King Krule, een mooi archetype van een hype die uiteindelijk een concertzaalkaskraker wist te worden. Frontman Archie Marshall, mag dan wel lijken op Ed Sheeran uit een minder fortuinlijke welstandsklasse, op plaat overstijgt hij zijn roodhaargenoot tegenwoordig met verve. Helaas kreeg een volgestroomde AB daar in levende lijve, bitter weinig van te zien en te horen.

Voordien mocht Jerkcurb de zaal wat komen oppoken. Dat deden ze overtuigend. Hun opbeurende muziek had zowel iets van Two Door Cinema Club als van Mac DeMarco, maar ook een vleugje Father John Misty betrad onze ogen en oren. Van de bassist kregen daarentegen letterlijk weinig te zien, aangezien hij twee assisterende, rammelaar-shakende dames voor zich moest dulden. Een raar zicht, dat wel. Hoe verder in de set, hoe matiger de nummers werden en dat viel meteen te merken aan het luider wordende publiek. Ons eindoordeel over Jerkcurb is weliswaar zeker positief: aan de nummers mag er dan nog werk zijn. De fond, die is er.

Een epische intro later, kwam King Krule het podium op geschoffeld. We laten het ter discussie of het op een nonchalant coole, of eerder boertig lompe manier gebeurde. Tijdens de eerste tracks werd het al snel duidelijk dat er geen meesterlijk live-muzikant aan King Krule verloren is gegaan. Akkoord, met zijn nummers vult ie een bepaald gat tussenin indie, hyper alternatief en rock, maar dat hebben we bands als Car Seat Headrest met meer overtuiging en oog voor detail zien, en vooral horen, doen.

Op nummers als "Has This Hit?", "Ceiling" ging de volledige band, maar ook vooral Archie zelf, tekeer als een tandeloze hond. Af en toe wat lawaai, maar geheel niet overtuigend of gevaarlijk. Hierdoor voelden we ons zelden betrokken bij het optreden.
Jonge bands worden vaak afgekraakt om de onprofessionele manier waarop ze zich van nummer naar nummer lullen. Wanneer je bijgevolg een headline set om de paar nummers lam legt om gezellig te gaan stemmen, zonder een gepaste bindtekst, zag er in deze uitverkochte zaal dan ook knullig uit. Nog knulliger, en zeg maar ronduit overbodig, waren de spastische bewegingen van de saxofonist van dienst. Volgens ons kijkt Ultima Vez al reikhalzend uit naar zijn kandidatuur.
Was het optreden van King Krule dan een en al kommer en kwel? Gelukkig niet, in de eerste helft van de set hoorden we een venijnige "A Lizard State" en het welgekomen songtrio waarin Archie zijn vuile, Britse attitude-stem heel wat meer tot zijn recht kwam: "Half Man, Half Shark", "Alone, Omen 3" en "Slush Puppy", werd heel pittig uitgevoerd. Deze drie nummers waren voltreffers en het volledig plaatje.
Ook qua geluid, zang en power klopte eindelijk eens, maar ook niet veel meer dan dat. Enkel "Rock Bottom" stak er, en passant, met kop en schouders bovenuit, maar ervoor, erna en eigenlijk veel te vaak tijdens de set, wist de voltallige band ons gewoonweg niet te boeien. Slappe hap, zonde. Qua degelijk uitgevoerde nummers, restten ons trouwens enkel nog vreemde eenden in de bijt "Baby Blue" en "Easy Easy" te benoemen. "Baby Blue" had, al was het ghetto-gevoel nergens ver weg, een puur en broos karakter, terwijl er bij "Easy Easy" ten slotte (eindelijk) nog eens stevig gevlamd werd.
Er werd die avond kwistig met lichteffecten gespeeld, waardoor de show een grootste uitstraling kreeg. Een visueel doekje voor het bloeden, zeg maar. Helaas wist ruim de helft van King Krule's set ons weinig tot niet te boeien.

Had King Krule er collectief weinig zin in, is er sprake van een opgeklopte hype? Het resultaat blijft een ongeïnspireerde avond, met een beperkt aantal hoogtepunten. Dan nog verbloemen we deze opflakkeringen, want we beplakken onszelf graag met pleisters op onbevredigde muzikale wonden. We schuiven met plezier 'OOZ' nog eens door de cd-speler, maar voor een volgend optreden van King Krule staan we niet bepaald meer te trappelen.

