Motorpsycho - Noorse rockmarathon
Na 2 mindere albums ‘Yay!’ en ‘Neigh!’, met daarop een stel ondermaatse akoestische omzwervingen, is Motorpsycho met het nieuwe titelloze album gelukkig teruggekeerd naar hun vertrouwde geluid. Het is wederom een knoert van een dubbelaar geworden met lange prog-rock uitspattingen, potige riffs en gitaarsolo’s die in een baan om de aarde zweven.
Kortom, al hetgeen waar wij Motorpsycho al jaren om koesteren en de reden waarom wij er telkens willen bij zijn als ze weer eens in de buurt komen.
Naar goede gewoonte trakteerden de Noren ons nog maar eens op een marathonset van bijna 3 uren. Ze begonnen er wel aan met een valse noot, en dat mag je wel heel letterlijk nemen, bassist Bent Saether zat er in “The Comeback” vocaal zodanig naast dat het pijn deed aan de oren. Zo was die eerste song voorgoed om zeep geholpen, maar daarna had Saether zijn stem wel degelijk terug onder controle, waarmee de valse start snel vergeten was.
Motorpsycho had voor deze tournee ook weer de vertrouwde Reine Fiske als extra gitarist/keyboardspeler in de rangen, en dat zorgde meermaals voor vonken. Vooral de synchrone gitaarsolo’s tussen Fiske en Hans Magnus Ryan in het geweldige “Lucifer, Bringer of Light” waren een genot, een absoluut eerste hoogtepunt in de set. Fiske kreeg ook een hoofdrol in “Go To California” waarin hij met een stel hemelse retro keyboardpartijen de band helemaal richting The Doors stuurde.
Het fraaie uitgesponnen “A Pacific Sonnata” raakte de gevoelige snaar en mondde uit in een prog-rock meesterwerkje van het zuiverste kaliber. “Lady May”, een ‘klein’ liedje uit ‘Kingdom Of Oblivion’, ontpopte zich dankzij het fantastische solowerk van Hans Magnus Ryan tot een langgerekt sierlijk jazz-rock pareltje. Met daarachter het geweldige en bijzonder stevige drieluik “Three Frightened Monkeys”, “Core Memory Corrupt” en “Balthazaar” bewees Motorpsycho dat het nieuwe album alweer een knaller van formaat is.
De langste epossen werden opgespaard tot op het laatst, er mocht hartig gejamd worden op het noisy “The Tower” en vooral op afsluiter “Neotzar”, een knoert van een song die in al zijn razernij zomaar eventjes boven de 20 minuten uitsteeg.
Dit was nog eens een vintage Motorpsycho optreden, monsterlijk lang, van prog-rock langs jazz-rock tot metal en noise-rock. Geen bende die het beter kan dan deze noeste Noren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7475-motorpsycho-02-05-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Tradities zijn er om in ere te houden, er gaat geen jaar voorbij zonder minsten één nieuw Motorpsycho album. De fans weten ondertussen al wat hen te wachten staat met het zoveelste nieuwe schijfje van deze hardnekkige Noren. De band gaat inmiddels al een paar decennia onverstoord door met het brouwen van hun gekende prog-rock sound die zich steevast vertaalt in alweer een marathon-album. In vinyl termen gaat het hier zowat altijd over een dubbelaar met daarop gegarandeerd een stel flink uit de kluiten gewassen songs die niet zelden tegen de tien-minutengrens aan schurken.
Ook met het nieuwe ‘King Of Oblivion’ is het weer van dattum. Niets nieuws onder de zon dus, maar dat hoeft daarom geen slecht nieuws te zijn, integendeel. Motorpsycho doet immers gewoon waar ze zo goed in zijn. Daarom is ‘King Of Oblivion’ geen verrassend album, wel een aangename aanvulling van hun inmiddels indrukwekkende discografie.
Het zijn alweer de langste songs die met de schoonheidsprijzen gaan lopen. Zo klinkt opener “The Waning Pt 1&2” heel vertrouwd in de oren met een bronstige riff waar een resem heerlijke gitaarsolo’s achteraan schuren. Ook “The United Debased” en “At Empire’s End” zijn in die zin parels van het zuiverste formaat, Motorpsycho op zijn best. Absolute topper is “The Transmutation Of Cosmoctopus Lurker”, een uitgebreide psychedelische stonertrip die de verste uiteinden van het heelal verkent.
