improvisatie en geschreven muziek, op een manier die zo coherent mogelijk klinkt. Soms spelen we ook stukken van Charles Mingus (een jazz contrabassist die erg geïnspireerd was door klassieke vormen) of andere jazzcomponisten, om nog verder met deze grenzen te spelen.
Clément: In feite is er een historisch verband tussen jazz en klassieke muziek. De geschiedenis van de jazz begint in het begin van de 20e eeuw en is in wezen een Amerikaans verhaal. Er was echter ook een klein direct verband met Europa : de meeste jazz standards, (d.w.z. het repertoire dat door alle jazzmuzikanten werd gespeeld in die tijd maar ook tegenwoordig) waren muziek gecomponeerd voor het theater in de eerste helft van de 20ste eeuw, vooral in New York, broadway... en eigenlijk waren deze tunes vaak gecomponeerd door nieuw aangekomen immigranten (bv. Vernon Duke, Bronisław Kaper, Kurt Weil) die de verschillende problemen ontvluchtten die zich voordeden in Centraal- en Oost-Europa, veel joods natuurlijk... Als gevolg daarvan kan je in de jazz bijvoorbeeld Afro-Amerikaanse muzikanten horen spelen in een nieuwe muzikale taal die het resultaat is van de fusie van verschillende culturen (Afrikaans, lutheriaans) en sommige melodieën lenen die gecomponeerd werden door deze nieuwe Europese migranten... deze ingewikkelde fusie heeft ons altijd gefascineerd... Er zijn zelfs enkele beroemde Europese componisten (Prokofiev, Rachmaninov, Bartok) die naar Amerika verhuisden in dezelfde context maar er ook in slagen hun eigen artistieke carrière voort te zetten zonder echt voor theaters te werken.
Ik ontmoette je in Lokeren Jazz Klub, in mijn geboortestad, samen met Laurence Cousseau. Jullie werken al een tijdje samen en brachten een album uit in 2022; heeft dit deuren geopend?
Laurence: Het heeft niet direct deuren geopend, ook al helpt zo'n project ons te groeien als muzikant. We begonnen dit project in de kamermuziekklas op het conservatorium, onder leiding van Marine Horbaczewski die ons subtiele dingen bijbracht, zoals een bepaalde houding ten opzichte van muziek, en hoe we het geschreven materiaal en improvisatie op een coherente manier in balans konden brengen. Toen dachten we dat het geweldig zou zijn om dit op te nemen, om een spoor van ons werk achter te laten. We dachten er toen niet aan om het op enige manier te promoten, en we hebben gewoon een paar cd's geperst en de muziek op Bandcamp gezet. Natuurlijk doen we soms concerten, zoals in Lokeren, en het is erg leuk om deze muziek weer op te nemen en op het podium te spelen. Maar we kunnen niet zeggen dat we veel feedback hebben gehad over dat album.
Het constant aftasten tussen klassiek en jazz viel me ook op tijdens het concert; waar ligt die grens eigenlijk volgens jullie?
Laurence: Dat is een lastige en zeer subjectieve vraag. Voor mij ligt de grens tussen klassiek en jazz deels in de relatie tussen compositie en uitvoering. In klassieke muziek voert de componist zijn eigen werk meestal niet uit, de partituur is het eindproduct, bedoeld om geïnterpreteerd te worden door uitvoerenden. De muziek wordt overgebracht via de geschreven pagina. In jazz is de uitvoering zelf het eindproduct. Vaak is de componist ook de uitvoerder en is het proces meer collaboratief, met ideeën die in realtime worden uitgewisseld tussen de muzikanten. Dat gezegd hebbende, wordt jazzimprovisatie vaak gezien als een ruimte voor individuele expressie, waar muzikanten om de beurt soleren, bijna alsof ieder in de schijnwerpers staat. Hoewel dit persoonlijke stemmen kan benadrukken, kan het soms aanvoelen als een reeks afzonderlijke optredens, enigszins losgekoppeld van de oorspronkelijke compositie. Wij proberen die grens te vervagen. We proberen het geschreven materiaal te verinnerlijken zodat de improvisatie er organisch uit groeit, waardoor het moeilijker wordt om te onderscheiden wat geschreven is en wat geïmproviseerd, en dat alles met behoud van onze individuele stemmen en vrijheid. In die zin proberen we de traditionele scheidslijn tussen klassieke en jazzvormen te overstijgen.
Er was helaas niet veel publiek, hoe waren de reacties achteraf?
Clément: Dat was prima voor ons, er waren toch nog wat mensen, en we kregen veel enthousiasme achteraf. We apprecieerden het, vooral omdat we een heel persoonlijke muziek zonder concessies voorstelden. En we hebben wel wat cd's verkocht ?
Het project zal doorgaan hoop ik, wat zijn de verdere plannen? Andere projecten ?
Clément: We hebben het idee om ons duo repertoire om te zetten naar een 4tet met meer “free jazz vibes” (we hebben een keer gespeeld bij Roskam). We zijn allebei actief in verschillende jazzbands. Maar er is in ieder geval één nieuw project dat sterk gerelateerd is aan klassiek/jazz-verbindingen dat ik net heb geïnitieerd: Het gaat over Alexandre Scriabine een Russische componist tijdgenoot van Ravel en Schönberg. Ik heb acht jazzmuzikanten bijeengebracht (zeven blazers met sterk contrasterende klankkleuren en een contrabas) om samen dit repertoire te verkennen via een veelzijdige aanpak: nauwgezet herschrijven, vrije improvisatie, heruitgevonden interpretaties en het opnieuw vormgeven van harmonisch en melodisch materiaal. Door deze muziek, die geworteld is in strikte compositie, opnieuw te bekijken met musici uit een meer orale traditie, die gewend zijn om een individuele toets te geven aan het creatieve proces, kunnen conventionele grenzen, die vaak als tegenstellingen worden gezien, vervagen: populair en klassiek, groove en rubato, harmonie en melodie, compositie en improvisatie, enzovoort. Dit is werk in uitvoering ?
Jullie doen veel projecten, hoe best te combineren?
Ik weet niet hoe we het doen (haha), het is belangrijk om verschillende projecten te doen, om onszelf tevreden te houden bij muziek maken en ook andere manieren te vinden om muziek te maken. Het draait allemaal om passie.
Als er ooit een nieuw album zou komen als duo, wat zou dan het volgende zijn? Zijn er al ideeën?
Laurence: Op dit moment is er geen concreet plan voor een nieuw album. Zoals Clément al eerder zei, richten we ons nu op het ontwikkelen van het project voor grotere formaties. Maar het klassieke repertoire is enorm en het is spannend om te denken dat dit duo een nieuw hoofdstuk zou kunnen beginnen, met de focus op verschillende componisten. Tijdens het concert in Lokeren speelden we enkele stukken van Scriabin die niet op het album staan.
Clément: Er zijn ook andere componisten waar we van houden maar die we nog niet hebben kunnen ontdekken, zoals Bartók, Schönberg, Jolivet of Milhaud. Dat zouden geweldige inspiratiebronnen kunnen zijn voor een toekomstig album.
Wat zijn de verdere ambities, is er een soort doel?
Laurence: Ik heb mijn eigen project (een jazzkwintet genaamd Les Groseilles de Novembre) dat ik graag verder zou zien ontwikkelen. Gezien mijn achtergrond in ecologisch onderzoek, ben ik geïnteresseerd in het integreren van ideeën uit dat veld in mijn muziekcompositieproces.
Clément: geen specifiek doel, behalve het artistieke proces individueel en collectief voortzetten. Als pianist wil ik vooral mijn eigen harmonische taal ontwikkelen, mijn “eigen kleuren”. Dit kan ik doen door alleen piano te spelen, maar ook door muziek voor anderen te schrijven. Recentelijk heb ik bijvoorbeeld gewerkt aan verschillende orkestraties/arrangementen (muziek van Charles Mingus, Scriabine etc.), dit is super spannend voor mij.
https://laurencecousseau.bandcamp.com/album/cr-puscule-bascule
Bedankt voor de leuke babbel, ik hoop jullie snel terug op het podium te zien
Veel succes
Rudolf Hecke is terug met een nieuwe versie van God=doG, de band waar hij eind jaren ’80, begin jaren ’90 Vlaanderen mee onveilig maakte.
Rudolf Hecke’s LP ‘God is dog spelled backwards’ werd in 1989 nog verkozen tot beste Belgische album van het jaar. Hij werd gekroond tot de ‘Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok Rudolf op een neverending tour langs jeugdclubs en festivals. Hij speelde ook als support van Iggy Pop, Sugarcubes, The Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof, Björk, …
Daarvoor had hij al Belpop geschiedenis geschreven met EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde samen met Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242, La Muerte… Na de eerste God=doG-periode volgden nog meer muzikale avonturen, onder meer in Pop in Wonderland en als auteur van biografieën over Serge Gainsbourg en Roy Orbison.
