Famyne - Buitenaards mooie doommetal
Famyne + Splendidula
De Britse doommetalband Famyne was nog eens te gast in ons land. Niet dat ze alweer een nieuw album te promoten hadden, wel omdat ze hun Belgische collega’s van Splendidula opnieuw mochten bijstaan, dit keer op de twee releaseconcerten van hun nieuwe single “Behind My Semblance”, en tussenin speelden ze nog in De Walrus in Groningen.
Wij trokken op de avond van Halloween naar Zottegem om het allemaal van dichtbij te volgen en murwden ons in het volgepakte zaaltje.
“Behind My Semblance” zal niet op het volgende album van Splendidula staan. Het is een soort van stand alone/overgangs-single die al de nieuwe muzikale richting van de band aangeeft. Splendidula kenden we lang als een mix van postmetal, doom en sludge maar voortaan richt de band zich op atmospheric black en doom. Die koerswijziging komt er onder meer omdat de band door een woelige en donkere periode ging. Na het plotse overlijden van de bassist in 2022 stapten nog de twee gitaristen uit de band. Daarna volgden tal van tijdelijke bezettingen en nu de klik er is met de nieuwe bezetting zeilt het schip een andere, donkerdere koers.
De set in Zottegem bestond uit slechts zes nummers, met drie ‘oude’ (“Somnia”, “Oculus” en “When God Comes Down”) van het album ‘Somnus’ uit 2021 die herwerkt waren in de nieuwe stijl van de band, aangevuld met de nieuwe single en nog twee nieuwe: “Absentia” en “Echoes Of Quiet Remain”.
Het is voor de fans wat wennen, ook visueel. Dat er videoclips van de nummers meelopen tijdens het concert, dat is gebleven. Behalve zangeres Kristin hult de band zich voortaan in monnikspijen, een beetje als bij Briqueville en nog wel meer bands in black metal.
Muzikaal vermoed ik dat ze eerder naar Wolves in the Throne Room, Nyrak en Wolvennest willen dan naar pakweg Wiegedood. De gedaanteverwisseling is moedig, want Splendidula had zich al genesteld in een mooie niche, werd gevolgd door een groep fans en begon internationaal door te breken. Afgaand op de reacties in Zottegem komt het allemaal wel goed met de koers-bijsturing van Splendidula. De meeste fans kunnen zich wel vinden in de nieuwe toon.
Famyne is een sympathieke doommetalband uit Canterburry. De band leverde al enkele fijne albums af, is een bijna-vaste gast op het Nederlandse festival Into The Grave en Into The Void en mag volgend jaar al voor de derde keer naar Bloodstock Open Air, één van de grotere metalfestivals in de UK. Dat ze dan nog steeds met veel plezier plaatsnemen in de bestelwagen voor enkele kleinere concertjes in België en Nederland, siert hen. Famyne is ondanks al dat harde werk misschien nog niet de bekendste doommetalband op ons continent, maar de fans die ze hebben zijn wel heel toegewijd en enthousiast. Er waren er zelfs meegereisd uit de UK.
Omdat het opgegeven uurschema al flink vertraging had, deed Famyne een heel korte soundcheck. Het geluid zat eigenlijk meteen goed. De Engelsen openden de set in Zottegem met “Long Lost Winter”, een nummer dat ze al heel lang in de set hebben.
De vjjf van Famyne hadden er best zin in, daar in Zottegem, en ze brachten beklijvende versies van “Enter The Sloth”, “Tower”, “Solid Earth” en “Gone”. De grote finale was voor “For My Sins” en “Slave Ship”. Omdat er nog tijd was voor één toegift, werd op verzoek van fans op de eerste rij “Dreamweaver” gespeeld.
Daarna werden nog volop knuffels uitgedeeld aan de aanwezigen en naar verluidt veranderden de bands en het publiek tijdens de afterparty de naam van het stadje in Zattegem. Maar dat hebben we alleen van horen zeggen, uiteraard.