Motorpsycho flirt wel eens met bombast, maar nooit gaan ze erover, check “Dreamkiller” dat via een akoestische intro overgaat in een orkestrale apotheose maar nergens opgezwollen klinkt.
‘Kingdom Of Oblivion’ ademt de gekende Motorpsycho sound uit alle mogelijke poriën, wij zouden het niet anders willen.
‘Less Is More’ liet bassist Bent Saether zich ergens tijdens het concert ontvallen, om zichzelf dan maar algauw te corrigeren tot ‘More Is More’. Want dat was natuurlijk het geval bij Motorpsycho dat hier alweer een marathonconcert gaf van maar liefst twee en een half uur. Met alles erop en er aan : noise, psychedelica, hard-rock, stoner-rock, geschifte prog-rock en zelfs een scheut flower-power. Het vaste trio had zich, wat ze wel vaker doen, laten versterken door ouwe getrouwe Reine Fiske (van Dungen en zo nog een dozijn andere bands) die met zijn keyboards en zijn vernuftige gitaaruithalen de sound nog een extra boost gaf.
Met opener “Lacuna/Sunrise” werd het al snel duidelijk dat de Noren vanavond alweer niet op hun klok zouden kijken. Ze bedienden deze klassieker van een uitgesponnen psychedelisch gestoord middenstuk waar zelfs het Pink Floyd van Syd Barret zou zijn van omver gevallen, alsof “Interstellar Overdrive” een drietal keren binnenstebuiten gedraaid werd om het vervolgens nog twee keer op zijn kop te zetten.
Nog maar één song ver en de gitaren waren al minutenlang gretig uit de bocht gevlogen, Sonic Youth in progland. Met een stomend “Ship Of Fools”, ook weer zo een ferme brok van een kwartier, werd de volumeknop dan nog eens een flink stuk naar rechts gedraaid en werd een stel potige riffs afgevuurd. En daarop maar soleren dat het een lust was, er stond wederom geen rem op vanavond.
“Twenty more songs !” riep een grapjas vanuit het publiek, waar hij nog fijntjes aan toevoegde “The long ones !”. Overdaad is een dooddoener bij veel bands, maar bij Motorpsycho is het een handelsmerk. Wie niet houdt van ellenlange songs met ingebouwde LSD trips, was maar beter thuisgebleven vanavond.
De nieuwe plaat heeft ook drie van die kanjers te bieden, en die waren allen van de partij. Titelsong “The Crucible” manifesteerde zich als een episch werkstuk waarin de oude platen van Yes in een stonerbad werden ondergedompeld, “Psychotzar” ontbolsterde zich tot een moordlustige stonerrocker die gebouwd was op een fundering van zware duellerende gitaren en “Lux Aetarna” was heerlijke folk-rock die halverwege opengereten werd door een splijtende solo.
Uit de vorige plaat ‘The Tower’ haalde Motorpsycho het huzarenstukje “A Pacific Sonata” boven, een song die mijmerend van start ging om dan middels glasheldere gitaarsolo’s open te bloeien tot een weelderige papaverweide. Er werden nog meer hallucinerende bloemetjes in het rond gestrooid toen men de akoestische gitaren bovenhaalde voor een flower-power versie van “Spin Spin Spin”, een sixties folksong van de Amerikaans songwriter Terry Callier. Duidelijk een buitenbeentje vanavond, niet alleen qua sound maar ook qua duurtijd, het dingetje duurde amper drie minuutjes en zorgde voor een aangename verpozing.
Motorpsycho had met “The Pilgrim” van seventies prog-rockers Wishbone Ash nog een andere cover in de aanbieding, eentje die hen op het lijf gegoten was. We hadden er trouwens nog nooit eerder bij stilgestaan, maar inderdaad, Wishbone Ash mag gerust bijgeschreven worden in het grote voorbeeldenboek van Motorpsycho.
Na deze extreem lange set kunnen we u nog wel een zweempje van kritiek meegeven. Toen het eigenlijk al lang bedtijd was vond Motorpsycho dat er toch nog een bisje af kon. In hun wereld was dat dan weer een mokkel van boven de 10 minuten, maar “Fools Gold” zorgde hoegenaamd niet voor de ultieme apotheose. In plaats van er een laatste explosieve lap op te geven werd de song te lang uitgerokken zonder dat men er enige vorm van dynamiet had ingestopt.