In de nieuwe God=doG-band zitten enkele mooie namen: Nikkie van Lierop (Erotic Dissidents, Praga Khan), Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Yassin Joris (Naima Joris). Ian Caple zat voor deze single in de producersstoel. Die ken je van zijn werk voor onder meer Suede, Tindersticks, Shriekback, Luc Van Acker, Anne Clark, The Ex, dEUS en Tricky.
Vorig jaar was “The Fear” de eerste nieuwe single. Puik werk, maar ergens ontbrak er toch die genster die het nummer kon doen overtuigen. Dat doet de tweede single – “Stronger Man” dan weer wel. De Nick Cave-vergelijking van vroeger mogen we nu wel inruilen voor eentje van Lou Reed, met die licht-verveelde, licht-lijzige zang. Mysterieus, intrigerend, geniaal in al zijn eenvoud.
Er is een nieuw album op komst, dat in het najaar verschijnt. Dat is verbonden met Hecke’s boek ‘Hoe ruw is de steen’, waarin hij onderduikt in de tempels en de coulissen van de vrijmetselarij. Het boek heeft het album beïnvloed en omgekeerd.
De clips van de eerste singles barsten dan ook van de vrijmetselaars-symboliek.
Stronger Man -single-
Rudolf Hecke & God=doG
Starman Records
https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki - Milde botsing van uitersten
We citeren even uit de bio ‘Fluitiste Laurence Cousseau en pianist Clément Cerovecki vormen een muzikaal duo dat klassieke muziek en jazz organisch in elkaar laten overvloeien. In september 2022 brachten ze het album ‘Crépuscule à bascule’ uit, waarin ze werk van componisten zoals Sergej Prokofjev, Claude Debussy en Olivier Messiaen interpreteren en combineren met eigen composities. Andere liedjes zijn gebaseerd op bestaande gedichten, waarbij ze zich eerder laten inspireren door de textuur van woorden dan door de letterlijke betekenis’.
De Lokerse Jazzklub was de 'place to be' om het unieke duo te ontdekken …
Belangvol doorheen de set van Laurence Cousseau & Clément Cerovecki (****) was de verbinding maken tussen jazz en klassieke muziek als een milde botsing van uitersten doen ontstaan. De zwevende fluitklank botste tegen de gevleugelde piano sound aan. In de instrumentatie klonk het uiterst genietbaar en ging het tegen elkaar op. Improvisatie maakte het nog heerlijker.
Composities van bekende en minder bekende grootmeesters passeren de revue, in een ingetogen, intiem kader. Een bijzondere sfeer wordt gecreëerd. Het publiek genoot van deze twee.
Na twee sets, met een pauze tussenin, kwam het duo nog eens terug. Improvisatie ten top hier. De meest opvallende composities waren deze van Russische makelij, o.m. van Sergej Prokofjev, die je in onze contreien niet zo vaak tegenkomt. De vibe is bij deze composities heel anders, gedrevener, energieker dan bij Westerse collega's; althans die indruk kregen we. Het duo gaf er verrassende, boeiende wendingen aan, wat het concert een unieke beleving maakte .
Door deze diversiteit werd de jazz- als de klassieke muziek liefhebber gecharmeerd.
Het avontuur en de creativiteit die de twee speelden, werd geapprecieerd door het doorsnee publiek die naar de Lokerse Jazzklub afzakt. De organisatie houdt van artiesten en muzikanten, die hun grenzen aftasten en durven verleggen in het genre.
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki waren een mooi voorbeeld, die de composities wisten uit te kleden, met respect voor het originele. Een bevestiging van die milde botsing van uitersten!
Check gerust de site van de puike initiatieven van de organisatie https://www.lokersejazzklub.be/concertagenda
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Cattle Decapitation - Zwaar geschut als understatement
Voor een avondje zware metalen moest je vanavond in De Casino zijn. De Amerikaanse deathgrind band Cattle Decapitation zou de Casino aan gort slaan met een razendsnelle en verpletterende set. De band ontstond in 1996 als een zijproject van grindcoreband The Loctus en is ondertussen uitgegroeid tot een begrip binnen de scene. Geen wonder dat deze avond compleet was uitverkocht.
Cattle Decapitation bracht ook enkele vrienden mee, om de boel op te warmen.
De uit Zuid-Afrika afkomstige deathcore band Vulvodynia (****) opent een metalen vaatje vol absurditeit, en voegt er typische Zuid-Afrikaanse ingrediënten aan toe. Wat hen toch wel vrij uniek maakt binnen de scene. De zeer beweeglijke frontman port zijn publiek al vanaf de eerste noot aan. Het zorgt zelfs bij het toekomende publiek voor een eerste mini moshpit in het midden van de zaal.
De met humor doorspekte set van Vulvodynia deed wat wenkbrauwen fronsen, maar puur technisch en in entertainment hoeft de Zuid-Afrikaanse deathcore band niets meer te bewijzen.
Een fijne ontdekking dit gezelschap, geslaagd in zijn opzet … Het lont aan het vat steken, om de boel pas echt te doen ontploffen!
Revocation (****) is een technische deathmetal band uit Boston. Hun technisch hoogstaand aspect komt nog het meest boven drijven, in klievende gitaarlijnen. In hun muziek komen subtiel wat thrash metal invloeden boven. In elk geval wordt een geluidsmuur aan gitaar riffs opgetrokken. De aangename grunts van de frontman en de verbluffende drums zijn een meerwaarde. Revocation haalt verschroeiend uit, waardoor de temperatuur in de zaal plots tot een kookpunt dreigt te stijgen. Missie geslaagd!
Het absolute hoogtepunt van deze avond werd, met alle respect voor de afsluiter, geleverd door Shadow of Intent (*****). Een band die ijskoud, intens, lichte melodieus en zonder enig scrupules een aanval op de trommelvliezen uitvoert. Maar ook je ziel doet branden, eens je in hun ijskoude wereld bent binnen gestapt. De verschroeiende zang van Ben Duerr was over de hele lijn dik en smerig. De verbluffende breakdowns van drummer Bryce Butler gingen letterlijk door merg en been. En de messcherpe gitaarlijnen dreven je uiteindelijk tot absolute waanzin. Neem daarbij dat Ben zijn publiek steeds opnieuw opzocht, en dan was het hek compleet van de dam. De moshpits volgden elkaar in hoog tempo op.
De Casino stond uiteindelijk compleet op daveren, door het los geslagen publiek en door een band die erop reageert door er nog enkele intense schepjes bovenop te doen, waardoor die geluidsmuur plots aanvoelt als een pletwals die over je hoofd heen dendert. Een verbluffende gewaarwording waarvan we toch even moesten bekomen.
Veel tijd om daadwerkelijk op positieven te komen werd ons niet gegund. Want daar volgde een nieuwe uppercut richting de buikstreek met Cattle Decapitation (****).
Als afsluiter van de avond zorgde de Amerikaanse band in de langzame riffs, de spanning op te bouwen, verder haalden ze alles uit de kast voor een sonische apocalyptische totaalbeleving. Het klonk intiem dreigend, brutaal, doordacht en gevarieerd. De Casino werd bijna compleet verpulverd, en wederom was er sprake van een wervelstorm aan moshpits. Cattle Decapitation overtuigde moeiteloos, met songs als “We eat our young”, “Bring back the Plague” tot het verschroeiende “One day closer to the end of the world”'; muzikaal verderf en waanzin. Aan de reacties van een wild losgeslagen publiek te zien, die door deze muzikale wervelstormen nog meer honger hadden, waren we niet de enige die zo intens genoten van deze wall of sound, een ondoordringbare muur van puur muzikaal zwaar geweld.
We kregen een verpletterende avond van vier bands die op hun eigen wijze zorgden voor een rollercoaster aan 'Zwaar Geschut'!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Cattle Decapitation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7237-cattle-decapitation-24-01-2025
Shadow of Intent
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7238-shadow-of-intent-24-01-2025
Revocation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7239-revocation-24-01-2025
Vulvodynia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7240-vulvodynia-24-01-2025
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
A christmas to remember van Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen – Gezelligheid als Kwetsbaarheid
Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen - A christmas to remember
‘A christmas to remember’ is een heel interessante show van drie artiesten die ons muzikaal hart verwarmen tijdens deze donkere dagen en ervoor zorgen dat kerstmis je ietwat dichter bij elkaar kan brengen. Ook het kerstcomité van Nokere sprong mee in hun project iedereen een warm hart toe te dragen. Een uitverkocht concert bijgevolg van de handvol optredens die Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen samen geven .
