Donkere avond in de AB met op het programma het overdonderend en toch wondermooie Hurts. Dit maal geen overvolle zaal zoals 2 jaar geleden, maar minstens even veel enthousiasme. Hurts kwam, zag en liet het publiek met een brede glimlach achter.
Donker opkomend indie bandje Miamigo mocht de avond openen. Om nog geen jaar bezig te zijn stond deze band er al behoorlijk, al miste er soms wat meer enthousiasme aan de performance. “What I want”, een nummer uit hun eerste EP, was bij uitstek het meest swingende anthem van de avond. “Potluck” had dan weer wat meer Boyband allures. Goed optreden, al hadden wij een andere support act voor Hurts gekozen.
… ‘Manchester represent’! En dat werd meteen duidelijk wanneer Hurts het podium betrad. Twee geklede mannen, strakke kapsels en witte rozen. Alles was aanwezig om ons met het Manchester gevoel te overstijgen. De Engelse band werd meteen toegejuicht door een zeer sterk gevarieerd publiek bestaande uit gillende tienermeisjes, verliefde koppels en brede mannen met baarden.
Hurts heeft fans. Fans die elke zin van ieder nummer luidkeels meezongen. De vibe zat meteen goed in de Ancienne Belgique en dat beloonde. Het bombastische achtergrondkoor was razend enthousiast en dat kon ook gezegd worden van de overige muzikanten die op een verhoog gesteld werden achter Adam en Theo.
Theo Hutchcraft is een frontman om ‘U’ tegen te zeggen. Met gemak palmde hij de zaal in en ieder meisje, iedere vrouw bezweek voor zijn charmes. Boventonen, bastonen, alles wist deze frontman met zijn stem te bereiken. Dit ook zonder enige moeite.
Los van de performance, de ijzersterke lichtshow en de impressionante podiumopstelling, werd het optreden van Hurts een reeks vol hits. Zowel werk van het nieuw album ‘Surrender’ als van de oudere albums ‘Exile’ en ‘Happiness’ werd voor het publiek gespeeld. Dan kom je uit op die hartenbrekers als het recente “Some kind of heaven” , de oudere “Miracle”, “Blind”, “Somebody to die for” en de doorbraaknummers “Wonderful life”, “Better than love” en “Stay” , die bewust op het einde werden gehouden …
Het publiek beaamde dat het goed was en verliet met een brede glimlach de Ancienne Belgique.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hurts-17-02-2016/hurts-15/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/miamio-17-02-2016/miamio-8/
Organisatie: Live Nation
Voorprogramma Pegasus bestaat uit vier jonge energiekelingen afkomstig van het Zwitserse Biel. Hoewel ze gekleed in een kostuum het podium opkruipen, verraden hun sneakers en wilde haren hun jeugdigheid en frivoliteit die ze in hun muziek en performance duidelijk niet proberen te verbergen. Ze brengen catchy, meezingbare muziek die een groot deel van het publiek spontaan meekrijgt. In de mix overheersen vooral de zang en de basdrum, wat het geheel zeer ritmisch, complexloos en dus zeer dansbaar maakt. Zanger Noah Veraguth is een charismatische zanger die zeker van zijn stuk is en dit ook toont in de omgang met zijn publiek. Hij speelt handig in op de Belgische meertaligheid, die hem als Zwitser niet vreemd is, en spreekt het publiek zowel in het Frans als in het Engels aan. Een fijne opwarmer die doet verlangen naar een geweldig hoofdprogramma.
Hurts is oorspronkelijk een Engels synthpop duo, bestaande uit zanger Theo Hutchcraft en synthspeler Adam Anderson. Met twee platen op hun naam, ‘Happiness’ (2010) en ‘Hurts’ (2013), toeren ze momenteel door Europa. Hiervoor wordt het duo vergezeld door een extra synthspeler, een bassist en een drummer. Voor de uitgesponnen intro van opener “Mercy”, zien we eerst Theo en Adam verschijnen. Theo verschijnt een beetje mysterieus met een kap over zijn hoofd en Adam heeft voor de eerste twee nummers een elektrische gitaar vast met verlichting die op de muziek mee pulseert. Zodra de andere muzikanten aan bod komen, valt de onconventionele podiumindeling op met de drummer en de bassist helemaal links in een hoekje geplaatst. De tweede synthspeler staat dan weer helemaal rechts achteraan. De nadruk ligt duidelijk op het duo Theo en Adam.
Het poppy “Miracle” pakt uit met een spectaculair lichtspektakel in de vorm van een dubbele X waar iedereen even van moet wegkijken, maar wel indruk maakt. Na “Silver Lining” zet Hurts het nummer “Wonderful Life” in waarin zanger Theo in het refrein dezelfde intensiteit behoudt als tijdens de strofes terwijl de rest van de muzikanten het geheel naar een hoger niveau tillen, wat een interessante dynamiek aan het nummer geeft. Het publiek reageert enthousiast en neemt de zang van het laatste refrein voor zijn rekening. Dit trekt Theo voort door het publiek de “ee’s” en o”o’s” van “Blind” te laten inzetten. Tot groot jolijt van verschillende groepjes tienermeisjes die het nummer maar al te graag meeschreeuwen. Het mooi opgebouwde “Evelyn” neemt het publiek mee naar een hoogtepunt waarna het publiek het nummer neerlegt door zachtjes de outro mee te zingen.
