Kapitan Korsakov of gewoon afgekort: KKK - Vanavond stond alles in teken van deze keiharde noiserock band, of nog beter, alles stond in teken van hun debuutplaat ‘Well Hunger’. Omdat hun eerste langspeler tien jaar oud is, zou KKK ons deze avond trakteren op een integrale luisterbeurt van deze plaat. Live uiteraard, maar niet ‘gewoon’ live. Anders zou het KKK niet zijn!
Toen Kapitan Korsakov (****) startte met spelen, was de (fluit)toon meteen gezet. Het nummer “When We Were Hookers” werd dan ook vooraan in het publiek ingezet. Het was voor de bandleden eens wat anders dan tussen de varkens staan… (zie clip van dit nummer). Waarna iedereen compleet wild werd. KKK bestaat ondertussen al 13 jaar, maar is zijn live-energie duidelijk nog voor geen haar verloren.
Het publiek stond niet stil en al snel werd duidelijk dat ‘Well Hunger’ geen onbekend spijs was voor de gegadigden. Wat ook opviel is hoe vernuftig Pieter Paul Devos (zanger/gitarist) speelde met de feedback dat hij krijgt van z’n monitor, of hoe hij bewust ‘valse stemmingen’ speelt. Zelden was ik zo vergevingsgezind. Het klopte gewoon als een bus.
Alle nummers, in dezelfde volgorde als in de plaat, passeerden zo in hoog tempo de revue. En bovendien ongelooflijk strak gespeeld door de band. We hadden bijna geen tijd om te ademen. Het was een ‘straight-forward’ set: “Luisteren, en gaan!”.
Vlak voor het laatste nummer, waarschuwde Devos dat we ons nu aan iets ‘kunstzinniger’ zouden mogen verwachten. Welke geniale verwoording was mij dit eigenlijk ook niet. En zo werd “Sheep Dip” weliswaar ingezet door welgeteld 14, je leest het goed, veertien (!) muzikanten. Drie drummers, en zoveel verschillende gitaristen en basgitaristen. Om er maar enkele te noemen namen Pieter De Wilde (Raketkanon), Lode Vlaeminck (Tomàn/Raketkanon), Dries Hoof (Wallace Vanborn) en Vincent Cauwels (The Germans) deel aan deze minstens half uur durende bijzonder intens en nooit gehoorde versie van “Sheep Dip”.
Nadien ging iedereen zwaar onder de indruk en mogelijks pomp-af naar huis. Deze avond was een buitengewoon ferme ode aan ‘Well Hunger’!
Wat een killer band. Nog te zien in de Botanique, Brussel op 18 oktober 2019!
Setlist: When We Were Hookers – Sylvie – Slinksleeping - Wild Smile - Cozy Bleeders - Fuck Me – Fugu -The Looder – Untitled - Sheep Dip
Organisatie: Democrazy, Gent
Kapitan Korsakov – Woedende Passie!
Kapitan Korsakov + Hypochristmutreefuzz
Muziekodroom
Hasselt
2017-02-25
Laurens Dekock
De rustige avond in Hasselt staat in sterk contrast met wat Muziekodroom ons voorschotelt: de maffe gasten van Kapitan Korsakov en het onuitspreekbare Hypochristmutrofzoiets … Hypochristmutreefuzz
Het tweede opent de avond, geen gemakkelijke taak om dit voor Kapitan te doen. Deze avond niet met vaste bassist Sander Verstraete, maar met Kapitans drummer Bert Minnaert (op Facebook bekend als Siegfried Burroughs).
Met hun even onuitspreekbare albumtitel (‘Hypopotomonstrosesquipedaliophobia’) doen ze dit echter verbazend goed. Hun set begint met “Finger”, wat tevens de opener van hun debuutplaat is. Hij komt aan alsof je op een standaard avondje uit wat speed door de neus jaagt. Niet enkel de knotsgekke catchy riffs, maar ook de doodsenge blikken die frontman Ramses het publiek injaagt, zijn hier de oorzaak van.
Het ding met Hypo is niet dat ze zo goed zijn. Het is elke schreeuw, elk akkoord en elke groove dat een stoofpotje van woede, energie en gelukzaligheid doet borrelen vanuit de diepste krochten van het menselijk lichaam. Als het overkookt? Dan loop je als een halve gek maniakaal door de zaal te dansen (of toch iets wat er op lijkt). De muziek is niet alleen ‘nuts’, het maakt je ook effectief ‘nuts’.
