Ronker – Ronker laat de AB uit z’n oevers treden

Funfact : Je tourt met try-outs de kleinere zalen af, zit vol splinters en glasscherven van de door moshpits afgebroken zalen, om dan je moment-suprême te moeten annuleren door ziekte? Niet dus : door de goede zorgen, warmte en liefde werd alle bacteriën, Jasper bespaarde ons geen details, verdreven door alleraardigste Naomi. De extra heesheid bracht z’n al schorre stem naar de donkerste krochten van de rauwe resonantie. Laatste resten kan je uitzweten op het podium toch?, dus op naar de AB!

Ruwe bolster, blanke pit. Met de kracht van je stem kan je makkelijk afgebladderde verf afschra-pen, gitaarrifs die snijden als een zaag met widia-kop en drumslagen waarbij Thor’s hamer ver-bleekt. Maar toch, off scène allemaal de allerzachtste dudes die je kan vinden.
Met het uitbrengen van hun eerste plaat  in 2024 , 'Fear Is a Funny Thing, Now Smile Like a Big Boy', hadden ze al gauw een grote fanbase, en een grote kunstzinnige vriendengroep. In die vriendengroep bulkt het van talent met groepen als The Rats, Sad Boys Klub, Dressed like Boys, Ligthspeed…
Die creatieve kruisbestuiving is een katalysator voor iedereen en waar we het einde nog niet van gezien hebben. En de gun-factor is ook zo groot, want iedereen die niet moest optreden was hier ook vanavond! En dat de samenwerking goed is, blijkt duidelijk uit het feit dat Jasper meewerkte en mee-producete aan de eerste EP van Sad Boys Klub, en hun leadgitarist maakt nu ook deel uit van Ronker. En hij schreef ook al mee aan „Snuff“, ( waarvan Jasper vertelde bij een vorige try-out dat dankzij deze samenwerking Ronker nu ook triestige muziek maakt… ); Een song op hun tweede plaat: ‘RESPECT THE HUSTLE, I WON’T BE YOUR DOG FOREVER’ die ze nu kwamen voorstellen in de AB. Een mooie bewijs van creatieve complementairheid en eeuwige vriendschap.
De mannen van de Denderstreek zijn het gewoon om te sleuren met zandzakken om uit hun oevers tredende rivieren te bedwingen. En dat toonde Jasper. Bij het begin nodigde hij de ‘bakkies’ uit om het podium te betreden en de kunstvorm crowdsurfen te beoefenen. Maar deze activiteit heeft etikette en regels, dus als er een ‘dijkbreuk’ was van overvloed aan surfers, gebruikte Jasper z’n ervaring en maande aan tot ‘liefde en zachtheid voor elkaar’. Niemand sterft op een Ronker-show, bleek later nog nodig.

WIJF
De band, met mooie tijgerprint als backdrop, die zichzelf omschrijft als ‘Woest, wakko, wijf’, bracht een mix van stonerrock, noise en post-punk die perfect aansloot bij de energie van de avond.
Centraal staat de stem van frontvrouw Marie De Graeve, die moeiteloos schakelt tussen een man-tra-achtige kalmte en een rauwe ‘orkaankracht’. De riffs van Tuur De Graeve en de pompende baslijnen van Jens Vanden Meersschaut zorgden voor een muur van geluid die de AB Box deed trillen.
Met oa. hun gloednieuwe single "Maniac" fungerend als het sluitstuk van hun Alter Ego-tijdperk en liet een band horen die klaar is voor de grotere podia.
De debuutsingle "Hysterical" die live nog intenser binnenkwam, waarbij de ‘hysterische’ zang-lijnen de zaal volledig wakker schudden. "Circles" is één van de vaste waarden in hun setlist die de band groovie maakt.
Wijf bewees in de AB dat ze meer zijn dan een belofte. Hun live-performance is van een professi-oneel, bijna intimiderend niveau. Ze waren niet zomaar een opwarmer, ze waren de perfecte kata-lysator voor de chaos die Ronker later zou ontketenen.

