Wat een klankenspectrum kregen we over ons heen in de anderhalf uur durende set van M83, het eenmansproject van de Fransman Anthony Gonzalez . Op plaat ervaren we een rijkbeladen klankkleur door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar, niet vies van bombast en klassiek, en aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje. Live wordt dit in een sferisch, spacey, dromerige trip en een spetterend dansfeestje omgezet, waar elk instrument aan zijn trekken komt .
Ze zijn een heuse band , een kwintet , aangevuld met een gastzangeres (Mai Lan?). De sound wordt energiek , sprankelend en is aangenaam, groovy. Kortom , een live band bij uitstek, die de AB omtovert tot een chillende danstempel. De lightshow deed ook zijn werk, met prachtige flashy lights en een sterrenhemel . Tja niet voor niks staat M83 garant voor een kosmische trip van psychedelica, pop , rock , soul , r&b en shoegaze, die ergens teruggrijpt naar Vangelis en JM Jarre …
Een imposant toetsenbord en elektronica staat vooraan het podium dat allerhande klanken produceert, gretig bediend door onze Franse techneut . Hij houdt van die kenmerkende galmende , overstuurde loops. Een uitwaaierende sound die uiterst fris en aangenaam is.
Hij heeft een sterke band achter zich , de bassist wisselt van instrument alsof het niks is, hij hitst het publiek op met de bijhorende drumpaths , springt en hotst heen en weer . Ook de andere leden gaan ervoor , instrument en dynamiek gaan hier samen . De bas , gitaar, keys, sax en krachtige drums zwollen aan , drongen en klonken goed door . Het optreden fonkelde, twinkelde. Meteen werden we in die heerlijke psychedelica ondergedompeld met “Reunion” ; Met “Do it, try it” hadden we de herkenbaarheid van de nieuwe plaat “Junk” , die het drie jaar geleden “Hurry up , we‘re dreaming” opvolgt .
M83 is al een pak jaren bezig, maar kreeg pas voet van grond door die vorige cd , waaronder de singles “Midnight city” en “Wait” , sterkhouders die vanavond netjes verdeeld zaten in de set .
De vederlichte charme en stemmigheid in het materiaal kreeg live een boost en durfde ritmischer, gedrevener, harder te klinken . Een rustpauze werd af en toe ingeschakeld, een meeslepende melancholie , maar nergens werden we te diep in de droomwereld gehouden … De harmonieuze samenzang bracht het geheel naar een hoger niveau. Het oudje “Sitting” werd heerlijk uitgesponnen en ook “Oblivion” was qua gestalte boeiend en sterk . Een wondermooie “Wait” bracht ons naar een schitterend slotstuk van o.m. “Go”, “Bibi”, die een kenmerkend french ‘discokitsch’ touch meekreeg van een Daft Punk , Mylene Farmer of Desireless . Hier nam de zangeres een prominente rol in . “Midnight city” en “Echoes” dienden ze een felle kopstoot toe door de snedige gitaarsoli. Een grootse electrocash. Wat een gezelligheid en ambiance !
In de bis M83 balanceerde tussen dans en droom . De klemtoon kwam op enkele instrumentale nummers , waaronder een ijzersterke “Couleurs” ; het filmische, soundtrackgevoel evolueerde, helde over naar een danceknaller , een uitzinnig feestje waarover heen gitaren , keys , sax , drums hun part opeisten . “Lower” wuifde de dansparty uit .
M83 bracht voldoende variaties en lagen aan in z’n geluid , waarbij de elektronica , gitaren, percussie en de galmende zanglijnen elkaar afwisselden en/of aanvulden. We werden meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die de dansspieren aansprak . Hopelijk kunnen we deze band na Pukkelpop terug de komende zomer aan het werk zien … Fabuleus concert!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rendez-vous-27-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/m83-27-11-2016/
Organisatie: Live Nation
M83 is het eenmansproject geworden van de Fransman Anthony Gonzalez, die in 2013 een lekker stukje ‘chillwave/elektronica’ bood met de dubbele ‘Hurry up , we’re dreaming’, een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar , niet vies van bombast en klassiek, en aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje . Jawel , een sferische, dromerige trip realiseert hij met o.m. “Midnight city” , “Wait” en “New map” .
Ook hier noteren we maar liefst 15 nummers en worden we meegevoerd in een poppy dance wereld. “Do it, try it” en “Go!” (met Mai Lan) zijn al meteen twee pareltjes die de cd koestert. We ervaren een vederlichte charme in het materiaal, een combinatie van kosmisch aandoende keys , psychedelica, pop , rock , soul , r&b en shoegaze . Enkele gelegenheidsartiesten nemen de zangpartijen op zich en geven kleur .
Een uitwaaierende sound , orkestraties en een soundtrack/docu gevoel (in de vier korte instrumentale tracks) is aanwezig .