Een goed twee uur durend optreden kregen we van de drie die vier klasse muzikanten rond zich hadden verzameld; de kerstbelletjes rinkelden en de lichtjes van de twee kerstbomen aan de drums fonkelden. Geslaagd zonder meer dus …
Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen staken een show in elkaar, geïnspireerd op de kerst en omgeven van een mooi lichtgevend decor. Een keuze van eigen werk als interessante, soms alternatieve nummers eigen aan deze Xmas periode, van artiesten die hen nauw aan het hart lagen, werden in de spotlight geplaatst en kregen een persoonlijke touch.
De drie artiesten vonden elkaar door de jaren … Deneckere staat in voor materiaal van Little Kim en ze hebben een beetje dezelfde muzikale roots van country/rootsamericana; met streekgenoot Berlaen hebben ze iemand die een ludieke noot voorziet in onvervalst Zults dialect gezongen catchy popsongs. Hij is een muzikale kameleon, eentje die ‘altijd blijv’t goan’; ‘’t Gesproken dagblad’ is al z’n vijfde soloplaat, die met “Olles hé zijne limiet”, naast talrijke andere boeiende singles als “Oe ver’est nog?”, “Ier in de midd’n”, zich terecht een plaatsje toe eigenen op radio 1.
Bruno Deneckere, op z’n beurt, maakte mee de Gentse scene in de late eighties-early nineties, met de Pink Flowers en legde zich toe op sing/songwriting en rootsamericana; zijn werk en muziek heeft een belangvolle invloed op het werk van Little Kim, ook al zo’n muzikaal duizendpootje binnen onze Belgische scene, met haar talrijke vocale bijdragen bij o.m. Belcanto, Tavernier en folkmonument Kadril tot de groten; en er is tot slot haar eigen werk als ‘Moederland’ (met een knipoog naar Natalie Merchant van 10000 Maniacs) en de binnenkort te verschijnen nieuwe plaat, ‘Ademhalen’, met de onlangs uitgebrachte single ‘Dansen doen we niet’.
Het songmateriaal dat de drie met de band selecteerden was om U tegen te zeggen. Alle drie bieden ze een verfrissende wind en met een goed op elkaar ingespeelde band, kon in deze donkere dagen en harde tijden de harten meer met elkaar worden versmolten en worden de mensen wat dichter bij elkaar gebracht, onder het toeziend oog van de patroonheiligen H Barbara en H Ursmarus van Nokere.
De organisatie, ‘t kerstcomité Nokere, kon uitermate tevreden terugblikken, want deze ‘Xmas to remember’ was in een mum van tijd uitverkocht. Geslaagd zonder meer dus …
Het ijs met het publiek werd meteen gebroken door Berlaen met het lichtjes heupwiegende “We zorg’n altijd goe veur mekoar”; Het houtvuur knetterde op zo’n nummer.
Deneckere stond als een jongere Neil Young op het podium, met z’n meer country gerelateerd materiaal (check maar eens ‘Old ways’ van opa Neil), hoed op en met meer nasale vocals. “Rocking right too” was muzikaal een andere uitvalsbasis dan van Berlaen, doorleefd materiaal hier, gedrenkt in akoestisch/elektrische gitaar, steelpedal, pianotunes en 70s hammond .
En dan onze Little Kim , een beetje onze Nederlandstalige Emmylou Harris (één van haar iconen trouwens), kwam aandraven met de eerste Xmas song, “Little drummer boy”, het gekendst van Bing Crosby, maar eigenlijk een compositie van Katherine Davis tijdens WO II. Hier onderstreepte ze meteen haar zangtalent van zalvende, dromerige, hemelse vocals, waarbij ze hoog kon uithalen.
Deze muzikale familie samen, loodste ons doorheen hun eigen materiaal als interessante, smaakvolle bewerkingen van (minder) gekende, opgestofte kerstnummers.
De sneeuwvlokken dwarrelden letterlijk neer in de kerk op “Snowflake” onder de prachtige samenzang van Little Kim en Bruno, het klonk als een rootspop-bereide ‘snowywhite’ door piano/keys/steelpedal. Een even sterke samenzang hadden we van Berlaen en Littke Kim op “Gij & ik”, een intiem, pakkend, gevoelig nummer, een countryballad, spaarzaam begeleid van hun idolen Willie Nelson en Emmylou Harris.
Apart gaven ze de gekozen nummers een eigen insteek. Little Kim met Joni Mitchell’s “River”, ingenomen vrouwelijke sing/songwriting op z’n best, “Tombe la neige” van Adamo in rootsstijl of Lieven Taverniers “Eerste sneeuw”, vertaald in het Frans als ‘La première neige”, waarbij ze zich vocaal profileerde als een Dani Klein van Vaya Con Dios. Het nummer werd mooi uitgediept en de instrumentatie kreeg hier voldoende ademruimte, zeker de hammond; een warme, sfeervolle aanpak.
Bruno vervolgens solliciteerde voor een Duyster aanpak, met John Prine’s “Everything is cool” en “Such a blue night”, twee die emotievol raakten door het gevoel van alleen-zijn, eenzaamheid en verlatingsgevoel.
Mooie zangpartijen evenzeer hoorden we op het sterk weg mijmerende “Winterstil” (van Lieven- Kris De Bruyne) en “Lonely this Xmas” (van Mud), vooral gedragen door een diepe baritonzang van Berlaen. We zakten wat dieper weg in onze winterjas. Die eenzame, trieste, pijnlijke liedjes zijn nu net diegene die het meest nazinderen. Het toonde die andere zijde die Xmas met zich kan meedragen. Maar niet te diep getreurd, net op tijd liet het combo optimisme en samenhorigheid van zo’n winterse dagen horen, met name die “Xmas medley” (van “Santa baby”, “Winter wonderland”, “Rockin around the Xmas tree” en “Let it snow”), één van sprankeltjes hoop en samen-zijn.
En soms kan zo’n pittoresk kerkje tot een bruine kroeg omgedoopt worden … Sam Cooke’s “Wonderful world” kreeg een popjazzy tune, “Sergeant Oliver” (van Tom Mank) was een pakkend verhaal over de kerstnacht in WO I, van hoe de vijand voor één nacht je vriend kan zijn.
Het zinloze geweld dat we dagdagelijks zien, laat onze artiesten niet onberoerd en ongemoeid. Liitle Kim zoekt naar ‘verbinding’, ‘connectie’ op haar nummer “Motherland” en Bruno op “The new peacetrain”, eentje die weet op te bouwen, er is het gesoleer van elk instrument en het klinkt stapsgewijs groovy, swingender, dynamischer. De hoopvolle outtro van Lennon’s “happy Xmas, war is over” bracht ons naar de luchtigheid en lichtpunten van de “Formidabele kerstmis” van Xavier De Baere; hier schitterden de lichtjes over Nokere berg, naturel, puur, vol humor gebracht en gespeeld door Berlaen natuurlijk.
Het was de aanzet tot meer ‘push’, enthousiasme; we kregen een levendige, opwindende finale reeks met het rootsrockende “Whats so funny about peace, love en understanding” (Nick Lowe), Berlaens positiviteit op “Altijd blijv’n goan” en Bruno’s “kissing santa claus”.
Tot slot hadden we de samenhorigheid op Whams “Last Xmas”, een elegante uitsmijter in deze ‘wonderful time of the year’, waar intimiteit, gezelligheid, vrede als eenzaamheid en kwetsbaarheid in ieders gedachte is in deze donkerste dagen.
Songs van goed klinkende, doorleefde americana en het Nederlandstalige lied van eigen en andere interessante bewerkingen van Xmas gerelateerde nummers, werden hier aangekleed in een gepaste outfit van een overtuigende ‘Xmas to remember’.
Hoedanook werd iedereen een fijne kerst met een forse klink en een gezond, gelukkig, muzikaal jaar toegewenst …
Organisatie: Kerstcomité Nokere
Cult of Scarecrow - We zien wel wat er verder op ons afkomt. En ondertussen blijven we ons amuseren, we hebben er veel voldoening aan
Cult of Scarecrow, bestaande uit doorwinterde muzikanten, bracht in 2018 een eerste overtuigende EP uit, en stond er in 2021 terug met een nieuwe plaat ‘TalesoftheSacorsanct Man’ die heel goed werd ontvangen.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten en Ivan DeStrooper https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/83035-cult-of-scarecrow-de-belangrijkste-doelstelling-is-om-na-meer-dan-dertig-jaar-in-de-muziekwereld-eindelijk-erkenning-te-krijgen.html
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en werkten noest aan nieuw werk. Nu is er ‘In Nomine Filiorum’ waar je een band hoort die enorm is gegroeid, durft buiten zijn comfortzone te treden en blijkt er ook de vruchten van te plukken. Want in 2025 staan ze o.a. Op Alcatraz Metal Fest.