Ondanks de bescheiden zaaltje gaf Famyne de hele set het volle pond en het publiek reageerde heel enthousiast. Famyne is, net als hun collega’s van Splendidula, klaar voor grotere podia.
Organisatie: Maboel, Zottegem
Toen we op Doomsday II de uit UK afkomstige doom band Famyne aan het werk zagen waren we danig onder de indruk van de performance van deze band, we waren niet alleen. We schreven daarover: '' Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten. We moesten dan ook letterlijk even op adem komen buiten de zaal, bekomend van zoveel uiteenlopende emoties waarmee de band ons enerzijds bedwelmt en anderzijds tot waanzin drijft. Indrukwekkend! En zelfs dit is een understatement van formaat. De band ontstond in 2014 en bracht eerder een EP en single op de markt. Met 'Famyne' brengt de band een debuut uit dat alle kanten uitgaat. Net zoals de live beleving is ook deze schijf geen gemakkelijke brok vlees om te verorberen. Maar zo eten wij onzen boterham doom nog het liefst. De band brengt niet echt een doorsnee doom plaat uit, maar eentje waarbij duchtig wordt geïmproviseerd tot geëxperimenteerd.
Uiteraard zijn er de logge, zware en trage instrumentale huzarenstukken zo typisch aan het genre, Black Sabbath halen we dikwijls naar boven bij het luisteren naar songs als “Weatherless”, “Faustus” en “Ghost”. Maar deze band tast dus duidelijk de grenzen van het genre, en bij voorkeur ook zijn eigen grenzen, verder af. Dat laatste zet Famyne voortdurend in de verf. Er valt nergens een speld tussen te krijgen.
Waren we onder de indruk van de instrumentale perfectie dan is het toch die bijzonder veelzijdige stem van Tom Vane die ons nog het meest over de streep trekt. Cleane vocalen, intieme momenten, oorverdovend geschreeuw dat de trommelvliezen doet barsten. Het keert allemaal terug in zijn stem. Daardoor geeft hij een unieke draai aan het genre Doom metal, die we toch zelden tegen komen binnen dat genre. "Alsof je varend op kalme wateren plots wordt geconfronteerd met het ontstaan van een wervelstorm. Eens de rust teruggekeerd blijf je verweesd en van de kaart achter, binnen een wederom ingetogen setting. Waarna de band je nogmaals meesleurt in een volgende orkaan uitbarsting die je naar de bodem van de wilde zee meesleurt. Waarna de rust wederkeert in je hart, maar niet te lang. Zo blijft de band maar doorgaan met schipperen tussen mokerslagen uitdelen en je hart strelen en diep ontroeren, tot je compleet van de kaart achterblijft in de meest donkere gedachten" schreven we eveneens over dat aantreden op Doomsday II.
Nu deze schijf ademt diezelfde sfeer uit . Een uiterst veelzijdige trip die je tot gemoedsrust brengt, maar ook angst aanjaagt door een dreigende omkadering. Bij “Dreamweaver” een pareltje van meer dan negen minuten lang, wordt die ingenomen stelling nog wat meer in de verf gezet.
Besluit: Zowel instrumentaal, maar vooral vocaal, word je letterlijk meegevoerd over wilde wateren, geconfronteerd met innerlijke rust die voortdurend wordt verstoord door weer een verschroeiende aanpak. Om daarna die gemoedsrust te doen wederkeren. In golvende bewegingen blijft de band op deze elan doorgaan. Er gebeurt zoveel op deze schijf dat de band het genre Doom metal eigenlijk heruitvindt. En dat is wellicht de verdienste van muzikanten die top riffs en drum salvo's uitdelen, maar dus vooral de vocale inbreng van een zanger/vocalist die vooral zijn eigen grenzen verlegt. En feitelijk niet alleen zijn, maar ook de onze.
Tracklist: Wearthless 08:27 Faustus 04:18 Slave Ship 06:36 Ghosts 06:03 Tremor 05:26 Dreamweaver 09:
Nederlands 
Français 