De techneut heeft opnieuw een sfeervolle, dromerige plaat uit , die friste uitstraalt en aangenaam tintelt!
Er zijn weinig hedendaagse groepen die erin slagen om verschillende generaties bij elkaar te brengen. Muse, Coldplay, MGMT, Radiohead? Wel, M83 maakt deel uit van deze categorie. Ontstaan dankzij Anthony Gonzales, afkomstig uit Antibes, combineert M83 met succes de erfenis van het verleden en de moderniteit.
Het verleden, dat zijn de verwijzingen naar progressieve rock (Pink Floyd, Rush, J.-M. Jarre), krautrock (Kraftwerk, Schulze, Ash Ra Temple) en new-wave (Talk Talk, Tears For Fears). Het heden, dat zijn de klanken van electropop, zelfs trance en de super vervalste stemmen.
Niet verbazend dan ook om in het publiek van de AB een mengeling te vinden van tieners en veertigers, tijdens wat - na de PIAS Nites in februari en de Ardentes in juli - niet minder is dan het derde bezoek van het combo in België in één jaar tijd.
Bij het vallen van het doek brachten de Galliërs van Man Without Country een kwaliteitsvolle shoegaze electropop, gebaseerd op krachtige synthesizers, snijdende gitaren en luchtige stemmen. In tegenstelling tot verschillende ‘supporting acts’, die zich tevreden dienen te stellen met een beperkt geluid, geniet Men Without Country van het ‘krachtige geluid’ van M83. Een interessant optreden. Hun eerste album ‘Foe’ werd geproduceerd door Ken Thomas, die eveneens “Saturday = Youth” van M83 produceerde. Een groep om te volgen!
Terwijl de eerste noten van het concert van M83 majestueus weerklinken, zijn we getuige van de eerste verwijzing naar progressieve rock. Morgan Kibby, de zangeres/keybordspeelster, komt alleen het podium op, gekleed in een lange zwarte jurk en met een dierenmasker op, dat ons aan het vossenhoofd van Peter Gabriel in Genesis herinnert. Een verrassende verwijzing! Vervolgens nemen de andere muzikanten het podium in, Anthony Gonzales op kop, gevold door Loïc Maurin op de drums en door de piepjonge Jordan Lawlor op gitaar/keyboard. In het stuk met de passende titel “Intro” neemt Morgan de gedeeltes die origineel door Zola Jesus in de studio werden ingezongen uitstekend voor haar rekening.
Het decor is kosmisch, bijna Floydiaans, met een sterrentapijt en met dromerige lichtstralen: we zijn klaar voor een ruimtereis naar sterrenstelsel Messier 83 (vanwaar de naam van de groep). De AB is uitverkocht en het publiek geheel enthousiast!
Na het zeer elektronische “Teen Angst”, die Fischerspooner oproept, gaat het optreden écht de hoogte in dankzij “Reunion”, de tweede single van ‘Hurry Up, We're Dreaming’. Een stuk waarvan de intro onvermijdelijk aan de Canadese prog-rockgroep Rush doet denken. Tijdens het refrein bewijst Gonzales dat hij het publiek reeds in de hand heeft door hen de ‘oh oh oh’s te laten herhalen. En daarna, een kleine verrassing in de vorm van een electro-house break die tot een grandioos einde leidt. Bekijk dit moment, gefilmd van op het balkon: http://www.youtube.com/watch?v=5EdL6F4e1CY.
“Sitting” is de eerste lange instrumentale ‘psychelektro’ van het optreden, één van de handelsmerken van M83. Vervolgens is het de beurt aan het folkklinkende “Year One, One UFO”, dat doet denken aan Yes en MGMT. “We Own The Sky” is een ander sterk moment : het ritme is kalmer en het gezang zweverig. Het einde van het nummer werd veranderd voor het optreden. Het ritme versnelt plots, ondersteund door de herhalende noten van Morgan Kibby: een fijne verrassing!
“Steve Mc Queen” is een ander voorbeeld van een electrohit die gedomineerd wordt door de kreten van Gonzales en door de veranderingen in dynamiek. Prachtig. Vervolgens toont “Wait” zich als hun eigen “Us and Them”. Zowel de harmonie als de structuur van het stuk roept zeer duidelijk het meesterwerk van Pink Floyd op. Het doet ons eveneens denken aan de recente albums van Anathema. Het einde van het nummer is groots, omhuld in keyboardwolken en een mooie gitaarsolo, die Gonzales doet op zijn knieën vooraan het podium. Video : http://youtu.be/UN2XwQB2UXc.
Na “Graveyard Girl” horen we de vocale riff van “Midnight City” en een enorm geschreeuw vult de AB. Met deze riff heeft Gonzales een universele ‘hook’ gevonden, die perfect instemt met onze tijd. Hij hoeft slechts zijn armen in de lucht te werpen en “Bruxelles!” te roepen en het publiek zingt volop de zes bekende noten mee, vooraleer een saxofonist dit moment ietwat verpest met een te schelle solo. Bekijk hier de video: http://youtu.be/JVkyt-M_Oqk.