Na het hervullen van een frisse pint authentieke Crystal, kan Kapitan Korsakov zijn set beginnen. Dit doen ze met twee nummers (“The Looder” en “Sylvie”) van hun eerste plaat en wat mondvocht richting het publiek. Dit laatste vergeven we Pieter Paul al snel op seconde 40 van “When We Were Hookers”. Al snel ontstaat er al een heuse vleeshoop midden van voor. Pieter Paul reageert tevreden en gaat er voor de rest van het optreden een stuk verder over.
De set smeert de drie platen egaal uit over een set van meer dan een uur uit. Na vier nummers van de debuutplaat wordt er met “Spitting Over The Edge” en “Strobo Stripper” naar de recentste plaat overgeschakeld. Twee nummers die aan de steeds hoger wordende vleeshoop live hun ding doen. Van de tweede plaat vullen “Proud Flesh” en “Cancer” de set aan en zorgt de tijdloze klassieker “In The Shade Of The Sun” de set af. Hiermee heeft de band ook hun meezingmomentje gehad.
Een avond als deze eindigen kan enkel door de twee explosieven bij elkaar te voegen. Het resultaat? Een ‘Tsar Bomba’ van een afsluiter. Voor een mashup van “Sheep Dip” en “Very Friendly Fire” kropen enkele leden van Hypo bij op het podium. Ramses op gitaar, Thijs Troch op de Moog-synthesizer en Elias Devoldere op floortom. Het resultaat is een verschroeiende (voor sommige nuchtere mensen iets te langdradige) trip die wat weg heeft van een Swans-nummer.
Twee bands, één brok energie, gemengd met wat woedende blikken. Pieter Paul zei ooit eens in een interview voor Spoor 8 dat die woede gewoon passie is. Wel, dat is misschien wel de perfecte beschrijving voor Kapitan Korsakov live: woedende passie!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Kapitan Korsakov – Music-Maniakale Gekte!
Kapitan Korsakov + Mind Rays
Handelsbeurs
Gent
2016-11-26
Didier Becu
Het was eventjes wennen, zowel voor de bands als het publiek, losgeslagen rock ’n roll-geweld in De Handelsbeurs. Noiserock van eigen bodem doet het deze dagen uiterst goed, en daar kan Kapitan Korsakov terecht ten volste van proeven, ofschoon het de derde plaat van dit Gentse trio is die hun op deze troon heeft gezet. Met dank aan maestro Steve Albini, maar vooral aan zichzelf want met ‘Physical Violence Is the Least Of My Priorities’ bewijst de band dat ze zelfs zichzelf hebben kunnen overtreffen.
Maar laten we het eerst eventjes over Mind Rays hebben. Vier jongens die net als Kapitan Korsakov vroeger op DIY-wijze hun garagerock aan de man willen brengen. En dat lukt aardig. Volgend jaar verschijnt hun debuut op het Britse Punk Slime Recordings, en hun aanhang wordt met ieder optreden alsmaar groter. Voor een keer geen lange rijen aan de jetonautomaten van De Handelsbeurs, wel alle ogen gericht op Sis, Christophe, Mikel en Jean-Michel. Van zenuwen geen sprake, gewoon lekker rechttoe-rechtaan garagerock dat zowel naar The Nomads als The Birthday Party ruikt. Vuil, gewoon zelfs vies, en om het met een Rolling Stones-cliché te zeggen: it’s only rock ’n roll, but I like it. Niets is zekers in het leven, laten we er dus ook geen geld op inzetten, het gezond verstand (zelfs met een hoofd vol bier) zegt ons dat deze band op een dag het succes van de rockmachine zal evenaren die een halfuurtje later De Handelsbeurs tot een moshpit zou ombouwen.
Tien jaar geleden opgericht, even on hold gezet door het niet te stoppen monster dat Raketkanon heet, zijn Pieter-Paul Devos, Pieter van Mullem en Bert Minnaert (of gewoon Sigfrid Burroughs waarschijnlijk omdat dit meer rock ’n roll klinkt) er opnieuw met Kapitan Korsakov aka KKK. De superlatieven zijn ondertussen al geschreven door diverse persmensen: de derde plaat ‘Physical Violence Is The Least Of My Priorities’ is een meesterwerk. Of ze dat live ook kunnen waarmaken? Geen mens die zich dat afvroeg, wel voelde het wel een beetje vreemd aan (maar dat is het snobistisch kantje van iedere muziekmaniak) dat Kapitan Korsakov meer en meer een naam wordt die iedereen kent. Maar wat zou het? Goede muziek is gemaakt om gehoord te worden, en zo voelde het ook gisteren aan in De Handelsbeurs: de overwinning van de goede smaak.
