Funeral Dress – Punk is dead - Is punk nu uitgedoofd … of niet als we Funeral Dress horen
Funeral Dress is al 1987 bezig, en door de jaren heen bewezen ze mee dat punk nog altijd niet is uitgedoofd. Momenteel staat Funeral Dress er nog steeds als een ondoordringbaar blok graniet op het podium. Ze brachten zelfs een nieuwe plaat uit 'Goodbye?'. Is Punk nu uitgedoofd, dood … of niet?. Een vraag die al diverse malen werd gesteld , met uiteenlopende antwoorden.
Onder de noemer 'Punk is Dead' doet onze Belgische Punktrots Funeral Dress optredens in verschillende clubs. Het bracht hen op een koude november avond ook naar De Casino in Sint-Niklaas. Een knallend antwoord dat punk nog springlevend is … Boenk erop!
Het is een gewoonte om op hun tour ook een jonge, talentvolle band op sleeptouw te nemen. Begin dit jaar was dat Luna en de Maanstenen in Trix, die ons compleet omver wisten te blazen. "De energiebommetjes en de tomeloze inzet deden het 'em. Er zit potentieel in deze drie . Deze 'zelf verklaarde Friet-Steak-Punk' konden we dus wel smaken", schreven we.
Deze keer mocht de Gentse formatie HetZe (****) als eerste optreden. Deze band haalt zijn inspiratie uit fastcore, hardcore, power violence en D-beat. 'Snel, agressief en energiek' is hun motto.
De band is ook actief in de Europese underground scene en heeft verschillende albums en een pak optredens op hun conto staan. Met die ervaring binnen de scene, speelden ze dan nu in Sint-Niklaas. Furieus en zonder opkijken bestormde HetZe hett podium. In een klein half uurtje, dreven ze het tempo voortdurend op tot ongekende hoogtes, een adempauze werd het publiek niet gegund. Er volgden enkele kleine moshpit en de al even furieus solerende zangeres ging de fans persoonlijk opzoeken. Alles ging zo razendsnel waardoor we totaal verweesd achterbleven. Wat een wervelende sensatie!
Sensationeel? Dat zijn The 5z (*****) ook al vele jaren. De band brengt een mengeling van covers en eigen nummers, in een eigenzinnig kleedje gestopt, melodieus en rechttoe-rechtaan Zoals dat hoort eigenlijk. “Are you ready (.. for some darkness)'' luidde dat kantje absurditeit en humor. Speels virtuoos eigenzinnig gaat het combo te werk, o.m. op “Rocky”, “Do you remember rock'n' roll radio” en “Fight for you right”, coversongs die nieuw leven werden ingeblazen. Feestje bouwen is het uitgangspunt. De blazers waren alvast een toegevoegde waarde.
The 5z ging goed door op een “So Long”, “Nervous Breakdown”, “Gay Bar” en “Richochet”, niet voor de hand liggend , maar met respect voor het origineel, voorzien van een eigen 'punk' inbreng.
In een wervelende finale zet de band de puntjes nogmaals op de 'i' met songs als “Go with the flow” en “California ûber alles”, ook al twee classics in het genre.
The 5z overblufte zichzelf en dat was mooi. Met een dosis gretigheid en humor bevestigden ze dat punk inderdaad nog niet is uitgedoofd .
Met “Punk is back in Town” vloog Funeral Dress (*****) er direct keihard in, het publiek ging gretig in op de uitnodiging, en er ontstond reeds vroeg een moshpit en een potje 'pogo'. “Burn the City” en “Dead and Glory” waren twee knallers. We waren nog maar aan het begin van deze wervelende punkset.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt op “Ik mut just niks” - meegebruld door de fans; “Shoulder to shoulder” en “Cops are no human beings” waren de volgende uppercuts. Een song als “All politicians are cunts” blijkt nu nog helaas relevant te zijn, als we de mistoestanden rondom ons heen bekijken.
Funeral Dress sleept zijn publiek mee in zijn verhaal en schopt tegen de schenen. “Welcome from the underground” luidt een dosis absurditeit in. Twee in een clown pak en met een soort Pinokkio pak zorgden dansers voor een extra dosis humor. Op “Fuck the fucking Fuck” stonden er zelfs twee dansers met een middelvinger als hoofd op het podium, ze sprongen zelfs in het publiek. Middelvingers gingen hierp rompt de hoogte in.
“Sex , drugs, rock'n'roll' are ok” is een leuze die stevig werd meegebruld, rustpuntjes waren er niet gegund. Het onvolprezen “Pogo never stops” bevestigde het nogmaals.
Alsof dat niet genoeg is, beklommen fans het podium op de apotheose van de set, “Party on”, gevolgd door “Leaving on a jetplain”. Gitarist Stef crowdsurfte met zijn gitaar in de arm, tot helemaal achteraan en dook vrij snel weer vooraan het podium op.
De finale werd ingezet met “Don’t dicate”. De verbluffende punk rollercoaster werd besloten met “Goodbye?”. Met een vraagteken inderdaad, want Funeral Dress neemt vooralsnog geen afscheid van het podium. Er volgen in 2026 nog fijne optredens en festivals.
Na circa veertig jaar geeft Funeral Dress het ultieme antwoord op de vraag of punk nu uitgedoofd of dood is . Punk is maar uitgedoofd of zo dood als je dat zelf wil, zoals je dat zelf beleeft, en hoe je als mens er zelf mee omgaat… Dat was duidelijk!
Neem nu gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Funeral Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8859-funeral-dress-21-11-2025?Itemid=0
The 5z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8858-the-5z-21-11-2025?Itemid=0
Hetze
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8867-hetze-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
I H8 Camera is het improvisatiecollectief van ‘master of ceremonies’ Rudy Trouvé, die al meer dan 15 jaar een steeds wisselende line-up van absolute topmuzikanten leidt in een waanzinnig avontuur door rock, jazz, folk, krautrock, no wave, post-punk...
Het collectief staat voor grenzeloze improvisatie op basis van een paar korte aanwijzingen... Het is innovatief, tegendraads, schurend en vaak briljant. Je bent voor of tegen, er is geen weg daartussen. Wie er van houdt, kan er vaak niet over ophouden, of koestert deze band als een collectief geheim.
Het dubbelalbum ‘Live at L’Archiduc’ werd opgenomen tijdens een vijfdaagse residentie in de club met die naam in Brussel in mei 2023 met een geweldige line-up: Rudy Trouvé, Stef Kamil Carlens, de betreurde Matt Watts, Teun Verbruggen, Teuk Henri en Jef Mercelis. Gastoptredens zijn er van Catherine Graindorge, Rodrigo Fuenteabla Palavicino, Florian Guibert, Lennart Van Praet en Seppe Gebreurs. Ook Roland Van Campenhout komt langs om een stukje gitaar mee te spelen en toch verschilt dit album heel sterk van ‘Two Days In August’, het album van I H8 Camera en Roland dat eerder dit jaar uitkwam.
Productie en mix waren in de bekwame handen van Stef Kamil Carlens.
Het is niet enkel de sterke bezetting die tot de verbeelding spreekt op dit album. Bij heel wat gelegenheidsgezelschappen komt de collectieve sterkte niet tot zijn recht omdat die tijdelijke bandleden niet op elkaar ingespeeld zijn of omdat de muziek en de lyrics die ze samen brengen niet uitstijgt boven de optelsom van de individuen. Die twee loopholes vormen hier nu net de sterkte. Bij I H8 Camera zijn geen twee concerten identiek. Ceremoniemeester Trouvé verzint ter plekke de aanwijzingen voor tekst en muziek en elke avond wisselt de bezetting, al vormt er zich ook wel een vaste kern. Improviseren is een stiel en de ene voelt zich daar al beter bij dan de andere. Het is misschien jammer dat we de aanwijzingen niet te horen krijgen die Trouvé zijn band influistert.
Op dit album heb ik het meest genoten van “Love Me Like A Vegetable”, “Get Yourself Together” en “The Right Way”.
Daarnaast is vooral het afsluitende “Sick Of Words, Sick Of Language” een echt meesterwerkje. Zappa en Talking Heads meets dEUS en Evil Superstars. Een magische song van internationale allure, bij elkaar verzonnen in enkele minuten. Zo zullen er op elk concert van I H8 Camera wel vlagen van genialiteit opduiken, maar we zijn alvast bij met dit tijdsdocument.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97163-two-days-in-august
https://www.facebook.com/p/I-H8-Camera-100028127329341/
Funeral Dress – Een ‘Goodbye?' door de grote poort
Funeral Dress
Trix
2025-02-14
Antwerpen
Erik Vandamme
Beoordeling: 9
Funeral Dress - Veertig jaar lang waren ze één van de gezichten van de Belgische Punk scene, samen met o.a. The Kids. Funeral Dress ontstond in 1985, toen de eerste punk golf een beetje was gaan liggen. Maar Punk is nooit echt dood geweest … en de band vonden we doorheen die veertig jaar ook terug.
Nog steeds breken bands door die de punk attitude hoog in het vaandel dragen. O.m. Maria Iskariot die vorig jaar Humo's Rock Rally won. Of een schitterende band als The Rats die we recent aan het werk zagen op We Are Open. Is het nu punk pur sang of niet , een link is er naar bands als een Funeral Dress. De band bracht hun allerlaatste plaat uit, 'Goodbye ?' en nemen in schoonheid afscheid door enkele concerten in 2025. Ze waren nu te zien in een zo goed als uitverkochte Trix, Antwerpen, een trip van veertig jaar en knallend punkfeest , kortom een lange jaren stoppen met een knal van een punk feest, een Goodbye?' door de grote poort …
Maar eerst waren er nog twee voorprogramma's.
Luna en De Maanstenen (***1/2) is een mooi voorbeeld van jonge beloftevolle bands, die hun uiterste best doen om die punkattitude levendig te houden. Het trio bestaat uit Luna Janssens op zang en bas, Jitse Verschueren op gitaar en aan de drum Parker Giele Tuinder. Ze stonden een beetje onwennig op dat toch wel grote podium van de Trix.
Maar we hadden een charismatische Luna , die met De Maanstenen wat beweging kreeg in het binnenkomende publiek. Het lukte deels. De energiebommetjes en de tomeloze inzet deden het ‘em. Er zit potentieel in deze drie . Deze ‘zelf verklaarde Friet-Steak-Punk’ konden we dus wel smaken.
Een band die geen introductie meer nodig heeft is Belgian Asociality (****1/2). Hun concerten zijn zondermeer gegarandeerd leuke punkfeestjes met een hoek af. De absurditeit in de teksten en de hoge dosis humor die het gezelschap brengt, camoufleert wellicht hun hoogstaande virtuositeit. Belgian Asociality zijn toffe pees en muzikanten; ze hebben een charismatische zanger, Mark Vosté, een ware verhalenverteller met een bulderende stem.
Al gauw ontstonden er enkele stevige moshpits en stagedive. De band heeft hun hits zelfs niet nodig. Ook al worden kleppers als “Bompa Punk” nog het hardst meegebruld door een heel beweeeglijke menigte. Tot ver achteraan ging iedereen lekker over tot een neverending wild pogofeestje.
Belgian Asociality mag absurd klinken na al die jaren (ook al veertig jaar btw!), ze weten te raken met hun venijnige teksten. Een bijzondere parel dus. Het dak ging er compleet af op songs als “Boerderie” en “Morregen”. Een grappig slot kregen we er bovenop met 'het is gedaan, …’. Een potje 'Anarchie' stralen ze nog steeds uit, dit knettergekke gezelschap. Wat een feestje was me dat!
Setlist: Belgian Asociality// Anti-Iedereen // Extremisten //ATP //Iron Mädchen Heidi //Van mijn erf! //Eurogongshow //Frak aan //Bompa Punk //Stagedive // Jupiler Reggae// Keerbergen// Boerderie //Morregen //Het is gedaan //Anarchie
Funeral Dress (*****) heeft direct z’n publiek mee en laat het niet meer los. “Punk's back in Town” is meteen een sterke opener. Dirk liet weten dat hij door een keelontsteking het wat lastig had, maar vooralsnog was er weinig van te merken. Hij liet hij zich op sommige momenten vocaal bijstaan door de band. Een hechte vriendengroep is het wel die Funeral Dress. Op “Death and Glory” gingen alle registers compleet open. De band kreeg moeiteloos het publiek ook mee. Een song als “Ik mut Just Niks”- de nieuwste single - werd meegebruld, al was het één van hun grote hits. De liefde tussen Funeral Dress en hun fans is duidelijk wederzijds; de pits, de stagedives , pogos enz in overvloed. Het was allemaal aanwezig. Funeral Dress in snelvaart , mokerslagen ‘into the face’ op muzikale kleppers “All Politicians Are Cunts” en “Cops are No Human Beings'-“. “A Way of life“ en “Down Under” (Men At Work cover) zorgen voor energieke uitspattingen. "Fuck the Fucking Fuckers' is er eentje met een meebrulkarakter. “Pogo Never Stops” en hun gekendste “Party On” worden eveneens meegeschreeuwd tot helemaal achteraan; het feest kan niet meer stuk.