Has This Hit? - Ceiling - Dum Surfer - A Lizard State - Cellular - Perfecto Miserable - Alone, Omen 3 - Half Man Half Shark - Slush Puppy (with Okay Kaya) - (Don't Let the Dragon) Draag On - Cadet Limbo - Rock Bottom - Stoned Again - Underclass - Energy Fleets - (A Slide In) New Drugs - The OOZ - Baby Blue - Easy Easy - Encore: Out Getting Ribs

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/king-krule-03-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/jerkcurb-03-03-2020.html

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

We moesten Antwerpen trotseren in een sneeuwbui en met een verstoord tramnetwerk. De besneeuwde cocaïnehoofdstad van Europa was het decor van onze queeste. De beloning van de queeste was geen bevallige jonkvrouw, maar de Londense Archy Marshall die onder zijn alias King Krule de sneeuwwolken mocht proberen weg te spelen. We waren niet alleen. Tamino, Johannes Verschaeve (The Van Jets), Jasper Maekelberg (Faces On Tv) en actrice Anemone Valcke, allemaal stonden ze in de prachtige Roma – als beloning van de queeste – om de 23-jarige King Krule te komen aanschouwen.

King Krule komt in de Roma zijn nieuwe plaat, ‘The Ooz’, live aan ons voorstellen. Na zijn prachtig debuut ‘6 Feet Beneath the Moon’ van 2013 en enkele turbulente jaren later is hij er dus weer met nieuw werk. Een album waar je zowel parels van de zuiverste soort als bizarre experimenten op vindt, van het briesende “Half Man, Half Shark” tot het charmante “Czech One” dat je dan weer best met fluwelen handschoentjes aanraakt. Zet ‘The Ooz’ op en laat jezelf gewoon wegglijden op de donkere wolken die Archy Marshall met zijn lyrisch gebrom voortstuwt.
Diezelfde obscure wolken wist King Krule ook live in de Roma te brengen. Openen met “Has This Hit” en vervolgens ook “A Lizard State” en “Midnight 01 (Deep Sea Diver)” vroeg in de set plannen, zette De Roma op de wolk waar King Krule zich zelf op bevond. Uit die donkere wolken viel echter geen sneeuw, wel bestonden ze uit dromerige indie geluiden die samenvloeiden met een jazzachtig basis. Dit alles bracht de King Krule uit Archy Marshall naar boven. Zijn rauwe stem schreeuwde je soms wakker en bracht je dan weer snel terug op het duistere, dommelige pad.
Wie niet op tijd op die dromerige wolk kon kruipen, kon de performance minder smaken. King Krule koos er niet altijd voor om met zalvende, zachte handreikingen voor de dag te komen. Af en toe werden we tegen het hoofd geslagen door gevaarlijke baslijnen die King Krules geknor als ware dreigingen naar voor lieten komen. Ook de punkige gitaren die af en toe de plak zwaaiden, zetten dat onheil kracht bij.
Wie wel heerlijk meevloog als een Aladdin op een vliegend tapijt op de zwarte flow van King Krule, omarmde die dreiging en flirtte ermee. Het pure “The Locomotive” werd bezweerd door de grove stem van Marshall die als het ware een onheilsspreuk over zichzelf afschreeuwde. Het publiek kon die snijdende dramatiek wel smaken en trakteerde de rosse god op een stevig applaus. Wie op dezelfde golf surfte als King Krule kreeg de toestemming om in zijn ziel kijken.
Naar het einde toe opende King Krule zijn armen en liet heel de Roma erin plaatsnemen. “Baby Blue” werd gevolgd door “Easy Easy” en als enige bisnummer kletste Marshall er nog “Out Getting Ribs” tegenaan. Iedereen die nog niet op de indie trip zat, werd door King Krule verwelkomd met het beste van zijn waanzinnige debuutalbum. De zaal toonde zijn appreciatie nog een laatste keer en weg was de rosse god, om ergens anders de wolken gitzwart te laten kleuren.

Wij konden naar huis in de kille sneeuw met een warm gevoel, want King Krule stond er. Ook al botste en schampte hij af en toe de kantjes ervan af.

Setlist: Has This Hit – Ceiling - Dum Surfer - A Lizard State - Midnight 01 (Deep Sea Diver) - The Locomotive - Lonely Blue - Rock Bottom - Little Wild - Neptune Estate - Emergency Blimp - (A Slide In) New Drugs - The Ooz - Half Man, Half Shark - Baby Blue - Easy Easy
Bis: Out Getting Ribs

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: De Roma, Antwerpen ism Autumn  Falls