Bijna dag op dag 7 jaar geleden was het, dat laatste, onvergetelijk concert van Gorillaz in België. De ‘Plastic Beach Tour’ had hen, gewapend met een fantastische (concept) plaat en een begeleidingsband met daarin de helft van The Clash, in 2010 naar de Lotto Arena gebracht. Daarna werd het stil rond de band, tot ze eerder dit jaar terugkwamen met ‘Humanz’.
Voor het daarbij aangekondigde concert in Vorst Nationaal mocht de organisatie het bordje ‘uitverkocht’ al ophangen na minder dan een uur. Het moet gezegd: wij zijn niet de grootste fans van ‘Humanz’, het is een overbodig lange plaat met naast een handvol uitschieters ook veel platte hiphop waarin de subtiliteit die de band kenmerkt ver te zoeken is. Goed, ieder z’n ding natuurlijk. En wie zijn wij. Gorillaz kwam in Vorst bewijzen dat je recentste plaat niet van wereldniveau moet zijn om een topconcert te geven.

Ze waren namelijk niet naar Brussel gekomen om ‘Humanz’ integraal te spelen. Integendeel,  het eerste deel zat bomvol hits uit hun eerste drie platen en benaderde de perfectie. Opener “M1A1” was een leuke verrassing, rockend , aanstekelijke grooves en een schreeuwende Albarn; En bij “Last Living Souls” begon het pas echt , nog meer extravertie . In een sterk “Tomorrow Comes Today” liet Damon de microfoon vasthouden door een klein jongetje op de eerste rij, een collectieve “ooouh schattig!” weerklonk in de zaal. Of hoe je een publiek direct inpakt. Vervolgens passeerden nog “Rhinestone Eyes”, “19-2000”, “On Melancholy Hill”, én “Dirty Harry”.
Wie er zulke nummers kan doorjagen in een eerste halfuur kan gewoon teren op een belachelijk goede back catalogue. Damon Albarn als Gorillaz in een hoofdrol , songschrijver, publieksmenner en multi-instrumentalist (gitaar/harmonium/organ), een knipoog naar het werk van Blur,  The Good, The Bad & The Queen en de Gorillaz’ Britpop zijde . Albarn is de spring-in-‘t-veld , de bezige bij, hollend van de ene naar de andere kant van het podium, met dat gospelkoortje die een voorname rol speelde vanavond en de visuals van de hand van Jamie Hewlett. Het zat allemaal verdomd goed in elkaar, het totaalplaatje klopte volledig:
Godverdomme ja, die visuals. De avonturen van 2D, Murdoc, Noodle en Russel. In hun beginjaren speelden Damon & co nog achter een scherm met daarop projecties van de ware bandleden, sinds 2010 zijn ze een band van vlees en bloed. Die sterke filmpjes zijn het enige wat nog laat uitschijnen dat Gorillaz eigenlijk een fictieve band is van een paar cartoonhelden.
Het werd erg interessant . Albarn had ons goed opgewarmd en creëerde een soort Soulwax’ ‘Thème from discotheque’ gevoel  … Tijd dus om écht de “Humanz”-tour op te gaan. Het niet onaardige “Saturnz Barnz” was al gepasseerd in dat ‘De Perfectie Benaderend’ eerste deel, met Popcaan die op het scherm te zien was.
Nu hun karrevracht aan gasten loslaten  … Damon was in dit luik niet meer het centrum van de belangstelling. “Strobelite” had Peven Everett, “Sex Murder Party” had Jamie Principle en Zebra Katz, laatst vernoemde kwam ook meedoen in “Out of Body” , en voorprogramma Little Simz dook op in het prachtige ‘grime’ trancegerichte, groovy, aanstekelijke “Garage Palace”.
Wij waren aanvankelijk sceptisch. Maar eerlijk: zo lang duurde het niet voor ook wij door de knieën moesten gaan, live kwamen deze nummers een pak beter tot hun recht. Je besefte dat dit een ander soort Gorillaz is, een dat voortstuwt op pompende beats, hiphop, funk, soul, r&b, reggae en dance waarop een publiek wel volledig uit z’n dak kan gaan. We ervaarden een soort kloppend op de borst ‘Kong Skull Island’ en muzikaal wuifden Basement Jaxx en Major Lazer speels feestelijk om de hoek. Het was heerlijk vertoeven in hun muzikale speeltuin.
Qua bindteksten contrasteerden de guests, met hun “throw your hands in the air!” en aanverwanten, met Damon, die kwam niet veel verder dan wat ‘thank you’s’ en een ‘I love Europe’, verwijzend naar de Brexit. Nee, Damon deed het op zijn manier: op een bepaald moment dook hij het publiek in, liefde zoekend, en vindend.
Maar in het laatste luik, na “Punk” en een voortreffelijk “Stylo” (met Bruce Willis op het scherm!), kregen we dé gast van de avond te zien: Dave van De La Fuckin’ Soul was afgezakt voor monsterhit “Feel Good Inc.”. Meesterlijk. Het nummer werd herstart omdat Damon de mist inging bij de eerste versie. Maar hé, die Gorillaz: ’t zijn ook maar mensen, geen cartoons of zo.
Afsluiten deden ze met de hoopgevende boodschap van “We Got The Power”, met vocalen en een projectie van Jenny Beth van Savages. Letterlijk waren we aan de grond genageld . Erg sterk en overtuigend. Een ‘waauw’ gevoel heerste … 
De bisronde begon ingetogen met “Hong Kong” vol indian ‘sitar’ vibes op z’n Paul Weller/Mathar/Blur/Cornershop. Het ontplofte dan met het rockende “Kids With Guns” (zo belachelijk goed dat je er een wapenvergunning van zou willen aanvragen) en “Clint Eastwood”, ‘I aint happy, I’m feeling glad, I got sunshine, in a bag I’m useless, but not for long the future, is coming on, is coming on,… Het deed Vorst helemaal rechtveren. Stiekem hoopten we dat in de bisronde Shaun Ryder van The Happy Mondays achteloos het podium ging opstappen om “it’s coming up, it’s coming up, it’s dare” en “never did no harm” te komen declareren in “Dare”, maar “Dare” kwam helemaal niet, zowat het enigste minpuntje van de hele avond.