Maar voor de rest was dit weer twee en een half uur smullen van die typische Motorpsycho sound die gewoon niet in één hokje te vatten is.
Organisatie: Depot, Leuven
Motorpsycho stond naar goede gewoonte garant voor een marathonoptreden van meer dan twee en een half uur. Als wij u zeggen dat zij daarin 14 tracks speelden, dan komen we na een beetje rekenwerk op een gemiddelde van boven de 10 minuten per nummer. Om u maar te zeggen, dit zijn The Ramones niet.
Motorpsycho gaf in het eerste deel een les muziekgeschiedenis en vergezelde de fans op een avontuurlijke ruimtetrip doorheen hun indrukwekkende backcatalogue.
Met de aanvankelijk rustige en fijnbesnaarde gitaarklanken van een uitvoerig “Year Zero” begon het viertal aan hun lange set. Die eerste song ging al gauw in crescendo en groeide meteen uit tot een fenomenale gigant. De toon was gezet, hier zou een episch concert volgen met lange songs en aanzienlijke instrumentale huzarenstukjes waarin Motorpsycho in al zijn gedaantes zou schitteren. Hard-rock, prog-rock, jazz-rock of gewoon uitzinnige nosie-rock, alles kwam aan beurt en dikwijls in één en dezelfde song.
Het is trouwens nooit makkelijk geweest om één label te kleven op deze band en de prestatie van vanavond was daar een duidelijk bewijs van. Motorpsycho schitterde immers op alle gebied en spreidde daarbij de vleugels wijd uit, van fijngevoelige jazzrock met klassieke trekjes in “Manmower” tot grootse prog-rock in “Critical Mass” en “Cloudwalker”, van psychedelische sixties pop in de Love cover “August” tot nineties alt-rock in het 20 jaar oude ‘Pills, Powders + Passion Plays’. Al die songs kregen een uitgebreide, passionele en uiterst dynamische live uitvoering. De Motorpsycho-geschiedenisles was er eentje om met verbazing en ontzag bij te wonen.
Zeven songs ver waren we, al ruim boven het uur, en toen pas begon Motorpsycho aan het nieuwe en ronduit schitterende album ‘The Tower’, een plaat waarop we na de sublieme en weergaloze live vertolkingen nog meer verliefd geworden zijn. “Intrepid Explorer” zette nog zachtjes en glooiend in maar werd dan alsmaar heter en opwindender door gestaag uit te groeien tot een geweldige uitbarsting van uitzinnige gitaren, krachtig roffelende drums en hevige space-keyboards. “A Pacific Sonata” was een prachtig staaltje verfijnde laid-back-rock om lekker bij weg te dromen, met een eminente en enig mooie jazzgitaar in de hoofdrol. De vlammende en explosieve hard rock van “The Cuckoo” en een werkelijk waanzinnig “A.S.F.E” zetten de boel helemaal onder hoogspanning. Jawel, beste fans, die nieuwe plaat is echt fabuleus en Motorpsycho bracht de songs met hartstocht en onbegrensde elektriciteit.
Tussen al dat formidabel nieuw geweld haalde Motorpsycho dan nog eens twee hartige en krachtige klassiekers boven als het wondermooie “Lacuna/Sunrise” en het geestdriftig opbouwende “Taifun”. Deze laatste is trouwens haast 20 jaar oud en staat op ‘Trust Us’, een dijk van een album en één van onze all-time Motorpsycho klassiekers.
We waren nu al ruim meer dan twee uur ver in de set toen we van de ultieme klepper konden spreken, en dat was alweer een nieuweling. “Ship Of Fools”, wederom zo een kolos van een kwartier, barste open, haalde fel uit en zat vol met spanning, emotie, kracht en muzikaal vakmanschap. Motorpsycho in volle glorie.
Tot slot mocht een overweldigend “The Tower”, de opener van de nieuwe plaat, hier de deur komen dichtdoen, maar niet zonder eerst even een stel moordriffs en een paar venijnige solo’s de zaal te hebben ingejaagd. Met een knal er uit gaan, heet dat dan.