Wij waren aanwezig op het door hen mede georganiseerder evenement ‘An Unholly Alicane’ in DVG, Kortrijk en hadden een fijne babbel met Jan Van Poorten en drummer Nico Regelbrugge
Mijn laatste interview met jullie was in 2021. Op de vraag ‘wat is jullie doelstelling’ zeiden jullie ‘’erkenning krijgen na dertig jaar in de muziekwereld , zou al heel leuk zijn en is een doel op zich. Voor ons het groot, belangrijk punt’’. Is die erkenning er gekomen, in welke mate wel/niet?
Jan: Deels wel, we hebben een paar mooie concerten kunnen boeken in het voorprogramma van Candlemass in Antwerpen en de Zweedse doom band Sorcerer, een van ons favorieten tot Vicious Rumours. We hebben ook enkele mooie festivals mogen doen, zoals Pluto Fest, en als kers op de taart staan we volgend jaar op Alcatraz Metal Fest. Dat is toch zeker een teken van erkenning. Ondertussen is onze derde album op de markt gekomen die krijg heel mooie reviews.
Nico: Ik sluit me daarbij aan, maar het kan natuurlijk altijd beter.
Ja, ‘het kan natuurlijk altijd beter’ … Is het feit dat jullie Belg zijn geen rem op een verdere groei, dat was in de jaren ’80 al zo, is dat nog steeds zo of is er een kentering?
Jan: we hebben, in die 40 jaar dat we bezig zijn, al veel meegemaakt, ze hebben ons ook al veel beloofd. Dus we hebben wel geleerd om met beide voeten op de grond te staan wat dat betreft. Langzaam opbouwen is de boodschap. Wat die jaren ’80 betreft? Was er vooral een probleem eind jaren ’80 tot begin jaren ’90. Door de crossover die opkwam vielen we uit de boot in eigen land, we traden toen wel opmerkelijk meer op in Nederland. Dat werd ook gesubsidieerd. Nu is het probleem een overaanbod, dat is ook goed je kunt elke week wel iets doen, maar je kunt niet overal tegelijk zijn. Dat speelt soms in het nadeel van bands die dan voor minder volk spelen, doordat er een paar km verder ook iets te doen is…
Komt dat niet een beetje door die corona tijden?
Nico: we zijn ondertussen al enkele jaren verder. Je moet er daadwerkelijk meer voor doen om dat zelfde publiek als voorheen op de been te krijgen, zo kun je de ene keer voor vijfhonderd man optreden, de andere keer voor amper vijf. Dat komt door dat overaanbod, maar heeft al lang niets meer met corona tijden te maken.
Nu is er een nieuwe plaat uit, ‘In Nomine Filiorum’, een plaat met (naar mijn mening) meer melodie, zelfs lichtjes buiten de comfortzone van ‘’heavy metal’ en een sublieme inbreng van keys die me kunnen bekoren. Klopt dit? En zijn jullie bewust zo tewerk gegaan?
Nico: Niet bewust, het is eigenlijk gewoon gegroeid in de studio. Ieder van ons levert een idee af en daar doen we iets mee samen.
Jan: dat is gewoon productie. We hebben een hele periode niets anders gedaan dan aan die nummers werken, niets van optredens en zo. Als je zo intens met elkaar samenwerkt ontstaan vanzelf ideeën die je samen uitwerkt, rekening houdende met elkanders mening.. Als je een keyboard hebt , krijg je daarbovenop een heel andere sound, daar houden we ook rekening mee. We hebben allerlei muziekstijlen gespeeld, en die komen binnen die ideeën dan ook samen tot een product. Zo gaat dat, maar dat is een heel natuurlijk proces eigenlijk , het is dus zeker niet bewust.
Je voelt vooral dat jullie nog meer een sterk geoliede machine zijn, iedereen kijkt dezelfde kant uit. Vinden jullie elkaar nog meer?
Nico: door zoveel jaren samen te spelen, leer je elkander steeds beter kennen. Daardoor groeit er een band die daar rechtstreeks voor zorgt dat je na een tijdje die sterk geoliede machine wordt. Ik zelf zit nu zes jaar bij de band, waar je de medemuzikanten dag in dag uit ontmoet? Dat schept sowieso een band. Dus ja.. dat groeit dus nog steeds.
Jan: het is ook altijd leuk om iemand die de muziek niet kent zijn gedacht te laten geven over de productie, dat hebben we ook gedaan, met ACE ZEC onze producer, en daar wel rekening mee gehouden ook. En wat Nico zegt.. als je zoveel jaren samen speelt. We zijn wel diep onder de indruk van de positieve recensies die we krijgen, en hoe mensen daadwerkelijk de dingen opsommen die jij hier vernoemt. Dat bewijst dat we goed bezig zijn.
Nico: We twijfelend een beetje, omdat we een andere kant uitgingen dan bij de eerste platen, maar het wordt overal goed ontvangen dus dat is heel positief.
Er zijn dus wel wat (positieve) verschillen tussen de drie releases; wat is volgens jullie het grootste verschil tussen de drie?
Jan: Er is veel afhankelijk van de personen die deel uitmaken van de band, zo was de invloed van de drummer op de EP zeer duidelijk hoorbaar waardoor onze nummers langer en meer herhalend waren. Voor de tweede CD hadden we Nico binnen gehaald en dan hoor je ook dat er een verschuiving is. Dit is de richting die we blijven volgen hebben met een waardige opvolger waar de invloed van de keys een meer prominente rol gekregen hebben wat de muziek dan ook meer opentrekt en toegankelijker maakt voor een nog groter publiek. Gezien de positieve reacties was dat, achteraf gezien, geen slechte beslissing.
Ik heb jullie ondertussen ook live gezien op Plutofest met de nieuwe nummers. Wat me opvalt is dat die nummers zowel live als op plaat zuiver klinken, weinig bands slagen erin de muziek op plaat even sterk te laten klinken live, jullie wel. Een bewuste manier?
Jan: dat is leuk om horen, want bij andere stijlen als Thrash metal of zo, lukt dat sowieso om een live sfeer op plaat weer te geven. Maar bij wat wij doen weten we dat zelf niet, we moeten een bepaalde sfeer creëren op het podium, het feit dat mensen dat wel opmerken is natuurlijk heel leuk want het is altijd een beetje onze bedoeling dat te doen.
Nico: het doet ons plezier , want dan weten we dat we inderdaad goed bezig zijn. Niet dat we daar bewust rekening mee houden of zo, we laten het op ons afkomen. Maar het doet veel plezier om te weten dat onze inspanningen wel degelijk lonen. Het is ook moeilijk om op onze muziek een label te kleven, dus we moeten afgaan op het buikgevoel dat leeft bij de aanhoorder. We proberen om te vernieuwen om onszelf te zijn en te blijven, ook live. En opvallen als “anders” is daar een goed voorbeeld van. We moeten proberen om boven het maaiveld te blijven kijken. En als je dan positieve feedback krijgt, ook vanuit onverwachte hoeken, is dat bijzonder leuk.
Kun je zeggen dat 2024 een succesjaar was? En komt in 2025 de grote doorbraak met wereld dominantie?
Jan: Hahaha… werelddominantie zal er waarschijnlijk niet meer inzitten en daar kunnen we gerust mee leven. Ja 2024 kunnen we als zeer positief afsluiten. De eerste helft hebben we geïnvesteerd in het opnemen en uitbrengen van onze nieuwe plaat en het tweede deel hebben we dan toch mooie optredens gedaan waar we zeer tevreden over zijn. Wat 2025 brengt zullen we zien maar we hebben toch enkele plaatsen waar we graag zouden spelen waar we tot nu toe nog niet gekomen zijn. Daar zijn we mee bezig om dat rond te krijgen. Want optreden is en blijft nog steeds de beste manier om naambekendheid te verwerven. En in de kalme periodes gaan we onze nieuwe ideeën samen brengen en beginnen werken aan wat nieuw materiaal.
Het is volhouden om als Belg door te breken?