Na het enthousiast geweld besloot de band namelijk om ons naar huis te begeleiden met een dromerige aaneenschakeling van “Don’t Get Lost in Heaven” en “Demon Days”. Geen vuurwerk, wel wonderschoon. Op het scherm ging de zon onder, het was het perfecte einde van een grandioos concert, dat probleemloos vertaald kan worden naar de grote festivals. Afspraak op Werchter? De vraag stellen is ze beantwoorden.

Organisatie: Live Nation

Wat Damon Albarn (Blur/ The Good, The Bad & The Queen) en z’n bemanning hebben afgeleverd met Gorillaz is om U tegen te zeggen. ‘Platic Beach’ is de derde plaat, die is uitgegroeid van een ambitieus nevenproject naar een fameus en majestueus totaalconcept. Albarn is de kapitein van dienst, heeft de heren Mick Jones en Paul Simenon (Good, Bad & Queen en Clashleden) als voorhoede en hij hoeft maar een seintje te geven en hij kan beroep doen op een bijzonder legertje gastmuzikanten. Hier werkten o.m. Snoop Dogg, Bobby Womack, Mos Def, Lou Reed, De La Soul, Mark E Smith, Little dragon en Rosie Wilson mee. De vorige cd’s ‘Gorillaz’ (2001) en ‘Demon days’ (2005) waren al goed voor 12 miljoen exemplaren.
De virtuele wereld van Gorillaz wordt enorm geapprecieerd door en breed publiek. Jong en oud is te vinden voor wat Damon Albarn en z’n striptekenende compagnon Jamie Hewlett verwezenlijken van strips, visuals, animaties en de muzikale omlijsting, een breed palet aan stijlen van rock, hiphop, soul, psychedelica, trippop, electro en Arabische sounds.
Het is een luisteralbum vol creativiteit en verrassende wendingen, zonder echt hitpotent en radiovriendelijk te zijn.
Het eerste deel van de cd is van een ongelofelijke sterke kwaliteit: de ontvankelijke opener “Welcome to the world …”, de Indiase swing op “White flag”, de retropsychedelica van “Rhinestone eyes” en het groovende “Stylo”. We zijn onder de indruk van de variëteit, de fijne geluidjes en van de doordachte subtiliteit die het album rijk is. Na de dromerige en sfeervolle “On melancholy hill”, “Broken” en een op de Streets gelinkte “Sweeptakes” zakt de cd wat in elkaar .
Oh ja, op het imaginaire eiland van ‘Plastic Beach’ wordt  een maatschappijkritisch statement aangehaald, een ‘making off’ documentaire die muziek en strips inhoudelijk vormt geeft. Puik werk!