Als er één band is die op zijn eentje het ietwat stoffige en oubollige imago van het prog-rock genre kan doen vergeten dan is het Motorpsycho wel. Ze weten een zaal te beroeren met hun eigenste alternatieve versie van het genre en broeden op een krachtige combinatie van vaak gracieuze muzikale uitstapjes en machtige hard-rock uitspattingen. Geregeld laten ze, veelal na een meeslepende of innemende inloopronde, een geweldige orkaan over hun songs waaien.
Bouwen aan monumentale songs met onbeschaamde epische trekjes, en die op een podium nog wat uitvergroten, dat is wat ons betreft de sterkte van Motorpsycho. Doch, het is uw volste recht om hier anders over te denken, want… het zijn The Ramones niet.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het Noorse Motorpsycho is een perfect op elkaar ingespeeld trio die de laatste vijftien jaar teruggrijpt naar granieten blokken retrorock/psychedelica, dwz lang uitgesponnen en in elkaar vloeiende, meeslepende songs, die broeierig, intens opbouwend en krachtig kunnen zijn, met freejazzy, hallucinante, massieve en waanzinnige trips. Het leken wel bezwerende jamsessies. Op de nieuwe plaat kan je natuurlijk niet omheen die hechte , sterke drie – eenheid , en de cd van negen songs ervaren we al een verademing binnen die massieve sound , gezien ze ietwat gematigder te werk gaan , en de songs durven refereren naar het ietwat toegankelijke ‘Let them eat cake’ door die ‘60s dromerige sound .
Openers “Cloudwalker” en “Ghost” hebben zeerzeker die link en verder hebben we dat op “Mountain” en “Entropy” . Op “Kvaestor” , “The magic & the wonder” en “Hell pt 7 – victim of rock” zuigt het trio je volledig mee op in hun kenmerkende stofferige, logge, massieve sound .
Motorpsycho is en blijft een buitenbeentje en intrigeert opnieuw met prachtig cd werk! Ook live een must-see!
De immer productieve Noorse prog- en hardrockers van Motorpsycho hebben nog maar eens een plaat gemaakt, ‘Still Life with Eggplant’ heet het ding en het is alweer een kanjer. Deze keer werden ze een handje geholpen door Reine Fiske, gitarist van het Zweedse psychedelische zweefcombo Dungen.
Fiske mag ook mee op tournee en zijn freaky gitaarpartijen zijn een aangename meerwaarde voor de zweverige monsterrock van Motorpsycho. Het viertal maakt er in de 4 AD een heuse rockmarathon van met een overvloed aan moordende riffs, gierende en bronstige gitaren, loodzware bassen en gortige drums. Met de vocale kwaliteiten van zowel Hans Magnus Ryan als Bent Saether is het wat minder gesteld, maar dat weten we al langer dan vandaag en bovendien beperken ze wijselijk de zangpartijen tot een minimum.
Naar goede gewoonte naait Motorpsycho de songs soms met flarden aan elkaar en verweeft er wat muzikale kunde van andere grootheden door. Deze keer horen we een streep Zappa en een vleug Wishbone Ash.
Motorpsycho live is altijd een avontuurlijke gelegenheid, de band klinkt steevast anders dan op hun platen en is altijd onvoorspelbaar, maar steeds mogen we ons aan een kanjer van een set verwachten (vorig jaar trouwens nog met volle teugen genoten van hun passage in de Kreun, de band zorgde er in het gezelschap van de freaky maar geniale keyboardspeler Stale Storlokken voor een unieke mengeling van jazz en progrock).
Vanavond krijgen we meer volumineuze massieve rock die wordt gebracht met geniale instrumentenbeheersing, passie en tonnen speelplezier. Een flinke graai uit het nieuwe album (4 songs, goed voor drie kwartier virtuoze rock met branie en ballen) doorspekt met geniaal ouder materiaal waaronder opvallend veel werk uit het 17 jaar oude ‘Blissard’ (“Greener”, “Nerve Tattoo”, “Manmower” en “Fool’s Gold”).
