Eigenaardig genoeg wordt de muzikale carrière van de Britse sing/songwriter in onze Lage Landen erg goed gerespecteerd , en in thuisland wordt het hoog tijd dat ze eens worden wakker geschud . Hij heeft al een paar platen uit en geeft z’n melanchole, dromerige pop een orkestrale draai . De nieuwe cd is bescheidener van opzet en brengt ‘de man met z’n gitaar’ nog meer naar boven ( “The birds”, “Rising up” , “the devil’s hillside” en de titelsong). De rootsamericana en de orkestrale klanken worden toegevoegd naar een totaal geluid toe als op “Wild fire” en “Walking on air” .
De songs klinken aangenaam , vermakelijk door die bredere opzet en bevestigen mans veelzijdigheid in het genre . Toergegeven , niet echt verrassend , maar algemeen hebben we een goede plaat uit van deze sympathieke Britse songwriter die de kunst van popsongs schrijven uitermate goed beheerst !
Een kleine rondvraag leert dat de Britse singer-songwriter Jonathan Jeremiah nog niet zo erg bekend is bij het brede publiek. Nochtans bracht hij reeds drie singels uit die redelijk wat airplay kregen: Hapiness, Heart of Stone en het op Studio Brussel in première gegane Lost. De 29-jarige muzikant, die een afkeer heeft voor alles wat met computers te maken heeft, vond naar eigen zeggen inspiratie in de vinylcollectie van zijn vader – waartoe Cat Stevens en Serge Gainsbourg behoren – en op een road trip die hij als 21-jarige ondernam doorheen de Verenigde Staten. Bijna tien jaar na het begin van zijn muzikale zoektocht raapte hij genoeg centen bij elkaar voor de opname van zijn eerste album Solitary Man, waarmee hij momenteel door Europese zalen trekt.
In een uitverkochte Botanique voerde Jeremiah quasi identiek dezelfde set op als in het Depot in Leuven op 10 oktober (zie vroegere review A.U.). De Orangerie moest qua gezelligheid alleszins niet onderdoen voor het Depot.
Opvallend is dat Jeremiah thuis is in een waaier aan muzikale genres. Hij trapt af met het folknummer “If you only”, begeleid door cello en schuiftrompet. Zijn voorliefde voor jazz wordt dan weer duidelijk in “See” dat wordt gedragen door een aanstekelijke gitaar. Jeremiah stond deze zomer trouwens ook op de planken van North Sea Jazz met het Rotterdamse Metropole orkest, ‘een droom die uitkomt’, zoals hij het optreden in de Ahoy omschreef.
In het zinderende “Heart of Stone” bewijst Jeremiah dat in soul zijn baritonstem het best tot uiting komt. Voor een eerste hoogtepunt van de avond moeten we echter wachten op “Hapiness”, een ballad over heimwee naar gelijkgestemde zielen in het thuisland (check ook de officiële video opgenomen aan Engeland’s wilde kustlijn). Opvallend: Jeremiah’s stem doet in dit nummer dromen van Nick Drake...
Minder overtuigend is de knappe zanger solo op gitaar, zoals in “Solitary man” (“het favoriete nummer van mijn moeder”, dixit Jeremiah), waar vooral de melodieën niet echt blijven hangen. “Never gonna” schudt het publiek op tijd wakker en klinkt live dan weer veel spannender dan op de plaat, even dachten we zelfs op een Belle & Sebastian concert te zijn beland.
Afsluiten doet Jeremiah met een verdienstelijke cover van “Protection” van Massive Attack. De conclusie van het concert wordt treffend verwoord door mederedacteur A.U. over het concert in Leuven: zeker niet groots of legendarisch maar zeker vermakelijk. De sympathieke zanger heeft zelfs nog tijd voor een signeersessie en een babbel met de fans, waarvoor dank!
Organisatie: Botanique, Brussel
Begeleid door een vijfkoppige band (cello, contrabass, schuiftrompet, gitaar en drums) trapte Jonathan Jeremiah zijn uitverkochte show in de tijdelijke uitvalsbasis van Het Depot af met “If you only”, de openingstrack van zijn verdienstelijke debuutplaat (‘A solitary man’).
In het daaropvolgende nummer, het als een ware crooner gebrachte “See (It doesn’t bother me)”, werd de ietwat jazzy sfeer in grote mate bepaald door het gevarieerde instrumentarium van dat vijftal. Die eerste twee nummers werden echter iets te gezapig gespeeld om van een werkelijk felle start te kunnen spreken.
Veel vroeger dan verwacht pakte men vervolgens evenwel uit met “Happiness”, een song die enkele maanden terug de ether opvrolijkte. Live kreeg deze hit een indrukwekkende schuiftrompetsolo mee, een inbreng die door het qua leeftijd gevarieerde publiek erg gewaardeerd werd. De als gospelorgel afgestelde synthesizer zorgde er samen met de overeenkomstige vocalen voor dat we ons tijdens “All the man I’ll ever be” even in hogere sferen waanden. De eerste cover van de avond, “These days” van Jackson Browne, illustreerde dat Jeremiah als singer-songwriter goed geluisterd heeft naar de juiste voorbeelden.
Een enkel door cello ondersteund “How half-heartedly we behave” zette opnieuw in op sfeer, waarna sympathieke Jonathan solo het drieluik “Stormy”, “Sweet sunshine” en “A solitary man” ten berde bracht. De flair waarmee hij zich van die taak kweet, toont aan dat deze kerel het podium als zijn natuurlijke biotoop beschouwt waardoor hij er makkelijk in slaagt om zijn publiek op het gemak te stellen. Zodoende voelde de zaal aan de Kapucijnenvoer (die begrijpelijkerwijs niet kan tippen aan het sfeervolle onderkomen aan het Martelarenplein) toch aan als thuis.
De groep kwam na dit solo-moment terug om het soulvolle “Heart of stone” te voorzien van een ware STAX-sound. Opnieuw kon de schuiftrompet, bediend door een kerel die ondanks de hitte in de zaal consequent zijn warme wintersjaal omgesjord hield, op het merendeel van de waardering rekenen. Na “That same old line” sloot jolige Jonathan de set af met de spiksplinternieuwe single “Lost”.
Het enthousiaste publiek deed de man echter op zijn stappen terugkeren. Het eerste bisnummer, “Protection”, kreeg ietwat van een Kings of Leon-touch, vooral in de manier waarop Jeremiah het vocaal inkleurde. Niet dat we denken dat hij ooit in die neefjes hun voetsporen zal treden, enerzijds leent zijn muziek zich daar niet toe en anderzijds denken we ook niet dat hij überhaupt wenst om voor grote stadions op te treden. Laat hem maar rustig verder doen in wat hij goed is, namelijk het verzorgen van leuke optredens op gezellige locaties. Zeker niet groots of legendarisch, maar wel vermakelijk. Zie ook het optimistische “Lazin’ in the sunshine” waarmee hij ons hoopvol de donkere nacht instuurde. Was het leven maar altijd zo mooi….
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