Ondertussen komt een clown wat confetti rond strooien; verder nog zeepbellen en strandballen die in het publiek vliegen. Vanaf dat moment is er geen houden meer aan … “Let's go down the pub” en “Leaving on a Jet plane” luiden een knallende finale in. Op “Don't Dicate to me” gaan alle registers nog eens open. Luna en de Maanstenen komen zelfs een strofe meebrullen, en danken hun publiek erg respectvol. Waarna een best emotioneel beladen “Goodbye” de climax betekent, met een krop in de keel … Zelfs Dirk had het even moeilijk, zijn stem knakte. Ook wij waren geëmotioneerd. Dit afscheid was er één door de grote poort, een ‘goodbye’ waardig …
Setlist: Intro // Punk's Back in Town // Burn the City// Death and Glory// Ik Mut Just Niks ? Don't Conform // Shoulder to Shoulder //Cops Are No Human Beings// SPR// All Politicians Are Cunts // Come On Follow // Wasted Youth // A Way of Life ///Down Under (Men at Work cover)// Hello From the Underground// Fuck the Fucking Fuckers // Dogs of War //Sex & Drugs and Rock 'n' Roll // Pogo Never Stops // Party On //Let's Go Down The Pub // Leaving on a Jet Plane // Don't Dictate To Me // Goodbye
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Funeral Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7271-funeral-dress-14-02-2025?Itemid=0
Belgian asociality
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7270-belgian-asociality-14-02-2025?Itemid=0
Luna en de Maanstenen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7269-luna-en-de-maanstenen-14-02-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Dark Funeral – Pedellen doorheen een poel van duisternis en verderf
De beste manier om een extreme donkere avond blackmetal gerelateerde muziek echt intens te beleven, lijkt ons een kelder of een intieme club te zijn waar de donkere zielen, dicht bij elkaar geplakt, staan te genieten.
De Casino is er zo’n eentje die de donkere intimiteit verbint met je gedachten. Er was op deze zondagavond heel wat publiek voor Dark Funeral die met een verbluffende set, die tot de verbeelding sprak, de avond in stijl zou afsluiten. Ze hadden enkele duistere vriendjes mee, die elk op hun wijze pedelden doorheen een poel van duisternis en verderf.
De meest spraakzame frontman van de avond was de goedlachse Yumi Kami. Getooid in een soort wit-rood deed hij denken aan de Kerstman maar dan ééntje van het boosaardige soort. Hij deelde ook cadeautjes uit vol venijn en scherpzinnigheid, waarbij de rillingen over de rug liepen. Binnen die donkere, grauwe sound schuilt bij de Franse band Kami No Ikari (****) subtiel een dosis zwarte humor. De grauwe, melodieuze deathcore bleef overeind. De band is nog vrij jong, pas ontstaan in 2020, en brachten al enkele knappe platen uit. Brutaliteit en fijnzinnigheid zijn met elkaar. Interessant bandje.
Een verpletterende, epische sound die rijkelijk linkt aan het verleden, vind je bij Ex Deo (****1/2) . "Het doet wat denken aan de Oude Romeinen", liet iemand ons weten na het concert. De band haalt zijn inspiratie inderdaad uit de Oude Romeinse geschiedenis-mythologie. Ex Deo brengt ons niet alleen terug naar de tijd van de Romeinse overheersing, ook hier is er sprake van grauw- en strijdvaardigheid. Ex Deo creëert een sound en leefwereld van demonische wezens uit de diepste kerkers van de Hel.
Hun EP 'Year Of The Four Emperors' is de moeite waard, een staaltje bruut meeslepende death metal, live heel mooi weergegeven. Filmisch bijna, gezien de verhalen op het podium worden uitgebeeld die tot ieders verbeelding spreken. Deze Canadese band overtuigde zondermeer in dit genre.
De meningen over het optreden van Fleshgod Apocalypse (****) waren na hun concert in sterk verdeeld. Het klinkt niet erg toegankelijk door een soort opera. De sound wordt gedragen door de krachtige, hoge stem van zangeres Veronica Bordacchin in combinatie met de grauwe vocals van frontman Francesco Paoli. De nieuwe plaat 'Opera' heeft een emotionele impact, die live tot uiting komt. Het theatrale primeert hier.
De frontman Francesco heeft een ernstig klimongeluk tegen gekomen in 2021, en is uit een diep dal gekomen.
Je hoort en voelt het in de emotioneel beladen set, die intiemere momenten afwisselt met muzikale stormen en orkanen Het is een kunstvorm, klassieke muziek, toneel samen met die kenmerkende symfo death metal. Geen hapklare muziek dus.
Door deze diverse , alternatieve prikkeling sprak het niet iedereen aan.
Een leuk momentje was toen een feestje ontstond voor de verjaardag van drummer Eugene, die een kaarsje op een 'Belgian Waffel' mocht uitblazen.
De Italiaanse band bezorgde ons kippenvelmomenten door de emotioneel headbangende sound. Wat een beleven.
Voor een satanische eucharistieviering tekende tot slot Dark Funeral. De Zweedse black metal band werd in 1993 opgericht door Lord Ahriman en Blackmoon [1993-1996]. In januari 1994 werd het legendarische, zelf getitelde en zelf gefinancierde debuut mini-album opgenomen in Dan Swanös Uni-Sound Studio. Het werd uitgebracht op 4 mei van datzelfde jaar. Sindsdien is er veel gebeurd. En waren er heel wat line-up wissels.
Dark Funeral staat er nog steeds momenteel, als een donker huis van verderf. Met het sublieme “Nosferatu” werd geopend, de luiken van de Hel gingen compleet open. Gruwel en grauwheid klonk het, een donker muzikaal deken.
Als een pletwals gingen ze tekeer. Zanger en brulboei Heljarmadr, waanzin in de ogen, schreeuwde zijn keel schor en ging zijn publiek geregeld opzoeken. De fans keek hij strak in de ogen. Iedereen werd meegezogen in dit muzikaal verhaal.
Kleppers waren “The Arrival of Satan’s Empire”, “Unchain my soul” en het verbluffende “Open The Gates”. Wat een ‘wall of duisternis’.
De Duivelse preek die volgde op “Shadows”, “Transylvania”, “My Dark Desires” en “Let the Devil in” spraken tot de verbeelding.
Afsluiten deed Dark Funeral met het gewapper van de donkere vlag op “Where Shadows forever Reign”. Rustpauzes waren er amper, tenzij die unieke drum solo van drummer Jalomaah.
Wat een langgerekt rit in de diepste krochten van de Hel kregen we. We bleven verweesd achter. Sterk.
(dank aan Musika.be)
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
I H8 Camera is een improvisatiecollectief met Rudy Trouvé als ceremoniemeester. Hij leidt al meer dan 15 jaar een steeds wisselende bezetting van absolute topmuzikanten (onder meer de betreurde Matt Watts) op een rollercoaster doorheen rock, jazz, folk, krautrock, no wave, postpunk ... met niet meer dan enkele summiere en schijnbaar bizarre aanwijzingen … De uitkomst is soms vernieuwend, vaak tegendraads schurend en vaak gewoon briljant.
Het pad van I H8 Camera kruiste al verschillende malen dat van Roland Van Campenhout en samen een album maken leek het logische vervolg. Samen zijn ze een groep vrije geesten die op twee dagen in augustus - vandaar de albumtitel - en elke dag in een andere bezetting, improviseerden in de Finsterstudio van Joris Caluwaerts. De rolverdeling was dat Roland de teksten verzint (in het Engels, Frans en Nederlands) en dat de I H8-crew de muziek bij elkaar improviseert. Van die formule wordt slechts twee keer afgeweken: op “Entre Les Femmes” is de melodie ook van Roland en op “Too Old For That Shit” zingt Rudy Trouvé.
Roland – die zijn eerste opname maakte in de jaren ’60 – is zelfs op zijn oude dag helemaal in zijn element tussen deze andere vrije geesten. Het speelplezier druipt af van deze opnames. Behalve Roland en Trouvé speelden op deze sessies nog mee: Teuk Henri, Elko Blijweert, Hannes D’Hoine, Jeroen Stevens, Alain Rylant, Bjorn Eriksson, Tomas De Smet, Wouter Van Belle, Aarich Jespers, Buni Lenski, Sigrid Van Rosendaal en Gert Wyninckx.
Uit de sessies werden tien parels van songs gedestilleerd die zowel de veelzijdigheid van de band als van Roland in alle glorie etaleren. De heel persoonlijke teksten van Roland gaan over zijn bijzonder rijk en waanzinnig leven als één van de meeste legendarische Belgische muzikanten.
Je voelt op dit album de absolute drang om te improviseren en te experimenteren. Tegelijk voel je dat deze bende zoveel métier heeft dat ze wel ongeveer weten waar ze zullen uitkomen als ze van het begane pad afwijken. Nergens wordt het een kakafonie of oeverloos, stuurloos gepingel.
‘Two Days in August’ is een parel, een document, een muzikale erfenis.
Het releaseconcert is op 22 januari in de clubzaal van de AB. Dat zal niet helemaal in de ‘opstelling’ van het album zijn, want niet iedereen van het album zal aanwezig zijn en onder meer Stef Kamil Carlens en Wim De Busser komen dan meespelen. Maar de ervaring zal vermoedelijk wel dicht tegen die van ‘Two Days in August’ liggen.
In september komt er nog een live-album uit van I H8-camera, met opnames van 2023.
Therapy? – Troublegum 30Y – Een therapeutische furieuze avond!
Eén van de meest aangename verrassingen tijdens de zomer festivals was zeker en vast Therapy? op Rock Herk. We schreven "Met een dosis humor, zelfrelativering, pakkende anekdotes, uppercuts van nummers en hun gekende kleppers als “Die Laughing”, “Knives”, "Diane", overtuigden ze speels en ongedwongen. Een leuk , ontspannend rock feestje dus op Rock Herk. Nostalgie en Emotie vonden elkaar hier moeiteloos."
Naar aanleiding van 30 jaar het album 'Troublegum' is de band opnieuw op tournee. We komen in een overvolle AB terecht en we krijgen hier een therapeutische furie avond!
Wat wil je als Therapy? terugblikt naar die succesvolle periode …
Het duo Deux Furieuses (***) opende de avond. Dit is een postpunk duo die de mosterd haalt bij bands als Royal Blood. De aanpak voelt zo aan. Deux Furieuses moest wat op dreef komen en in het laatste kwartier klonk het energiek en gedreven. De drumster mepte erop los en de charismatische frontvrouw schreeuwde haar stem schor. Het vrouwelijk duo hield van z’n publiek. Hier stond een duo op het podium met potentieel …
Therapy? (*****) toont nog eens aan hoe gebald, dynamisch, opwindend ze klinken. Vanaf de intro “Lunacy Booth (String version)” greep de band, rond de immer goedlachse en charismatische Andy Cairns, het publiek direct bij de keel. En liet dit niet meer los. “Stop it, you’re killing me” en de “Isolation” cover waren meteen ‘boenk erop’!
Er volgden enkele verrassende songs als “Total Random Man” en “Auto Surgery”. Maar natuurlijk kwamen de songs uit 'Troublegum', het album net 30 jaar oud, waarmee ze nu op tour trekken, het meest aan bod. Ze konden op nogal wat bijval rekenen. Wat een melodieus knallend en knetterend oplawaai. Het maakte de band en hun succesvolle 90s albums legendarisch. “Unbeliever”, “Trigger Inside” en “Nowhere ' - met stukjes uit “Nowhere man” van The Beatles - deden de AB op zijn grondvesten daveren. "Die Laughing” zorgde voor kippenvel en was één van de meezingmomenten.
De band en publiek waren één … “Nausea” klonk wild enthousiast. “Potato Junkie” volgde, met een knipoog naar de jarige drummer Neil Cooper, waarop een NSFW-gezang ter ere van hem ontstond. Neil bracht een oogverblindende drumsolo, Andy en Michael verlieten eventjes het podium, zodat de jarige kon genieten met het publiek van zijn ‘solo-moment’. De drumsolo leidde mooi naar Black Sabbaths “Iron Man”, Andy vervoegde vervolgens op gitaar. Momenten die een uniek optreden vastlegden, een avond vol furie!
Uiteraard volgde “Diane”, het onvergetelijke Hüsker Dü nummer die opmerkelijk op een hoger toerental werd gespeeld. Wat een passionele song met een mate van dreiging …
Luister maar naar de tekst: “Hey little girl wanna go for a ride ?
There's room and my wagon is parked right outside We can cruise down Rober Street all night long
But I think I'll just rape you and kill you instead Diane Diane Diane Diane Diane Diane"
Het werd dan ook door iedereen mee gebruld. Het deed ons denken aan hun stops op Rock Werchter toen duizenden mensen dit meezongen. Het blijft nu nog steeds, ondanks de controverse rond het nummer, nog steeds impactvol.