Tijdens “Cupid”, dat af en toe aan Depeche Mode doet denken, krijgt Theo de zaal mee door zelf op en neer te springen op de dreunende instrumentale refreinen. Dit is het meest actieve dat we de zanger te zien krijgen, de rest van de tijd staat de hij namelijk Liam Gallagher-gewijs zeer rustig en nonchalant op het podium.
Hurts plaatst vervolgens een rustpunt in de set met “The Crow”, hun interpretatie van een ballad. Dit zetten ze nog even voort door een versie van 3Blood, Tears And Gold3 neer te zetten met enkel gitaar en zang. De stilte doorbreken ze door “Exile” in te zetten, de titelsong van hun laatste album. De sfeer van het nummer doet denken aan “Angel” van Massive Attack dat in de zaal gespeeld werd vlak voor ze het podium opkwamen. Toeval of een knipoog naar één van hun inspiratiebronnen? Het nummer bouwt op van begin tot einde en brengt het publiek terug naar een hoger energieniveau, klaar voor het laatste deel van de set. “Sandman” zet in met een geweldige hip-hop beat die wat variatie brengt maar het refrein valt weer terug in de succesformule van de band: stilte voor de storm. Vervolgens worden alle registers opengetrokken en worden de nummers zo meezingbaar mogelijk. Een formule die werkt om een zaal fans volledig mee te krijgen. Zo ook bij het dansbare “Sunday” waar het publiek het meest enthousiast op reageert en zelfs de zittende toeschouwers voor rechtspringen.
De drie laatste nummers voor de bisronde – “Stay”, “Illuminated” en “The Road” - baseren zich ook op de succesformule van de band van zeer rustige strofes en grootse refreinen. De zanger gaf “Illuminated” een leuk sfeertje door aan iedereen te vragen om het lichtje van hun telefoon aan te steken. “The Road” ontaardt in chaos en laat het publiek verweesd achter.
Een bisronde krijgen ze in de vorm van “Better Than Love”, waar een groot deel van het publiek op zat te wachten. De geluidsman heeft het volume duidelijk wat de hoogte in geduwd voor wat extra impact en ook de indrukwekkende lichtshow ondersteunt deze poppy meezinger. Een laatste keer bouwt Hurts op van een vrolijk, klein walsje naar een eclectisch einde met “Help”. Hierna neemt de band afscheid en gooien ze, vooral voor de vrouwelijke fans, nog wat bloemen in het publiek.
Hurts gebruikt enkele vaste formules voor hun nummers. Ze bouwen ofwel stilaan op naar het einde toe met eventueel nog een korte herneming, ofwel halen ze telkens alles uit de kast bij het refrein. Dit werkt zeker bij de fans maar ook niet-fans moeten toegeven dat zoiets live impact heeft en Hurts kan net genoeg variatie maken om er een interessante show van te maken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Pegasus -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4319
Hurts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4318
Organisatie: Live Nation
Een paar jaar terug wist het Britse Hurts door te breken met twee venijnig popsongs “Wonderful life” en “Better than love” , voorbeelden van synthpop en onderkoelde electropop, niet vies van een vleugje bombast en kitsch.
Meteen werd de link gelegd en zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. En dit zijn invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral meer ABC en de Pet Shop Boys.
De tweede plaat van het duo ligt in het verlengde van ‘Happiness’, maar de stijl, de melodramatiek , de emotie, de orkestraties , de bombast, de kitsch en de integere, indringende getormenteerde zang refereren aan Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers in hun sfeervolle synthpop. Tja we halen hier een pak namen voor de geest bij een bandje als Hurts. En ongelofelijk, in een handvol songs doet de band nog denken aan werk van Muse en Depeche Mode . Song als “Miracle” en het ingenomen “Help!” zijn sterk, maar algemeen raken de nummers minder dan hun debuut . Soms een beetje teveel van hetzelfde , wat afdoet aan hun meer afwisselend debuut. Goed , maar niet meer dan dat ! …
Eén van de opkomende bandjes is het Engelse duo Hurts, die de sfeer van synthpop en onderkoelde electropop ademen met een vleugje bombast en kitsch. Op die manier zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. Invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral ABC en de Pet Shop Boys halen we voor de geest. Stijlvol en – vast klinkt de muziek op hun debuut ‘Happiness’, die eigenlijk bol staat van weemoedige, donkere muziek, en af en toe een lichtpuntje biedt in een hoopvolle tunnel …
De zwaar georkestreerde partijen en de melodramatiek neigt naar een musicalfestijn ten tijde van Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers, want beelden van getormenteerde ballerina’s flitsen ons voorbij. … Typische eighties en lagen bombast ...
De diep, indringende zang van Theo Hutchcraft kan niet omheen Pet Shop Boy Neil Tennant, Brandon Flowers (The Killers) en (ex) Take That-er Robbie Williams.