Het optreden eindigt vervolgens in gehele zachtheid met het zeer rustige “My Tears Are Becoming A Sea”, dat een halve toon lager gespeeld wordt dan op de cd.
Maar de groep komt al snel terug om het excellente “A Guitar And A Heart”, één van mijn favoriete nummers van het album ‘Before the Dawn Heals Us’ (2005), te brengen. Het nummer kent een trage voortgang die doet denken aan het bekende “One Of These Days” van Pink Floyd (uitgegeven op ‘Meddle’ in 1971) en die trouwens in dezelfde toon gespeeld wordt (jawel). Het ritme wordt sterk geaccentueerd op een tapijt van synthetische geluiden en zwelt langzaam op tot het zijn hoogtepunt bereikt in een explosie van drums en gitaren.
Het concert eindigt uiteindelijk met het zeer plechtige “Outro” en het hoogstandje dat “Couleurs” heet. Ook hier vinden we een lange elektronische opbouw van meer dan 8 minuten. Bij de basisriff van de synthesizer voegen zich nu de ritmiek en de gitaren. De groep breekt echt los op dit nummer, dat eindigt in een geluidsorgasme.
Na dit optreden is het onbetwistbaar: M83 is een voorname groep geworden en mag zich nu tot de grote jongens rekenen… Enige kleine bedenking, het lichtjes te harde geluid van de drums en het probleem van de playback, dat helaas onvermijdelijk is in deze tijden. Het is moeilijk om te onderscheiden wat de muzikanten écht spelen, aangezien enkel de stemmen en de drum een 100% live bijdrage leverden.
Maar laten we ons plezier niet versmaden: de setlist was fantastisch, de muzikanten perfect, het geluid overweldigend en de lichtshow verbazingwekkend. Een stellair, fonkelend en verbluffend concert!
Setlist Intro; Teen Angst; Reunion; Sitting ; Year One, One UFO ; We Own The Sky
Steve McQueen; Wait; Graveyard Girl ; Midnight City; My Tears Are Becoming a Sea
Bisnummers: A Guitar And A Heart; Outro; Couleurs
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
De Fransman Anthony Gonzalez aka M83, is al een tiental jaar bezig en breekt nu definitief door met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . Een huzarenstukje chillwave/elektronica trouwens , een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar; en niet vies is van bombast en klassiek aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje . Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats.
Live onderneemt hij met band een heuse tournee . Na een succesvol optreden op de Piasnites een goede maand terug , was hij nu te zien als vierkoppige band in een lang op voorhand uitverkochte GrandMix . Tja, dat de (Noord)Fransen vallen voor deze elektronicatechneut is niet meer dan normaal.
Op het podium zagen we een hoop elektronica en hitech apparatuur om een sferisch, dromerige hypnotiserende trip te realiseren; Fors injecteerden percussie en gitaren het geluid. De lange opener “Intro” (die ook de nieuwe dubbelplaat opent) balanceert tussen droom, bombast en dans, is filmisch als beeldend en bracht ons in de juiste stemming. De toetseniste nam een prominente rol qua hemelse zang en galmende vocals in, naast de ietwat zalvende, integere zalvende zang van Gonzalez. Het geluid en de lightspots vormden een perfect geheel.
Meteen werd het kwartet sterk onthaald .
De aandacht werd verdeeld tussen nieuw en oud; de terugblik overtuigde met opbouwende “Teen angst”, “Graveyard girl”, de swing’n’groove van “Sitting” en “Guitar & a heart” en een slepende “We own the sky”; als een mistige sliert palmden ze ons in en durfden ze te exploderen, net als het nieuwe materiaal “Wait”, “Reunion” en de single “Midnight city”.
M83 bracht voldoende variaties en lagen aan in z’n geluid , waarbij de elektronica , gitaren, percussie en de galmende zanglijnen elkaar afwisselden en/of aanvulden.
We werden anderhalf uur op onze wenken bediend en letterlijk meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die live een red bull booster bezorgde en de dansspieren aansprak . Het afsluitende , opzwepende “Couleurs” klonk verbluffend en kreeg uitzinnige reacties . Tourcoing stond op z’n kop …de Marquee tent van Rock Werchter kan volgen . U bent gewaarschuwd!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De Fransman Anthony Gonzalez aka M83 kan definitief doorbreken met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . Een huzarenstukje chillwave/elektronica , een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar , niet vies van bombast en klassiek aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje . Een ‘skone’ wereld van de naar LA uitgeweken techneut, die een droom/sprookjeswereld creëert. Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats.
Twee cd’s die elkaar aanvullen, en een sferische dromerige trip realiseren, die vertakken naar klassiek en soundscapes; met “Midnight city” , “Wait” en “New map” koesteren we meteen drie popklassiekers.
Nederlands 
Français 