“Teetgrinder” , een van de doorbraaknummers, zette de eindsprint in met onvergetelijke kleppers “Knives” en “Screamager” beiden uit één van dé jaren '90 klassiekers 'Troublegum'. Een “You Are My Sunshine” van Oliver Hood leidde ons naar de uitgang …
Therapy? behoudt hun ongedwongen speelsheid, door een ongeëvenaarde energie en dynamiek en door hun variaties en verrassende wendingen. Andy mag dan de spil zijn, alle drie krijgen ze de verdiende aandacht, zonder dat er één uitspringt. Dat is het extra mooie aan Therapy?
Dertig jaar 'Troublegum' laat een Therapy?, die verre van afgedraaid of versleten is. Nee, dit was een therapeutische furie avond!
Voor wie het miste , in december komen ze nog eens terug . ‘Going to AB’!
Setlist: Lunacy Booth (String Version) //Stop It You're Killing Me //Isolation (Joy Division cover) //Totally Random Man //Turn //Auto Surgery //Trigger Inside //Brainsaw //Unrequited //Unbeliever //Femtex //Hellbelly //Opal Mantra //Die Laughing //Lunacy Booth //Nowhere (with snippet of "Nowhere Man" by The Beatles) //Encore: Nausea //Meat Abstract //Potato Junkie (With drum solo and Black Sabbath "Iron Man") //Teethgrinder //Diane (Hüsker Dü cover) //Knives //Screamager //You Are My Sunshine (Oliver Hood song)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Rockband Geraldines uit Mechelen speelde zijn eerste shows in 2013. De groep bracht - na enkele EP’s - in 2020 zijn eerste album uit: ’Never Worry Always Worry’. Dat album leverde goede recensies, airplay bij Studio Brussel en plaatsjes op in Spotify-playlists als Indie Goesting en New Music Friday.
Maar 2020 was ook het jaar van corona. De meeste shows werden geannuleerd en de nummers van het debuutalbum werden amper gespeeld op een podium. Na een paar schaarse festivalshows en met weinig voeling voor enkele recent gepende nummers, voelde de band in 2021 dat het op was. De stekker ging eruit en de bandleden focusten zich op andere dingen in het leven.
Maar de band definitief achterlaten lukte niet. Na heel wat gepalaver ontstond het idee voor ‘Real Dinges’. Dat is een anagram voor de bandnaam Geraldines, maar voor de band staat het vooral synoniem voor een nieuw elan, met als grootste voorwaarde dat de band vollédig zijn eigen ding zou doen. Zonder rekening te houden met tijdsdruk, studio’s, radiovriendelijkheid, gangbare songstructuren of andere remmingen.
De mooie songstructuren gingen eraan en ze sneden het vet van de nummers, tot alleen nog de essentie overbleef. ‘Real Dinges’ is volgens de band een indrukwekkend conceptalbum geworden met bijna twee dozijn uitgebeende creaties. Soms ruw en korter dan gangbaar is in het huidige streamingtijdperk, maar 100% authentiek. Het nieuwe album verschijnt dit najaar op vinyl en digitaal.
Nu lost Geraldines “Rather” en “Succumb” als digitale Spotify-singles. Dat zijn het derde en vierde nummer van het album. Beide klokken af op minder dan anderhalve minuut. De teksten gaan over de mooie en minder mooie dingen des levens, zoals liefde, de dood en verlies. Op hun luidst klinken Geraldines hier als een vrijpartij tussen Pixies en Sonic Youth. In hun kalmste momenten rammelen ze zoals slackerbands als Teenage Fanclub en Lemonheads dat in de jaren ’90 deden.
Deze twee nieuwe nummers zijn niet zo catchy als het reeds eerder uitgebrachte ‘Out’, maar de passie, de energie en de authenticiteit spatten er van af.
Op zaterdag 6 april speelt Geraldines de nummers van ‘Real Dinges’ een eerste keer live, bij LAB-T in Diest.
De Noord-Ierse rockband Therapy? bestaat sinds 1989 en kende zijn absolute hoogtepunt in 1994 en 1995 met de hits “Nowhere” en “Diane”. Op dat moment waren ze één van de grootste bands ter wereld. Daarna zijn ze ongeveer dezelfde muziek blijven maken, maar echt grote hits konden ze niet meer scoren. Ze blijven wel graaggeziene gasten op de Belgische festivalpodia.
Therapy? brengt binnenkort een nieuw album uit (‘Hard Cold Fire’) en daarvan is “Joy” de voorbode. Deze heel degelijke single rockt lekker weg en is heel herkenbaar, maar heeft alweer niet de X-factor die hun materiaal van de hoogdagen wel had. Nochtans is de bandbezetting nagenoeg hetzelfde en zelfs de producer van toen zat voor deze nieuwe opname opnieuw achter de knoppen.
Enkel voor de nostalgie schaffen mensen geen album met nieuw werk aan. Wie er tot vandaag van overtuigd is dat Therapy? de beste rockband ter wereld is, die zal “Joy” en het aankomende album ook wel goed vinden. Wie twijfelt, zal na “Joy” nog steeds twijfelen.
Pianist/componist Fred Hersch en vocalist/bassist/songwriter esperanza spalding (allemaal kleine letters) kunnen beiden gerekend worden tot de meest geprezen en inventieve artiesten in de moderne jazz. De Village Vanguard is de meest gerespecteerde zaal van de muziek, waar talloze legendarische musici en geliefden live-opnamen hebben gemaakt. Het duo en de club zijn één voor een magisch optreden op ‘Alive at the Village Vanguard’, een zeldzame kans voor luisteraars om te genieten van de unieke en opwindende samenwerking tussen twee top jazz artiesten.
Met de plaat 'ALIVE at the Village Vanguard' brengt het duo een schijf uit die de luisteraar het gevoel geeft op die concerten daadwerkelijk aanwezig te zijn,
Monk is zoals altijd bij Hersch nadrukkelijk aanwezig, zoals ook in zijn eigen compositie Dream of Monk. En dat blijkt ook uit zijn uitzonderlijke piano spel op deze plaat, de man ademt Monk uit, hij vindt de muziek van Monk opnieuw uit.
De aanvulling van de sprankelende, soulvolle stem van spalding zorgt echter voor een unieke wisselwerking, die jazz met funk en soul verbindt. Het duo vult elkaar aan, dat het haast niet te geloven is dat het hier om een live plaat gaat. Enkel het applaus van het publiek en de interactie van spalding bewijzen het.
Het duo etaleert een filmisch meesterwerk, waar ze hun talent als vocalist en pianist improviseren. Een erg mooi klankentapijt, lekker groovy jazz en die bijzondere stem van spalding zorgen voor een unieke sfeer die je hier bij de live uitvoering en in de huiskamer kunt voelen. Elke song op deze knappe schijf heft zijn waarde! Het totaalplaatje is dus belangrijk.
Als je weet dat Hersch fysiek (hij kreeg de volgende dag een nieuwe heup) en spalding mentaal door een erg moeilijke periode gingen op de dag van de opnames van dit optreden, dan voelt deze plaat toch memorabel aan.
Het duo zorgt voor een sprankelende, magische, mooie avond, die ze, ondanks die pijn, delen met het publiek. Sterk
https://www.youtube.com/watch?v=diqzvy2o9aQ
De uit Israël afkomstige band Subterraenean Masquerade gooide in 2004 hoge ogen met het debuut' Suspendid Animation Dreams'. Hoewel de band in het hokje progressieve metal wordt geduwd, is er bij hen veel meer aan genres. Metal, progmetal, pop, progrock, punk, screems, grunts, koormuziek, folk, blazers, klassieke muziek, gierende gitaren, poppy refreinen, dubbel bas, oosterse muziek, middeleeuwse instrumenten passeren de revue.
Eerder dit jaar bracht Subterraenean Masquerade ondertussen hun vierde album, 'Mountain Fever', die hun diversiteit onderstreept.
Pakkende melodieën, emotioneel beladen songs en een verschroeiende sound, loeit door de boxen. “Snake Charmer” is er zo eentje. Ze doen op dit elan, bijzonder veelzijdig, verder en raken de metal snaar, al dan niet met een donker kantje.
Binnen het genre kom je zelden zulke bands tegen die de comfortzone durven verlaten, en hun grenzen verleggen. Luister maar naar het episch mooie “The Stillnox Oratory”; Subterraenan Masquerade slaat je murw door die emoties en de verschroeiende riffs. De meest opmerkelijke song is het acht minuten lange epos “For the leader , with strings music”. Een schitterend nummer.
Wie houdt van avontuur in Progressieve metal komt hier aan zijn trekken. Terug is het geheel dat hier boeit door de talrijke verrassingen; ademloos blijven we achter. 'Mountain Fever' is sterk overtuigende plaat dus! Het is ons een raadsel dat deze Israëlische band nog niet is doorgebroken.
Tracklist: Snake Charmer (4:09) Diaspora, My Love (3:15) Mountain Fever (5:25) Inwards (6:46) Somewhere I Sadly Belong (5:43) The Stillnox Oratory (5:30) Ascend (5:58) Ya Shema Evyonecha (4:36) For The Leader, With Strings Music (8:26) Mångata (4:26)
Liquid Therapy - We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, het is om die reden dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden
Het is moeilijk om op de muziek van Liquid Therapy een label te kleven. Dat is de reden waarom we vielen, en na deze passage op Devils Rock For An Angel, nog steeds vallen voor de band. Met hun recente release ‘Breathe’, uitgebracht in maart 2020 trouwens, net voor de eerste lockdown. De band kon die plaat nu eindelijk voorstellen, en stond op Devils Rock For An Angel, een festival waar ze eigenlijk een beetje buiten de comfortzone treden.
Hoe ze daarmee zijn omgegaan? En hoe de reacties waren? We vroegen het hen na hun optreden in een gezapige, zeer gezellige babbel. Eveneens werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Ik vond het een heel geslaagd optreden, hoe is het voor jullie verlopen?
We zijn over het algemeen tevreden. We hadden een goede interactie met het publiek, ja best tevreden over dit optreden ja. We wisten dat we een beetje een vreemde eend zouden zijn op het programma, en waren toch wat zenuwachtig hoe de reacties zouden zijn. Maar ik had toch de indruk dat de mensen zich hebben geamuseerd. Dus ja, geslaagd!
Dat jullie buiten de lijntjes kleuren is net de reden waarom ik jullie zo goed vind eigenlijk. En ja ik had wel de indruk dat de grote meerderheid van mensen mee was. Zie je het na deze energieke show nog zitten voor vanavond, want jullie treden nog eens op?
Het tweede optreden is in een café, vol fans. Dus dat zien we zeker zitten ja. Het is ook een breder publiek dat puur van ons komt, daarom zijn we ook zo tevreden dat we op Devils Rock For An Angel toch een heel ander publiek over de streep hebben kunnen trekken.
Welke stijl kun je eigenlijk kleven op Liquid Therapy? Niet dat het moet voor jou, ik hou daar niet van om bands een label te geven
We laten ons vooral niet in een bepaald hoekje duwen, dat is voor ons heel belangrijk. Als we optreden, of een set brengen, kiezen we er bewust voor dat het ene nummer verschilt van het andere. Soms zal er dat voor zorgen dat bepaalde mensen dat ene nummer beter vinden dan het andere, maar we willen bewust niet altijd op datzelfde lijntje zitten als we live spelen. We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, en daar andere wendingen aan geven is een bewuste keuze.. het is om die reden dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden.
Ik vind het mooi dat jullie ondanks dat niet hebben ingehouden, is dat een beetje de nieuwe tendens twee keer per dag optreden , ik veronderstel van niet
Het is de eerste keer dat we dit moeten doen, veertien dagen geleden hebben we ons eerste concert gegeven sinds lang. Het deed oprecht deugd, zeker nadat we stil hebben moeten liggen vlak na een release zonder dat we die plaat echt hebben kunnen voorstellen. Eigenlijk waren we twee weken geleden minder zenuwachtig , ook omdat we de enige band waren en het publiek kwam enkel voor ons.
Ben je daar als band sterker uit gekomen uit die corona tijden, of niet?
We hebben ook niet echt stil gelegen, we hebben veel vergaderd en de koppen bij elkaar gestoken. Dus het contact is er ondanks alles geweest, dat is wel belangrijk. We hadden wel geen zin om aan nieuwe nummers te beginnen, net omdat we die vorige plaat nog niet live hadden kunnen voorstellen. Dat moest eerst gebeuren. Maar nu dat wel het geval is, gaan we vanaf volgende week beginnen repeteren met wel nieuwe nummers. De goesting om dat te doen is, we hebben ook een nieuwe drummer bij de band, dus ja we hebben er weer zin in om aan iets nieuw te beginnen..
Over een nieuwe drummer, daar wou ik het ook nog over hebben. Jullie hadden vorig jaar ook spijtig nieuws jullie maat en drummer Luc moet door een medische blessure de band verlaten. Hoe gaat het met hem ondertussen en is hij nog verbonden met de groep?