Motorpsycho weet van geen ophouden, maar liefst twee en een half uur houden ze de 4AD in hun greep met hun mix van progrock en stomende hardrock. Wederom hebben we het gevoel dat we in een geniale jam sessie zijn beland. Voor sommigen iets te veel van het goede, voor ons alweer een oppermachtig en verbluffend concert van een band die steeds zichzelf heruitvindt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-30-04-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
The Death Defying Unicorn - Motorpsycho (& Stale Storlokken)
De nieuwe Motorpsycho is weer een fameuze brok geworden, een dubbelaar nota bene. Als u die in één ruk wil beluisteren dan moet u er haast een dagje verlof voor veil hebben, tenzij u hiervoor betaald wordt natuurlijk. Troost u, wij ook niet, of wat had u gedacht ?
Het is een heuse rockopera geworden met medewerking van de Noorse jazztoetsenist Stale Storlokken en het Trondheim Jazz Orchestra. Een hoop blazers, strijkers en piano’s dus, maar toch geen reden om hiervan weg te lopen, als u tenminste al een beetje vertrouwd was met het werk van deze eigenzinnige Noren. Dit is nog steeds een rockplaat en achter de lagen bombast zit nog genoeg vintage Motorpsycho verscholen, verpakt in een robuust progrock jasje weliswaar. We moeten zowaar regelmatig aan Yes denken, maar dan met zwaardere en loggere gitaren.
Dit is met name een vrij groots project, u wordt meegezogen in songs die al eens schaamteloos de 15 minuten overschrijden, doch de heren komen er weer eens goed mee weg omdat zij dat kunnen als geen ander. Dit hebben we ook in levende lijve mogen meemaken met de integrale uitvoering van dit album in de Kreun te Kortrijk (check even onze concertreviews). Een live plaat van die tournee zou ook niet mis zijn, vermits Motorpsycho de strijkers en blazers had thuisgelaten en de gitaren dan maar wat vetter en luider had gezet.
Op de plaat leggen ze dus duidelijk wat meer subtiliteit aan de dag. Ga hier gerust even voor zitten, ’t is de moeite.
Een band als Motorpsycho op het podium is altijd een belevenis. Iedere plaat en de daarbijbehorende tournee zoeken ze altijd wel andere oorden op en weten ze op een uiterst creatieve en geïnspireerde manier hun ding te doen zonder die typische Motorpsycho sound te verloochenen.
Op vandaag trekken ze de wereld rond om alweer een indrukwekkende plaat ‘The Death Defying Unicorn’ voor te stellen. Als we u daarbij vertellen dat het werkje zo een slordige 80 minuten duurt, moet worden opgevat als een heuse rockopera en is ingeblikt met de Noorse Jazzpianist Stale Storlokken plus een stel blazers en een strijkorkest, dan weet u ook wel dat het hier een niet zo voor de hand liggend project betreft.
Wie vreesde voor een neo-klassiek, jazzy of arty-farty concert mocht opgelucht ademhalen. Motorpsycho had enkele de schitterende Stale Storlokken meegebracht en had de strijkers en blazers thuisgelaten, waardoor de live uitvoering van ‘The Death Defying Unicorn’ een pak vettiger en steviger klonk dan de albumversie.
Mijnheer Storlokken mag dan al uit het jazzmilieu komen, hier vanavond zette hij toch vooral een seventies présence neer met een keyboard geluid die nog het meest deed denken aan Jon Lord in betere Purple tijden. Het was de perfecte omlijsting voor de robuuste prog rock van Motorpsycho. De volledige nieuwe plaat werd integraal door de Kreun gejaagd en het was een fantastische spacy ervaring met stevige en krijsende gitaren, zweverige psychedelica, heerlijke verstilde passages en brutale uitbarstingen.
Kortom, Motorpsycho op zijn best.
Veel tijd voor applaus was er niet, de band deed alle songs prachtig in elkaar vloeien en maakte er één fameuze trip van. Pas na de laatste noot van het nieuwe album konden we enthousiast onze lofbetuigingen er uit schreeuwen en de band terugroepen.
Een almachtig Motorpsycho keerde daarop terug met een buffelstoot van een bisronde gevuld uit wat adembenemend ouder werk. Wij waren totaal overdonderd.