Nico: Na dertig jaar doe je het niet per se meer als hobby, maar is het een passie geworden. Jan: ik pik even in, we zijn in 2016 eindelijk terug begonnen samen. Het heeft jaren geduurd eer we eens terug, na 20 jaar stilte, samen konden repeteren. Die klik was er nadat we de eerste keer op een zaterdagnamiddag samen zaten zoals voorheen; wat voor ons toen, en nu nog steeds het belangrijkste is. We doen dit om ons te amuseren. We zijn zeven jaar verder, hebben drie cd’s uit en we amuseren ons nog steeds. Daar draait het om. We hadden nooit gedacht dat we dit zouden kunnen verwezenlijken, en dat we na zeven jaar staan waar we nu staan. En de hoofdzaak is dat we dit nog steeds puur voor ons plezier doen. Daarom houden we dit vol.
Nico: we genieten van een momentum dat op ons afkomt. We mogen op Alcatraz spelen, hebben al een mooi parcours afgelegd. Zoals Jan zegt, na zeven jaar staan we verder dan we ooit hadden gedacht. Door elke stap die we gezet hebben , hebben we onze impact op de scene ook vergroot.
En het buitenland? Is Nederland een optie?
Nico: Ik denk dat we meer kans zullen hebben om in Duitsland te spelen dan in Nederland, op basis van de reacties die we krijgen. Maar alles is moeilijk of mogelijk. We bekijken het, zoals aangeven, gewoon stap voor stap.
Wat zijn de verdere plannen?
We gaan beginnen aan nieuwe nummers, Maar we blijven vooral gewoon bezig ondertussen. We hebben nu veel optredens gedaan, en nog weinig tijd gehad om aan die nieuwe nummers te werken. Waar het naartoe zal gaan is eveneens een vraagteken. Maar dat zijn de verdere plannen, plus nog wat meer optredens kunnen versieren uiteraard; als er een periode is met minder optredens, kunnen we die periode gebruiken om daar wel aan verder te werken; het is een beetje een combinatie tussen die twee dus. Optreden en werken aan nieuwe nummers. En daardoor blijven langzaam groeien, stil zitten is niet aan ons besteedt.
Jullie spelen inderdaad op Alcatraz volgend jaar, een mijlpaal. Zijn de zenuwen dan niet wat meer gespannen?
Jan: er is altijd iets als een positieve vibe. Positieve zenuwen zijn er altijd , ook als we voor vijf man spelen. Na de eerste noot zijn die zenuwen helemaal weg.
Zouden jullie misschien iets meer willen doen met visuele effecten bijvoorbeeld?
Wij hebben dat gedaan bij onze cd voorstelling in oktober, dat is zeer goed meegevallen in een volle theater zaal, als we die kans konden krijgen om culturele centra af te dweilen, voor volle zalen? Dan zouden we dat graag doen; maar dan moeten we zeker zijn dat we voor een goed gevulde zaal spelen, anders heeft het weinig zin dat allemaal mee te sleuren, als je maar voor twaalf man speelt… op Alcatraz zal het wel iets speciaal worden, zeker en vast.
Zijn de doestellingen nog steeds hetzelfde als in 2021 of worden die bijgesteld?
Met kleine stapjes groeien , en blijven groeien . Het is al paar keer aangehaald. Lijkt ons het belangrijkste doel dat we voor ogen hebben. Als we achterom kijken, en dat herhalen we , zijn we blij met het parcours dat we hebben afgelegd. We zien wel wat er verder op ons afkomt ondertussen. En ondertussen blijven we ons amuseren daar hebben we veel voldoening aan.
En wanneer stopt het, wanneer trek je er persoonlijk de stekker dan wel uit?
Op het moment dat we onszelf op het podium belachelijk maken, dan is het genoeg geweest.
Pics homepag @Christophe Meesschaert
Bedankt voor het fijne gesprek
Binnenkort wordt de eerste van TNJ 45 jaar. Om dat wat luister bij te zetten heeft Neon Electronics een nieuwe versie uitgebracht van het nummer. Niet met The Neon Judgement natuurlijk want die bestaat helaas niet meer. Wel met Neon Electronics, het project van Dirk Da Davo, Radical G (Glen Keteleer) en Pieter-jan Theunis. Naast de herwerkte versie is er ook nog een zeven minuten durende remix van Radical G aanwezig (genaamd Dystopian remix). Een heel fijne remix, dat het nummer op een iets modernere manier het dystopisch karakter laat weergeven en het tevens ook iets dansbaarder maakt.
Luister bijvoorbeeld eens naar de intro. Om duimen en vingers vanaf te likken.
De single komt dan ook nog eens op een ideaal moment uit. Want binnenkort doen ze twee optredens in t voorprogramma van de afscheidstournee van Front 242.
https://www.dancedelicd.com/audio/factory-walk-rework-2024/
Electro/Wave
Factory Wall (reworks) -digitale single-
Neon Electronics
Robert Jon & The Wreck - Southern rock feestje op het hoogste niveau
Robert Jon & The Wreck (****), afkomstig uit het Zuidelijk deel van de Amerikaanse staat California, brachten in 2023 hun zevende studio-album. 'Ride Into The Light' verscheen via het nagelnieuwe label Journeyman Records van top-gitarist Joe Bonamassa. We schreven : '' 'Ride into the Light' is een aanstekelijke, lekkere (bluesy) klinkende plaat, met een rits happy tunes, Wat op zijn beurt zorgt voor een toegankelijke sound, met een gevoel van welbehagen tot gevolg''.
Robert Jon & The Wreck heeft ondertussen niet stil gezeten, want met 'Red Moon Rising' kwam ook in juni 2024 een nieuwe plaat uit. We waren heel benieuwd hoe dat live zou klinken, en zakten op de avond van Halloween dan ook af naar De Roma in Borgerhout, om die aanstekelijke warmte die de plaat, en alle platen van deze band uitstraalt, zelf te ervaren.
De uit Nashville afkomstige band, Stone Senate (****) , die sinds 2012 aan de weg timmert, mocht de zaal opwarmen. De band heeft een grote, trouwe aanhang opgebouwd door constant te toeren, door effectieve songwriting en door een collectieve podiumpresentatie die de aandacht opeist. Stel je een hardere versie van Lynyrd Skynyrd voor, samen met de muzikaliteit van The Allman Brothers Band en je begrijpt wat deze groep te bieden heeft, met een al aanstekelijke rock sound, waarbij de gitaarriedels ons rond de oren vlogen.
En er is daar een imposante frontman , die met een bulderende stem zorgde voor de eerste pijnlijke nekspieren. Lekker headbangen en luchtgitaar spelen waren de gevolgen. Een betere opwarmer kon Robert Jon & The Wreck zich dan ook niet dromen.
De zaal was ondertussen redelijk goed vol gelopen, of althans de staanplaatsen, de tribunes waren niet open voor publiek. Die intiemere omkadering bleek echter een schot in de roos. Want daardoor werden publiek en band nog nauwer met elkaar verbonden. En net dat heeft iemand als Robert Jon echt nodig. De man straalt enorm veel charisma uit, en sleurt zijn band gewillig mee om het Southern-rock feestje compleet te maken.
De temperatuur steeg al vrij snel naar het bij knappe songs als “Trouble”, “Hold On” en “Blame it on the whiskey”. Uiteraard komt de nieuwe plaat ook aan bod. De song “Red Moon Rising” bewijst dat de band nog steeds grootmeesters zijn in die typische 'rond het kampvuur zittende' – sfeer, waarbij je niet in slaap valt, maar eerder lekker begint te headbangen tot in de vroege uurtjes.
De band heeft er duidelijk zin in, en spreekt ook zijn waardering uit voor de prachtige locatie waar ze mogen spelen. Het publiek geniet eveneens met volle teugen, bij elke eerste aanstekelijke riff tot de laatste noot die de impostante frontman uit zijn strot jaagt, reageert het publiek wild enthousiast. Robert Jon & The Wreck voelt aan dat ze één zijn met hun publiek.
Ze leggen de lat naarmate de set vordert nog wat hoger met songs als “Oh Miss Carolina” en het subliem gebrachte, “Ballad of a Broken Hearted Man” dat door merg en been gaat.
Robert Jon & The Wreck bewijst niet alleen dat pure rock-'n-roll nog steeds springlevend is in deze tijden, maar bespeelt ook de rock-emoties van hun publiek.
Met dit optreden kunnen ze zich dan ook zonder moeite meten met de allerbeste bands binnen de scene. In een wervelende finale met het sublieme “Cold Night” zetten ze dit nog wat meer in de verf, waarna nog een mooi overtuigend bis nummer volgde. Dit was een Southern rock feestje op het hoogste niveau!
Setlist: Pain No More - Trouble - Hold On - Blame It on the Whiskey - When I Die - Dragging Me Down - Red Moon Rising - Glory Bound - Oh Miss Carolina - Ballad of a Broken Hearted Man - Cold Night Encore: Rager
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Van de Belgische Wacken battle finale hebben alle smaakmakers inmiddels nieuw materiaal uitgebracht, op winnaar Poseydon na. Na HellForged, Barrel Smoke en Painted Scars is het nu aan Decision om met een digitale single te komen.