We zijn in alle vriendschap uit elkaar gegaan, het contact is er nog steeds. Luc heeft meer dan zijn bijdrage geleverd aan onze cd. Daarvoor zijn we hem dankbaar. We zijn een band die er is voor elkaar, we vangen elkaar goed op. Onze nieuwe drummer werd dus zeker met open armen ontvangen. We gaan heel los met elkaar om, dat is altijd zo geweest en onze grote sterkte we grappen en grollen soms met elkaar, we vinden dat belangrijk.
Het is een beetje als fietsen, maar bij de eerste repetities, hebben jullie ook niet ondervonden dat het wat stroef ging, bij sommige bands hoorde ik dat naar boven komen in interviews?
Dat is inderdaad een beetje als fietsten, in het begin ging dat even stroef maar eens we weer bij elkaar zijn gekomen pikten we de draad vrij snel weer op. De vibe was ook wel een beetje weg, dat moest terug een beetje groeien. Maar ook dat kwam na enkele repetities weer snel terug. We hebben er heel hard aan gewerkt..
Het is eigenlijk niet meer zo simpel om plannen te maken, maar wat zijn de verdere plannen? Nog meer optredens hopelijk? Ook wat platenwerk of zo betreft?
Inderdaad nog meer optredens doen, en eens kijken om nieuwe nummers te beginnen schrijven. Dat is niet direct op korte termijn, nu is het vooral dus die plaat voorstellen. Maar vanaf het voorjaar 2022 zullen we toch wat meer gaan focussen op nieuwe nummers en zo. Normaal spelen we ook in Berlijn, als dat doorgaat want dat is allemaal koffiedik kijken.
Dan zitten we aan ‘het buitenland’. Zijn er ambities in die richting? Jullie spraken de ambitie uit om op Graspop te staan, wellicht kan dat lukken door eerst in het buitenland te staan? Hoe zie je dat?
Zeker en vast! Als er zich een kans voordoet zullen we er ook volledig voor gaan, we kunnen er ons ook in duwen bij manier van spreken.
Een ambitie die jullie uitspraken is op Graspop staan, een festival als Alcatraz heeft deze zomer bewezen dat je best een deftige affiche kan vullen met Belgische bands, en daar succes mee hebben. Zou het niet beter zijn die ambitie te verleggen naar Alcatraz?
Het is niet zo zeker dat het zal lukken, veel Belgische bands op Alcatraz zitten in het water van bijvoorbeeld Stoner, geen probleem daarmee. Maar het valt op dat Stoner nu wel aandacht krijgt, meer dan andere stijlen. Dus ook dat is afwachten en koffiedik kijken of het gaat lukken. Het is wat aftasten, we springen er een beetje uit. We hebben wel een grote aanhang, op die korte tijd. Dus wie weet lukt het daardoor dan weer wel. Ze mogen ons allemaal vragen…
“Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.” Zeiden jullie in ons gesprek vorig jaar rond deze tijd. Na een jaar is het al een beetje beter, maar nog steeds moeilijk toch? Of is er licht aan het einde van de tunnel…
Op dit moment is het drummen voor iedere band om ergens te kunnen spelen.. wat ook normaal is na lange afwezigheid van Covid. Naarmate de tijd vordert valt alles ook wel op zijn plaats en stromen de optredens in komend voorjaar en najaar wel binnen.
Pics homepag @Musika
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie op de voet volgen
Funeral Dress - Wanneer houdt het op? Indien ik voel dat het lichamelijk niet meer gaat zal ik de stekker er wel moeten uittrekken; ik hoop dat het nog lang mag duren
Sinds 1985 drukt Funeral Dress zijn stempel op het punk gebeuren in ons landje en zelfs in het buitenland. De band heeft heel wat watertjes doorzwommen, en staat nog steeds als een huis. Onlangs stonden ze op Alcatraz Metal Fest en bewezen dat de lijn tussen metal en punk dunner is dan ooit tevoren, door de SWAMP stage van de eerste tot de laatste seconde, van voor tot ver naar achter in vuur en vlam te zetten.
We hadden een fijn gesprek met frontman Dirk.
Funeral Dress bestaat ondertussen 36 jaar, dat is een heel leven ? ; als je terugkijkt op het verleden, wat zijn zo een beetje de hoogte- en dieptepunten?
Ik ga eerst met dieptepunt beginnen toen in 1991 onze drummer was gestopt en onze bassist en gitarist besloten om een andere band te beginnen; toen was het even slikken om de band terug op te starten Op elke toer kom je ook wel een slecht moment tegen Ik zal 1 voorbeeld geven, rond 2010 waren we op toer in de USA, we moesten in Las Vegas spelen, de dag nadien speelden we in Salt Lake City, een trip van meer 10uur, we kwamen aan in Las Vegas mooie zaal maar zag er allemaal nieuw en niet open uit. We wachten daar enkele uren in de verschroeiende zon (en geloof me daar kan het heet zijn) komt daar ineens een pipo op een veloke aan “sorry guys we re not open yet”… de verbouwingen waren wat uitgelopen en hij vond het niet nodig om ons of ons agency te verwittigen. Maar kom in enkele weken terug dan kunnen we de show wel doen…maar door zo’ n pippo doe je veel verlies. Je moet die dag wel je camionette, chauffeur en slaapplaats betalen maar geen gage,…zo maak je op elke toer wel iets mee?
Hoogtepunten voor mij persoonlijk? Daar kan ik al een boek over schrijven…We zijn begonnen in 1985 toen punk in de touwen lag, geen optredens meer geen goede cafés, .toen vond ik het net het juiste moment om zelf een band te vormen…we dachten nooit buiten de Kempen te geraken Het eerste hoogtepunt was toen we opeens gevraagd werden om te spelen in o.a. Duitsland en Nederland. .Ondertussen staat de teller op meer dan 1000 optredens van ziche zussen bolder tot NY en Moskou. .Er zijn teveel leuke momenten en hoogtepunten maar elke toer zal zijn ups en downs hebben zeker?
Waar kwam die interesse voor punk vandaan, wie zijn jullie grootste invloeden?
Toen ik een14jarig jongetje was had ik lang haar en een jeansvestje met AC/DC en Kiss maar toen ik voor eerst bands als The Sex Pistols, Damned,…hoorde, voelde ik een rush. Mijn hart bonkte in mijn keel en wist dadelijk, dit is het .. Bands die veel voor mij betekenen zijn vooral UK SUBS , The EXPLOITED. Met deze bands speelden we trouwens ontelbaar keren samen. Ik ben in 1992 ook voor 6 weken met The Subs mee naar USA geweest naar het huwelijk van de zanger, dat was juist de tijd van het Guns N’ Roses spaghetti incident (ze coverden toen doen ‘down on the farm’ van UK Subs) ben ook mee geweest met backstage pasjes van o.a. Poison, Guns N’ Roses etc.,….
Een vraag die velen zich stellen. Is punk nu dood of niet?
Nee, maar zoals bij elk genre zijn er ups-and-downs
Met “Party On” hebben jullie een monster hit te pakken , vaak is dat een zegen, maar ook soms een vloek.
Ik zag een tijdje geleden The Kids voor hun 40ste verjaardag in de AB en iedereen was aan het wachten op “There will be no next time”, een beetje frustrerend eigenlijk, vond ik. Ondervinden jullie dat ook?
Bwa dat is dubbel dankzij ‘party on’ zijn er veel deuren opengegaan. Dus vooral positief voor ons ..
Jullie hebben in binnen- en buitenland gestaan, overal een beetje. Welke buitenlandse optredens zijn je het best bij gebleven?
Toen we voor het eerste in CBGBS speelden dat was toch zeer speciaal . Dat is zowat de meest legendarische zaal in het punkmilieu. als je ziet dat daar bands als Ramones of Blondie hun eerste stappen hebben gezet…In 2013 speelden we ook op punkrockbowling in Las Vegas. Dat is een van de grootste punkfests in USA. We hebben ondertussen ook 15x gespeeld op Rebellion Fest in Blackpool UK. Als laatste British punk invasion in Ca gedaan, waar er de grootste rellen zijn uitgebroken die ik ooit heb gezien. Dat is toen op CNN , FOX news etc. geweest. Het festival is trouwens ook stilgelegd.
Funeral Dress stond onlangs op Alcatraz Metal Fest. Een punkband op een metal festival? Maar dat viel zeer goed mee, volgens ik heb vernomen (tot mijn schaamte jullie niet live gezien daar, ik had een interview) ? … Hoe waren de algemene reacties?
Dit was zeer tof en ik wil langs deze weg de organisatie bedanken om ons als punkband te boeken, de tent ontplofte vanaf eerste song.. Vroeger werd alles meer in hokjes gemurwd. Je bent punker of new Waver of metalhead. Nu heb je meer een geheel binnen zowel de rockscene als de techno dance.. .Ik luister zelf naar veel verschillende soorten muziek. Zo ben ik o.a. een zeer grote Motorhead fan maar hou ook van oude metal als Judas Priest, accept, girlschool,…. It s all rock n roll zou ik zeggen en we zijn ‘ one family.. Zo spelen we in oktober ook voor de 2x op Sinners day; in een ver verleden ben ik dj geweest in new wave dancings. dus de cirkel is rond ik kijk enorm uit om met Gary Numan te spelen daar.
Ondanks alles zijn er wel raakpunten tussen metal en punk, toch? Of niet?
Zoals in vorige vraag al aangegeven, heel veel raakpunten. punk is iets ruwer, metal meestal iets technischer
Er is ook een personeelswissel geweest, vertel er eens wat meer over?
We hebben een nieuwe gitarist Ben die heeft een 20tal jaren geleden ook al bij Funeral Dress gespeeld maar dan als drummer. Strum , onze vorige gitarist, heeft zoveel gedaan voor de band zonder hem hadden we niet gestaan waar we nu staan. En ik vond het enorm jammer dat hij de band verliet maar met Ben hebben we de ideale vervanger.
Ik veronderstel dat het een van jullie eerste echte optredens was sinds lang, heb ik het mis? Hoe groot was de honger om terug echt op te treden?
Ja onze laatste optreden was in 2019 in Berlijn en dan na 2 jaar ineens op een topfestival als Alcatraz staan was echt de max.
Hoe heb je trouwens als band (en mens) deze tijden doorstaan?
Zoals iedereen vermoed ik thuis
Heeft die periode niet gezorgd voor meer tijd om nieuwe songs te componeren? Zo ja of nee, mogen we ons nog aan nieuw platenwerk verwachten?
ja in November gaan we in de studio een eerste single mag je in januari verwachten en dit gaat zijn “FUCK THE FUCKING FUCKERS BEFORE THE FUCKING FUCKERS GETS YOU” … we gaan voor Guinness record boek (lol) meeste x fuck in 1 song
Haha ? Wen wanneer kunnen we jullie verder live bewonderen?
We spelen dit jaar nog op zaterdag 18 sep op Ratrock Harelbeke, 31 OKT Sinners Day Heusden-Zolder, vrijdag 19nov in cc zwaneberg Heist op den berg met The kids en BA en op 4 december in den dreef in Vorselaar (met o.a. red zebra, Exploited) maar deze laatste is uitverkocht.
Voor 2022 is o.a. Rebellion Fest in uk al bevestigd en doen we ook een groot Festival in San Francisco.
Ik vind het prachtig hoe Funeral Dress zijn punk roots trouw blijft, maar wanneer houdt het voor jullie op, denk je zelf, hopelijk nooit uiteraard…?
Punk zit in mijn hart. Ik zou , als sideproject misschien éénmalig nog wel eens een heavy metal song en new wave song willen opnemen. Maar Wanneer houdt het op? Ik heb wat gezondheidsprobleempjes (cvs/fybro) indien ik voel dat het lichamelijk niet meer gaat zal ik de stekker er wel moeten uittreken ik hoop dat dit nog lang duurt.
Na al die jaren, zijn er nog ambities en doelstellingen die je voor ogen hebt?
Een goeie nieuws plaat maken en nog vele toffe optredens
Jonge beginnende punk bands, welk advies wil je als oude rot in het vak ? meegeven?
Volg je hart spring niet in op een rage maar speel iets dat je recht uit het hart komt . Dat is niet alleen voor punk band maar geldt evenzeer voor elk genre. En vooral volhouden .
Bedankt, zet hieronder eventueel een link waar onze lezers merchandiser of zo kunnen aanschaffen?
Op onze optredens of je kan me mailen op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Pics homepag @ShootnRock – Tim Vermoens photography
We citeren even: Generator, het Brusselse instrumentale gitaarkwartet, brengt met 'Don Quichotte' zijn debuutalbum uit. Het full album toont een band die grenzen aftast, ondanks de klassieke drum-bas-gitaar bezetting. Generator is geen stel jonge veulens en laat zich voelen in een eigenzinnige aanpak, ver van trends en hypes. Koppig tegen de stroom in. Met hun roots in the eighties, schrijft Generator hedendaagse soundtracks. Filmisch, repetitief, dreigend, gedoseerd en bij momenten voorzien van de nodige noise.
