U weet het misschien nog niet maar waarschijnlijk heeft Democrazy afgelopen dinsdag de toekomst gezien. JJ zou misschien wel eens de komende jaren het hoogtepunt van de muziek kunnen worden en dit duo blijkt dit maar al te goed te beseffen en zo balanceerde gisteren de Charlatan dan ook tussen genialiteit en afstotende arrogantie.

Maar laten we eerst wat jong talent van hier in de kijker stellen. Door de hoogmoed van de Zweden verdween het Belgisch voorprogramma een beetje snel op de achtergrond, en ten onrechte. Groot was mijn vrees toen ik de zanger van Superlijm het podium zag opstrompelen met een Dinosaur Jr-T shirt want ondergetekende had net de dag voordien van deze noisemakers zowat het slechtste concert uit zijn leven gezien.
Maar Superlijm heeft iets waar Dinosaur Jr gebrek aan heeft: respect voor zijn publiek. Deze jongens zullen waarschijnlijk nooit de boeken van de muziekgeschiedenis halen maar ze slaagden er wel in om een mooi minisetje van een zevental nummers naar voren te brengen. Ze zijn jong, bescheiden en ze klinken als een moderne Weezer, een poppy vorm van Grandaddy en als al hun toekomstige nummers het kaliber halen van “Michael Jordan” zullen zij zelfs ooit als Superlijm klinken of om het in andere woorden te zeggen : deze jongens verdienen uw aandacht want hier zit zowaar muziek in.
En tijdens de set van Superlijm liep er ook een verwaande jongen met koptelefoon tussen het publiek en iedereen tonend dat hij sierlijk aan het genieten was van de muziek die hij koos. Die jongen bleek snel Joakim Benon te zijn, de helft van JJ.

Wie zijn die JJ nu eigenlijk? De hype der hypes.
Rough Trade maakte verleden maand hun derde album (subliem getiteld ‘N°3’) als album van de maand (wat in England zoveel betekent als absolute garantie voor het eindejaarslijstje), ze hebben net een Britse toer achter de rug met The XX en de Engelse pers neemt superlatieven in de mond die ze zelfs nooit voor Oasis gebruikt hebben. Net voor hun Amerikaanse toer (die waarschijnlijk de definitieve doorbraak zal betekenen) bezochten ze nog snel (yes, Democrazy, yes!) België en Italië. Ooit programmeerde Democrazy Nirvana in hun oude locatie en geen kat kwam er op af.
Gisteren kwamen een vijftigtal mensen af op deze nieuwe hype en de geschiedenis lijkt zich te herhalen. Het grote verschil is dat Kurt Cobain destijds een eenvoudige jongen was maar de piepjonge Joakim loopt nu al over van de kapsones want zelden zo’n ijdeltuit op het podium gezien, en geloof me vrij…ik heb al wat gezien.
Het rare aan de zaak is dat  het eigenlijk zangeres Enin Kastlander die alle eer naar zich mag trekken want gisteren smolt de voltallige (nou ja) Charlatan voor de stem van dit meisje, een kruising tussen Elizabeth Frazer en Enya. Terwijl Joakim de gehele set met de rug naar het publiek speelde besloot Enin af en toe eens vriendelijk goedendag te zeggen en op het einde durfde ze het zelfs aan om eens te zwaaien.
Terwijl Enin de prachtigste vocalen neerzette, mekkerde Enin de hele tijd in het Zweeds allerlei onzin over het geluid en waarschijnlijk ook over hoe fantastisch hij zichzelf vond.
Je mocht dan wel het merendeel van de set zijn rug aanschouwen (middenin de set draaide hij zich eens om om zijn bovenlijf te ontbloten en hij had er geen erg in om zichzelf geregeld te omstrelen), alsof dit nog niet genoeg was kon je op een videoscherm zien hoe onze held languit op een strand lag of met zijn arrogant smoel een sigaretje aan het roken was. En toch, geen mens die hem de arrogantie kwalijk nam.
Ook al had je op bepaalde momenten medelijden met de geluidsman van de Charlatan, bleek iedereen te beseffen dat deze Enin een genie is, een genie die weldra wereldbekend zal worden.
JJ’s muziek mag dan wel teruggrijpen naar het verleden (Belcanto, Slowdive, The Sundays, Enya) maar de briljante vermenging van shoegaze en moderne electronica (Port Royal, Orbital) doet je wegdromen, het leven rondom je vergeten…het doet je zelfs vergeten dat voor je de grootst verwaande kwast uit de toekomstige muziekgeschiedenis stond. Om de Democrazycirkel op passende wijze  rond te maken werd een cover van…Nirvana…gespeeld.
Lees deze review volgend jaar en het zou best kunnen dat u ze reeds in Vorst Nationaal hebt gezien.
En ja, u weet wie ze het eerst geboekt heeft in België maar herinner u ook waar je het eerst over ze gelezen hebt.

Organisatie: Democrazy, Gent

JJ Cale, speciaal voor hem is de term laid-back uitgevonden. De man was een inspiratiebron voor Eric Clapton (die “After midnight” en “Cocaine” coverde en die songs op slag wereldberoemd maakte) en vooral Mark Knopfler (het debuutalbum van Dire Straits is over gans de lijn schatplichtig aan JJ Cale, en laat dit ook nou net toevallig hun allerbeste album zijn). In 1971 kwam Cale met zijn eerste plaat uit. Deze nieuwe ‘Roll on’ is pas zijn zestiende, en dat op de gezegende leeftijd van 71. Alles is op ’t gemak bij JJ Cale. Relax, baby, relax. En zo klinkt het ook, alsof Cale af en toe eens vanuit zijn hangmat komt om zich naar de studio te begeven  -biertje tussendoor-  en daar vanop zijn barkruk alweer een knappe song op tape te zetten.
Nieuwe fans zullen er niet bijkomen met deze plaat maar de bestaande fans (waaronder ene Tom Barman die zelfs zijn debuutfilm naar de JJ Cale song “Anyway the wind blows” noemde) zullen opgetogen zijn.
‘Roll On’ is zo’n typisch JJ Cale album geworden : gezapig, relaxed, bluesy en met lekker voortkabbelende ritmes. De sterke songs zorgen er voor dat dit zelfs een van zijn betere werkstukjes is geworden. In zijn geheel eigen stijl stoeit JJ Cale met country, blues, jazz, rock’n’roll en americana, zijn gitaar laat hij heerlijk drijven op de golven van de zomerse songs, zijn stem volgt gewoon steeds in dezelfde toonaard. De man weet als geen ander zijn vocale beperkingen in te passen in de muziek.
Zoals gewoonlijk laat Cale zich omringen met rasmuzikanten die zich volledig onderdanig maken aan de sound en de sfeer van zijn songs. Op de titelsong mag zelfs Mijnheer Clapton nog eens meedoen, het nummer is een opgewekte rocker, een meer dan geslaagde samenwerking van twee ouwe rotten. Al even vrolijk is het Zuiders klinkende” Fonda-Lina” en ook bij “Oh Mary” beginnen onze beentjes gewillig mee te schudden. Het akoestische “Leavin in the morning” gaat dan weer volop de Dylan toer op.
Zowat alles wat Cale op ‘Roll on’ doet stemt ons welgezind en roept onze goesting op om lekker te kuieren met een biertje bij de hand. Waar is mijn hangmat ?