HEISA
Ze staan bekend om hun ‘verse, chorus, weird stuff’-formule, en dat was in de AB niet anders. Ze brachten een set die balanceerde tussen de wiskundige precisie van mathrock en de verpletterende intensiteit van noise.
Jacques Nomdefamille (bas/zang), Koen Castermans (gitaar) en Jonathan Frederix (drums) ope-reerden als één machine. De zang werd, zoals we van hen gewend zijn, ingezet als een extra in-strument. Vaak vervormd en zwevend boven de hypnotiserende ritmes.
"Nandor" & "Flowers" van hun recente album ‘TROIS’ (2025) vormden de ruggengraat van de set. "Flowers" bracht een ongemakkelijke schoonheid naar voren, terwijl "Nandor" met zijn hoekige riffs de zaal dwong in een collectieve trance.
Misschien wel hun meest toegankelijke ‘oorwurm’,"The Harmonist", waarbij de pompende bas-lijn de fundering legde voor koortsachtige gitaaruitbarstingen. Een nummer dat live de vergelijking met Tool alle eer aandeed was "Shifting", met complexe ritmes die moeiteloos overgingen in een muur van distortion.
HEISA bewees waarom ze een van de meest spannende live-acts van het moment kunnen zijn.
Hun muziek is niet gemaakt om gezellig bij mee te knikken, maar om je in te verliezen. De com-binatie van de bombastische drums en die beklemmende sfeer zorgde ervoor dat de spanning in de AB Box tot het breekpunt werd opgebouwd.
Ze lieten een publiek achter dat zowel gedesoriënteerd als diep onder de indruk was. De ideale staat om aan de pletwals van Ronker te beginnen.

RONKER
Wanneer de ‘speednoisers’ van Ronker een releaseshow aankondigen in de Ancienne Belgique, weet je dat het geen avondje rustig neerzitten wordt. Helm en scheenlappen zijn geen overbodige luxe!
Vanaf de eerste tunes van opener "Tall Stories" en het titelnummer "Respect the hustle", werd duidelijk dat de band gegroeid is: de agressie is gebleven, maar de nummers zijn gelaagder en de hooks groter.
Frontman Jasper De Petter smeet zich met een intensiteit die de wetten van de biologie tartte.
Hoewel de setlist bulkte van de moshpit-vriendelijke kleppers, zag ik nu een marcelleke en zwem-short passeren .. We kregen „Slow murder“, "No Sweat", „Clear the air“, „Shame“,  „Kennedy“ en "HIIT", maar het hart van de show lag bij "Snuff".
Deze ‘slowburner’ werd live extra glans gegeven door de begeleiding van piano en trompet, wat een ijzingwekkende, bijna sacrale sfeer creëerde in de zaal. Het was echter ook tijdens dit nummer dat de realiteit even inbrak: een toeschouwer werd onwel, waardoor Jasper het concert onmiddellijk stillegde. De bezorgdheid bij Jasper en de rest van de band was oprecht: ‘verbinding’ is voor Ronker duidelijk meer dan een marketingterm.
De reguliere set werd afgesloten met een verschroeiend "Limelighter". Jasper maakte zijn reputatie als podiumbeest waar door de tribunes in te kruipen en zich vervolgens weer in het publiek te storten.
De encore was een zegetocht op zich. Naast de eigen krakers "MJ", "Disco dust" en "Hools", transformeerde de AB in een soort ‘Ronker Soundmixshow’ met verrassende hommages aan Gorki: "Ooit was ik een soldaat" en zelfs een huwelijksaanzoek op het podium …
Om dan nog volledig wild te gaan op de tunes van „Bonkers“ van Dizzee Rascal. ( Omgevormd door Jasper tot „Ronker“. )
Ronker bewees in de AB dat ze klaar zijn voor de echt grote podia. Ze combineren de rauwe kracht van hardcore met een volwassen muzikaliteit die weinigen hen nadoen.
Wie erbij was, weet: ‘Niemand sterft tijdens een Ronker-show’, maar je komt er wel als een ander mens buiten.