Geen seconde twijfelen, meteen openen met een song waarmee Kapitan Korsakov voor het eerst van zich liet horen: “The Looder”. Tijdens “When We Were Hookers” (die titels!) werd de microfoonstandaard van Pieter-Paul Devos al voor de eerste keer op de grond gekegeld of liet de zanger-gitarist zich letterlijk op het publiek vallen. Pieter genoot, een eerste track uit die perfecte plaat (‘Spitting Over The Edge Together’) terwijl Sigfried (voor de dames, in ontbloot bovenlijf) zijn ziel overgaf aan de drums. Want ja, Kapitan Korsakov was luid, maar ook vooral melodieus (voor wie het niet wil geloven “Strobo Stripper” is pure pop).
Is het een Egyptische dans of is het gewoon noise-rock met een Arabisch tintje? Geen flauw idee, maar “Rabid Ghawazi Shuffle” is de laatste weken geen seconde van mijn stereo verdwenen en ook in de Handelsbeurs zorgde deze heerlijke track voor de nodige heupbewegingen. Amper een half uur ver, en nu al overtuigd dat dit één van de hoogtepunten van het jaar is, alleen KKK kan het!
“Midnight Gardens”, het klinkt wel als één of andere donkere Cure-track, maar bij dit Gentse trio kan je er zeker van zijn: dit is subliem gitaargeweld. En mogen we het voor één keer schrijven? “Caramelle” is zowel live als op plaat een knaller, en eigenlijk de beste track die Nirvana nooit heeft geschreven!
Hop naar “Cancer”, en Pieter-Paul die nog maar eens het publiek induikt. Of was het tijdens “Quicksand Surfer”? Eerlijk, we weten het niet meer, het enige wat we (en een bijna uitverkochte Handelsbeurs) zagen is dat KKK één van de beste (Belgische) bands is. “50,000,000 Elvis Fans Can’t Be Wrong”, dat zegt men toch, en dat geldt even zeer voor De Handelsbeurs die Kapitan Korsakov letterlijk op zijn handen droeg.
Omdat er nog wel een superlatief bij kan: Kapitan Korsakov is één van de strafste bands van dit land…
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Terwijl de meeste Belgische groepjes hardnekkig proberen de nieuwe Oscar & The Wolf te zijn in de hoop een beetje airplay te krijgen tussen al die andere rotzooi op Stru Bru, zijn er gelukkig nog anderen die wars van alle gangbare trends koppig hun eigen zin doen. Pieter-Paul Devos bestuurt zo zelfs twee van die eigenzinnige bands, het geweldige Raketkanon en het furieuze Kapitan Korsakov. Die eerste heeft hij even op stal gezet om met de tweede richting USA te trekken naar de studio van niemand minder dan Steve Albini.
Een naam als Albini staat natuurlijk altijd mooi te blinken op de hoes, maar er moet toch ook wat degelijk gerief in de bagage zitten wil men zo een producer op een treffelijke manier zijn ding laten doen. De Antwerpse egotripper Daan is destijds met zijn groepje Dead Man Ray voor het album ‘Cago’ ook naar ginder getrokken, maar zelfs wonderdokter Albini kon met de schamele prooi niks aanvangen. Geen songs, geen album, zo simpel is het, José Mourinho zal met SK Lierse ook geen Champions League spelen.
Nu goed, met Kapitan Korsakov loopt het nog zo geen vaart, dit is immers het soort band waar Albini wel weg mee weet. Toch valt het ons op dat ze zich deze keer wat hebben ingehouden, iets wat we de twee vorige platen indachtig niet meteen verwacht hadden.
Kapitan Korsakov kiest duidelijk voor veelzijdigheid en daardoor is de samenhang op dit album soms wat zoek. Opener “Caramelle” is een degelijke gitaarrocker, maar niet echt het soort song die we op deze noise goeroe’s zouden kleven. Een pianoballad als “Hearts To Hard” is al helemaal niet hetgeen waar wij bij een wildeman als Pieter-Paul Devos zitten op te wachten, de song is even overbodig als een kubus in een ballenbad. Ook “Midnight Gardens” is heel poppy voor hun doen, iets voorbij halfweg gaat de song dan toch in overdrive en komt een ruige gitaar de boel een beetje overhoop schudden maar het is te laat, misschien toch maar best die rockballads overlaten aan The Scorpions. Een ander buitenbeentje “Suicide Limp” flirt met de eighties en is zijn gitaartje gaan halen bij The Sound, maar deze komt dan wel aangenaam binnen.