Het duo slaagde er al in twee venijnige pakkende popsongs te schrijven, het sfeervol innemende “Wonderful life” en het emotievol dansbare “Better than love”. Centraal staat hun onderkoeld materiaal door de logge, slepende, soms diep dreunende elektronicabeats, de opbouwende gevoelige pianopartijen en pittige ‘discotheka’ muziek. Er valt nog goeds te rapen als “Silver lining, “Blood & tears” en “Devotion (confide in me)” met Kylie.
De cd in één1 stuk beluisteren kom je al gauw met woorden als melig, glamour en glitter, jawel, maar eentje met finesse, subtiliteit, schoonheid, uitermate gedistingeerd, en met een donker, elegant randje; het zorgt ervoor dat het soms ietwat teveel van hetzelfde wordt!
De ‘Hurts’ songs zijn de groepsnaam niet vreemd en zijn voor de enen heerlijk wegdromende muziek, voor de anderen gaat het over het randje van de goede smaak.
Eén van de opkomende bandjes is het Engelse duo Hurts, die de sfeer van synthpop en onderkoelde electropop ademen met een vleugje bombast en kitsch. Op die manier zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. Invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral ABC en de Pet Shop Boys halen we voor de geest.
Stijlvol en – vast klinkt de muziek op hun debuut ‘Happiness’, die eigenlijk bol staat van weemoedige, donkere muziek, en af en toe een lichtpuntje biedt in een hoopvolle tunnel …
De zwaar georkestreerde partijen en de melodramatiek neigt naar een musicalfestijn ten tijde van Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers, want beelden van getormenteerde ballerina’s flitsen ons voorbij.
De zang van Theo Hutchcraft kan niet omheen Pet Shop Boy Neil Tennant, Brandon Flowers (The Killers) en (ex) Take That-er Robbie Williams.
Het duo slaagde er al in twee venijnige pakkende popsongs te schrijven, het sfeervol innemende “Wonderful life” en het emotievol dansbare “Better than love”. Wat ervoor zorgde dat de ticketverkoop snel liep en het concert was uitverkocht. En met nog maar 1 plaat uit staan ze volgend jaar in de AB …
De heren waren netjes gecoiffeerd en stijlvol gekleed. We zagen een rits elektronica- apparatuur, een piano, drums, een stokstijf staande backing vocalist, die de dramatiek beklemtoonde, én Hutchcraft, in het begin van elke song netjes de knopen van z’n kostumm aan het dichtdoen en dan de handen gekruist, die over een diep indringende fluwelen stem beschikte.
Op Pukkelpop wisten ze ons nog niet meteen te raken, maar na vanavond kunnen we terecht zeggen dat het duo, live met vijf, er goed vanaf kwam en variatie trachtte te brengen in hun onderkoeld materiaal door de logge, slepende, soms diep dreunende elektronicabeats, de opbouwende gevoelige pianopartijen en pittige ‘discotheka’ muziek. Melig, glamour, glitter, jawel, maar eentje met finesse, subtiliteit, schoonheid, uitermate gedistingeerd, en met een donker, elegant randje. De eerste songs “Unspoken” en “Silver lining” waren de aanzet en vormden het toonbeeld, na een klassieke ‘ouverture’.
De rijen jonge dames vooraan hadden hier hun eerste schoolbal; ze hadden een aangepaste avondkledij of outfit aan voor deze Hurts gelegenheid. De huidige single “Wonderful life”, al vroeg in de set, werd warm onthaald, en kreeg naar het eind enkele krachtige exploderende beats. Plaats kwam vrij voor enkele ‘lovehurts’ hartbrekende songs waaronder het ingetogen “Blood, tears, & gold” en “Evelyn”, die aardig wat fijne geluidjes kregen en de glamourpastiche benadrukten. Op “Sunday” ging het er zwierig en dynamisch aan toe, wat ze herhaalden met de doorbraaksingle “Better than love”, die door de intrigerende beats en de flashy stroboscoops aanstekelijk inwerkte op de dansspieren. Tussen de twee songs hoorden we eerder verlatingssongs als het huiveringwekkende “Stay” en “Verona”, waarbij de backing vocalist klassiek hoog uithaalde, en het meeslepende “Devotion”, waarbij rozen werden uitgedeeld. Typische eighties en lagen bombast. “Confide in me”, op plaat met Kylie, en “Illuminated” droegen een mindere last op de schouders.
Op de tunes van 007 James Bond verlieten de heren één voor één de stage. Ze zullen evenveel fans als haters hebben … voor de enen heerlijk wegdromende synthpopsongs, voor de anderen gaat het over het randje van de goede smaak … Ondanks het knipogende plagiaat, was het duidelijk dat Hurts hip is en voor ‘Hurt’ songs stond …
Support was Grand Stereo, die zowel roots in Glasgow als in Brussel heeft. Het kwintet debuteert met vloeiende melodieuze poprock overgoten van een vleugje elektronica. Goed onderbouwde songs, die misschien niet direct verrassen; maar we hoorden een band, die live wel standvastig klonk en over twee vocalisten beschikte, die elkaar mooi aanvulden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