“Chaos in a Can” gaat in de lyrics over het opstaan tegen tegenslagen van buitenaf en wil de luisteraar motiveren om op te komen voor zichzelf en zijn/haar overtuigingen. Het gaat over het beginnen van een nieuw hoofdstuk en het achterlaten van het oude.
Muzikaal horen we potige, moderne heavy metal met een direct meebrulbaar refrein. De power en agressie zitten niet enkel in de gitaren, maar ook in de krachtige vocalen. De intro is best lang en het duurt wat voor het tempo goed zit. Er komen wel wat bandnamen voorbij, maar toch is het moeilijk om de sound van Decision op deze single aan één of meer andere bands te koppelen.
Je vindt deze “Chaos in a Can” van Decision op Spotify.
Secondhand Saints - Als je schrijft of dingen creëert vanuit iets dat je zelf hebt meegemaakt, komen die ook echter over. Het was dus een bewuste manier van werken. En binnen die context kom je dus zowel vreugde als pijn tegen …
Dat de vaderlandse metalscene volop aan het floreren is, mag je gerust een understatement noemen: daar is Secondhand Saints het bewijs van! Ontstaan uit de assen van de pandemie deelden de metalheads met hun debuut ‘Shattered Floors’ al meteen een zwaar visitekaartje uit. Met daaropvolgende releases als ‘Dying Breath’, ‘Echoes’ en ‘Afterlife’ gingen ze volop door op hun elan.
Op zaterdag 1 juni speelden ze opnieuw een thuismatch en stelden hun gloednieuw album ‘Falling from Grace’ voor. De hoes laat iets grauw en donker zien, de muziek klinkt ook heel emotioneel en duister, maar er zit een humoristisch kantje aan verbonden. Dat bleek ook live tot uiting te komen, lees ons verslag er maar even op na, https://decasino.be/concert/secondhand-saints-invites-temptations-for-the-weak-if-i-may/ Over dat optreden, en die nieuwe plaat hadden we een fijn gesprek met bezieler en frontman Jelle Gysels.
Secondhand Saints is een metalcoreband uit Sint-Niklaas. Het idee om een nieuwe band op te richten ontstond in 2020, kun je wat meer toelichten hoe is alles begonnen en zo?
Voor die periode had ik enkele muzikale projecten. Doorheen de jaren is dat wat verwaterd. Tijdens de COVID periode, toen de meeste van ons noodgedwongen andere bezigheden moesten zoeken, spartelde ik ook op persoonlijk vlak doorheen een moeilijke tijd. Ik wou toch nog eens iets gloednieuw beginnen en ben in mijn omgeving op zoek gegaan naar mensen die interesse hadden om iets nieuw op te starten samen met mij. Het waren geen mensen die ik al voordien kende of zo, maar ik heb toch een paar gelijkgestemden gevonden om dit project op te poten te zetten. En zo werd Secondhand Saints geboren, ook al was dat geen evidentie tijdens de periode waar je zelfs niet met twee buiten op hetzelfde bankje mocht gaan zitten. We hebben lang zelfs niet fysiek kunnen repeteren in dezelfde ruimte, maar toch veel ideeën kunnen uitwisselen en al wat zaken kunnen uitwerken via online platformen.
Ik heb in die periode enorm veel streaming concerten gezien, een mooi alternatief voor live concerten maar niet hetzelfde. Maar toch dingen ‘ontdekt’ die waarschijnlijk aan mij waren voorbij gegaan in ‘normale omstandigheden’. Hebben jullie van die medi ageen gebruik gemaakt om een publiek te vinden?
Nee, om de eenvoudige reden dat we in 2020 nog niets van materiaal hadden om voor te stellen, als je zoiets doet moet je toch al wat songs kunnen voorstellen anders heeft dat weinig tot geen zin in mijn ogen. We zijn pas echt beginnen optreden in de loop van 2022 omdat we toen al wat materiaal hadden, maar voordien dus nog niet. We zijn dus nu een jaar of twee aan het optreden.
Dat verklaart veel, ik zag jullie vorig jaar in het voorprogramma van Bizkit Park (januari 2023) en was nog niet volledig overtuigd, terwijl jullie me een jaar later wel compleet van de sokken hebben geblazen .. Hoe moeten we dit zien? Meer podiumervaring?
Het optreden in het voorprogramma van Bizkit Park was een uitgelezen kans om ons te tonen aan een groter publiek in onze thuisstad Sint-Niklaas. Dat was een ongelooflijke ervaring voor een band die tot dan misschien 6-7 optredens achter de kiezen had en waar we Bizkit Park tot op vandaag nog steeds zeer dankbaar voor zijn. Ik denk dat het niet helemaal onlogisch is om te stellen dat we toen nog wat podiumervaring en volwassenheid misten. We brengen nu een veel strakkere show dan toen, met alles erop en eraan ook.. We hebben ondertussen ook een ijzersterke entourage opgebouwd, mensen die elke dag voor ons klaarstaan, 100% in ons geloven en waar we veel aan te danken hebben ook hebben we nu een pak meer materiaal om live te laten zien, hebben we ook veel meer maturiteit opgebouwd in een goed jaar tijd en staan dus nu een pak verder dan toen...
Jullie optreden: Wat een energie met onderliggend het donkere kantje. Ook wat lichtvoetigheid horen we live als op plaat, al is het hier wat subtieler. Live herinner ik verder al die strandballen in het publiek en de waves enz. Een bewuste manier van werken, die licht en donker samenbrengen?
Dat klopt en ik vind het fijn dat dat je niet ontgaan is. We zitten bijvoorbeeld ook met twee zangers, ikzelf en Laszlo en er is steeds die wisselwerking tussen ons twee. Dat zorgt sowieso al voor een gevoelig verschil tussen licht en donker. Ook dragen we de publieksbeleving zeer hoog in het vaandel want als je naar een optreden komt mag je toch wel iets meer verwachten dan een band die gewoon zijn cd afhaspelt? Je mag dat toch wat aankleden voor je publiek met een laagje show-gehalte? En wij doen dat inderdaad met af en toe een dosis humor en feestelijkheid aan toe te voegen, met strandballen en waves enzovoort. We steken er een show aspect in om het ook voor het publiek zo aantrekkelijk mogelijk te maken. Dus bewust? Zeker!
De soort Metalcore die jullie brengen, heeft opvallend veel bijval op de jongere metal fans. Verklaring?
Ik kan niet spreken voor andere bands of genres, maar de verklaring die ik daar persoonlijk aan geef is dat wij niet echt pure metalcore maar een mix van verschillende genres brengen. Waar onze muziek zeer hard kan zijn, kunnen we even goed invloeden gebruiken van pop, punkrock, of zelfs techno. Lichtvoetigere aspecten als het ware die niet te zwaar op de maag liggen en breken met het ‘traditionele’. We mixen dan die uiteenlopende genres om tot een eigen stijl te komen. En in de metal scene is dat niet altijd even evident, want je stuit dan al eens snel op commentaren in de trend van ‘dit is geen echte metal’. Daar houden we ons niet mee bezig, we doen gewoon ons eigen ding. En je merkt dat er ook een publiek voor is als je kijkt over de genres heen in de hedendaagse metal. Kijk bijvoorbeeld naar Electric Callboy die dit weekend voor een volle weide op de mainstage van Graspop gestaan hebben, of pakweg Bring Me The Horizon die met hun eigen samensmelting tussen zoveel verschillende genres ook diezelfde weide een dag later hebben plat gespeeld. Twee bands die ook nog eens miljoenen luisteraars hebben op Spotify. Niet dat we ons daarmee vergelijken, maar we willen datzelfde denkpatroon doortrekken. En dat heeft zijn plaats, in de Belgische scene, en ook hopelijk in het buitenland maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen.
Electric Callboy … Inderdaad, toen ik jullie live zag, was dit het eerste dat in me opkwam. Het is wel zo dat de ‘iets oudere metalheads’ er soms wat meewarrig naar opkijken, niet?