Kapitan Korsakov is volgens echter nog altijd op zijn best wanneer het echt vuil mag klinken, en dat is zo op het weerbarstige “Rabid Ghawazi Shuffle” en het bloedende “Strobo Stripper”, meteen ook de twee absolute uitschieters. Ook de opgejaagde punkrocknoise van “Pussy Scars” kan ons wel bekoren. “Spitting Over The Edge” is een andere voltreffer, de riff komt uit het grote Pixies boek en de song heeft een geweldige drive in huis. De Albini stempel horen we dan weer duidelijk in “Very Friendly Fire”, dat ding had zo op ‘In Utero’ gekund.
‘Physical Violence Is The Least Of My Priorities’ is een Korsakov plaat die een beetje te veel richtingen uitgaat, en niet altijd de juiste. Toch helt de balans over naar de goeie kant.
Eerder debuteerde het Gentse Kapitan Korsakov in 2009 met ‘Well hunger’, een compromisloze rauwe noise trip, met verschroeiende riffs, hoekige drumslagen en een loodzware bas. Noiserock, doordrongen van gitaareffects en distortion … Een vunzige, smerige gitaarmodderpoel met schreeuwvocals van zanger/gitarist Pieter-Paul Devos (een Cobain look-a-like), bassist Pieter van Mullem en drummer Jonas Van den Bossche … Rauw & Trashy dus! Muziek die overdonderde …
Op de tweede cd schudt het trio ons wat door elkaar , want naast het noisy materiaal verrassen en treffen ze ons met een sterke melodieën. En op de koop toe brengen ze een paar ingetogen (semi-) akoestische nummers die worden aangevuld met banjo en een pianoriedeltje.
Een DIY -spirit vanuit een buik- en hartgevoel.
KK is anno 2012 een veelzijdige band die experiment en melodie laten versmelten, en helemaal overtuigen met deze puike plaat, de single “Cancer” en “In the shade of sun” zijn bijters in het genre; verder blazen nummers als “Quicksand surfer” en “Proud flesh” U van de Uw sokkel . De ingetogen lieflijke nummers “Smile & stay friends” en “Lest my water break” zijn een verademing.
Band met weerhaken en die notie heeft van emotie en gevoeligheid , wat wil zeggen Band met een Grote Toekomst …
Het debuutalbum van het Gentse Kapitan Korsakow is niet echt geschikt -en we drukken ons nog zeer voorzichtig uit- om op een zondagmorgen zachtjes te ontwaken. Uw ochtendlijke boterkoek zou wel eens in uw keel kunnen blijven steken, want dit is een hardnekkige brok noise waarbij een gezonde mens meermaals naar adem moet happen.
Voor zij die iets van Mc Lusky in hun platenkast staan hebben, dit is misschien iets voor u. Voor alle anderen, eerst uw oren oefenen ! Dit is hoegenaamd geen toegankelijke pop, op de radio zal je dit niet horen.
De gitaren piepen, kraken, scheuren en knarsen dat het een lust is.
Enkele rake neurotische kopstoten als “Sinksleeping” (stonerrock in een bad salpeterzuur), “Wild smile” (Nirvana op zijn vuilst), “Cozy bleeders” (Black Sabbath en Killing Joke samen in de kelders van Cockerill-sambre) razen door uw brein, hard, schreeuwerig, gemeen en tamelijk verschroeiend. Onze favoriet is “The looder”, de meest gruizige stoner die we in jaren gehoord hebben.
Afsluitstuk “Sheep dip” -we spreken van stuk omdat je dit bezwaarlijk een song kan noemen- is een klomp herrie van 48 minuten (u leest het goed, 48 !) vol met gestoorde noise en totaal ontspoorde gitaren. Als u dat ding volledig kan uitzitten, krijgt u van ons een fles vodka. In één keer uitdrinken en ontdek op die manier de ware betekenis van het Korsakow syndroom. Moet u beslist eens proberen.
Info op http://www.myspace.com/kapiteinkorsakov
Nederlands 
Français 
