Wild Beasts gooien het op hun vijfde album ‘Boy King’ over een andere boeg: de elektronica naar de achtergrond en veel meer gitaren. Die plaat lieten ze produceren door John Congleton, die eerder al platen van St Vincent en Swans opnam.
Dat vertaalde zich ook op het podium van de Botanique. Het concert begon heel sfeervol, met de openingsmuziek van This Mortal Coil: “Song to the siren” werd volledig uitgespeeld, qua sfeerschepping kon dit tellen en die sfeer liep naadloos over in het instrumentale openingsnummer waarin een koorzang maar bleef aanzwellen. De twee zangers van de groep, bassist Tom Fleming en toetsenman Hayden Thorpe, namen om beurten de zang voor zich, waarbij die laatste zich liet opmerken door zijn diepe keelklanken die aan Boy George of Antony Hegarty deden denken.
Veel gitaren in dit optreden, soms werden ze op een onconventionele manier gebruikt, om rare geluidjes te produceren, in “Bed of nails” bespeelde de gitarist zijn gitaar met een strijkstok.
Het nieuwe geluid van Wild Beasts lag dicht bij dat van Foals, en tijdens de momenten dat de gitaren begonnen te scheuren, ook wel bij Muse. De LED-panelen brachten het bombast van Muse ook visueel naar de kleinere setting van de Orangerie.
Echt los kwam het concert pas vanaf “Wanderlust”, een topnummer waarop iedere band jaloers zou zijn, met de onvergetelijke zinsnede “ Don’t confuse me with someone who gives a fuck”. Zet de Nobelprijs literatuur 2017 al maar klaar, zou ik zo zeggen. Ook “Alpha female” was top, dit nummer had ruimte in zich, een beetje zoals wat Mark Hollis bij Talk Talk deed. Dit elan werd doorgetrokken in de bissen, met “Celestial creatures” een hitsige paardans tussen Scissor Sisters en Depeche Mode, en afsluiter “All the king’s men”, waarbij bassist Tom Fleming het publiek indook.
Wild Beasts kwamen wat traag op gang, maar toen was het echt de moeite.
Setlist: Big Cat – Taste-Ponytail- Simple beautiful – Bed of nails – Colussus –Hooting – Mecca – 2BU – Lion’s share – though guy – Wanderlust – Alpha Female
Bis: Get my bang – Celestial creatures – Kings men
Organisatie: Botanique, Brussel
East India Youth is het geesteskind van William Doyle . In zijn songs ervaren we van de Brit een dikke laag indietronica, met een gepaste , beheerste dosis bombast en galm . Hij refereert maar al te graag naar de new romantic eighties wave , een beweging met Duran Duran , Spandau Ballet en A-ha. En ja , we horen ook ergens die donkere dreiging van Archive en de kwetsbaarheid , gevoeligheid van een Perfume Genius.
Het zijn sfeervolle , broeierige songs die kunnen aanzwellen en gekenmerkt zijn van een intense spannende opbouw. Filmische soundscapes en ruis vinden we terug op de opener en de afsluitende song. “Hearts that never” en “Entirety” zijn er net twee die extravert klinken door de electrogrooves .
Dit is een geslaagd afwisselend plaatje die pop , indie, elektronica en bombast mooi verweven …
Een opkomend talent is afkomstig uit Finland - Beastmilk met name , en die mogen we alvast in het oog houden , want ze hebben een spannend , broeierig slepend rockend debuut uit . Intens bedreven songmateriaal , dat een Joy Division/Echo//Cure wave tune verraadt , wat door de donkere, indringende zangpartijen nog wat aangedikt wordt . De venijnige, korrelige gitaren en drums baden dan in een Neurosis metal sfeertje en ergens zweeft Dave Eugene Edwards (16 Horserpower/Wovenhand) over de songs heen .
Tien nummers , die allen de aandacht behouden en die bands van rockende wave doen verbleken . Beastmilk is nu niet direct een toepasselijke groepsnaam , maar hun muziek intrigeert … én overtuigt !
De nieuwe plaat verschijnt zeven jaar na ‘To the 5 Boroughs’ en daarvoor lieten de Beasties ook al zes jaar op zich wachten na ‘Hello nasty’ (’98). De drie zijn al goed de 40 voorbij en behouden de rebelse jeugdigheid , want het puberale raptrio slaagt er nog steeds in amusante hiphopplaten te maken .
Ad –Rock, MCA en Mike D hebben een lang verhaal achter de rug . In 2009 werd keelkanker geconstateerd bij Adam ‘MCA’ Yauch, maar naar verluidt maakt hij het nu goed, en er werd sindsdien een compleet nieuw album opgenomen , zelfs vervangen om dan tot slot aan deze ‘part two’ te komen . Het resultaat is er. De drie gasten zijn goed op dreef met hun ‘real old skool’ hiphop, vermengd met pop, groovende funk, soul en ‘70s retro Hammond ; toetsen/ synths (remember Money Mark) die lofi kunnen klinken.