Generator grijpt op dit debuut bewust naar de Krautrock uit de jaren '80 maar klinkt helemaal niet gedateerd. Ze doen een frisse wind waaien in het genre.
Dwars van alle regels wordt de plaat ingezet met een bijzonder aanstekelijke “Kim Wexler”.
Het toont een avontuurlijke dansplaat aan, waarbij men grenzen durft te verleggen.
Generator bezorgt ons letterlijk een oorgasme met knetterende songs als “Don Quichotte” “Unkraut” en het prachtige “Varnisch”.
De volledige schijf doet denken aan nachtelijke uitstappen naar obscure pubs en clubs uit die jaren '80 ergens in Berlijn , Londen of New York, kortom, steden die tot de verbeelding spreken. Hun filmische aanpak beklemtoont dit.
Het Krautrock genre lijkt hier zich terug uit te vinden …
Tracklist: Kim Wexler 05:17 Don Quichotte 04:33 Ünkraut 05:19 Varnish 04:49 I did no more 04:21 A Cure For Neil 04:04 Thee German Song 06:21 Untill 07:25
Instrumentaal gitaar
Don Quichotte
Generator
Incinerate - livestream - Een vinnige live ‘Back to reality’
Incinerate stelde vorige zaterdag hun tweede album, ‘Back To Reality’, voor met een livestream vanuit de Zappa in Antwerpen. Na de aftelklok begon het online-event met een live-interview waarin de Antwerpse death/thrash band even mocht terugkijken naar hun vorige album ‘Amazon Violence’, de totstandkoming van het nieuwe album en ook op de impact van de viruscrisis. Op het einde werd nog flink met kudo’s gestrooid naar bevriende en favoriete bands als Fusion Bomb, Death, Frozen Soul en Carnation. Een leuk extraatje voor de fans, maar nog beter zou het geweest zijn als dit niet live, maar vooraf opgenomen en netjes gemonteerd zijn.
Na nog eens een aftelklok begon Incinerate aan de set. Het hele nieuwe album werd netjes van begin tot einde gespeeld, met tussen de tracks enkel korte aankondigingen van de songtitels. Voor een livestream was alles prima in orde: veel verschillende camerastandpunten, goede lichtshow en een uitstekende beeldregie. Je kreeg meer te zien dan mocht je er als publiek bij staan. De band had de tracks duidelijk helemaal in de vingers en ze lieten zich niet op foutjes betrappen. De liveversies zaten heel dicht aan tegen het studiomateriaal. Een beetje vinniger en sneller gespeeld, al kan dat ook maar een indruk zijn.
Toch een paar kleine opmerkingen. Michael is een beest als hij begint te drummen, maar voorts was het nogal statisch. Voor een band die al zowat 20 jaar samenspeelt, verwacht je toch iets meer te zien dan gitaristen die naar hun eigen vingers en snaren staan te staren. Een beetje spelen met de camera had de beleving voor de fans thuis nog een boost kunnen geven, al klinkt dat misschien niet cool voor een band die death en thrash brengt.
Ook wil je als publiek iets kunnen opmerken waardoor je ‘zeker’ bent dat alles live gebeurt (geen vooraf gemonteerde opname). Als het dan toch een facebook-live is, zou je de fans in de comments kunnen laten stemmen welk nummer van ‘Amazon Violence’ ze in de bisronde nog eens willen terughoren.
Maar dat zijn slechts details. Het opzet is geslaagd en afgaand op de commentaren hebben de fans een fijne tijd beleefd. Gezien de omstandigheden was dit het hoogst haalbare en Dead By Dawn Records heeft zelfs een handvol fans rechtstreeks van de livestream naar de online-merch-winkel kunnen leiden.
We zien Incinerate graag nog eens terug voor een echte liveshow in een kolkende Zappa of om het even waar.
Organisatie: Dead By Dawn Records ism Incinerate
De Berlijnse krautrockband Camera bestaat al tien jaar en heeft met ‘Prosthuman’ een fijn, nieuw album uit bij Bureau B, hun vertrouwde label. Bij Krautrock draait alles om de ritmes en dat is inderdaad de grootste sterkte van deze Berlijnse instrumentale band. Soms gaat het wat naar de spacy en progressive Pink Floyd-atmosferen (zoals op “A2”), maar de grootste gemene deler van de tien tracks op ‘Prosthuman’ zijn toch de referenties naar Can, Neu en La Duesseldorf.
Vanaf openingstrack “Kartoffelstampf” goochelen ze met ritmes en patronen dat het een lieve lust is. Op “Alar Alar” wordt dan weer feestelijk geëxperimenteerd alsof de jaren ’70 en vooral ’80 van vorige eeuw nog steeds niet voorbij zijn. Het klinkt een beetje als een Egyptian of Ethiopian reggae/ska op acid. Doe Maar in groene nevelen en zonder teksten. Bij de intro van “Prosthuman/Apptime” gaan mijn gedachten onbewust naar “Aurora” van Nova, maar daarna belanden we eerder bij Ozric Tentacles. Ook “El Ley” heeft referenties naar die experimentele synths van begin jaren ’80.
“Schmwarf” is misschien nog het meest intrigerend. Er zitten flarden vocalen in, waarvan moeilijk uit te maken is of het soundbites zijn of er iemand van de band achter een microfoon staat. Maar het werkt. Het nummer heeft iets van een vertimmerde EBM- of coldwave-track. Ook “Freundschaft” (wat klinkt dat in het Duits toch veel strenger dan in eerder welke andere taal) en “Harmonite” zijn hoogtepunten van progressieve en overstuurde krautrock.
‘Prosthuman’ is een topalbum maar het duurt wel even voor je als luisteraar de puzzle gelegd hebt.
https://camerawithin.bandcamp.com/album/prosthuman
Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen - Sound of Ghent - Uitbundige klanktapijten, uit het leven gegrepen
Festival van Vlaanderen, Gent neemt ons al enkele maanden mee in de negen symfonieën van Beethoven. We zijn ondertussen aan de 7de symfonie aanbeland. Deze voorstelling vond plaats op 26 september in het Industriemuseum, Gent.
De streaming daarvan werd voorgesteld op zaterdag 6 februari. We citeren even: '' De uitbundige zevende symfonie - Richard Wagner noemde haar 'de apotheose van de dans'- wordt gespeeld door leden van het Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen. Het is een sprankelende versie voor nonet van de hand van hun eigen contrabassist José Andrés Reyes. Bij de première van het werk, in 1813, viel het tweede deel (Allegretto) zo goed in de smaak dat het herhaald moest worden. Het werd ook gebruikt in talloze films, recentelijk nog in ‘The King’s Speech’.''
Een filmische totaalbeleving van uiteenlopende emoties … Het is de rode draad die we ook in de vorige symfonieën van Beethoven - maar ook bij zijn tijdsgenoten -aanhaalden. De wijze waarop de bijzonder getalenteerde muzikanten binnen al die orkesten het spelen, prikkelt ons het meest.
Ook nu valt het op hoe Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen voortdurend speelt met die emoties. Uit het leven gegrepen, net zoals de golven van het leven bestaan uit pijn, verdriet, levensvreugde, uitgelatenheid en diepe smart; wordt door het ensemble een sound, een klank naar voor gebracht, die dit benadert.
Je merkt het niet alleen aan de muziek zelf. Je ziet aan het gezicht van de muzikant hoe hij zelf is verbonden met dit gegeven. Op weemoedige momenten weet de cellist en de dubbele basspeler je met hun instrument tot tranen toe te bedwingen. De gezichtsuitdrukking van de violist verandert van schaterlach tot tranendal. Het klarinet ensemble zit in dezelfde lijn. Vreugde en verdriet dus eigenlijk.
Elke muzikant in dit Orkest straalt even veel spelplezier en ingetogenheid uit. Sjiek. Het 'uitbundige’ van de zevende symfonie komt vooral tot uiting omdat elk onderdeel van de symfonie even intens is. Het is hoe dan ook erg mooi hoe het Symfonisch Orkest van Opera Van Vlaanderen het in een klein uur tijd muzikaal weet te omvatten, van stilte tot uitbundigheid …het is dé prikkel om er terug tegenaan te kunnen …
Uitbundige klankentapijten, uit het leven gegrepen … Zo voelt de zevende symfonie aan, door het indrukwekkende collectief topmuzikanten gespeeld.
Line Up: Melanie Roosken - Fluit / Arie Van Der Beek - Oboe/ Fang Song - Klarinet / Rémy Roux - bassoon/ Bart Cypers - Horn/ Maximilan Lohse - Viool/ Beatrice Derolez - Viool/ Jadranka Casparovic - Cello/ José Reyes - Dubbel bas
Meer Beethoven stelt Sound of Ghent en Festival van Vlaanderen, Gent binnenkort voor:
16 februari: Beethoven 8 met Belgian National Orchestra
26 februari: Beethoven 9 met De Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent (ism Sound of Ghent)
Het nieuwe album van de Antwerpse death/thrashband Incinerate had reeds vorig jaar uitgebracht moeten worden, maar daar stak de viruscrisis een stokje voor. Nu we daarvan stilaan het einde in zicht hebben, komt die release er dan toch aan, op 6 maart. Op het volledige album is het nog even wachten, maar om het wachten wat te verzachten is er reeds de titeltrack als single. Hoewel ‘verzachten’ misschien niet de juiste term is. Deze single heeft een nerveus en pompend tempo en klinkt lekker agressief en tegelijk heel technisch. Als dit de maatstaf is voor het album, dan wordt dat album misschien wel één van de beste releases in death/thrash van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=wTQWFur59yY&feature=youtu.be
Candy Opera, opgericht in 1982, is een gitaarpopband uit Liverpool, die na een onderbreking van 25 jaar terug is gereformeerd; het succes van hun eerste album, '45 Revolutions Per Minute' werd in 2018 opnieuw uitgebracht via Berlin's Firestation Records. Met die schijf bewees de band dat het vuur nog steeds brandend is, een frisse heropstart. Het nieuwe 'The Patron Saint of Heartache' is een bevestiging daarvan.
De band verbindt verschillende area's binnen de muziek. De jaren '60, '70 en '80 worden met elkaar verbonden door het bijzonder aanstekelijke “These Days are Ours”; de band klinkt niet gedateerd. Integendeel! Ze stoppen diezelfde area's in een nieuw kleedje. Het zorgt ervoor dat een band als Candy Opera ook na al die jaren zijn stempel drukt op de muziek.
De songs blijven aan de ribben kleven. Vaak zorgt Candy Opera voor een gevoelige snaar die harten breekt, zoals het wondermooie “Real Life” . Je krijgt een gelukzalig gevoel en het spreekt de dansspieren aan. Elke song is een bouwsteentje om je hart te verwarmen; kortom, een bijzondere parel om te koesteren.
Candy Opera verlegt z’n grens, weet zichzelf heruit te vinden en treedt buiten de comfortzone. Hartverwarmende schoonheid dus . We hopen dat ze na deze parel ‘The Patron Saint of Heartache’ nog zo’n werk kunnen uitbrengen …
Tracklist: 01. These Days Are Ours 02. Tell Me When The Lights Turn Green 03. Crash 04. Start All Over Again 05. See It Through Your Eyes 06. Five Senses, Four Seasons 07. Real Life 08. Enemy 09. Freedom Song 10. Hashtag Text Delete 11. Rise (If That's What People Want) 12. Crazy 13. Gimme One Last Try (Bonus Track) 14. There Is No Love (Bonus Track)
Liquid Therapy - Een grote droom van ons allemaal is, om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omwegen, recht naar ons doel!
Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel binnen het rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten.
Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79577-breathe.html
We hadden eveneens een mooi interview met de band over, uiteraard van deze release. Een kijkje naar het verleden, het heden en deze rare tijden waarin we leven. Maar ook de toekomstperspectieven kwamen aan bod.
Heren, om met de deur in huis te vallen. Wie is Liquid Therapy? Hoe is alles begonnen en waar staan jullie voor?
Liquid Therapy is gestart door de 2 gitaristen Gino en Davy die elkaar al heel lang kennen. Door wat samen te spelen hebben ze de handen in elkaar geslagen om een band op te richten.
De band ontstond in (dacht ik) 2018. Nu komt er eindelijk een debuut plaat op de markt, maar ondertussen hebben jullie live al je kunnen bewezen. Hoe was de respons tot nu toe?
Eigenlijk zijn we best wel tevreden. Het laatste jaar hebben we door de corona niet meer kunnen optreden maar ons eerste jaar hebben we toch enkele mooie optredens kunnen doen waarbij het publiek toch wel vol lof was. Als er ambiance is zijn we op ons best ?
Ondanks dat jullie nog niet zoveel jaren bezig zijn, heeft elk van de bandleden wel al wat watertjes doorzwommen in de muziek. Hoe hebben jullie elkaar gevonden en hoe zag jullie muziekverleden eruit?
Davy speelt al meer dan 20 jaar gitaar, heeft reeds bandervaring en heeft ook al enkele jaren geleden een CD opgenomen.
Hans en Kristof (onze nieuwe drummer) hebben zowat hetzelfde traject doorlopen.
