Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. We herkennen zeker nu nog een Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje .
Na het beluisteren van deze nieuwe cd is het duidelijk dat zij niet meer hun debuut van een pak jaar terug kunnen benaderen . Nu is dit kwartet er voor een paar sterke singles als “There is no other time” en de titelsong , die sterkhouders zijn, door de snedige aanpak , de opwindende beats en de samenzang of wisselende zangpartijen .
Samen nog met een paar andere als “Show me a miracle” en “Children of the sun” intrigeren ze door die frisse, twinkelende grooves . Het zakt zeker wat ineen door o.m. psychedelische partijen. Op die wijze blijven ze hangen binnen de mainstream elektronica pop .
Goed wel allemaal , soms wat onschuldig, maar minder spannend dan vroeger …
Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. Er waren een goede zeven jaar terug een pak opkomende bandjes in het genre , nu schieten er maar een handvol meer over , waaronder ook Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje.
Eén plaat is zeerzeker in het geheugen gegrift , ‘Myths of the near future’ met de huppelende songs “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers” . Ze zaten dan ook op het eind van de set en zorgen nog steeds voor dat ietsje meer . Eigenlijk moeten ze het hebben van single werk, want de temperatuur steeg en de aandacht verscherpte bij een “Echoes” en de huidige single “There is no other time” uit ‘Love frequency’, sterkhouders om het ander mainstreamwerk (zeker in het midden van de set) wat op te vangen .
Aan dynamiek ontbrak het zeker niet . Het kwartet , onschuldig wit gekleed , ging gretig te werk . De eerste songs “New reality”, “Atlantis to interzone”, “Gravity’s rainbow” en “Valley of the calm trees” klonken snedig ; hier gaven de samenzang en de wisselende zangpartijen zeggingskracht.
Een uitverkocht Bota onthaalde z’n band erg warm . Net als de andere concerten die vanavond in de Bota geprogrammeerd stonden , werkten de songs aanstekelijk dansbaar. In de bis werden eerst alle rockregisters opengetrokken en kwam zelfs een Iggy om de hoek kijken. De frisse, twinkelende grooves hadden we dan opnieuw met “Children of the sun” en het afsluitende “It’s not over yet”.
The Klaxons kunnen hun materiaal op plaat wat aan het herkauwen zijn , live zijn en blijven ze leuk en opwindend.
Organisatie: Botanique , Brussel
Het Britse trio dat Klaxons vormt, brak door in 2007. Met zijn redelijk simpele songs, kregen ze heel wat airtime, en zo kennen we vandaag nog de evergreens “Golden Skans” en “Gravity’s Rainbow”. Voor ‘Surfing The Void’ hebben ze drie jaar op zich laten wachten, waardoor de verwachtingen torenhoog werden.
Helaas lossen ze deze verwachtingen niet in. De mix van indie, dance en shoegaze wordt op dit album ook nog doorgetrokken, maar de catchiness is minder aanwezig. Met “Echoes” begint de plaat nog veelbelovend en zien we ook een hit worden. Maar bij “The Same Space” loopt het al mis. Daar wordt voor het eerst de schim die ze zijn na hun debuut duidelijk. De titeltrack dan is hyperkinetisch. Het heeft zijn charme en doet je ook terugdenken aan rommelige songs van de eerste plaat zoals “The Four Horsemen”. In “Valley of the Calm Trees” en “Extra Astronomical” wordt er meer de psychedelische tour opgegaan en bij momenten klinkt ze geslaagd, maar ze kunnen het niveau niet het hele nummer behouden. Als we de moed opgaven, kwam er toch nog een verrassende “Flashover” uit de boxen gegalmd. Een mooi rauw geluid, en ook dit keer deed het ons sterk denken aan de eerste plaat.
Klaxons kan niet bevestigen met hun tweede plaat. Ze zijn nog een schim van wat ooit een baanbrekende band was. Met slechts een handjevol sterke nummers maakt men nog geen goede plaat. Jammer.
Het Londese Klaxons lag een drietal jaar terug aan de wieg van de nu-rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. Samen met bands als Hot Chip, Late of the pier, Does it offend you, yeah en Kasabian maakten ze een sterk debuut. Maar buiten Kasabian en Hot Chip zijn vele van die opkomende bandjes al bijna ten onder of ze moeten muzikale variaties brengen om het éven boeiend, fris, opwindend, aanstekelijk en dansbaar te houden.
‘Myths of the near future’ is gegrift in het geheugen met huppelende songs als “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers”. Vóór deze plaat verscheen, hebben ze de vorige moeten schrappen als ‘te experimenteel’. De nieuwe plaat nam wel een andere wending aan … een fors krachtige gitaarsound met elektronica, die onderhuids kleur geeft aan het dynamisch rockende trio.Luister maar eens naar “Valley of the calm trees”, “Flashover” of de titelsong van de tweede cd. Minder nu rave, toeters en bellen , bezwerende zalvende en hitsende elektronica en popgehalte. Songs als “Echoes”, “The same space”, “Vanusla”, “Twin flames” en “Future memories” slaan de vroegere richting in.
Vier producers werkten aan de plaat, een beetje teveel van het goede om aan het opzienbarende debuut te tippen. De songs halen een goede middelmaat, maar beklijven en werken net onvoldoende en gevat op de dansspieren …
Nederlands 
Français 