De prachtige op elkaar aanvullende, snedige vocals zorgen voor rauwheid, opwinding en intensiteit. Spannend , bedreven, noisy, springerig en dansbaar door de gonzende bassen, beats’n bleeps …“Make some noise”, “Nonstop disko powerpack” en “Long burn the fire” geven de toon aan. Guestvocalisten zijn er ook: o.m. Santigold op “Don’t play no game that I can’t win” en Nas op “Too many rappers”. De ‘grandpa’s’ van de hiphop bijten sterk van zich en voegen er nog een flinke scheut hardcore punk aan toe op “Say it” en “Lee Majors come again” .
Het is een groot genoegen deze drie terug op het voorplan te zien met een erg overtuigende, kleurrijke plaat.
Aanstekelijke doordachte popsongs … Intelligente pop … Inderdaad, de tandem Hayden Thorpe en Tom Fleming van de Wild Beasts uit Leeds brengen een sensationele luistertrip van dromerig, broeierig, spannend materiaal . Een perfecte afstemming van het instrumentarium wat een meeslepende emotionaliteit biedt. De falsetzang van Thorpe is een bepalende factor binnen de sfeerschepping. Hij kan soms hoog uithalen en wordt net op tijd wordt opgevangen door de warme stem van bassist Tom Fleming, wat ervoor zorgt dat het net niet verglijdt in een theatraal aandoende sound. Lieflijke arty/ folkrootspop in een treffende formule. ‘Smother’ is een geslaagde plaat , die met “Reach a bit further” een hoogtepunt bereikt .
In tegenstelling tot wat de naam van de band zou kunnen laten vermoeden temt Wild Beasts al 3 albums lang hun muzikale driften tot sensuele, intrigerende popsongs. De jongste worp ‘Smother’ van dit gedistingeerd viertal uit het Engelse Lake District werd opnieuw overladen met superlatieven in de Britse pers en hun optreden die avond in een aangenaam gevulde Orangerie was niet minder memorabel.
Invloeden uit de jaren ’80 (Roxy Music, Talk Talk), ’90 (Cocteau Twins) en “00 (The XX, Junior Boys) werden tijdens “Albatross”, “Loop The Loop” of “We Still Got The Taste Dancin’ On Our Tongues”) omgesmeed tot een fel gesmaakt, tijdloos resultaat. En terwijl veel groepen verlegen zitten om een echt goede zanger heeft Wild Beasts er met crooner- bassist Tom Fleming en zanger Hayden Thorpe zelfs twee in de rangen lopen, al zal de baroque falsetto van laatstgenoemde op een nummer als “Lion’s Share” niet iedereen direct weten te bekoren.
Op de nieuwe plaat worden de gitaren iets vaker ingeruild voor minimalistische synths, wat tijdens “Bed Of Nails” en “Invisible” zorgde voor een behaaglijke, organische sfeer waarin het publiek zich graag liet onderdompelen. Al waren het vooral de fonkelende singles ““All The King’s Men” en “Hooting & Howling” uit voorganger ‘Two Dancers’ naar het eind van de set toe die voor de grootste respons zorgden. Op het suggestieve “End Come Too Soon” permitteerde Wild Beasts zich zelfs om afsluitend nog een innovatief post rock registertje open te trekken.
Bands die dezer dagen dreigen in herhaling te vallen en op zoek zijn naar muzikale herbronning zonder zichzelf te verloochenen, laat staan zich belachelijk te maken, moeten hun oor zeker eens te luister leggen bij Wild Beasts. Een tip voor de heren van U2 en Coldplay misschien?
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Britse Wild Beasts uit Leeds, onder de tandem Hayden Thorpe en Tom Fleming, heeft een uiterst sfeervolle plaat uit, met songs die per beluistering steeds beter uit de verf komen. Aanstekelijke doordachte popsongs, die door een fris tintelend gitaarspel en piano/toets dromerig en broeierig zijn, en zelfs richting freefolk overhellen. Daarvoor is de falsetzang van Thorpe verantwoordelijk, een bepalende factor binnen de sfeerschepping, die de band creëert. Hij kan soms hoog uithalen en durft te gillen, maar net op tijd wordt dit opgevangen door de warme stem van bassist Tom Fleming, wat net niet verglijdt in een theatraal aandoende Muse.
We horen een vleugje The Veils, Shearwater en Antony (die van the Johnsons) terug. ‘Two dancers’ is een groeiplaatje met enkele overtuigende songs, die zeer zeker een ruime aandacht verdienen: “The fun powder plot”, “Hooting & howling”, “This is our lot” en “The dancers story”. “All the king’s men”, “We still got the taste …” en ook het afsluitende “Empty nest” tonen een bredere stijl aan, en weten door hun meeslepende emotionaliteit en de intrigerende, spannende opbouw als lieflijke rootspop te klinken. ‘Two dancers’ vormt de aanzet tot een geslaagde prachtplaat …
Nederlands 
Français 