Bart heeft in wat kleinere bands gezongen maar Liquid Therapy is het eerste serieus project waar hij mee bezig is.
Gino heeft een verleden in blaasinstrumenten (jawel…) en drummen en heeft dit in zijn jeugd enkele jaren beoefend. Na een onderbreking in de muziek is hij enkele jaren geleden gestart met gitaar, drum en audio engineering.
Persoonlijk heb ik de plaat nog niet volledig beluisterd, maar ik lees in sommige recensies de termen ‘hardrock met een sausje grunge’ klopt dat? Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Ieder nummer heeft zijn invloed van een andere muziekstijl, er zit enorm veel variatie in waardoor je iedere keer wat anders kan verwachten. We zouden graag de verschillende stijlen willen blijven combineren.
Een paar songs zijn wel gepasseerd, en ik hoor dat er veel pit in jullie muziek zit. Muziek die live nog het best tot zijn recht komt. Vinden jullie jezelf eerder een ‘live band’? of kan/mag ik dat zo niet zien
We spelen enorm graag live. We smijten ons iedere keer volledig en we denken dat het publiek dit ook ervaart. Als het enigszins kan willen we absoluut een ‘live’ band worden genoemd waarbij het publiek zich rot amuseert.
Ik lees in een artikel ‘’Inspiratie voor onze teksten vinden we in het dagelijkse leven’’ . Wil dat zeggen dat de teksten ook verwijzen naar deze tijden waarin we leven? Of net niet. Vertel ons er wat meer over
Eigenlijk gaat het gewoon over het alledaagse leven, iets waar iedereen zich ergens wel kan in vinden. Problemen waarbij vloeibare therapie (Liquid Therapy) wel kan helpen ?
Het is ook een mooie hoes trouwens. Vanwaar kwam de inspiratie, wie is de kunstenaar? Vertel er wat meer over?
We hebben enkele mensen aangesproken om iets te ontwerpen. We hebben uiteindelijk gekozen voor het schilderij van Jorge Vandeplassche. We vonden dat dit het dichtste aansloot bij de visie van ons album.
In datzelfde artikel lees ik dat jullie zich hadden ingeschreven in voor een wedstrijd van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Is daar iets goed uit gegroeid? Heeft dat bijvoorbeeld bepaalde deuren geopend?
Nee, we waren niet geselecteerd. We zullen de deuren op een andere manier moeten openen ?
Ik veronderstel dat deze coronacrisis een streep door jullie rekening is/was. Welke plannen vielen in het water?
2 weken voor de album release in onze eigen gemeente Houthulst kwam er de Lock down. Alles was zo goed als geregeld. Een serieuze streep door de rekening en sindsdien hebben we nog niet live kunnen spelen. Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.
Zijn er langs de andere kant plannen die wel doorgaan dit najaar?
We spelen eind oktober een huiskamerconcert ingericht door de gemeente Houthulst maar daar blijft het voorlopig bij. Maar volgend jaar begint er al anders uit te zien (als het doorgaat door de corona natuurlijk)
Om een beetje daarop voort te borduren, hoe ga je als muzikant en ook als mens om met zo een crisis waarin we nog steeds leven?
Dit is natuurlijk een ongelooflijk rare en moeilijke situatie voor iedereen. We hopen dat de schade, zowel economisch als emotioneel, zo klein mogelijk blijft. We hopen van harte dat volgend jaar het normale leven opnieuw kan aanvatten en hopen ook dat iedereen gezond mag blijven en erdoor geraakt zonder kleerscheuren.
Jullie ultieme droom is om op het podium van Graspop Metal Meeting te staan , zijn er nog andere dromen. Wat is de uiteindelijke ambitie van de band?
Eigenlijk is het de droom om op een festival te kunnen staan in de grootorde zoals Graspop. Dit is voor ons de drijfveer en motivatie om er hard aan te werken.
Is er een soort einddoel, iets wat je als band, muzikant en mens absoluut nog wil bereiken?
Een grote droom van ons allemaal is om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omweg , recht naar ons doel !
Ik wens jullie zeer veel succes met jullie debuut. Kun je om af te sluiten hieronder enkele links plaatsen waar mensen merchandiser en eventueel het debuut kunnen aanschaffen
Van harte bedankt en jullie ook bedankt voor de interesse in onze band. Alles kan aangekocht worden op onze website www.liquidtherapy.be
Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel aan dit rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten. Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen.
Vanaf “When Loves Fool you” vat de band de koe bij de horens, en drijft het tempo naar een gevarieerd en ongekende hoogte. Gevarieerd inderdaad, want je kunt deze band niet in een hokje duwen. Er komen zoveel invloeden boven drijven, ze dragen de stempel 'rock in zijn meest pure vorm'
De energie spat dan ook door de boxen bij de daarop volgende songs “Keep on going”, “Payback”, “Scars” en “Fly away”. Van een rustpunt is er totaal geen sprake bij Liquid Therapy. Of misschien toch , bij het eerder zwevende “Control”. Maar daarna is het terug als vanouds: rocken!
Nog een opmerkelijk pluspunt. Over de hele lijn klinkt het alsof de band al twintig jaar samen speelt, indrukwekkend hoe de heren in het bespelen van instrumenten en de vocals de perfectie benaderen en elkaar blindelings vinden. Gevolg? De haren op onze armen komen voortdurend recht te staan van puur genot. En ons rock hart dat steeds sneller en sneller slaat. We zijn vertrokken voor een wervelende finale op die rollercoaster 'rock', op songs als “Sober”, “Control”, “Rat race” - een titel die subtiel verwijst naar tijden waarbij je geen rust wordt gegund - tot het wonderbaarlijke “Breath”. Maar op adem komen is er dus echt niet bij, integendeel!
Besluit: Liquid Therapy bewijst op hun debuut dat pure rock muziek nooit zal sterven, door de dynamische en bijzonder energieke aanpak, en ze bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot. Als kers op de taart is er een vocale inbreng waarbij lekker wordt geflirt met rauwheid. Al die elementen doen ons over de hele lijn ademloos achter blijven, lekker headbangend in de hoek van onze kamer tot in de vroege uurtjes.
Benieuwd hoe dat live gaat klinken? We vrezen voor een wervelstorm en vulkaan uitbarsting waarbij het dak er gewoon afvliegt.
Band om in het oog te houden dus, want dit zijn zo van die uitzonderlijk rock parels die je niet elke dag tegen komt …
Tracklist: When Loves Fool You - Keep On Going – Payback – Scars - Fly Away – Sober - Control - I Don't Care Rat Race - Breathe
Erasure hoeft nauwelijks nog voorgesteld te worden, dus we houden het kort: de Britse toetsenist Vince Clarke zette mee Depeche Mode en Yazoo op de rails en stapte het bij beide snel weer af. Met zanger Andy Bell klikte het wel en sindsdien bouwen de twee aan een breed oeuvre, met wereldhit “Sometimes” als hoogtepunt in de late jaren ’80.
Het marketingpraatje voor hun nieuwe album ‘The Neon’ klinkt veelbelovend: Clarke heeft zijn oudste synthesizers afgestoft en Bell zat in een heel positieve vibe. Erasure maakte deze ‘The Neon’ dus onder een gunstig gesternte, maar dat is uiteraard geen garantie op goede muziek.
Het album schiet als een komeet uit de startblokken met “Hey Now”, een bijzonder dansbaar nummer met hetzelfde enthousiasme als “Sometimes”. Het mengt net als die hit de coolness en de swagger van de disco met de ernst en Schmertz van de new wave. “Nerves Of Steel” is net zo’n schot in de roos, maar iets minder dansbaar. Had uit de trommel van de Eurythmics kunnen komen.
Dat van die afgestofte synthesizers lijkt na de eerste nummers te kloppen. Je kan die sound misschien wel kopiëren met moderne technologie, maar Clarke bespeelt die oude deels analoge instrumenten ook nog eens zoals ze dat in de jaren ’80 deden en die ritmes klinken het beste als je ze gewoon in de vingers hebt. De productie is bovendien ambachtelijk foutloos. Zo foutloos dat het een beetje de leeftijd van beide heren verklapt, want zo’n smetteloze, doorwrochte productie en mix hoor je nog nauwelijks. Ook niet in de modernere synthwave. Andy Bell heeft nog steeds een prachtige en herkenbare stem. Je hoort uiteraard niet langer het jeugdige enthousiasme door zijn keelbanden gieren, maar er zijn veel zangers die het er na zo’n lange carrière veel minder goed van af brengen.
Het is niet al goud dat blinkt op ‘The Neon’. Een aantal nummers moet het doen met een etiket als ‘onderhoudend’ (“Fallen Angel”), ‘heeft wat tijd nodig om helemaal binnen te komen’ (“Shot A Satellite”) of ‘we gokken dat de dance-remix beter zal zijn’ (“No Point In Tripping”). “Tower Of Love” en “New Horizons” kunnen nog net overtuigen ondanks een overdreven lading goedkoop drama en pathos. In de finale zitten nog enkel parels als het funky “Diamond Lies”, de klassieker-in-wording “Careful What I Try To Do” en het tragische/uplifting “Kid You’re Not Alone”.
Erasure heeft met ‘The Neon’ een fraai album afgeleverd dat mooi voortbouwt op de roots van de band en tegelijk genoeg aanknopingspunten heeft met het hier en nu. Een hit als “Sometimes” staat er niet op, maar dat verwachten de fans ook niet meer van het duo.
De naam doet bij velen waarschijnlijk geen belletje rinkelen, maar Era speelde afgelopen zaterdag in Vorst Nationaal. Een korte biografie: Era is het New Age project van de Franse componist Eric Lévi en kenmerkt zich door het experimenteren van Gregoriaanse gezangen met elektronische muziek en rock. Opvallend is ook dat de Gregoriaanse teksten in een onbestaande taal gezongen worden die wat doet denken aan Grieks of Latijn. Bands die op een gelijkaardige golf surf(t)en zijn o.a. Masters of Gregorian Chant en Enigma.
Desalniettemin was Vorst Nationaal maar bescheiden gevuld voor Era: The Live Experience. Lévi had misschien beter het ijzer gesmeed terwijl het heet was i.p.v. zo lang te wachten met deze tour. Het is namelijk vooral rond het millennium dat de band wereldwijd furore maakte. Daarna was het in Vlaanderen opvallend stil rond de Franse monniken. In Wallonië haalde Era af en toe wel nog eens de charts. Het recentste album ‘The 7th Sword’ (2017) raakte nog nipt in de Waalse Ultratoplijst. In de zaal dus voornamelijk Franstalige landgenoten die de weg gevonden hadden naar onze hoofdstad voor een avondje kerkgezangen.
Als voorprogramma mochten Les Muses 20 minuten het beste van zichzelf geven. Les Muses, dat zijn twee strak in het leer getrokken dames die gewapend met een elektrische viool en cello de ene cover na de andere uit hun snaren plukten. De opzet was leuk en de hedendaagse muzen speelden zeker niet onaardig, maar dergelijke act was zeker niet vernieuwend. De aardige cover van het Game of Thrones openingslied zal me echter bijblijven.
Hierna werd in allerijl alles in gereedheid gebracht om Era op het podium te verwelkomen. Kwart voor tien was het dan zover. Een rookmachine braakte dikke mist op het podium en op de tonen van “Agnus Deorem” kwam een schare monniken tevoorschijn. Toegegeven, het had wel iets, even waande ik me zelfs in een romantisch schilderij van Caspar David Friedrich toen er voor het eerst gezongen werd. Bij het volgende lied werden de monniken vervangen door een grote groep ridders met lange lansen. Een plezante variatie in show leek het me in het begin, helaas werd het trucje de hele avond door herhaald, nu en dan eens met een gastzanger(es) erbij. Het showelement ging daarom al snel vervelen.
Nog voor het midden van de set pakte Era uit met hun grootste hit, namelijk “Ameno”. Een kort voorwoord door geestelijke vader Lévi mocht natuurlijk niet ontbreken. De oorwurm uit het eerste album (‘Era’, 1996) werd op een daverend applaus onthaald en nestelde zich tot diep in de kleren. Was het echter slim om dan al het lied ten berde te brengen? Ik denk dat het eerder een noodzaak was, want de set dreigde wat in elkaar te zakken. “Ameno” gaf de nodige zuurstof om het tweede stuk van de setlist af te werken. Vooral het duet “I Believe” dat volgde, kon zo beter verteerd worden. Het lied dat oorspronkelijk gezongen werd door Katherine Jenkins en Andrea Bocelli, werd als een losse flodder de zaal ingeschoten. Verder viel het op dat de gastzangers niet altijd een meerwaarde vormden. De schelle uithalen tijdens “Don’t Go Away” deden me bij momenten zelfs denken aan een middelmatig optreden van pakweg Alana Dante.
Naar het einde toe werd opnieuw toegewerkt naar een climax met “Sinfoni deo/Redemption” en het rockende “Voxifera”. Het is echter “Ameno”, zogezegd op vraag van het publiek, dat de show eindigt.