Dat is inderdaad helaas zo, en dat is jammer want metal is een genre dat mensen in de eerste plaats verbindt. Dat elitaire gedoe over wat nu metal is en wat niet mag voor mij zeker stoppen. Er is een hele nieuwe generatie metalheads die klaar staan, die die ‘fusion’ tussen verschillende stijlen makkelijker zullen accepteren, alhoewel wij een publiek van uiteenlopende generaties op onze concerten zien verschijnen, we mogen absoluut niet klagen. Het is een evolutie waar je niet aan voorbij kunt. Als band moet je daar minder mee bezig zijn vind ik persoonlijk en gewoon doen en spelen wat je graag doet en speelt. En dan is er altijd wel voor ieder wat wils en als het niet voor jou is, dan vind ik dat ook best ok. Wij doen gewoon ons ding, we amuseren ons er enorm mee, en de mensen die ons volgen ook, zo blijkt! (knipoog)
Ondertussen brachten jullie al enkele singles uit, en nu een eerste album ‘Falling From Grace’. Ik ervaar veel emoties van pijn tot woede, licht en donker. Schuilt er een verhaal of hoe moet ik het zien?
De hoes is ook prachtig, heeft deze een bepaalde betekenis?
Muziek is voor veel mensen een uitlaatklep om emoties te kunnen ventileren. Ook voor ons. Alles waar ik over schrijf, zijn dingen die ik of andere bandleden ook echt hebben meegemaakt. Als je schrijft of dingen creëert vanuit iets dat je zelf hebt meegemaakt, komen die ook échter en oprechter over. Binnen die context kom je dus zowel vreugde als pijn tegen, licht en donker, up en down. Dat is niet alleen bij muziek zo, dat geldt voor zoveel andere kunstvormen. En dat is dus ook bij ‘Falling From Grace’ zo, een belichaming van dingen die we in ons persoonlijk leven allemaal hebben meegemaakt. Het is dan ook een voorstelling hoe het leven echt is, met al die ups en downs. We hebben ook zoveel mogelijk van ons dagelijks leven, en de zaken waar we dagelijks mee worden geconfronteerd, proberen in onze muziek uit te beelden. En ook de hoes, die geeft mooi dat beeld van licht naar donker weer… Allemaal heel bewust dus, zeker en vast!
Ik herken mijn eigen verhaal in jullie songs; ik veronderstel dat dit ook de bedoeling is, dat de luisteraar zichzelf er kan in herkennen?
Dat is inderdaad de bedoeling als je die songs schrijft, en is een mooi compliment naar de schrijver als dat ook daadwerkelijk lukt. Dat mensen zichzelf er zouden in herkennen. Ik heb dat zelf ook soms dat ik naar muziek luister en denk: ‘het lijkt alsof die artiest over mijn schouder heeft mee gekeken naar mijn leven’ Als mensen je dan aanspreken over stukken tekst of riffs die hen ontroeren, dat is het mooiste compliment dat je als artiest kunt krijgen, dat het ook echt is binnen gekomen bij anderen.
Hoe ervaar je ‘voet aan de grond krijgen muzikaal’ in België? Of is het beter een ‘auslander’ te zijn om door te breken?
Helemaal niet, vind ik. Dat gold misschien een aantal jaren geleden, maar sinds een aantal jaren zie je toch een grote verandering. Bijvoorbeeld in het EDM genre zie je dat mensen geniale muziek maken vanuit hun slaapkamer en daar vervolgens een heel groot publiekkunnen bereiken. Via platformen als YouTube, Spotify en dergelijke meer kunnen ze duizenden mensen over heel de wereld in één ‘klik’ bereiken. Er zijn gewoonweg zoveel tools ter beschikking om iemand aan de andere kant van de wereld ook je muziek te laten ontdekken, en dat tegen een relatief lage distributiekost. Die rond-de-kerktoren mentaliteit is dan ook wat verdwenen..
Over dat ‘online iedereen kunnen bereiken’, is het nog interessant om fysiek platen uit te brengen?
Eén van de enige redenen waarom we dit album hebben uitgebracht, is omdat er nog steeds mensen zijn die graag iets fysiek in handen hebben. Wat onze eigen werkwijze betreft? Vier of vijf van de nummers op deze plaat zijn eerder uitgebracht op single. Om de eenvoudige reden dan je momentum creëert door telkens een single uit te brengen. Zo surf je van de ene wave op de andere, terwijl als je om de twee jaar een plaat uitbrengt krijg je op dat moment veel tractie en dan ligt het dus twee jaar stil. De uiteindelijke distributiekost om materiaal uit te brengen is vandaag de dag quasi nul. Het kost ons bijna niets om een single uit te brengen, daarom is het interessanter om op regelmatige basis materiaal uit te brengen in zo ‘in the picture’ te blijven. Dat doen grote bands tegenwoordig ook… om dat monumenten levendig te houden. Om terug te komen op de vraag of albums uitbrengen nog nodig is? Het is een beetje verleden tijd, maar er is en blijft een publiek voor… daarvoor doen we het.
Een statement waar ik me kan in vinden, ik koop ook nog steeds vinyl en zie het jongeren ook nog steeds doen.
Wat zijn de verdere plannen?
We hebben een zeer interessante zomer, we staan op Jera On Air, als één van de weinige Belgische bands. We doen nog wat shows in Nederland om daarna op zaterdag 10 augustus op Alcatraz Metal Fest te staan, een persoonlijke kinderdroom van mij. Daarna, in het najaar, komen wellicht nog wat mooie shows waar we nu nog maar weinig over kunnen vertellen. En dan zal het vooral tijd spenderen worden aan het creatieve schrijfproces. Om tegen het einde van 2024 of het voorjaar van 2025 wat nieuw materiaal uit te brengen. Dat is allemaal heel stapsgewijs. Als mensen ons vragen wat zijn je ambities of waar zie je jezelf binnen vijf jaar, heb ik daar niet echt een antwoord op. Het voornaamste is dat we een groep vrienden zijn die enorm veel plezier aan beleven om in de weekends samen te repeteren, en om die shows te spelen. En alles dat we op onze weg tegen komen, pakken we met open armen aan. We groeien gestaag en zien wel waar we uitkomen… alles op zijn tijd. We kunnen enkel zeggen dat we tot op heden al heel veel plezier hebben gehad aan wat we doen met Secondhand Saints en hopen daar nog lang plezier te kunnen aan beleven. Wat er ook op ons pad komt…
Sportpaleis uitverkopen of eerder een naam in club circuit zijn … Wat is jullie ambitie zelf?
Als we die kans krijgen, om in een sportpaleis te staan of op de mainstage van Graspop gaan we dat zeker niet laten liggen! Dat we nu op Jera On Air en Alcatraz staan hadden we twee jaar geleden niet kunnen dromen. We blijven gewoon hongerig voor het volgende dat op ons pad komt, en waarmee we kunnen groeien.
Is er dan ook niet iets als een ‘einddoel’ tot waar wil je graag groeien, als muzikant en band?
Dat is een goede vraag. Dat is iets waar ik eigenlijk eens diep moet over nadenken, en ik nu dus geen pasklaar antwoord op heb. Zelf heb ik eigenlijk niet echt een einddoel voor ogen.. Er is niemand die zegt ‘’nu hebben we dit of dat gedaan en nu kunnen we vredig stoppen.’; Ooit wil ik wel eens op die mainstage van Graspop gestaan hebben. , hoewel we daar naar mijn gevoel nu nog niet thuis horen, eerder op de Jupiler stage of in de Metaldome (knipoogt). Veel shows, groeien, grote shows willen spelen en evenveel plezier beleven aan de kleinere shows, maar ons doel en ambitie is en blijft ‘the sky is the limit’ en wat er ook op ons pad komt, we genieten van elk moment omdat we kunnen doen waar we het liefst mee bezig zijn, muziek maken en spelen.
Dankjewel voor jullie openheid, veel succes verder; we blijven jullie activiteiten op de voet volgen uiteraard…
Secondhand Saints – Feestelijke avond bol van uppercuts en energiebommetjes
Ontstaan uit de assen van de pandemie deelde metalcore band Secondhand Saints met hun debuut 'Shattered Floors' al meteen een visitekaartje uit om 'U' tegen te zeggen. Met daaropvolgende releases als 'Dying Breath', 'Echoes' en 'Afterlife' gingen ze volop door op hun elan.
Toen we ze vorig jaar aan het werk zagen in het voorprogramma van Bizkit Park in De Casino, Sint-Niklaas schreven we: ''De band speelde een thuismatch. Secondhand Saints bracht een emotioneel beladen set van een strakke, verschroeiende sound , krachtige, intense mokerslagen en pakkende, rauwe vocals en screams. Wat een geluidsmuur."
Ze speelden nu opnieuw een thuismatch en stelden hun gloednieuw album voor: 'Falling from Grace'. Het werd een feestelijke, wervelende avond bol van uppercuts en energiebommetjes, die in de vorm van strandballen ons rond de oren vlogen.