Zoals eigenlijk steeds het geval is met een Motorpsycho concert oversteeg de band alweer zichzelf. Ook al zijn hun platen stuk voor stuk indrukwekkend, het is pas op een podium dat de ware Motorpsycho tot zijn volle recht komt. Vandaar dat wij u ook hun Roadworks serie willen voorstellen waarvan vol. 4 ‘Intrepid Skronk’ pas verschenen is, live albums die ergens een indicatie geven van hoe deze fantastische band op een podium klinkt. Maar hen in levende lijve gaan zien, is nog altijd het beste. Fantastische band, godverdomme.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-27-04-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Het Noorse Motorpsycho is een perfect op elkaar ingespeeld trio die sinds de onvolprezen dubbelaar ‘Black Hole/Blank Canvas’ (2006) terug grijpt naar granieten blokken retrorock/psychedelica. Lang uitgesponnen en in elkaar vloeiende, meeslepende songs, die broeierig, intens opbouwend en krachtig kunnen zijn, met freejazzy, hallucinante, massieve en waanzinnige trips. Zes songs horen we hier, waarvan “Starhammer” de aanzet vormt en het twintig minuten durende “Gullible’s travels” op krankzinnige wijze de overtuigende plaat besluit. Het sfeervolle tussendoortje “Close your eyes” is zo geplukt uit de stal Beatles/Supertramp/Pink Floyd.
Wat een bezwerende jamsessie van de heren, die nog steeds de huidige generatie Black Mountain, Sleepy Suns het nakijken houdt …
Motorpsycho gaat al mee van begin jaren negentig en heeft qua stijl al menige watertjes doorzwommen, van psychedelische hippie muziek tot de meest extreme Sonic Youth erupties. Op vandaag zit de band terug midden in de wereld van de uitfreakende gitaren. Hard, ruig, psychedelisch en lekker freaky zijn op heden de trefwoorden.
De band trok live de lijn door van de laatste twee platen ‘Black hole – black canvas’ en ‘Little lucid moments’, alhoewel ze van deze laatste niets speelden. Om het plaatje helemaal te doen passen hebben de heren ook hun haren en baarden laten groeien. Ze zien er uit als noeste neanderthalers en klinken ook zo. Lang uitgesponnen nummers, soms heel ver verwijderd van de albumversie, waar alle toeters en bellen uit gewist zijn en vervangen door felle gitaarklanken.
Om u maar een idee te geven, Motorpsycho speelde een set van 13 nummers in zo twee en een half uur. Wie een beetje kan rekenen weet al gauw hoelang een gemiddelde song duurt, zei daar iemand ‘70’s? Een unieke sound toch wel, als we een en ander een beetje proberen te situeren dan komen we ergens uit tussen Kyuss, The Doors, Sonic Youth, Black Mountain, Hawkwind en Blue Cheer. Elke song baande zichzelf een weg naar de apocalyps langsheen scheurende gitaren en een bloedstollende ritmesectie. Amper drie muzikanten zorgden voor deze fantastische sound.
Het deed deugd om nog eens een band te horen die er zich niets van aantrok dat lange gitaarsolo’s onhip zouden zijn. De heren van Motorpsycho maakten van hun optreden één lange trip die nog extra versterkt werd door de psychedelische kleurrijke visuals die op groot scherm achter de groep werden geprojecteerd, alsof ze in Andy Warhol’s factory stonden te spelen. En dat de heren niet echt voorzien waren van een begenadigde stem, daar stoorden we ons niet aan, de gitaar was hier de baas. Een werkelijk fenomenale kanjer van een optreden.
Organisatie: Het Depot, Leuven
Het Noorse Motorpsycho, onder het perfect op elkaar ingespeelde duo Saether/Magnus Ryan benadert op de huidige cd ‘Little Lucid Moments’ het live gevoel van de laatste paar jaar. De plaat volgt de onvolprezen dubbelaar ‘Black Hole/Blank Canvas’ op en bevat vier tracks die een uurtje psychedelische jamrock inhoudt.
Ze zijn in verschillende hoofdstukken verdeeld, zijn lang uitgesponnen en hebben een hard-zacht aanpak. Ze brengen voldoende variaties aan in de songs. Maw het is een aangenaam luisteren naar de soli van gitaren, bas en drums.
Motorpsycho grijpt terug naar hun beginperiode, onderstreept met deze plaat hun huidige aanpak en blijkt definitief vaarwel te zeggen aan de melodieuze pop van ‘Let them eat cake’ en ‘Phanerothyme’.
Nederlands 
Français 