Era: The Live Experience was vooral een optreden voor de fans. Hoewel muzikaal-technisch niets aan te merken was, was het vet al snel van de muzieksoep voor een niet-ingewijde. Gelukkig bracht “Ameno” tot tweemaal toe soelaas. Of dit muzikale heiligschennis is, laat ik in het midden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/era-07-12-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/les-muses-07-12-2019.html
Organisatie: Live Nation
Het Britse bandje Black Calavera gooit over het Kanaal hoge ogen en wil nog voor de Brexit ook Europa overstag laten gaan. Het klinkt een beetje als de Arctic Monkeys met een dame achter de microfoon. Charlie heeft een lekker Brits accent (ik gok op Londen, maar wie ben ik?) en doet me voorts wat denken aan Shirley Manson van Garbage. De lyrics zijn een klassiek boy-meets-girlverhaal, maar zelfs dat werkt nog altijd. De band weet hoe een radiovriendelijke track in elkaar zit. Het is een beetje een klassiek rockconcept dat je ook bij The Kooks vindt, maar Black Calavera brengt het met zoveel branie dat je ze die radiohit meteen gunt.
https://www.youtube.com/watch?v=qvZUhBt4zaE
De Amerikaanse formatie Seratones is de band rond gospel zangeres A.J. Hayens. Seratones bracht in 2016 een gesmaakt debuut op de markt 'Get Gone'. De band kreeg hiervoor zeer goede recensies. Nu komt het langverwachte tweede studioalbum 'Power' uit via New West Records.
We citeren even: ''Op ‘Power’ laat ze horen hoe kwetsbaarheid je sterk kan maken. Zo gaan de teksten onder andere over abortusrecht (Haynes werkte jaren in een abortus kliniek), maar ook over rassengelijkheid, persoonlijke obstakels overwinnen en haar liefde voor poëzie.'' Waar proto-punk en garage rock het vorige album Get Gone nog zo typeerde, heeft die sound nu plaatsgemaakt voor meer rauwe soul.Vanaf de eerste song hoor je inderdaad al dat dit een zeer persoonlijke schijf is geworden. Een schijf waarop Seratones de mensen wil confronteren met zijn of haar diepe zielsroersels en dus bewust iedereen, en niet alleen zichzelf, een spiegel voorhoudt.”
Emoties en pijn, angst en vertwijfeling. Het komt al terug op de eerste song “Fear”. Echter straalt deze schijf eveneens veel hoop uit. Dat is al het geval bij het zeer aanstekelijke “Power”. Een titel die trouwens perfect aansluit op het ontwerp van deze plaat. Dat voortdurend schipperen tussen vele uitersten is trouwens een gegeven dat we doorheen de hele schijf ontdekken. Opzwepende songs als “Gotta get to know ya” worden afgewisseld met songs die gevoelige snaren raken. Haynes beschikt over een zeer krachtige stem die veel kanten uitgaat. Omringd door muzikanten die perfect meegaan in het verhaal, slaagt ze er dan ook in een boodschap te verkondigen.
Aangezien ik eerder muziek beluister vanuit het buikgevoel ipv het gehoor, is het belangrijkste voor mij, kan Seratones ook bij ons het gevoel opwekken dat kwetsbaarheid je sterker maakt.
Nu, de rode draad blijkt inderdaad het vertellen van een persoonlijk verhaal. Haynes geeft zich volledig bloot op deze knappe schijf. Bij elke song opnieuw. Of dat nu is bij “Lie to my face” - een confronterende song die aanvoelt als een mokerslag in je gezicht. Of door middel van op een intimistische wijze je daar te raken, waardoor tranen opwellen. Telkens slaagt Seratones er inderdaad in het te doen aanvoelen alsof pijn, smart en verlies je hart kunnen verbrijzelen, maar eens je bent opgestaan diezelfde pijn je ook - inderdaad - sterker maakt. Je moet alleen willen je leven terug op rails krijgen, en niet bij de pakken blijven zitten.
Soul muziek past in ieder geval perfect in dat plaatje, maar Seratones steekt zoveel gevoel in die muziekstijl dat het niet enkel een zeer persoonlijk verhaal wordt, maar ook één over u en mijn leven. Elke song is bewust opgebouwd, rond persoonlijke emoties, waardoor je als aanhoorder van begin tot einde mee bent met het verhaal. Net omdat het dus ook over u persoonlijk gaat.
De bijzonder veelzijdige stem van Haynes is daarbij de belangrijkste kers op die taart. Het is echter dat totaalplaatje van emoties tot het oneindige, dat er moet voor zorgen dat ook u diep ontroert een traan zal wegpinken, met de glimlach op de lippen. In een land waar vreugde, verdriet en geluk verbonden worden tot een magisch geheel. Uit het leven van elke dag gegrepen. Daar vinden we een band als Seratones. En zorgt ervoor dat deze soulvolle schijf niet alleen een pareltje is geworden om te koesteren. Maar ook om uit te leren.
Tracklist: Fear - Power - Heart Attack - Lie to my face - Gotta get to know ya - Over You - Permission - Sad Boi - Who are you Now - Crossfire
De Zeeuwse singer-songwriter Danny Vera stak vrijdagavond de grens over naar het Gentse. We verwachtten ons aan een avond vol Americana nummers in de stijl van enkele grote voorbeelden als Roy Orbison en Elvis Presley. Danny is op tour voor zijn nieuwe album ‘Pressure Makes Diamonds’, maar blijft daarnaast vooral bekend als zanger van de vaste huisband van het populaire Nederlandse praatprogramma ‘Voetbal Inside’. Gekleed in een rock-’n-roll kostuum met bretellen en gelakte schoenen, stapte hij stijlvol het podium op.
“Runnin’ With My Boots On” en “I’ve Been Around” toonden meteen aan dat de band goed op elkaar is ingespeeld. Met respect voor de gitaar zette Danny enkele dansbare riffs in. Entertainen kan hij als de beste. “Jesus And The Outlaw” volgde, een super uptempo country nummer waarin zijn rauwe stem mooi tot uiting kwam. Danny ziet er glad uit, maar heeft toch ergens een griezelige stem. De avond ging op hetzelfde elan verder met “Worn Out Man”.
Na een lange intro vol geouwehoer over inbreken werd het tempo wat opgedreven met korte en hoge gitaarklankjes uit “The Devil’s Son”. Bij “Road Rhythm Blues” ging de band weer een versnelling hoger and waanden we ons in Zuidelijk Amerika. Een mooi moment voor een degelijke keyboardsolo. Zelfs bij een gevoeliger nummer als “Maybe Tonight, Maybe Tomorrow” blijft de band zijn rock-’n-rollgehalte hoog. Voor het eerst hoorden we een beetje tristesse, maar met een stevige outro zonder rommelig te zijn. Danny Vera weet onze aandacht scherp te houden.
Zoals Danny zelf aangaf maakt hij ‘ouwemannenmuziek’ maar heeft hij dit jaar de eerste plaats weten te bemachtigen in de top 40. “Roller coaster”, een hit die hij dus absoluut moet spelen, vergezeld door witte lichtjes in de zaal. “How the Dice Will Roll” zou wel een nummer kunnen zijn uit de film ‘Kill Bill’. Een stevige song. Danny doet er zijn vestje voor uit en wij snappen waarom. De band ging direct door met “If You Want Me Too” en “All Night Long” en stak hiermee wat vaart achter de muzikale avond. Lekker luid, lekker uptempo. Het etaleerde zijn geweldige stem.
“We gingen zo hard, ik dacht ik bouw nog even een rustmomentje in”. We kregen met “Bye Bye Eddy” een triestige meezinger voorgeschoteld, een ode aan een vriend die overleed toen hij twaalf jaar was. “Honey South” begon met een funky gitaarrif en deed ons even heel erg denken aan een snelle versie van Canned Heat met “Going Up The Country”. Ook tijdens “Utopia Won’t Wait” bleek dat de band goed weg kan met het vingervlugge werk. Vera zong over de bal van liefde met “L. O. V. E.”. Hij bracht het en wij moesten het meebrengen. Danny opperde dat we met een ‘V’ naar hem zwaaiden en zo deden we ijverig mee.
Als afsluiter, beleef Danny gewoon staan. Even de band voorstellen, een heerlijke keyboardsolo en dan nog even gaan met een geslaagde cover van zijn inspiratiebron Johnny Cash “Folsom Prison Blues”. Hiervoor trekken wij graag zelf nog eens de grens over. Liefhebbers kunnen Danny Vera ook bewonderen op Kneistival deze zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/charlatan-gent/danny-vera-07-06-2019
Organisatie: Democrazy, Gent
Camera is een in Berlijn gevestigde vijfkoppige band die sedert 2012 actief is en met ‘Emotional Detox’ zijn ze toe aan hun vierde plaat. Michael Drummer is wel de enige constante in dit verhaal. En ja hij speelt ook op de drums bij Camera. Van een goed gekozen familienaam gesproken… De band bestond al als duo en trio en nu dus als kwintet. Je hoort dat ook doorheen de vijf albums. De verschillende bezettingen en bandleden geven het telkens een andere dynamiek zonder dat de sound zijn eigenheid verliest.
De muziek op ‘Emotional Detox’ neemt je mee op een trip. Eén die soms kosmisch klinkt (zoals op opener “Gismo”) en tegelijk ook heel erg cinematografisch. Net als Kasabian bouwen ze een groove op waarrond er dan gespeeld wordt. Met dit verschil dat Kasabian alles nog verder uitdiept en toegankelijker voor het grote publiek maakt. Camera houdt het geluid meer open en persoonlijk. Dit alles vinden we ook terug op het elf minuten durende “Patrouille” dat als een heuse road-trip klinkt. Vervelen doet het niet , daarvoor zit alles wel goed genoeg in elkaar. Net zoals de andere tracks op deze plaat trouwens. Daarmee bevestigen ze ook hun statement dat ze willen loskomen van de typische krautrock. Je hoort ze vrijer spelen dan op hun vorige releases. Het experiment wordt hier meer als resultaat gepresenteerd. Dat werkt wel. Maar soms denk je wel eens: hier konden ze nog wat meer mee gedaan hebben zoals de song nog wat stroomlijnen en stileren. Langs de andere kant heeft het ‘onaf-gevoel’ ook wel zijn charmes in deze hedendaagse sterk geprofileerde samenleving.
‘Emotional Detox’ is voor avontuurlijke zielen. Ben je dat, dan zit je hiermee goed.
‘Tiger, Now!’ is oorspronkelijk uitgebracht in 2016. Maar daar kwam waarschijnlijk niet zoveel beweging of aandacht bij want nu brengen ze dit album opnieuw uit. Misschien is de tijd er nu wel rijp voor want intussen speelde Vera Jonas maar liefst drie keer op Eurosonic Noorderslag en won ze een prestigieuze award voor best indie/alternative album of the Year in Hongarije, haar thuisland. Na aan de muziek school in London gestudeerd te hebben en een tijdlang te hebben gependeld tussen London en Boedapest heeft ze zich definitief gesetteld in haar thuisland.
Dit najaar zal ze toeren door de Benelux en daarmede lag een heruitgave in de Benelux voor de hand. Wat kan je verwachten van dit album? Songs tussen rock, electro, indie en jazz in.
Opener “Tiger, Now!” rockt en doet haar stevige zangstem eer aan. Het moet gezegd, ze heeft een goede en brede stem. “Ordinary” gaat dan richting een ballad. Maar niet van de mierzoete soort. Dat ze een vastberaden zangeres is met een mening hoor je aan alles in haar muziek. Ze gebruikt trouwens haar muziek ook om op te komen voor de rechten van de vrouw en de minderheden. Ze verpakt dit in aangename songs. “Find Your Keys” is een zomers en luchtig liedje. De meeste nummers zijn geschreven samen met haar gitarist Fenyvesi maar er staan ook bijdrages van de bassist en de drummer tussen. Ze covert ook “Michelle” van The Beatles. Nooit gemakkelijk om zo’n wereldbekend nummer te coveren. Maar ze komt er goed mee weg.
In the mood voor een pop-rock album gedragen door een ferme stem? Dan moet je dit eens uitproberen. Je zal verkocht zijn! Zeg dat ik het je gezegd heb.
Therapy? heeft een nieuw album 'Cleave' uit, wat altijd een reden is om naar ons land af te zakken voor een optreden. Maar wat nog beter is dat dit album één van hun sterkste van de laatste jaren is. We waren dan ook zeer benieuwd hoe deze songs het live zouden doen.
Eerst kregen we de Noorse band Ondt Blod (wat zoveel betekent als ‘Slecht Bloed’). Zij brachten hardcore mee vanuit het hoge Noorden. Er werd met tribal geluiden geopend. De zanger gekleed in een Noorse traditionele outfit bracht screameo en cleane zang. De songs waren stevig en de leadgitaar bracht nu en dan metal invloeden binnen in de songs. Alles klonk wel vrij catchy en lag goed binnen het gehoor. Twee maal sprong de zanger van het podium en zong verder tussen het publiek dat maar mondjesmaat toestroomde. Alles zat goed in elkaar enkel de zanger moet nog leren dansen op de maat van de muziek.