Uiteraard was er veel meer aan de hand want …
In het voorprogramma stonden twee al even sterke Belgische metal parels op het programma, hoewel je If I May (**** 1/2) bezwaarlijk in dat hokje kan duwen. De band combineert HC met melodieuze metalcore en kruidt het aan andere hardere stijlen. De beweeglijke frontman schreeuwt zich de stem schor en port zijn publiek voortdurend aan. De lat wordt hoog gelegd door de band, ze pushen een moshpit, incluis de oproep neer te zitten, recht te springen, of uit elkaar gaan en een circle pit tot stand brengen. Het publiek, naar metalnorm, genoot, maar niets meer niets minder. Wij genoten van de diversiteit en de emotionele uppercuts in hun sound. Band met potentieel.
Temptations For The Weak (****) is al enkele jaren aan een stevige opmars bezig. Ze stonden al op Graspop en Alcatraz Metal Fest en zijn uitgegroeid tot een gevestigde waarde binnen het metal club circuit. Helaas had de band af te rekenen met een tegenslag op deze avond. Zanger en frontman Jadran Beauprez, die sinds 2020 de band kwam versterken, moest door ziekte verstek geven. Zanger/gitarist Djoni Tregub nam het van hem over. De band keerde wat terug in de tijd hiermee, ze zijn ooit begonnen met Djoni als frontman/zanger. Hij heeft een hoog en lekker rauw stembereik. Hij kweet zich dan ook met brio. Maar de unieke, bonkige uitstraling van Jadran misten we wel.
We kregen heerlijke, melodieuze, energieke en scherpe gitaarriffs. De temperatuur steeg tot een kookpunt. We waren goed opgewarmd tot de closing act.
Het publiek schoof een beetje dichterbij voor Secondhand Saints (****), die gingen voor een gewonnen thuismatch. Al bij de 'intro' , reageerden de aanwezigen enthousiast. Als hongerige wolven gingen ze tekeer. “This Fire” en “Anchor” klonken overtuigend. Een mosh/circle pit werd het resultaat op zo’n gretige nummers. Er vliegt zelfs een crowdsurfer door de lucht. Sfeer was er ook alleszins, enkele strandballen vlogen over onze hoofden heen. Het publiek werd aangepord tot ‘een wave '; interactieve trucjes die werken. Het publiek genoot met volle teugen, net als de band. De beste manier om een nieuwe plaat voor te stellen, is dat feestelijk te doen dus.
Een wervelende finale kregen we met “Falling from Grace”, “Hell of Mine” en verder in de bis met “Shattered Floors” en het prachtige “Dead Man’s Switch”.
Secondhand Saints deelde adrenalinestoten uit en bouwde een ultiem metalcore feestje op. Missie meer dan geslaagd!
Setlist: Intro//This Fire//Echoes//Anchor//Wasting Time//Afterlife//Chemistry//Falling from Grace//Hell of Mine //ENCORE : Shattered Floors //Dead Man’s Switch
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Declan McKenna - Glanzende en gelaagde sympathie
Een experimentele en psychedelische reis met de rem licht ingedrukt... Dat is in een notendop wat Declan McKenna ons voorschotelt met zijn recente derde album ‘What Happened to the Beach?’ (2024). Hij lijkt muzikale paden te verkennen die ons live wel eens aangenaam kunnen verrassen. Het was aan ons om daarover te oordelen in de Ancienne Belgique.
Omgeven door doeken die ijsschotsen voorstelden, gaf Declan McKenna met zijn vijfkoppige band een spetterende aftrap met het gloednieuwe "Sympathy". De fans zongen luidkeels mee, bewijzend dat ze hun huiswerk gemaakt hadden. Het opgewekte tempo zette zich voort in "Why Do You Feel So Down", dat zelfs de meest ongeïnteresseerde ziel niet onberoerd liet.
Tijdens het geweldige "Mulholland’s Dinner and Wine" en "WOBBLE" verkende McKenna een meer experimentele klank. Een ontspannen en zelfverzekerde frontman imponeerde met "The Kids Don't Wanna Come Home" en liet zijn drummer schitteren met een knetterende drumsolo. Een eerste hoogtepunt van de avond kwam vroeg met het ijzersterke "The Key to Life on Earth", gevolgd door een met een blues-solo ingeleide "I Write The News".
McKenna's diepe bewondering voor David Bowie kwam opvallend naar voren tijdens "Make Me Your Queen" en het excentrieke "Mezzanine". De intensiteit zwol verder aan met het snelle "Isombard" en het heerlijke "Beautiful Faces". Het hele publiek ging pas echt los bij de publiekslieveling "Brazil", waarbij elke letter luidkeels werd meegezongen.
Het nieuwe nummer "Nothing Works" was al even aanstekelijk en liet niemand onberoerd. Met het rustige "You Better Believe!!!" kon het publiek even op adem komen, voordat McKenna de piano besteeg voor "Be An Astronaut". Het deed denken aan David Bowie, Elton John en Rufus Wainwright, met een vleugje Queen. Het zachte landen werd gevolgd door een rake heropleving met "It’s an Act", waarbij ontelbare smartphonelampjes de zaal vulden met een magische gloed.
De encore begon wat aarzelend met "Eventually, Darling", maar McKenna herpakte zich snel en liet de boel nog eens knallen met "The Phantom Buzz (Kick In)". Zoals altijd sloot hij af met het frisse "British Bombs", waarbij hij het publiek trakteerde op enkele sprintjes en een sprong in de lucht.
McKenna sloot een glansrijke avond af met bruisend enthousiasme en overtuiging. Zijn perfect uitgebalanceerde set van oud en nieuw, gecombineerd met zijn volwassen podiumuitstraling en sterke muzikale vaardigheden, maakten zijn optreden in ons land weer onvergetelijk. We kijken nu al uit naar zijn optreden op Rock Werchter op vrijdag 5 juli.
Setlist: Mystery Planet Pt. 2 - Sympathy - Why Do You Feel So Down - Mulholland’s Dinner and Wine - WOBBLE - The Kids Don't Wanna Come Home - Elevator Hum - The Key to Life on Earth - I Write the News - Make Me Your Queen - Mezzanine - Isombard - Beautiful Faces - Nothing Works - Brazil - You Better Believe!!! - Be an Astronaut - It’s an Act — Paracetamol (Tour Debut) - It Takes 4 - The Phantom Buzz (Kick In) - British Bombs
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Carbon Decoy komt uit motorcity Detroit en is opgetrokken uit dezelfde vettige klei waaruit The Stooges en MC5 zijn ontsproten. Ze brouwen uit die Detroitse grond een gruizige psych-stonersound en trekken er een smerige garage mee binnen. Het situeert zich ergens tussen de meest gemene versie van The Wytches en de gore metal van pakweg Witchsnake of Satan’s Satyrs. Dit is het soort dirty hard rock die Osees ook wel eens weten te brengen als ze goesting hebben in een vuil en heavy trashpotje.
“Out Of Control” is spacerock getrokken uit hetzelfde olievat waar ook Ecstatic Vision uit tapt. “Heavy Dagger” is een gemeen sluipend monster met een gitaar die tergend tegen de muren swaffelt. Ook “Snake Eyes” is zo een slepende gluiperd die aan een dreigend slowmotiontempo de gitaar laat gieren en openscheuren. Met het ultrasmerige “Like a Witch” worden de rioolsluizen nog wat meer opengezet met een riff die door de modder is gesleurd en feedback gitaren die wild om zich heen zwaaien.
Zo is het ganse album een sidderende cocktail van garage, stoner en olievette hardrock. Smaakt naar meer.
De prijs van de origineelste groepsnaam hebben ze al binnen, die van het meest frisse en geschifte debuutalbum, daar streven ze naar. Het lijkt hen aardig te lukken, ‘Mondo Maleficum’ is opwindend, fris, verrassend, springerig en buitengewoon.
Een plaat met een hoek af, met krankzinnige songtitels, opgejaagde gitaartjes, theatrale zang en scheve synths. Wij horen de meest uiteenliggende referenties, Bryan Ferry, Talking Heads, Kaiser Chiefs, Sparks, LCD Soundsystem, Khruangbin, Elvis, Squid, Yard Act,…
Wij horen eigenlijk vooral een verdomd originele nieuwe band die een unieke eigen sound gecreëerd heeft. Superaanstelijke geflipte songs als “Osiris at The Large Hedron Collider”, “The Wheel, the Spade, the Stars In Motion”, “Utterly Rudderless” en “Crocodilian” mikken op de dansbeentjes, maar doen die alle richtingen uitslaan waardoor uw tere lichaampje algauw compleet in een knoop komt te liggen.
Bijzonder fijn en gek plaatje. We zijn er wild van.
Nederlands 
Français 