CD review 2026 Respect the hustle, I won’t be your dog forever

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9022-ronker-08-02-2026?Itemid=0

Organisatie: Toutpartout ism Ancienne Belgique, Brussel

Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever
Ronker
Labelman

Review Gerrit
Het heeft even geduurd, maar de mannen van Ronker hebben eindelijk hun langverwachte tweede op de wereld losgelaten. Als je dacht dat de Belgische noise-rock scene verzadigd was, heb je buiten de razernij van dit viertal gerekend.
Hier is een blik op wat je kunt verwachten van deze sonische pletwals.
Het Visuele Voorproefje: Philip Bosmans
Voordat je de eerste noot hoort, word je geconfronteerd met het artwork van de hedendaagse Belgische kunstenaar Philip Bosmans. Zijn stijl — vaak ongemakkelijk, rauw en diep menselijk — vormt de perfecte visuele vertaling van de muziek. Het is een waarschuwing: wat binnenin zit, is niet gepolijst. Het is eerlijk, schurend en een beetje gevaarlijk.

De Tracks
Het album opent met "Tall Stories" en zet direct de toon: stuwende drums en gitaren die klinken alsof ze met schuurpapier zijn bewerkt. Ronker balanceert op de fijne lijn tussen post-punk discipline en pure noise-agressie.
Hoogtepunten van de plaat:
"Respect The Hustle" & "No Sweat": Deze tracks vormen het nerveuze hart van het album. Ze ademen een ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit uit die perfect past bij hun Denderstreek-roots.
"Snuff": Een donkerder, trager nummer dat bewijst dat de band meer is dan alleen volume; ze beheersen de kunst van de dreiging.
"Deliver The Liver": Een rasechte moshpit-anthem. Het is luid, het is smerig en het vraagt om bier en zweet.
"Limelighter": Misschien wel het meest toegankelijke nummer, zonder dat de band hun scherpe randjes verliest.

Ronker levert met deze plaat een mokerslag af. Waar veel genregenoten blijven hangen in melancholie, kiest Ronker voor de aanval. De productie is kurkdroog en direct, waardoor de intensiteit van hun live-shows bijna tastbaar wordt in je huiskamer.
Dit is geen plaat om rustig bij te gaan zitten met een kop thee. Dit is een plaat die vraagt om een kapotte versterker en een gezonde dosis adrenaline.

TRACKLIST
1. Tall Stories 2. Respect The Hustle 3. No sweat 4. Clear The Air 5. Snuff 6. Where The Dogs Sleep 7. House of Hunger 8. Disco Dust  9. Deliver The liver 10. Limelighter 11. Using Eyes

Review Filip
Ronker zet zichzelf in de markt als speednoiseband, maar er zitten meer ingrediënten in deze heerlijke, pikante saus. Zoals metal en een kleine verzameling subgenres waar ‘core’ in thuishoort. Op hun tweede full album ‘Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever’ krijgen de tracks muzikaal en inhoudelijk meer body.
De hoofdingrediënten blijven uiteraard snelheid en agressie. Dat zal wel niet veranderen zo lang als Ronker op podia staat. Refused en Slayer worden door het label als referenties opgegeven (naast David Bowie en Idles) en daar valt zeker iets voor te zeggen. Maar als er een catchy groove of een leuke melodie op hun pad komt, gaan ze die nu niet meer uit de weg. Er zit al eens een rustpuntje – of noem het ademruimte – in de songopbouw op dit album. En als een track beter wordt met een stukje piano erbij, dan halen ze er een piano bij.
In de lyrics zitten nog steeds woede en misprijzen, naast persoonlijke levenslessen, ironie en zwarte humor. En ook in de lyrics heeft dit tweede album wat meer body en gelaagdheid.
De productie was in handen van Sebastian Omerson (Atomic Vulture, Barbie Bangkok, Slow Crush, The Very Very Danger, …) en die heeft voor ‘Respect The Hustle’ een mooi evenwicht gevonden tussen agressie en melodie. De beste songs, naast de singles van dit album, zijn voor mij “Deliver The Liver”, “Disco Dust” en “Clear The Air”.
https://www.youtube.com/watch?v=l7s8ZUryTmE