Tegen dat Therapy? eraan moest beginnen stond de zaal overvol (was al een tijdje uitverkocht!). Er werd afgetrapt met twee nieuwe songs: het geweldige “Wreck It Like Beckett” en “Kakistocracy”. Vooral die eerste song klonk stevig en als ene habitue. De set bestond, zoals Andy Cairns aan het begin zei, uit deels nieuw en deels oud werk. Wat viel op tegenover de vorige passages? Dat er heel veel nieuw werk passeerde. Het is te zeggen: alle tien de songs op ‘Cleave’ werden gespeeld. Die songs werden goed onthaald maar natuurlijk waren het de hits en de klassiekers zoals “Teethgrinder”, “Trigger Inside”, “Screamager”… die de boel deden ontploffen. De moshpit was een feit alsook het crowdsurfen.
Verder kwam er ook nog een sneer naar Trump en de Brexit voorbij en toonde Cairns zijn bewondering voor Eden Hazard. “Dumbdown” werd geschreven door drummer Cooper en het was toevallig ook nog zijn verjaardag. Andy Cairns nodigde het publiek uit tot het toezingen van “Neil Cooper plays the drums real hard” (of zoiets). Wat massaal werd gedaan en dan mocht hij van Andy een drumsolo geven.
Ook de bassist kreeg zo’n zangstonde en werd door Cairns als de discoking gehuldigd. Na “Potato Junkie” verdwenen ze in de coulissen om onder luid gezang terug te keren voor een uitgebreid bisronde.
Die bisronde begon met een ingetogen versie van “Diane” (duozang en band). Ditmaal niet de gebruikelijke snelle versie. Dan werd de zaal plat gespeeld met zes songs: “Save Me From The Ordinary”, “Callow”, “Stories”, “Nowhere”, “Knives” en “Success? Success is survival”.
Zoals steeds was Cairns de dankbaarheid zelve tegenover het publiek maar van hem lijken we dat te pikken. We geloven hem graag als hij zegt dat het dankzij ons is dat ze nog steeds deze fantastische job mogen doen.
Therapy? bracht geen best-of concert maar veel nieuw werk waar ze zelf , denk ik, ook hard in geloven. Ze zeiden zelf dat het een heel goed album was. En toch zeker vijf songs staan meer dan hun mannetje tussen het oude materiaal. Ik denk dan aan “Wreck It Like Beckett”, “No Sunshine”, “Success? Success is Survival”, “Expelled” en “Save Me From The Ordinary”. Er waait een nieuwe wind in Therapy? ondanks dat ze als vanouds klinken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Het moet fantastisch zijn wanneer je met je muziek het momentum kan grijpen en de jeugd kan begeesteren. Eind de jaren 90 was dit in elk geval zo voor Therapy? Met albums als ‘Nurse’, ‘Troublegum’, ‘Infernal Love’ bestormden ze de grote podia en de alternatieve charts. Hits hebben ze al een hele tijd niet meer en het moet gezegd worden dat ze dit ook niet meteen nastreven. Eigenwijs wisselden ze toegankelijke met minder toegankelijke albums af. Maar stomende optredens en bij momenten goede albums wel kregen we wel nog voorgeschoteld. Misschien is dat wel het geheim van hun sterke en trouwe aanhang.
Voor ‘Cleave’ (hun 15de album) hebben ze de productie terug in handen gegeven van oudgediende Chris Sheldon ( die werkte reeds met de band voor ‘Troublegum’, ‘Semi-Detached’ en ‘High Anxiety’). Dat mag het beste verhopen voor dit album. Is het eraan te merken? Jazeker, het album grijpt grotendeels terug naar die tijd en de sound is ook heel goed deze keer (op bv “A Brief Crack of Light”” was die minder waardoor de kracht van de songs wat verloren ging). Nu worden de riffs en de basslijnen heel erg basic en to the point gemaakt. Erg vet en direct. De bas klinkt op enkele songs fantastisch. Dat maakt dat een song echt gedragen wordt en de rest er heerlijk tegenaan kan leunen. De songs zijn ook bijna allen rond de drie minuten. Geen overbodige versieringen. “Callow” is hun nieuwe single die echt naar hun gloriedagen lonkt. Een echte single. Opener “Wreck It Like Beckett” vind ik sterk. Een in metal gedrenkte intro, fijne tekst en nijdige zang en een anthemklaar refrein. Heerlijke song.
”Kakistocracy” ligt muzikaal en tekstueel in dezelfde hoek. “Expelled” is ook geweldig en catchy. Heerlijk hoe Andy Cairns zingt “I wasn’t born Pretty…”. Zijn nuancering in de zang is veelzeggend. In het volgende nummer zingt Andy “Success? (We Know It), Success is Survival”. Een catchy refrein en met een grote knipoog naar henzelf. “Save Me From The Ordinary” lijkt mij een slogan voor de jeugd te zijn die meer wil dan werken of studeren alleen. Naar een jeugd die daarnaast ook op wereldreis wil gaan, die op televisie wil komen, die glamour wil... Het nummer heeft de juiste lyrics maar valt muzikaal wat in elkaar halfweg. Ook “I Stand Alone” is een killertje. Met haast trashy gitaarwerk en geïnspireerde zang. De tien songs zijn in een goed half uur voorbij gevlogen.
Therapy? gaat terug naar de basis van hun eigen sound en muziek met catchy, snedige, bondige en donkere rock tracks. Nog steeds krijg je geen vrolijk gevoel van Cairns kijk op de maatschappij maar hij heeft wel de vinger aan de pols in enkele nummers. “Cleave” is hun vijftiende maar op de rangschikking van hun albums zal deze zich ongetwijfeld in de eerste helft nestelen. Het zal zeker de Therapy? fans plezieren omdat het een goed Therapy? album is, dat snedig en geïnspireerd klinkt. Of ze daarmee nieuwe fans zullen aantrekken valt nog af te wachten, maar na dit gehoord te hebben kijken wij alvast reikhalzend uit naar hun doortocht in België dit najaar.
Het is er maar weinigen weggelegd, om te passen voor Rock Werchter, één van de grootste festivals in Europa en de wei simpelweg alleen te bespelen. Het is intussen al zeven jaar geleden dat Ed Sheeran zijn debuutplaat loste. Dat de man zijn leven sindsdien drastisch veranderd is, is een understatement. Sheeran speelde zijn allereerste concert op Belgische bodem in 2012 in een volle AB Club voor 250 man, gisteren stond hij in zijn eentje voor 65 000 aanwezigen.
Sheeran speelt momenteel de grootste tour in zijn carrière, zo speelde hij vorige maand maar liefst vier (!) keer in een bomvol Wembley stadium. Gigantische mensenmassa’s dus, een uitgelezen kans voor Britse singer-songwriter Jamie Lawson en al iets bekendere popster Anne-Marie om hun muziek aan het grote publiek voor te stellen. Beiden deden het voortreffelijk, maar het viel vooral op hoe strak de show van Anne-Marie in elkaar zat. De Britse bewees dat ze al over voldoende hits beschikt om een stevige, boeiende show te brengen, te zien op Rock Werchter dit weekend.
Om 21 uur stipt was het echter tijd voor de hoofdact van de avond. Eén van de grootste redenen voor zijn grote succes, is het feit dat de Brit overkomt als een normale jongen. Dat werd duidelijk toen het publiek op de grote schermen kon meevolgen hoe Sheeran door de gangen liep, en simpelweg de trap nam om het podium te beklimmen. Openen deed hij met het energieke “Castle On The Hill’, dat direct door de duizenden fans werd meegezongen. Ed Sheeran was duidelijk onder de indruk van de enorme mensenmassa. Zo verklaarde hij zelf dat hij meestal in stadiums, genre Wembley, speelt waar het publiek ook op tribunes zit en het publiek dus meer ingesloten is.
Dit zorgde er misschien voor dat het gezang niet tot aan de oren van Sheeran reikte. Hij moedigde het publiek meermaals aan om luider mee te zingen, meer te dansen en wilder rond te springen. Dit kwam een beetje vreemd over, aangezien het publiek écht wel mee was. Dat werd dan ook direct duidelijk toen Sheeran zijn eerste hit “The A Team” losliet op het publiek, dat hem zeer dankbaar was. Ed Sheeran zong héél goed en had er duidelijk zin in.
Het podium was volgestouwd met gigantische schermen, die de set goed ondersteunden. Zo werden er tijdens “I See Fire”, een nummer dat de rosse zanger schreef voor de Hobbitfilm, beelden getoond uit de desbetreffende film. Tijdens “Photograph” werden er dan weer jeugdfoto’s getoond. In tegenstelling tot de schermen, houdt Sheeran het op het podium echter heel basic. De 27-jarige superster verzorgt zijn shows enkel met een gitaar en enkele loop pedals, die hij volledig zelf inspeelt om een voller geluid te krijgen. Deze techniek gebruikt hij al van in het begin van zijn carrière en hij doet het ook echt heel goed. Het enige minpunt aan zijn set, was misschien de pompende bas die de hit “Galway Girl” ondersteunde. Die had niet gemoeten, en stoorde zelfs een beetje.
Hierna begon Sheeran aan een rustiger deel van zijn set. Hij mixte “I See Fire” met “Feeling Good” een cover van Nina Simone en liet dan hits genre “Thinking Out Loud, “Photograph” en dergelijke los op het publiek. Gevaar voor verveling was er echter nooit. Ed Sheeran speelde zijn zachte ballads goed, en kon de wei écht ontroeren. Een puike prestatie voor een man die op zijn eentje voor 65 000 man staat. Dat is de sterkte van Ed Sheeran. Hij is heel gewoon, speelt herkenbare nummers en doet het alleen.
Na “Sing”, logischerwijs een meezinger, verdween de Brit van het podium. Om van garderobe te verwisselen blijkbaar, want hij verscheen opnieuw ten tonele in een truitje van Dries Mertens. Een binnenkopper, want het publiek onthaalde hem op groot gejuich. Afsluiten deed Ed Sheeran met “Shape Of You” en traditiegetrouw “You Need Me, I Don’t Need You”, een nummer dat al meegaat van in 2011.
Your taste in music is great, but your taste in football even better
Wie gisteren de brandende zon en de ellendige lange rijen om bonnetjes te bemachtigen, kon trotseren, was gisteren getuige van een passage van een excellent muzikant, die van ons gerust nog een uur langer had mogen spelen. Als je als muzikant 65 000 man op de been kan brengen, die het er voor over hebben om ’s nachts nog te schuiven om aan hun wagen/trein/bus te geraken, dan weet je dat je gewoon heel erg goed bezig bent. Wij hopen vooral dat Ed Sheeran spoedig terugkomt.
Setlist: Castle On The Hill – Eraser - The A Team - Don’t / New Man – Dive – Bloodstream – Happier - Hearts Don’t Break Around Here - Galway Girl - Feeling Good / I See Fire - Thinking Out Loud - One / Photograph – Perfect - Nancy Mulligan – Sing - Shape Of You - You Need Me, I Don’t Need You
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Wie synthpop zegt denkt meestal ook aan Erasure. In de jaren 80 waren ze groot met hits als “Sometimes”, “A Little Respect” en zoveel meer. De stuwende kracht en brein naast zanger Andy Bell is niemand minder dan Vince Clark die voor Erasure al actief was geweest bij Depeche Mode, The Assembly en Yazoo. Wat misschien minder mensen weten is dat het synthpop duo nog steeds actief is en op gezette tijden een album op de wereld loslaten. Zo scoren als in de jaren 80 doen ze niet meer maar ze blijven wel kwaliteit leveren. Intussen ben ik de tel kwijt maar ik denk dat deze (zonder de compilaties) nummer achttien is.
‘World Beyond’ is trouwens niet geheel nieuw. Het is in feite een bewerking van hun laatste album ‘World Be Gone’ uit 2017. Ze hebben de nummers van het vorige album, in samenwerking met het Brusselse post-classical collectief Echo Collective, in een nieuw jasje gestoken. Vince Clark herwerkte in de studio gedurende een week het album met tien muzikanten uit dit collectief. Muzikanten die o.a. viool, cello, dubbele bas en piano spelen. Het procédé hadden ze in 1987 al eens gedaan met hun album ‘Circus’. Toen brachten ze een EP uit met klassieke interpretaties van enkele nummers uit ‘Circus’.
Het resultaat mag er zijn. De tracks klinken iets ingetogener dan de originele. Mede dank zij het gebruikte instrumentaria. Doch wat opvalt is dat de tracks, ondanks het nieuwe jasje, stevig overeind blijven staan. Andy Bell kan hier met zijn stem ook meerdere kanten uit en lijkt op sommige nummers haast te croonen.
‘World Beyond”’mag dan misschien een album zijn dat vooral de fans van Erasure zal plezieren en minder de synthpop liefhebbers; het betekent niet dat dit geen geslaagde bewerking is. Integendeel zou ik zeggen.
Nederlands 
Français 
